‫«ترجمه از محمد سید»
‫اسم من دیوید باروز‌ـه.
‫در حال حاضر دارم پنجمین سال از حبس ابدم رو می‌گذرونم؛ ‫به جرم کشتنِ پسر کوچیکم.
‫موضوع اینه که من این کار رو نکردم.
‫نه اینکه بی‌گناه باشم.
‫وظیفۀ یه پدر اینه که بچه‌ش رو از خطر حفظ کنه.
‫من نتونستم.
‫متیو تو اتاق خوابش به قتل رسید، ‫در حالی که من ته راهرو خوابیده بودم.
‫می‌دونم تک‌وتنها مُرده،
‫و براش سؤال بوده ‫که چرا پدرش نیومد نجاتش بده.
‫حبس ابد واقعی من اینه.
‫فقط برحسب اتفاق ‫دارم اینجا می‌گذرونمش،
‫توی بند امنیتی ندامتگاه بریگز.
‫زندان جوری طراحی شده که هویتت رو ازت بگیره.
‫تا دیگه درکی از خودت نداشته باشی.
‫اون مردی که بودم دیگه وجود نداره.
‫واسه همین، از وقتی اومدم اینجا، ‫حاضر نشدم هیچ ملاقاتی‌ای رو ببینم.
‫حتی خانواده.
‫علی‌الخصوص خانواده!
‫می‌دونم چی فکر می‌کنن.
‫با اون شواهد و مدارکی که علیه من بود، ‫نمی‌تونستن جور دیگه‌ای فکر کنن.
‫بهشون حق می‌دم، ‫ولی دلمم نمی‌خواد ببینمشون.
‫برای همه بهتره که فراموش کنن.
‫چون گذشته هیچ‌وقت عوض نمی‌شه.
‫تا اینکه یه روز، عوض می‌شه.
‫[ندامتگاه بریگز] ‫[ایالت مِین، بریگز]
‫۹ رو باز کن!
‫راه بیفت، باروز.
‫قضیه چیه؟
‫ملاقاتی داری.
‫خواهرزنت، ریچل میلز.
‫- امکان نداره. ‫- حالا که اومده دیگه.
‫اینکه چرا یکی باید بیاد دیدنِ ‫یه کودک‌کُش رو من درک نمی‌کنم.
‫ولی یاد گرفتم که با این چیزهای ‫عجیب‌وغریب کنار بیام.
‫راه بیفت. پاشو.
‫اگه نیام چی؟
‫باروز، اتفاقاً دلم می‌خواد نری. ‫(که بزنمت)
‫- اینجا چی‌کار می‌کنی ریچل؟ ‫- عوض شدی.
‫آره خب، پنج سال گذشته.
‫حالت خوبه؟
‫ببخشید، سؤال احمقانه‌ای بود.
‫اتفاقی برای شریل افتاده؟
‫نه.
‫نه، نه، حالش خوبه. راستش خیلی هم خوبه.
‫خوبه.
‫یعنی اون...
‫نمی‌دونه من اینجام.
‫- برای چی اومدی اینجا؟ ‫- باید یه چیزی بهت نشون بدم.
‫و قبل از اینکه نشون بدم، ‫می‌دونم که قراره به نظرت عجیب بیاد.
‫یه دوستی از دوران دانشگاه دارم به اسم آیرین. ‫ازدواج کرده، دوتا بچه داره و از این حرف‌ها.
‫دو سه هفته پیش،
‫عکس‌هایی از سفرشون به پارک «سیکس فلگز» ‫توی «اسپرینگفیلد» رو پُست کرد توی اینترنت.
‫یکی از عکس‌ها این بود.
‫مسخره‌ست. پا شدی اومدی اینجا که عکس دوستت ‫و بچه‌هاش رو به من نشون بدی؟
‫دقیق‌تر نگاه کن، دیوید.
‫بهم بگو چی می‌بینی.
‫اون...
‫اون... اون...
‫- شبیه متیوئه. ‫- می‌دونم.
‫- ماه‌گرفتگی‌ش کوچیک‌تره. ‫- دکتر گفت بزرگ‌تر که بشه کوچیک می‌شه.
‫ولی خب، اون هیچ‌وقت بزرگ‌تر نشد.
‫که یعنی این...
‫صرفاً یه عکس از یه پسربچه‌ست که ‫شبیه متیو می‌مونه، البته اگه الان زنده بود.
‫مگه نه؟
‫به شریل نشون دادی؟
‫نه. خیلی طول کشید تا بتونه زندگی‌ش رو دوباره بسازه.
‫نمی‌خوام با چیزی که نمی‌تونه واقعیت ‫داشته باشه، زندگی‌ش رو خراب کنم.
‫- تنها دلیلت برای اومدن به اینجا اینه که... ‫- فکر می‌کنم متیو یه‌جوری هنوز زنده‌ست؟ آره.
‫و می‌دونم چقدر احمقانه به نظر میاد.
‫دقیقاً به همون اندازه‌ای که ملت فکر می‌کنن ‫من زدم کُشتمش، احمقانه‌ست.
‫من هیچ‌وقت همچین فکری نکردم.
‫خودم پیداش کردم.
‫مُرده بود.
‫می‌دونم.
‫ولی اگه یه درصدم احتمال داشته باشه،
‫مهم نیست چقدر غیرممکنه، ‫اگه اون یه‌جوری هنوز زنده باشه...
‫وقت تمومه، باروز!
‫باید تلفن رو دوباره وصل کنی.
‫باید دوباره وصلش کنی.
‫برای من «باید، باید» نکن! یالا پاشو.
‫- یالا. ‫- به شریل نشونش بده.
‫یالا. پاشو!
‫به شریل نشونش بده.
‫راه بیفت.
‫- باید رئیس زندان رو ببینم. ‫- بازم که گفتی «باید».
‫امروز داری خیلی دستور می‌دی، باروز. ‫اگه جای تو بودم حواسم رو جمع می‌کردم.
‫بی‌خیال، بذار بهش بگم...
‫بهت هشدار داده بودم.
‫یالا. بیا بلندش کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫فقط برو بهش بگو.
‫خواهش می‌کنم!
‫فقط بذار باهاش حرف بزنم. خواهش می‌کنم.
‫باشه، حتماً، الان همین کار رو می‌کنم.
‫کثافت عوضی.
‫[دیوید باروز یه ملاقاتی داشت]
‫[ارسال شد]
‫بهم بگو چی می‌بینی.
‫دقیق‌تر نگاه کن، دیوید.
‫بابا.
‫بیدار شو، باروز.
‫رئیس زندان می‌خواد ببینتت.
‫افسر وسون یه گزارش انضباطی رد کرده.
‫می‌خوای بگی چی شده؟
‫ازش درخواست کردم تو رو ببینم.
‫به نظر نمیاد همچین چیزی باعث بشه بندازنت انفرادی.
‫می‌شه گفت بیشتر از یه‌بار درخواست کردم.
‫هوم.
‫این به ملاقات دیروزِ ریچل میلز ربطی داره؟
‫آخه پنج سال گذشته! چی کشوندش اینجا؟
‫اون یه عکس از یه پسربچه بهم نشون داد ‫که چند هفته پیش توی «سیکس فلگز» گرفته شده.
‫و اون شبیه متیو بود.
‫شبیه چیزی که الان باید می‌بود.
‫یعنی با متیو مو نمی‌زنه!
‫حتی... حتی اون ماه‌گرفتگی روی گونه‌ش.
‫- فکر کردم اگه عکس رو ببینی... ‫- نیازی نیست عکس رو ببینم، دیوید.
‫درک می‌کنم.
‫فکر می‌کنی اولین زندانی محکوم به حبس ابد هستی ‫که به سمت یه ایدۀ غیرممکن دست دراز می‌کنه
‫تا بلکه بهش بگن همۀ اینا یه اشتباه بزرگ بوده؟
‫تو مثل پسرم می‌مونی، دیوید.
‫من توی دادگاهت بودم.
‫دی‌ان‌ای با متیو مطابقت داشت.
‫- ریچل چی؟ ‫- اون چی؟
‫یه روزنامه‌نگار محترمه. شاید به یه چیزی پی برده.
‫اون یه روزنامه‌نگار محترم بود.
‫چند سال پیش از «گلوب» اخراج شد.
‫چی شد؟
‫جزئیاتش رو نمی‌دونم.
‫اون خواهر شریله. ‫الکی که نمیاد گذشته رو نبش قبر کنه.
‫خب، من الان دغدغه‌م ریچل نیست. تویی.
‫فکر می‌کنی اتفاقیه که سر از زندان من درآوردی؟
‫پارتی‌بازی کردم تا بیارمت اینجا،
‫و به پدرت قول دادم که هواتو داشته باشم.
‫پس کمکم کن.
‫تو توی اداره پلیس بوستون دوست و رفیق داری. ‫می‌تونی ازشون پروندۀ قتل رو بخوای.
‫- شوخی‌ت گرفته؟ ‫- گوش کن.
‫توی این پنج سال، هیچ‌وقت ازت چیزی نخواستم.
‫و هیچ‌وقت هم مجبور نشدی چیزی بخوای. ‫برام عزیزی، دیوید.
‫به‌محض اینکه فکر کنی یه راهی برای رفتن از اینجا هست، ‫همون‌موقع زندان کمرت رو می‌شکنه.
‫بحث بیرون رفتن نیست. فقط اینکه من یه چیزی رو می‌دونم ‫که هیچ‌کس دیگه نمی‌دونه.
‫چی؟
‫اینکه من بی‌گناهم.
‫اون شب یکی دیگه اونجا بود.
‫زندانی آماده‌ست.
‫متیو مُرده، دیوید.
‫هیچ عکسی قرار نیست این واقعیت رو عوض کنه.
‫استلا، می‌شه بیای اینجا لطفاً؟
‫می‌تونی برنامه‌های امروزم رو کنسل کنی؟
‫بله، قربان. امر دیگه‌ای هم هست؟
‫آره، برای پرواز بعدی به بوستون برام بلیت بگیر.
‫[مکنزی]
‫[بوستون]
‫[پلیس بوستون]
‫سلام، سوف.
‫سلام.
‫- خوشحالم از دیدنت، آدام. ‫- چطوری؟
‫- خوبم، تو چطوری؟ ‫- منم خوبم.
‫وای، ببین کی اینجاست.
‫سلام، سوفی.
‫خوشگل شدی.
‫همیشه زبون‌بازی. چرا زنگ نزدی؟
‫آره. سؤال خوبیه.
‫آدم نمی‌تونه بدون هیچ قصد و غرضی ‫بیاد دیدنِ دوست صمیمی‌ش؟
‫چرا، آدم می‌تونه. ‫ولی تو حتماً یه منظوری داری، بابا.
‫یهویی شد. حالش چطوره؟
‫خب، برادرم رو که می‌شناسی.
‫بیشتر از اینکه نگران سرطانش باشه، ‫نگران اینه که تیم «ساکس» نتونه بره پلی‌آف.
‫لنی الان کجاست؟
‫- توی هال. ‫- خیلی‌خب.
‫- یه دقیقه بهم وقت می‌دی؟ ‫- آره.
‫از من نپرس.
‫دوتا بازیکن توی بیس هستن و هیچ‌کس اوت نشده.
‫یه ضربۀ موفق دیگه...
‫کاش منم می‌تونستم وسط روز بشینم و بازی رو ببینم.
‫با این بازی‌ای که این دلقک‌ها می‌کنن، ‫همون بهتر که نمی‌بینی.
‫آدام بیرون پیش سوفی‌ـه. امیدوارم از اینکه ‫سرزده اومدیم ناراحت نشده باشی.
‫بستگی داره برای چی اومده باشی.
‫هوم... همین دور و بر بودم.
‫تا جایی که می‌دونم، بریگز توی مِین‌ـه، نه بوستون.
‫دیوید اومد دیدنم.
‫اون... اون یه کپی از پروندۀ قتل متیو رو می‌خواد.
‫چرا؟
‫پنج سال گذشته. چرا الان باید اینو بخواد؟
‫اون همیشه می‌گفت بی‌گناهه.
‫فکر کنم حتی یه بخشی از وجودش باورش شده.
‫اون پسر منه. منم دلم می‌خواد این حرف رو باور کنم.
‫ولی جفتمون می‌دونیم قضیه چیه.
‫چیه؟
‫من توی بریگز با هر نوع قاتلی ‫که فکرش رو بکنی برخورد داشتم.
‫می‌دونی، خیلی‌هاشون ادعا می‌کنن بی‌گناهن. ‫بیشترشون ادعا می‌کنن عوض شدن.
‫ولی لنی، ‫وقتی باهات حرف می‌زنن یه چیزی تو چشماشون هست.
‫یه چیزی که با گذر زمان یا دارو یا مذهب پاک نمی‌شه.
‫مثل یه...
‫مثل یه مار می‌مونه، زیر یه سنگ.
‫همیشه حی و حاضره.
‫- ولی در مورد دیوید... ‫- پس الان حرف‌هاش رو باور کردی؟
‫شاید فقط اثرات پیریه.
‫مطمئنی توی اون پرونده چیزی نیست که دامنمون رو بگیره؟
‫چطور آخه؟
‫هیچ‌کدوم از کارهایی که اون شب کردیم ‫چیزی رو عوض نکرد.
‫هی، بابا، قضیه چیه؟
‫احتمالاً بهتره که ندونی.
‫آره، مطمئنم حق با توئه، ‫ولی نظرت چیه در هر صورت بهم بگی؟
‫دیروز ریچل میلز اومده بود دیدنِ دیوید.
‫ریچل؟
‫برای چی؟
‫متیو.
‫دیوید فکر می‌کنه اون هنوز زنده‌ست.
‫[پلیس بوستون]
‫هی، باروز.
‫رئیس مکنزی می‌گه حواست باشه کسی اینو نبینه.
‫[اداره پلیس بوستون]
‫[کپی]
‫هیچ نشونه‌ای از ورود به‌زور نیست. ‫هیچ اثر انگشت یا دی‌ان‌ای غریبه‌ای هم نیست.
‫حتی خود متهم اعتراف می‌کنه ‫که ‌تنهایی توی خونه خواب بوده.
‫ادعا کرده که بیدار شده و جسد رو دیده.
‫آقای باروز سابقۀ «هراس شبانه» داره. ‫(نوعی اختلال خواب)
‫و در طول یه هراس شبانه،
‫امکانش هست که شخصی به شخص دیگه‌ای آسیب برسونه
‫بدون اینکه متوجه باشه ‫یا حتی وقتی بیدار شد یادش نیاد؟
‫بله. امکانش هست.
‫به دلیل شدت جراحات،
‫شناسایی چهره غیرممکن بود.
‫اما آزمایش دی‌ان‌ای تأیید کرد ‫که جسد متعلق به متیو باروز بوده.
‫و آیا این جراحات با چوب بیسبالی که
‫ توی جنگل پیدا شده همخوانی داره؟
‫بله.
‫همخوانی داره.
‫بیاید در مورد وقایع بعدش صحبت کنیم.
‫شما همسایۀ متهم هستین، درسته؟
‫بله. ‫[هیلده وینسلو]
‫می‌شه بهمون بگین شب قتل چی دیدین، خانم وینسلو؟
‫من یه مرد رو دیدم که داشت یه چیزی رو ‫توی جنگل پشت خونه‌ش دفن می‌کرد.
‫آیا اون مردی که اون شب دیدین، ‫امروز در این دادگاه حضور داره؟
‫بله، دیوید باروز بود.
‫[هیلده وینسلو]
‫[بوستون]
‫♪ بالا و پایین می‌پریم روی زمین ♪
‫♪ ذهن من، یه موجود رام‌نشدنیه ♪
‫خب، هنوز منتظرم سه نفر دیگه دعوت رو قبول کنن ‫تا جشن سیسمونی رو بگیریم.
‫الو؟ کجایی ریچل؟
‫آره، یادآوریِ دعوت‌نامه رو می‌فرستم براشون، حله.
‫چی شده؟
‫از همیشه ریچل‌تر به نظر می‌رسی.
‫نظر لطفته!
‫- هفتۀ پیش یه مصاحبه نداشتی؟ ‫- چرا.
‫- روزنامۀ پاتاکِت تایمز. ‫- هوم.
‫رزومه‌م رو نگه می‌دارن،
‫ولی در واقع غیرمستقیم می‌گن ‫می‌دونیم کی هستی و چه اتفاقی افتاده.
‫متأسفم.
‫ولی چی؟ حس می‌کنم یه «ولی» تو راهه.
‫خب، تو توی تمام روزنامه‌های ‫منطقۀ نیوانگلند مصاحبه دادی.
‫شاید وقتشه که بی‌خیال بشی؟!
‫منظورت اینه که تا آخر عمرم توی دانشگاه کوئینسی ‫«مقدمه‌ای بر روزنامه‌نگاری» درس بدم؟
‫خیال می‌کردم اگه یه‌مدت بگذره، دیگه...
‫دوباره با قدرت برمی‌گردی؟
‫آره.
‫نباید بذاری اتفاقی که توی «گلوب» افتاد، ‫شخصیتت رو تعریف کنه.
‫- چرا؟ همه همین کار رو کردن. ‫- نه، تو یه روزنامه‌نگار معرکه‌ای.
‫خب؟ فقط...
‫باید بری بگردی و یه داستان پیدا کنی.
‫راستش یه چیزی بود که می‌خواستم در موردش باهات حرف بزنم.
‫- اوه. ‫- اوه!
‫- خوبی؟ ‫- آره. ببخشید.
‫آره، نه، خوبم، خوبم، خوبم.
‫فقط...
‫فسقل خانم امروز خیلی وول می‌خوره.
‫«خانم»؟
‫فهمیدین؟
‫فکر می‌کردم رونالد جون می‌خواد ‫یه‌جور مهمونی تعیین جنسیت بگیره.
‫خیلی خوشم میاد این‌جوری صداش می‌زنی.
‫عه، جدی؟
‫وای.
‫توی آخرین سونوگرافی‌مون، پرستار از دهنش پرید.
‫سلام.
‫چه حسی داره که قراره دختردار شی؟
‫آممم...
‫خب، حسِ...
‫حس درستی داره.
‫حس نمی‌کنم دارم جای پسرم رو پُر می‌کنم.
‫می‌دونم حرفم احمقانه به نظر میاد.
‫اصلاً.
‫حتی یه‌ذره.
‫چیزی نیست.
‫من خوبم. فقط به‌خاطر هورمون‌هاست.
‫- می‌شه برام دستمال بیاری؟ ‫- معلومه.
‫در مورد چی می‌خواستی باهام حرف بزنی؟
‫هیچی. مهم نیست.
‫ژورنالیسم فقط محدود به گزارش دادنِ اخبار نیست.
‫هدفش جستجوی حقیقت ‫و زیر سؤال بردنِ افراد صاحب قدرته.
‫اینکه صدای مظلومین باشیم
‫ولی در عین حال، ‫با احترام و با دقت، به حرف‌هاشون گوش بدیم.
‫این کاریه که یه ژورنالیست باید سعی کنه انجام بده.
‫خیلی‌خب.
‫هفتۀ آینده، در مورد سواد رسانه‌ای صحبت می‌کنیم،
‫و از همه می‌خوام یه مقاله بیارن که شامل نمونه‌هایی
‫از منبع‌دهی و ارجاع باشه.
‫ضمناً، جوردی، نه نمی‌تونه دیجیتال باشه، خب؟
‫الو؟
‫این تماس برای شما هزینه برمی‌دارد ‫و از طرف یکی از زندانیان ندامتگاه بریگز‌ است.
‫اگر هزینه را می‌پذیرید، عدد ۱ را شماره‌گیری کنید.
‫- الو؟ ‫- ریچل، منم دیوید.
‫نمی‌دونم چقدر وقت دارم، ولی با مکنزی حرف زدم.
‫اطلاعات جدیدی به دست آوردم. ‫می‌شه لطفاً برگردی اینجا؟
‫آره. فردا صبح اول وقت راه می‌افتم.
‫- باشه. ‫- پس می‌بینمت.
‫خیلی‌خب.
‫[راس سامنر] ‫[همزمان با انجام وظایف دیوید باروز، امروز.]
‫دیوید باروز.
‫راس سامنر هستم. از آشنایی‌ت خوشحالم.
‫می‌دونستی تنها فارغ‌التحصیل دانشگاه ‫توی بند امنیتی هستی؟
‫بماند که استاد حقوق دانشگاه بوستون هم هستی. ‫واقعاً تحسین‌برانگیزه.
‫خیلی تشنۀ یه مکالمۀ هوشمندانه بودم.
‫لیسانست رو از «امهرست» گرفتی، درسته؟
‫- می‌خوای بدونی من کجا درس خوندم؟ ‫- راستش نه.
‫من رفتم دانشگاه ویلیامز.
‫آره، جفتمون از اون دانشگاه‌های نسبتاً بزرگی ‫فارغ‌التحصیل شدیم.
‫یا خدا، اون راس سامنر‌ـه؟
‫آره فکر کنم. چطور؟
‫«چطور»؟
‫شش‌تا جنازه پیدا کردن که توی یخچالِ ‫عمارت خانوادگی‌ش چپونده شده بود،
‫دوتای دیگه هم داخل پنت‌هاوسش توی «آپر وست ساید».
‫یارو روانیه. چطور بهش کار محوّل کردن؟
‫این چیزها به من و تو ربطی نداره.
‫چند روز پیش اولین ملاقاتی‌ت رو داشتی، مگه نه؟
‫خواهرزنت، ریچل میلز.
‫- تو از کجا می‌دونی؟ ‫- من همه‌چیز رو درباره‌ت می‌دونم، دیوید.
‫و برام خیلی جالبی.
‫ببین، من ۱۱ نفر رو کشتم.
‫و همه‌شون برام غریبه بودن. اصلاً هیچ معنی‌ای نداشت، ‫مثل آدمک‌های توی تئاتر بودن.
‫ولی تو دیوید... تو پسر خودتو کشتی.
‫پارۀ تنت رو.
‫پس بگو ببینم، دیوید،
‫وقتی اون چوب بیسبال رو...
‫زدی روی اون جمجمۀ کوچیکش...
‫چه حسی داشت؟
‫به نظرم بهتره بری عقب.
‫باشه.
‫فقط داشتم سر صحبت رو باز می‌کردم.
‫دعوا!
‫عه، عه، عه، عه! بذار یه‌کم خسته بشن.
‫آره! بزن نفله‌ش کن!
‫درسته. هیچ‌کس نمیاد نجاتت بده.
‫بابا.
‫بیدار شو.
‫لعنت بهت!
‫پاشو! پاشو! بلندش کن! پاشو!
‫پاشو! پاشو!
‫باشه، باشه. باشه!
‫هی، تموم شد! کارِت تمومه!
‫دیدم چی‌کار کردی.
‫نمی‌دونم داری در مورد چی حرف می‌زنی.
‫راس سامنر همیشه توی انفرادی نگهداری می‌شه.
‫چطوری سر از تیم کاریِ بند امنیتی درآورده؟
‫ظاهراً موقع انتقال، یه اشتباه دفتری پیش اومده.
‫نمی‌خوای توضیح بدی چرا تو و افسر «لو» ‫فقط وایستادین و تماشا کردین؟
‫بین دوتا زندانی خطرناک و خشن ‫درگیری پیش اومد.
‫منظورت اینه که یه روانی آدم‌خوار پرید به جونِ...
‫مردی که انقدر پسر خودش رو زده که مُرده.
‫با کمال احترام رئیس، ما مسئول یه گروه ۵۰ نفره بودیم.
‫وقتی مجبور شدیم وارد عمل شدیم، ‫وقتی که حس کردم خطری برامون نداره،
‫و بابتش هم عذرخواهی نمی‌کنم.
‫- خیلی‌خب. مرخصین. ‫- بله قربان.
‫ریچل میلز. اومدم دیوید باروز رو ببینم.
‫خدای من، چی شده؟
‫بهم حمله شد.
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫نگران نباش.
‫مکنزی چی گفت؟
‫گفت من یه زندانی حبس ابدی‌ام ‫که داره به هر دری می‌زنه تا یه راه خروج پیدا کنه.
‫ولی اینم گفت که از گلوب اخراج شدی.
‫آره. الان تو دانشگاه کوئینسی درس می‌دم.
‫انگار ذوق‌زده‌ای.
‫من عاشق خبرنگاری بودم، پس آره.
‫شرایط برام سخت شده.
‫قضیه همینه؟
‫این برای تو صرفاً یه سوژۀ خبریه؟
‫- نه. ‫- مطمئنی؟
‫- نه دیوید. ‫- پس چیه؟
‫بدترین اتفاق‌های زندگی معمولاً قابل جبران نیستن.
‫مهم نیست چقدر آرزوش رو داشته باشیم، ‫نمی‌تونیم برگردیم عقب و همه‌چیز رو درست کنیم.
‫ولی اگه متیو زنده باشه و پیداش کنیم،
‫شاید این تنها باری باشه ‫که می‌تونیم یه چیزی رو درست کنیم.
‫برای همین اینجام.
‫مکنزی پروندۀ متیو رو داد به من.
‫مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنی؟
‫خب،
‫دارم یه صبحونۀ مفصل و مجانی ‫توی مسافرخونۀ بریگز می‌خورم.
‫و می‌دونی که من عاشق نون بیگل‌های مونده‌ام، پس...
‫- پایه‌ام. باید دنبال چی بگردم؟ ‫- دنبال چی نه، دنبال کی.
‫چون اگه متیو اون پسربچه‌ای نبوده که ‫من اون شب پیدا کردم، پس اون کی بوده؟
‫ما باید دنبال یه پسربچه سفیدپوست بگردیم،
‫هم‌سن و هم‌قد و قوارۀ متیو که قبل از قتل گم شده باشه.
‫«مرکز ملی کودکان مفقود و مورد‌سوء‌استفاده قرار‌گرفته»
‫بهترین پایگاه داده‌ها رو داره. اونجا می‌گردم.
‫پزشک قانونی‌ای که تأیید کرد جسد متعلق به متیوئه چی؟
‫خب، از نظر فنی دی‌ان‌ای تطابق داشت،
‫ولی ممکنه تو آزمایشگاه دستکاری شده باشه.
‫به‌علت نوع جراحات، شناسایی چهره ممکن نبوده. ‫ای خدا.
‫- آره، احتمالاً هدفشون هم همین بوده. ‫- چرا همچین کارهای افراطی‌ای کردن؟
‫چرا راحت متیو رو توی پارک ندزدیدن؟
‫چون می‌دونستن من تا ابد دنبالش می‌گردم. ‫هیچ پدری بی‌خیال نمی‌شه.
‫درسته، مگر اینکه فکر می‌کردی مُرده و ‫به جرم قتلش زندانی می‌شدی.
‫ولی چرا تو؟ چرا متیو؟
‫خیلی‌خب، روی سؤالاتی تمرکز کن که جواب دارن.
‫مثل چی؟
‫هیلده وینسلو.
‫چرا دروغ گفت؟
‫اگه محکومیت تو سودی براش نداشته،
‫مشخص‌ترین جواب اینه که یکی مجبورش کرده.
‫- آره. ‫- شاید همون کسی که متیو رو دزدیده.
‫خب، از همون‌جا شروع کن.
‫کسی رو داری که بتونه آمار اون زنه رو دربیاره؟
‫سردبیر سابقم توی گلوب.
‫ریچل،
‫اگه حق با ما باشه...
‫یه آدم خیلی خطرناک پشت این قضیه‌ست.
‫پس مراقب باش.
‫تو هم همین‌طور.
‫شما با پیامگیر صوتی جیم دوهرتی ‫از «بوستون گلوب» تماس گرفته‌اید.
‫لطفاً پیام خود را بگذارید.
‫سلام جیم. ریچلم.
‫سلام.
‫می‌دونم خیلی وقته با هم در تماس نیستیم، ‫ولی یه لطفی در حقم می‌کنی؟
‫[مسافرخانۀ بریگز]
‫می‌تونی آمار یه نفر رو برام دربیاری؟
‫اسمش هیلده وینسلوئه، ‫از «رویرِ ماساچوست».
‫پیشاپیش ممنون. ‫دوباره با هم صحبت می‌کنیم.
‫[شریل]
‫سلام.
‫دیدی... ‫دیدی یادآوریِ دعوت‌نامه رو فرستادم؟
‫آره. برای همین بهم زنگ زده بودی؟ ‫می‌خواستی تحسینت کنم؟
‫تقصیر خودته که انقدر تشنۀ توجه‌ام. ‫مامان و بابا تو رو بیشتر دوست داشتن.
‫طبیعتاً.
‫ببینم، کجایی؟
‫من توی...
‫مسافرخونۀ بریگزم.
‫توی مِین.
‫چرا؟
‫باید دیوید رو می‌دیدم.
‫خب؟ و قبل از اینکه چیزی بگی،
‫می‌دونم باید بهت می‌گفتم، ‫ولی می‌دونستم چه حسی بهت دست می‌ده.
‫ولی به هر حال این کار رو کردی.
‫شریل، می‌شه بذاری برات توضیح بدم؟ خب؟ من...
‫ریچل، برام مهم نیست، خب؟ هر چی که هست، برام مهم نیست.
‫شریل، گوش کن. باید اینو بشنوی.
‫نه، ریچل. تو گوش بده.
‫من دیگه کاری با این قضیه ندارم!
‫باید برم.
‫من...
‫بیدار شو، باروز.
‫باید ببرمت بهداری.
‫- ساعت چنده؟ ‫- هر ساعتی باشه، کاری رو که می‌گم می‌کنی.
‫یالا. پاشو.
‫کلید برای چیه؟
‫می‌خوای با دکمه بازش کنم؟ ‫تا صدا بده و همۀ این هیولاها بیدار بشن؟
‫می‌دونی چه خرتوخری می‌شه؟
‫یالا، راه بیفت.
‫چه خبره؟
‫راس سامنر شکایت کرده. دکتر باید جراحاتت رو ثبت کنه.
‫زیاد طول نمی‌کشه.
‫برو.
‫یالا.
‫شرمنده باروز.
‫کمک!
‫یکی کمک کنه!
‫کمکم کنید!
‫نگهبان!
‫نگهبان‌ها!
‫کمک! خواهش می‌کنم! لطفاً این کار رو نکن!
‫کمک!
‫نگهبان‌ها!
‫لعنتی.
‫- دیگه تمومه باروز. تموم شد. ‫- چرا می‌خوای منو بکشی؟
‫چاره‌ای ندارم.
‫پولشون رو گرفتم.
‫پول... پول کیو؟
‫زندانی فرار کرده!
‫اوه!
‫می‌دونستم ناامیدم نمی‌کنی.
‫- چطوری بچه‌جون؟ ‫- هر جوری شده می‌گذرونیم.
‫دروغ چرا، از زنگت تعجب کردم.
‫امیدوارم ناامید نشده باشی.
‫فرصت کردی آمار هیلده وینسلو رو برام دربیاری؟
‫می‌دونی که این کار رو کردم. می‌خوای بگی قضیه چیه؟
‫هنوز دقیق نمی‌دونم. چطور؟
‫خب، اول از همه اینکه، ‫هیلده وینسلو دیگه اسم قانونی‌ش نیست.
‫الان شده «هریت وینچستر».
‫- کِی اسمش رو عوض کرده؟ ‫- نوامبر ۲۰۲۱.
‫یعنی یه ماه بعد از اینکه شهادتش ‫شوهرخواهرم رو فرستاد زندان.
‫آدما معمولاً اسمشون رو عوض نمی‌کنن ‫مگه اینکه بخوان خودشون رو گم‌وگور کنن.
‫خونه‌ش تو رویر رو فروخته ‫و کلاً آب شده رفته تو زمین.
‫آدرس فعلی ازش نداری؟
‫تنها چیزی که پیدا کردم یه صندوق پستی ‫توی نیویورک به اسم جدیدش بود.
‫شهر نیویورک؟
‫- اونجا دوست یا فامیلی داره؟ ‫- من که چیزی پیدا نکردم.
‫به نظر میاد هیلده وینسلو نمی‌خواد کسی پیداش کنه.
‫به نظر میاد یکی داره روی یه گزارش کار می‌کنه.
‫چه عجب، ریچل!
‫حالا گوش کن، هر وقت آماده بودی ‫که بهم بگی قضیه چیه، زنگ بزن.
‫ممنون. باهات در تماس می‌مونم.
‫مجبور شدم چندتا بخیه بهت بزنم.
‫می‌تونی ادویل یا تایلنول بخوری، ‫هر کدوم که خودت ترجیح می‌دی.
‫وقت نداریم دکتر. باید آقای باروز رو ببریم انفرادی.
‫تو می‌خواستی یه افسر زندان رو بکُشی، باروز.
‫اون این‌طور گفته؟
‫امروز آخرین روز عمرته. بهت قول می‌دم.
‫افسر وسون. افسر لو.
‫- خوبی؟ ‫- شانس آوردم.
‫همین الان داشتیم آقای باروز رو می‌بردیم انفرادی.
‫- رئیس. رئیس... ‫- هیچی نگو. هیچی نگو.
‫اگه تو و سامنر بخواین همدیگه رو بکشین، ‫اصلاً برام مهم نیست.
‫قانون جنگل باعث می‌شه صلح برقرار باشه.
‫ولی وقتی می‌افتی به جون مأمورهای من، ‫خط قرمزی رو رد می‌کنی که نباید!
‫من به کسی کاری نداشتم.
‫گزارش افسر وسون خیلی واضح بود.
‫خودتو زدی به مریضی.
‫تقاضا کردی که بیارتت بهداری.
‫و تو راهِ اینجا، بهش حمله کردی.
‫اون‌وقت تو باور کردی؟
‫داری می‌پرسی...
‫حرف یه افسر نمونه رو باور می‌کنم ‫ولی حرف یه کودک‌کُش رو نه؟
‫بله.
‫همین‌طوره.
‫من آقای باروز رو می‌برم
‫و کارهای انتقالش به خونۀ جدیدش ‫توی انفرادی رو انجام می‌دم.
‫شب سخت و درازی داشتی، تد.
‫برو بقیۀ روز رو برای خودت استراحت کن.
‫چشم، قربان.
‫بلندش کن.
‫فیلیپ، اگه برم انفرادی، فاتحه‌م خونده‌ست.
‫نمی‌ری انفرادی.
‫بعد از اون اتفاق، افسر دیگو بهم زنگ زد.
‫بهم گفت دیده وقتی بیهوش بودی، ‫وسون یه تیزی گذاشته تو جیبت.
‫وسون گفت یکی بهش پول داده تا منو بکشه.
‫خب، فکر نمی‌کنم قضیۀ راس سامنر هم اتفاقی بوده باشه.
‫که یعنی کسی که می‌خواد جونت رو بگیره
‫اون‌قدر دستش بازه که ‫می‌تونه هم زندانی‌ها رو بخره هم نگهبان‌ها رو.
‫و همۀ اینا بعد از این شروع شد که ‫ریچل اون عکس متیو رو بهت نشون داد.
‫- بهت که گفتم. ‫- می‌دونم.
‫شرمنده.
‫ولی الان باید بهم اعتماد کنی، دیوید.
‫چون دیگه اینجا نمی‌تونم ازت محافظت کنم، ‫ولی به پدرت قول داده بودم.
‫چقدر داغون شدی!
‫- اینجا چی‌کار می‌کنی؟ ‫- چیه؟ تابلو نیست؟
‫اومدیم فراری‌ت بدیم.
‫دیوونه شدین؟ اگه گیر بیفتین ‫همه‌چیزتون رو از دست می‌دین.
‫اگه اینجا بمونی می‌میری.
‫و ما نمی‌ذاریم این اتفاق بیفته.
‫خیلی وقت نداریم.
‫اگه قراره نقشه‌مون بگیره، باید برات توضیح بدیم.
‫- صبر کن، نقشه داریم؟ ‫- آره داریم.
‫و اگه همه‌چیز خوب پیش بره، ‫راحت از اینجا می‌زنی بیرون.
‫خیلی‌خب، بین دفتر من و آسانسور ‫یه بازرسی هست.
‫یه راهرو با امنیت ضعیفه ‫که اکثراً نگهبان‌ها ازش استفاده می‌کنن.
‫فقط سرتو بنداز پایین، مشکلی پیش نمیاد.
‫حتی با سر پایین،
‫نگهبان برگۀ انتقال نمی‌خواد؟
‫نه، چون لباس زندانی تنت نمی‌کنی.
‫یونیفرم آدام رو می‌پوشی.
‫بعدش، از خروجی ملاقات‌کننده‌ها می‌ریم،
‫که مستقیم می‌خوره به پارکینگ اصلی.
‫از اونجا ماشین آدام رو برمی‌داری و دو ساعت وقت داری...
‫قبل از اینکه موقع آمارگیری بفهمن نیستی.
‫اگه قبل از برگشتنِ من، کسی پیدات کرد، ‫یادت نره چی باید بگی.
‫دیوید غافلگیرم کرد، اسلحه‌م رو گرفت، ‫منو انداخت تو کمد و دستبند زد.
‫در حالت عادی، همه فکر می‌کنن آدام رفته، ‫منم امشب یواشکی می‌فرستمش بیرون.
‫آدام، من...
‫نمی‌دونی اگه من نبودم باید چی‌کار می‌کردی؟ ‫از بچگی همین‌جوری بوده.
‫برو متیو رو پیدا کن.
‫قضیۀ باروز رو شنیدم. ‫داری می‌ری خونه؟
‫آره، آره. حداقل اون کثافت ‫یه مدت تو انفرادی حال می‌کنه، نه؟
‫چی می‌گی؟ من همین الان از انفرادی اومدم.
‫- رئیس زندان اونو نیاورد؟ ‫- نه.
‫ببخشید، رئیس!
‫تد، مگه نگفتم برو خونه؟
‫همین الان با افسر انفرادی حرف زدم. ‫گفت شما باروز رو تحویل ندادین.
‫آره. می‌خواستم بعد از اینکه پسرم رو بدرقه کردم ببرمش.
‫برو خونه، تد.
‫چشم، قربان.
‫باروز؟
‫هی، هی، آروم! آروم! ولش کن!
‫- برو عقب وگرنه می‌کُشمش! ‫- این کار رو نکن، باروز!
‫لعنت بهش! باروز رئیس رو گروگان گرفته!
‫همین الان تمام درهای زندان رو ببندین! ‫درها رو ببندین! گروگان‌گیری شده!
‫لعنتی. لعنتی، نقشه نگرفت. حالا چی‌کار کنیم؟
‫خیلی‌خب، دیوید، اونا منتظرمونن، خب؟
‫پس وایمیستی پشت من، اسلحه رو می‌گیری طرفم،
‫و هر کاری گفتم می‌کنی، خب؟
‫تو می‌تونی. یالا!
‫اسلحه‌ت رو بنداز!
‫این کار رو نکن، باروز! بخواب رو زمین!
‫اسلحه‌هاتون رو بیارین پایین!
‫- اسلحه‌هاتون رو بیارین پایین! ‫- همین الان تفنگت رو بنداز!
‫- گفتم اسلحه‌هاتون رو بیارین پایین! زود باشین!
‫کاری که می‌گه رو بکنین!
‫- باشه. ‫- بذارین رو زمین! بذارین رو زمین!
‫- همین‌جوری برین عقب! ‫- فوراً برین عقب!
‫- در رو باز کن! در رو باز کن! ‫- دکمه رو بزن!
‫- وایستا. ماشین پلیس کجاست؟ ‫- توی پارکینگ ملاقاتی‌هاست. وقت نداریم.
‫- با ماشین من می‌ریم. اینجاست. ‫- هیچ کاری نکنین!
‫هیچ کاری نکنین!
‫برین عقب! همون‌جا بمونین! همون‌جا بمونین!
‫نمی‌رن کنار.
‫نمی‌رن کنار!
‫برین کنار! برین کنار!
‫سفت بچسب!
‫باروز با ماشین رئیس فرار کرد.
‫به پلیس ایالتی خبر بدین!
‫توجه کنید، مظنون آخرین بار در حال حرکت...
‫به سمت جنوب بزرگراه ۱ دیده شده.
‫ماشین‌های گشت در تعقیبش هستند.
‫همۀ واحدها دنبال یه وانت فورد بگردن.
‫زندانی آخرین بار در حال فرار از ندامتگاه بریگز دیده شده.
‫مظنون مسلح و به‌شدّت خطرناکه.
‫برو! دارن می‌رسن!
‫برنامۀ همیشگی‌مون رو قطع می‌کنیم ‫تا یه خبر فوری رو به اطلاعتون برسونیم.
‫گزارش‌هایی از فرار یه زندانی ‫از ندامتگاه فوق امنیتی بریگز به دستمون رسیده.
‫جزئیات زیادی در دست نیست، ولی می‌تونیم ‫تأیید کنیم که اسم زندانی دیوید باروز‌ـه.
‫پنج سال پیش، ‫باروز به جرم قتل وحشیانۀ پسرش، متیو، محکوم شد،
‫پرونده‌ای که تیتر یک روزنامه‌ها شد ‫و کل کشور رو در شوک فرو برد.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، همه توی موقعیت.
‫- حالا چی؟ ‫- بستگی داره.
‫- به چی؟ ‫- به اونا.
‫میخ‌ها رو ریختیم. ماشین رو محاصره کردیم.
‫راه فرار ندارن.
‫[ادارۀ پلیس بریگز]
‫اون باید مذاکره‌کننده باشه.
‫می‌خوایم مذاکره کنیم؟
‫نه، نمی‌خوایم.
‫پس یادت باشه، ‫تو یه آدم مستأصل و درمونده‌ای. خب؟
‫تحت هر شرایطی، باید باور کنن...
‫که حاضری هر کاری بکنی ولی برنگردی زندان. ‫فهمیدی؟
‫تک‌تیرانداز الان دید داره و منتظر دستوره.
‫نه، از اون نظر مشکلی نیست.
‫«ترجمه از محمد سید»