‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و ‫حیوانات در محیط امنی صورت گرفته.]
‫[قسمت اول]
‫صبر کن، بذار از اول شروع کنم.
‫اون آهنگه که این‌طوری شروع می‌شه.
‫چند روز پیش توی رادیو شنیدمش، ‫و می‌گن به بی‌خوابی کمک می‌کنه.
‫گفتی که اخیرا الگوی خوابت بهم خورده.
‫وقتی خوابت نبرد گوش کن، خب؟
‫سئول هستم.
‫بوستون لطفا جواب بده.
‫هی، دانشجوی مهندسی.
‫چان.
‫هی چان!
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫کادوئه؟ اگه بخوای می‌تونم روش حکاکی کنم.
‫برنده‌ی مسابقات طراحی...
‫سونگ هارانه!
‫من؟ شوخیه دیگه؟
‫خب، غیرمنتظره بود.
‫تازه‌وارد سال دومی برنده شد.
‫تبریک می‌گم هاران.
‫- تبریک می‌گم تازه‌وارد. ‫- جدا؟
‫- تبریک! لیاقتش رو داشتی! ‫- تبریک!
‫مرسی!
‫باورم نمی‌شه!
‫چان! چان! چان!
‫خودکاری که واسه تولدم فرستادی...
‫باهاش یه طرحی کشیدم که ‫توی مسابقه‌ی شرکتمون برنده شد!
‫- عالیه! ‫- برنده شد؟
‫خیلی ممنون!
‫می‌دونی...
‫تو نجاتم دادی.
‫هی، بوی بارون میاد.
‫اون بوی خاص حین بارون رو حس کردی؟
‫من عاشق اون بوئم.
‫ولی خیلی زود از بین می‌ره، ‫واسه همین صبر می‌کنم و بوش می‌کنم.
‫بوی مواد ارگانیکه که حل می‌شن.
‫بهش می‌گن پتریکور...
‫و مال وقتیه که مواد ارگانیک گیاهی...
‫- هی، خرخون. بسه. ‫- منافذ توی شکاف سنگ‌ها...
‫خوشحالیم رو با صحبت‌های ‫علمی خراب نکن خرخون.
‫در هر صورت، بوی بارون بهم حس خوبی می‌ده.
‫تو هم امتحانش کن. پیشنهاد می‌کنم.
‫البته بدیش اینه که همیشه ‫بدجوری سرما می‌خوری.
‫[عطسه]
‫عه، رد بخاره.
‫کاش می‌تونستم سوار هواپیما ‫بشم و برم چان رو ببینم.
‫دوستت که توی بوستون درس می‌خونه؟
‫شنیدم چان انقدر مشغول تحقیقاته ‫که نمی‌تونه واسه تعطیلات بیاد.
‫اونچان، تو دوست هاران رو می‌شناسی؟
‫یکم.
‫برادر کوچیکمه.
‫- چی؟ ‫- جدا؟
‫بیایید از چهار روز تعطیلیمون لذت ‫ببریم و فصل دیگه سخت کار کنیم.
‫بله خانم!
‫چهار روز؟
‫سلام یوجونگ!
‫داریم دور هم جمع می‌شیم. وقت داری؟
‫چرا داری می‌دوی؟
‫دارم می‌رم بوستون که چان رو ببینم.
‫بعدا همه‌چیز رو واست تعریف می‌کنم.
‫چان، امروز پشت یه هواپیما رد بخار دیدم.
‫و این باعث شد بخوام سوار ‫هواپیما بشم و بیام دیدنت.
‫واسه همین...
‫هورا! اومدم فرودگاه!
‫باحال نیست؟
‫بعد چند ساعت مجبورم برگردم...
‫ولی خواستم یه چیزی رو شخصا بهت بگم.
‫حدود ساعت یک بعد از ظهر ‫می‌رسم بوستون. پس منتظر بمون دیگه.
‫صبر کن.
‫نظرم عوض شد. صبر کن.
‫چان.
‫دوستت دارم.
‫دوستت دارم چان.
‫فرودگاه بین‌المللی بوستون لطفا.
‫[پنج دقیقه، یک کیلومتر.]
‫فقط پنج دقیقه مونده.
‫هی!
‫[اونچان!]
‫الو؟
‫هاران، چیکار کنم؟
‫چان...
‫چان چیزه...
‫[سئول، هفت سال بعد.]
‫شروع کنیم.
‫یک، دو، سه.
‫عالیه.
‫- خیلی‌خب. ‫- چند تای دیگه بگیریم بسه.
‫خیلی‌خب.
‫ببخشید. دارم رد می‌شم.
‫- سلام. ‫- سلام، لباس‌ها...
‫از ظاهر بافت اینجا خوشم میاد.
‫خوبه.
‫- خوبه! عالی شدی. ‫- حرف نداره.
‫دارت. ۰.۵.
‫خانم کیم اومد.
‫بیایید دارت‌ها رو نیم اینچ ‫جابه‌جا کنیم و دوباره ادامه بدیم.
‫سنجا‌ق‌ها رو درست کنید!
‫نور.
‫نور پشت‌صحنه رو ده درصد کم ‫کن و نورهای پرکننده رو تنظیم کن.
‫همگی زود باشید.
‫- خیلی‌خب. ‫- عجله کنین!
‫زود همگی!
‫خیلی‌خب.
‫دو، سه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. همگی کارتون حرف نداشت.
‫همگی عالی بودید.
‫ملکه‌ی مد کره...
‫رئیس آتلیه‌ی نانا.
‫به افتخار ملکمون، نانا.
‫نمی‌خواد.
‫واسه مسئولش دست بزنید، نه من.
‫شخصی که به همه‌چیزش رسیدگی کرد، ‫از لباس تا عکسبرداری.
‫بیایید به افتخار طراح اصلیمون دست بزنیم، ‫سونگ هاران!
‫ببخشید.
‫ببخشید. ولی فکر نکنم اینجا باشه.
‫کجا رفته؟
‫اینجا نیست؟
‫چه خبره؟
‫الان اینجا بود.
‫حتی عکس‌های نهایی رو تایید کرد.
‫فرار کرده...
‫دوباره مثل همیشه غیبش زده.
‫خانم سونگ همیشه همین کار رو می‌کنه.
‫مثل حقوق منه.
‫همیشه ناپدید می‌شه.
‫درسته.
‫[پروازهای ورودی.]
‫آقای یئون داره میاد هتل ما.
‫اجاره‌ی خودرو...
‫کجا رفت؟
‫باز غیبش زد؟
‫یادتونه الان بهتون چی گفتم؟
‫آره!
‫خیلی‌خب، بریم.
‫یک بعلاوه‌ی یک چند می‌شه؟
‫- دو! ‫- دو!
‫بن، ببین. قشنگ نشد؟
‫مطمئنم تو تنها آدم دنیایی که...
‫با همه‌ی آدم‌های سوار هواپیما دوست می‌شه.
‫این‌طور فکر می‌کنی؟
‫هوم! با مزه‌اش خاطراتم زنده شد.
‫آخرین باری که کره بودی کی بود؟
‫حدود هفت سال گذشته.
‫خانواده‌ات کره نیستن؟
‫چرا نیومدی...
‫بن، بیا بعد جلسه بریم رود هان.
‫نه صبر کن. شاید هم نامسان؟
‫اوه!
‫یه لیست دارم رفیق.
‫خیلی‌خب، بیا یه نگاهی به ‫لیست جاذبه‌های سئولم بندازیم.
‫اول...
‫نه، صدات رو نمی‌شنوم! خوابم گرفت.
‫باشه. خودم خوش می‌گذرونم.
‫عالیه. همین کار رو بکن.
‫واقعا برگشتم.
‫خوشوقتم. من یئون تسوک هستم.
‫خوشوقتم آقای یئون!
‫واقعا دوست داشتم شما رو ببینم.
‫تا الان فقط با ایمیل با ‫هم حرف زده بودیم...
‫می‌دونستم که خوشحال می‌شم...
‫ولی باورم نمی‌شه انقدر هیجان دارم.
‫خب من انقدر هیجان‌زده نیستم.
‫صرفا از دیدتون مثل یه ‫سگ گلدن رتریور باشه...
‫که از دیدن آدم‌ها خوشحال می‌شه.
‫متوجه‌ام. گلدن رتریور.
‫خیلی خوب می‌تونی کره‌ای....
‫آهان. من بن هستم.
‫زنم کره‌ایه و خانوادش ‫در پانگیو زندگی می‌کنن.
‫- درسته. بن. ‫- بله.
‫بیا اینجا بن.
‫بذارید خودم رو رسما معرفی کنم.
‫من کسی بودم که پیشنهاد ‫این پروژه رو دادم...
‫و سرپرست استودیوی ‫انیمیشن‌سازی کن، سئون...
‫خب خیلی‌ها گیج می‌شن، پس ‫بذارید خودم رو زودتر معرفی کنم.
‫اسم من سونو چانه، سون اوچان نیست.
‫- این هم هست؟ ‫- اوهوم.
‫وایستا، صبر کن. همه‌اش ‫رو نمی‌تونم تنها بیارم.
‫می‌تونی عزیزم.
‫- کارتون خوب بود بچه‌ها. ‫- عالیه.
‫- حرف نداشت همگی. ‫- کارتون خوب بود.
‫بعد این که چک کردید همه‌چیز رو ‫آوردید یا نه، بیایید نظافت کنیم و بریم.
‫اگه می‌خوایم به مهمونی ‫برسیم باید الان بریم.
‫چه خبره؟
‫فکر کنم خانم سونگ زود نیومده.
‫- باید بهش پیام بدم که بیاد مهمونی. ‫- صبر کن!
‫سول، کارآموز تازه‌واردمون.
‫تو هنوز هیچی در مورد اون نمی‌دونی.
‫عزیزم، تا حالا با خانم سونگ ناهار خوردی؟
‫- آره یا نه؟ ‫- نه، تا حالا نخوردم.
‫اون همیشه وقت ناهار زودتر می‌ره، ‫پس حتما سرش شلوغه و جلسه داره.
‫- اصلا. ‫- هر روز، همیشه.
‫به نظرت منطقیه که آدم همیشه سرش شلوغ باشه؟
‫وای. یعنی می‌گی از عمد از ما دوری می‌کنه؟
‫درسته.
‫دوست داره که تنها باشه.
‫اصلا خوشت نمیاد.
‫هی به کجا غیبش می‌زنه؟
‫[پارک نابغه]
‫دو امتیاز.
‫سه امتیاز.
‫گرفتمش!
‫خیلی خوب به نظر میاد.
‫هوم.
‫[چان تصویر ارسال کرد.]
‫وای خدا.
‫چرا یه نفر اهل کره باید ‫انقدر از کره خوشش بیاد؟
‫شرمنده.
‫دستگاه یخ‌ساز امروز خوب کار نمی‌کنه.
‫ساکت باش.
‫ساکت!
‫پسر خوب.
‫هوش مصنوعی داره.
‫آهان، اون‌ها.
‫اگه خوشت اومده برو ببین.
‫یکی از مشتری‌های همیشگیم ‫یه نمایشگاه راه انداخته بود...
‫و هر فصل رو با یه نقاشی نشون می‌دن.
‫می‌تونی چند تاش رو ببری و با دوست‌هات بری.
‫یکی بسه. مرسی.
‫جدا؟
‫تنهایی رفتن هم عیبی نداره.
‫[فصول درخشان]
‫به ترتیب از اتاق‌های چهار فصل رد بشید.
‫باشه.
‫[قهوه‌فروشی شیم.]
‫[اتاق بهار، شگفتی زندگی.]
‫[اتاق زمستان، سکوت عمیق.]
‫یک زن تنها.
‫به پشت در منظره‌ای سفید و برفی...
‫در سکوت ایستاده و حس غم ‫و پوچی رو منتقل می‌کنه.
‫به جای تنش شدید، قلم هنرمند...
‫هوای ملایم و لرزش ملایم نور رو ثبت می‌کنه.
‫عمرا...
‫چان.
‫دوستت دارم چان.
‫ببخشید.
‫احمق. اگه واقعا خودش باشه چیکار می‌کنی؟
‫هان؟
‫هی، مراقب باش.
‫مراقب باش!
‫سونگ هاران!
‫خوبی؟
‫نزدیک بود.
‫حالت خوبه؟
‫وای. نزدیک بود.
‫خوبی؟
‫زنگ بزنیم آمبولانس؟
‫حالت خوبه؟
‫- خوبی؟ ‫- خوبی؟
‫- زود بیا! ‫- آره، خوبم.
‫- خوبی؟ ‫- کسی آسیب دیده؟
‫بیا پایین!
‫- حالشون خوبه؟ ‫- خطرناکه.
‫همه بیایید پایین.
‫- خیلی نزدیک بود. ‫- بیا.
‫هی، جوگیر.
‫چرا یه کره‌ای باید انقدر توی سئول دور بزنه؟
‫درسته.
‫شاید زیاده‌روی کرده باشم.
‫هفت سال پیش فرار کردم...
‫چون فکر می‌کردم هر جایی که برم می‌بینمش.
‫سئول خیلی بزرگ به نظر میاد...
‫ولی واقعا خیلی کوچیک بود.
‫داری می‌گی بزرگه یا کوچیک؟
‫هی، چان.
‫چیزی شده؟
‫هوم...
‫یه چیزی شد...
‫ولی تظاهر می‌کنم که رخ نداده.
‫امروز بهش فکر می‌کنم و ‫فردا فراموشش می‌کنم...
‫پس نگران نباشو برو بخواب.
‫خداحافظ.
‫[فصول درخشان]
‫سونگ هاران!
‫مطمئنم که اسمم رو صدا زدن.
‫کی بود؟
‫از اون سه نفر، من مسئول طراحی ‫و برنامه‌ریزی شخصیت کره‌ایم...
‫[شخصیت‌ها: نیا، وان، فین.]
‫می‌شه گفت که من مسئول وان هستم.
‫واسه برجسته کردن هویت هر شخص...
‫برنامه‌ریزی کردیم که با طراحانی ‫از کشورهای مختلف همکاری بکنیم.
‫پیشنهاد همکاری رو من دادم...
‫چون واقعا دوست داشتم لباس‌های ‫شخصیت کره‌ای رو خودم طراحی کنم.
‫نظر شما چیه خانم کیم؟
‫خانم کیم؟
‫خب چرا باید این رو قبول کنم؟
‫کنجکاو بودم.
‫راستش رو بخواید، هیجان داشتم.
‫به نظرم ریشه‌های شما به وان نزدیک بود.
‫وان شخصی نیست که مثل خورشید بدرخشه.
‫به جاش نورش رو...
‫به کسایی می‌ده که در تاریکین...
‫مثل ماه.
‫«دوسور لونیر.»
‫یعنی چی؟
‫«مهتاب ملایم.»
‫اولین کلکسیونی که در ۲۲ سالگی منتشر کردید.
‫خودم دیدمش.
‫ابریشم مرسوم کره‌ای رو ‫با مهتاب مجددا تفسیر کردی.
‫خودت دیدیش؟
‫توی مدرسه‌ی مدی که در فرانسه ‫رفتی به نمایش گذاشته شده بود.
‫به لطف شما...
‫تونستم برج ایفل رو هم ببینم.
‫خب اگه وان رو با چنین ‫ریشه‌هایی نمایش بدیم چی؟
‫تصورش هم من رو هیجان‌زده می‌کرد.
‫خب؟
‫اول باید چیکار کنیم؟
‫ایول!
‫باورم نمی‌شه.
‫خب اول بیایید یه سلفی بگیریم ‫که این روز رو جشن بگیریم.
‫ببخشید ولی واقعا نباید...
‫بی‌ادبی کردم احیانا؟
‫خیلی بی‌ادبی کردی.
‫می‌دونی...
‫من از سمت چپ بهتر می‌افتم.
‫خیلی‌خب، پس از سمت چپ می‌گیریم.
‫یک، دو، سه.
‫اول ریل داستان رو بهتون نشون بدیم؟
‫- فیلمش خیلی کمک می‌کنه. ‫- حتما.
‫فلش توی ماشینمه. الان می‌رم بیارمش.
‫[شخصیت «وان».]
‫عجیبه.
‫- واسم آشناست. ‫- ببخشید؟
‫شخصیت اصیلیه که چان خودش خلق کرده.
‫نه...
‫مطمئنم چهره‌اش رو یه جا دیدم.
‫هوم؟
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫هان.
‫خانم سونگ.
‫درسته.
‫این شخصیت شبیه طراح اصلیمون سونگ هارانه.
‫ببخشید.
‫خودکارم از دستم افتاد.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫واسه همکاری اومدین؟
‫نه...
‫اوه.
‫بله، درسته.
‫خوشحال شدم دیدمتون.
‫من سونگ هاران هستم، طراح اصلی.
‫خوشحال شدی من رو دیدی؟
‫- ببخشید؟ ‫- درسته.
‫خوشحال شدم دیدمتون.
‫من سونو چان هستم.
‫خودکارم...
‫بله... بفرما.
‫مرسی.
‫چیزی می‌خوای بگی؟
‫نه.
‫[طراح اصلی آتلیه‌ی نانا، سونگ هاران.]
‫سلام چان.
‫- چی شدی؟ ‫- خوبم.
‫ببخشید.
‫نوبت قبلیم بیش از اونی ‫که فکر می‌کردم طول کشید.
‫نیاز به عذرخواهی نیست.
‫آشنا بشید.
‫این طراح اصلیمون سونگ هارانه.
‫که همکار اصلیتون در این ‫پروژه مشترک خواهد بود.
‫قراره کل این سه ماه با شما کار کنه.
‫ادامه بدیم.
‫پس بیایید فیلم ریل داستان رو با هم ببینیم.
‫صبر کن.
‫آقای سونو.
‫اون شخصیت.
‫بر اساس کسیه؟
‫نه، همین‌طوری به ذهنم رسیده.
‫مادربزرگم...
‫یعنی، خانم کیم گفتن که وان شبیه خواهرمه...
‫یعنی طراح اصلیمون سونگ هاران.
‫- اوه! ‫- ای وای.
‫ببخشید. خیلی ببخشید.
‫من...
‫دوست ندارم لباست کثیف باشه.
‫- رمی، برو براش یه پیراهن جدید بیار. ‫- بله خانم.
‫ده دقیقه‌ی دیگه ادامه می‌دیم.
‫شما چرا توی اتاق لباس‌ها منتظر نمونی؟
‫برات یه پیراهن قشنگ انتخاب می‌کنم.
‫طبقه‌ی چهارمه.
‫- خودم درستش می‌کنم. ‫- نه، مشکلی نیست.
‫مشکلی نیست. فقط برید طبقه‌ی چهارم.
‫می‌شه این رو بدی به انیمیشن‌سازه؟
‫آخه وقتی می‌بینم خیلی تنها اینجا نشستی...
‫به ظاهر خیلی... بیکار میای.
‫پیراهنت رو می‌ذارم اینجا.
‫ببخشید! جواب ندادی.
‫درسته.
‫چیزه...
‫این هم پیراهنت.
‫مرسی.
‫امروز چته؟
‫عجیب رفتار می‌کنی...
‫چیکار می‌کنی؟
‫ببخشید بن. من از این ‫پروژه کناره‌گیری می‌کنم.
‫چی؟
‫طبق برنامه پیش برو.
‫برمی‌گردم آمریکا.
‫خنده‌دار نیست چان.
‫به محض این که یه سرپرست ‫جایگزین پیدا کنم بهت زنگ می‌زنم.
‫یعنی چی...
‫الان جدی می‌گی؟
‫می‌دونی که مدیرعامل قراره ‫با تیم ای‌ای به‌زودی بیاد اینجا.
‫صدها نفر به مدت سال‌ها ‫روی این پروژه کار کردن...
‫چون بهت باور داشتن.
‫مخارجش بماند.
‫سونو چان.
‫سونو چانی که من ‫می‌شناسم این کار رو نمی‌کنه.
‫نه، نمی‌تونه بکنه.
‫دلیلش رو بگو.
‫چون می‌ترسم.
‫من نباید اینجا باشم.
‫منظورت چیه؟
‫ببخشید بن. الان وقتش نیست.
‫بیا بعدا در موردش حرف بزنیم رفیق.
‫تو گفتی طراحی کردن خیلی خوشحالت می‌کنه.
‫وقتی سرپرست شدی...
‫خواستی بزنم توی گوشت که از خواب بیدار شی.
‫الان دیدم چقدر برات جزئیه.
‫خیلی‌خب. برو.
‫من سرپرستی نمی‌خوام که ‫انقدر آسون از کارش کنار بکشه.
‫[پیشنهاد همکاری لباس وان.]
‫مرگ رو یادت نره...
‫خیلی زود رفت.
‫صبح‌بخیر بن. چطوری؟
‫صبر کن. راستش باید شب باشه، نه؟
‫در هر صورت، واسم سوال بود...
‫که جلسه‌ی اول همکاری مد چطوری پیش رفت؟
‫آره، خوب پیش رفت ولی...
‫قبل اون که وارد اون بشیم، ‫یه مشکلی در زمینه چان داشتیم.
‫- هوم... ‫- سلام، دیر کردم؟
‫ببخشید. داشتم دوش می‌گرفتم.
‫گفتم قبل این که بیام لباس بپوشم.
‫بیا با هم استفاده کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب...
‫من متریال رو واسه خانم کیم فرستادم...
‫و چند روز دیگه قراره هم رو ‫ببینیم که در مورد طرح حرف بزنیم.
‫خیلی‌خب، به نظر عالی میاد.
‫- درسته. ‫- آره. آره. درسته.
‫- سونو چان. ‫- بله؟
‫- این چه کاری بود؟ ‫- چی؟
‫لباس‌هات نبودن.
‫برده بودمشون خشکشویی.
‫کثیف شده بودن.
‫- بریم خرچنگ با سس سویا بخوریم. ‫- خرچنگ با سس سویا؟
‫نصف شبه.
‫نمی‌دونستی فروشگاه‌های کره شبانه‌روزی بازن؟
‫اگه بخوایم خوب کار ‫کنیم باید خوب غذا بخوریم.
‫- مگه نه تهیه‌کننده بن؟ ‫- سونو چان.
‫- مهمون توییم. ‫- نه نیستیم. هر کی آخر برسه حساب می‌کنه.
‫سه ماه...
‫فقط سه ماه.
‫مطمئنم چیزی نمی‌شه.
‫مادربزرگ.
‫- سلام. ‫- من اومدم.
‫روزت چطور بود؟
‫هوم. سخت بود.
‫سال آخر دبیرستان بودن سخته.
‫ولی...
‫اجی مجی!
‫این همه درس خوندم و بیست گرفتم.
‫وای، کارت حرف نداشت.
‫هم باهوشم و هم خوشگل.
‫خیلی چیزهای خوبی ازت ‫به ارث بردم مامان‌بزرگ.
‫ولی گفتم چی به‌اندازه‌ی درس خوندن مهمه؟
‫حفظ سلامتیم.
‫بیا.
‫از این معجون‌هایی می‌خورم که ‫آقای یئون واسه حفظ تمرکز بهم داده.
‫می‌رم یکم استراحت کنم.
‫شب‌بخیر مامان‌بزرگ.
‫شب‌بخیر.
‫چطوری سرت از یه دانش‌آموز ‫سال آخر دبیرستان شلوغ‌تره.
‫داشتی چیکار...
‫ولش کن. برو بالا.
‫شب‌بخیر.
‫چرا اتاق به این خوبیت رو ‫ول کنی و بری توی اون غار؟
‫بیا اتاق مطالعه‌ی من.
‫چی؟
‫نذار حرفم رو تکرار کنم.
‫با عکاس یون آشنا شو.
‫خیلی وقته که مشتاقه تو رو ببینه.
‫بااستعداده و شخصیت خوبی داره.
‫مثل اون کم پیدا می‌شه. یه شانسی بهش بده.
‫- نه، من نمی‌خوام با کسی... ‫- می‌دونم.
‫نظرت رو عوض کن.
‫یه قرار ملاقات می‌ذارم، برو باهاش آشنا شو.
‫ببخشید.
‫[خداحافظی با زندگی سابقم]
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر؟
‫دیشب کی اومدی خونه؟
‫یکم بعد نیمه‌شب.
‫یهویی دیشب واسم کار پیش اومد.
‫چرا توی این خونه همه اینطورین؟
‫کاش می‌تونستم شما دو تا رو ترکیب کنم.
‫چی؟ من و کی؟
‫خواهر بزرگ تنهام؟
‫در یک محل ساخت و ساز در سئول...
‫یه برج بزرگ از داربست...
‫به سمت پیاده‌رو خم شد.
‫چیزی نمانده بود که داربست‌ها روی ‫خانمی بریزه که از اونجا گذر می‌کرد.
‫باز چیه؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫خب...
‫دارم سعی می‌کنم...
‫از پوست مادربزرگ زیبام مقابل ‫امواج الکترومغناطیسی مواظبت کنم.
‫نوه‌ی دومت خیلی دوستت داره.
‫الان می‌رم حاضر می‌شم که برم سرکار.
‫هنوز حالش خوب نشده.
‫هاران!
‫چی؟ اون کجاست؟
‫باز اون داخلی؟
‫زود بیا بیرون!
‫چیه؟
‫اون زنی که توی ناحیه ساخت ‫و ساز نزدیک بود آسیب ببینه.
‫تو بودی، مگه نه؟
‫آره.
‫چیه؟
‫حتی من هم از این ترسیدم. ‫اگه مادربزرگ می‌دید چی؟
‫خواهشا وقتی بیرونی حواست رو جمع کن. خب؟
‫بهش فکر می‌کنم.
‫این خانم درست به موقع متوقف شد...
‫چون یه نفر اسمش رو صدا زد.
‫خوشبختانه این جلوی...
‫- اتفاقی که ممکن بود وحشتناک... ‫- صبر کن.
‫چی؟
‫این پیراهن...
‫ببخشید. خیلی ببخشید.
‫وای. اگه اون نبود تو مرده بودی.
‫- هان؟ پیراهنش... ‫- تو هم شناختیش نه؟
‫آره. ما تمام رنگ و بافتی که ‫مردم می‌پوشن رو یادمون می‌مونه.
‫اون...
‫پیراهن همون انیمیشن‌سازه نیست؟
‫- چرا. توی جلسه تنش بود. ‫- یعنی چی؟
‫پس یعنی داشت از اونجا رد می‌شد...
‫و وقتی در خطر بودی داد زد؟
‫اسمم رو صدا زد.
‫قبل این که اصلا با هم آشنا بشیم.
‫چی؟ چطور اسمت رو صدا ‫زد وقتی نمی‌دونست اسمت چیه؟
‫آهان، فهمیدم.
‫حتما از قبل توی صنعت باهات آشنایی داشته.
‫تو رو از ظاهرت می‌شناسن.
‫تازه، آدم‌های زیادی ‫یه جور لباس می‌پوشن.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫تنها راهش که منطقی باشه همینه.
‫پس این ناجی کی بوده؟
‫همین.
‫یعنی کی بوده؟
‫اوه. سلام خانم سونگ.
‫صبح‌ بخیر.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بله؟
‫خانم سونگ، طرح لباس مشکیه رسید.
‫اندازه‌اش خوبه.
‫بریم تن مانکن ببینیمش.
‫من می‌پوشم.
‫این‌طوری راحت‌تره.
‫- باشه. مرسی. ‫- قابلی نداره.
‫[ترتیب کارها]
‫عه؟
‫خانم سونگ.
‫این پیراهن مردانه چیه؟
‫بده من و برو لباس رو بپوش.
‫باشه.
‫مطمئنم همون پیراهنه.
‫خیلی‌ها لباس یکسانی می‌پوشن.
‫موزه هنر.
‫[فصول درخشان]
‫من روز عکسبرداریمون رفتم نمایشگاه...
‫شونزدهم بود.
‫اون همون روز با من توی نمایشگاه بود.
‫پس...
‫واقعا همونی بود که اسمم رو صدا زد؟
‫[سونو چان]
‫سونو چان.
‫سونو چان...
‫آشنا نیست.
‫اسمم رو از کجا می‌دونست؟
‫[سونو چان]
‫خوشوقتم.
‫من سونگ هاران هستم، طراح اصلی.
‫چان. چان.
‫دوستت دارم.
‫دوستت دارم چان.
‫خانم سونگ.
‫- یه چیز عجیب واستون آوردن. ‫- عجب روانی‌ای.
‫می‌خوای چیکار کنی؟ این ‫محموله رو من دریافت کردم.
‫بعد دیدن چنین چیز زشتی...
‫با چشم‌های قشنگم، آسیب روحی دیدم.
‫می‌دونی ممکنه کار کی بوده باشه؟
‫اصلا.
‫اخیرا با کسی بحثت نشده؟
‫شخصی که بخواد پیگیرت باشه...
‫مشکلی نیست. مسئله‌ی شخصیه. ‫لطفا برگردید سرکارتون.
‫معلوم نیست اگه ولشون ‫کنیم اون‌ عوضی‌ها چیکار کنن.
‫درسته. همچین آدم پیگیری ممکنه ‫یهویی پیداش بشه و بخواد کاری بکنه...
‫بابت نگرانیتون ممنون، ‫ولی خودم بهش رسیدگی می‌کنم.
‫- ما نگران بودیم که... ‫- خانم سونگ...
‫شیشه‌ی کوفتی. همیشه تبدیلش می‌کنه که...
‫دست‌های قشنگم...
‫کدوم عوضی‌ای همچین کاری می‌کنه؟
‫صبر کن...
‫هاران. یعنی، خانم سونگ، ‫از اونجایی که سر کاریم.
‫اون شخص پیگیری که این عکس‌ها رو فرستاده...
‫شاید همونی باشه که توی ‫خیابون اسمت رو صدا زده.
‫درسته خانم؟
‫ممکنه تعقیبت کرده باشه...
‫ممکنه وقتی توی خطر بودی ‫اسمت رو تصادفا فریاد زده باشه.
‫- اگه کارت تموم شده برگرد سر کارت. ‫- کار الان خیلی مهم نیست.
‫خیلی‌خب خانم سونگ.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- لکه شده.
‫یه لحظه.
‫من برم دیگه.
‫اگه اون پیگیری که عکس‌ها رو فرستاده...
‫همونی باشه که اسمم رو صدا زده...
‫سونو چان؟
‫[طرح شخصیت وان.]
‫خانم کیم گفت که وان شبیه خواهرمه...
‫یعنی طراح اصلیمون سونگ هاران.
‫اگه شخصیت بر اساس دختری ‫باشه که ازش خوشش میاد...
‫شاید وقتی اومد کره متوجه ‫شد که من شبیه اونم...
‫و پیگیری کرد و اسمم رو یاد گرفت.
‫و بعد تا نمایشگاه هنر تعقیبم ‫کرد و شاهد تصادف بود.
‫مطمئنم نمی‌دونست که قراره با هم کار کنیم.
‫واسه همین چنین واکنشی نشون داد؟
‫درسته.
‫خیلی...
‫خوشحال شدم دیدمتون.
‫بخاطر این بود که اولین ‫باری نبود که من رو می‌بینه.
‫آب‌یخ اضطراری واسه شما.
‫انگار در مورد یه چیزی کلافه بودی.
‫دستگاه یخ‌ساز درست شده.
‫یکی از مشتری‌های همیشگیم که ‫فنی بلد بود اومد و درستش کرد.
‫مرسی.
‫یه جلسه‌ی فوری با یه مشتری داریم.
‫امشب ساعت هفت بیا هتل گرند لومیره.
‫[طرح شخصیت وان]
‫[قهوه‌فروشی شیم]
‫- سلام. ‫- سلام!
‫مشتری مخصوصم که دستگاه یخ‌سازم رو درست کرد.
‫بیا داخل.
‫خوش اومدی.
‫سلام نابغه.
‫بیا. بشین.
‫واست قهوه درست می‌کنم.
‫باشه. مرسی.
نابغه، صبر کن.
‫رفتی نمایشگاه هنری؟
‫وقتی بلیت رو گرفتی گفتی همون موقع می‌ری.
‫هام...
‫آره. بابت بلیت ممنون.
‫تو که انقدر لبخند قشنگی داری...
‫واسه چی امروز انقدر غمگینی؟
‫هم...
‫درسته نه؟
‫من واقعا خیلی قشنگم...
‫ولی خیلی نتونستم بخوابم، ‫گمونم واسه همین امروز کمتر قشنگم.
‫چرا نتونستی بخوابی؟
‫کابوس دیدی؟
‫اوه.
‫هارمونیکا می‌زنی؟
‫آهان، اون.
‫حین مرتب کردن وسایم پیداشون کردم.
‫الان خیلی زود نفسم بند میاد، ‫واسه همین قفسه‌ی سینه‌ام درد می‌گیره.
‫دیگه نمی‌تونم خوب بزنم.
‫- بیا. ‫- مرسی.
‫بچه که بودم خیلی توی محله ساز می‌زدم.
‫اهل کجایی؟
‫چانچون.
‫من صرفا یه چیز قدیمی پیدا کردم...
‫ولی من رو یاد محله‌ی بچگیم انداخت...
‫و دوستان کودکیم.
‫کلی خاطره‌ی قدیمی واسم زنده کرد.
‫خاطرات...
‫مثل رشته‌های سوسیسن.
‫چی؟ سوسیس؟
‫آره.
‫حتی اگه فکر کنی یکیش رو یادت رفته...
‫یکیش که یادت بیاد...
‫همه رو با خودش میاره.
‫مثل رشته‌های سوسیس.
‫هی.
‫یه لحظه صبر کن.
‫- باشه. ‫- وایستا.
‫این چه جلسه‌ایه؟
‫حداقل باید بدونم...
‫بهت گفتم که یه قرار ‫ملاقات با عکاس یون داری.
‫نه.
‫خب اگه قضیه اینه من نمی‌رم دیدنش.
‫ببخشید.
‫تا کی باید این رفتارت رو تحمل کنم؟
‫هفت سال شده.
‫همه بعد تحمل درد شدید دوباره بلند ‫می‌شن و به زندگیشون ادامه می‌دن.
‫فقط تو هستی که قبول نمی‌کنی.
‫می‌خوای مثل یه ترسو از همه‌چیز فرار کنی؟
‫حداقل باید یکی رو داشته باشی که ‫بهش تکیه کنی که بتونی زندگی کنی.
‫اگه کسی رو نداشته باشی نابود می‌شی.
‫آقای یون می‌تونه واست همچین شخصی باشه. ‫آدم خوبیه. واسه همین...
‫من به یه آدم خوب نیاز ندارم!
‫چطور می‌تونی...
‫از بین این همه آدم، چرا ‫تو این کار رو باهام کردی؟
‫من خودم می‌خوام که اینطوری زندگی کنم.
‫"اینطوری احساس راحتی دارم.
‫می‌دونم، خب؟ می‌دونم که ‫نباید این‌طوری زندگی کنم.
‫می‌دونم که احمقم و عجیب رفتار می‌کنم.
‫ولی...
‫من خیلی می‌ترسم.
‫نمی‌خوام دائما هر روز ‫مضطرب و نگران باشم...
‫که یه وقت بلایی سر آدمی که دوستش دارم نیاد.
‫پس بذار همین‌طوری زندگیم رو بکنم.
‫اگه کسی پیشم نباشه ‫حداقل اتفاق بدی رخ نمی‌ده.
‫بابا! مامان!
‫بابا! بابا!
‫بابا! مامان...
‫مامان، پاشو! مامان!
‫خدایا!
‫کمک!
‫نه، مامان...
‫مامان!
‫هاران.
‫باورم نمی‌شه چی شده.
‫مامان‌بزرگ.
‫مامان، بابا...
‫و چان...
‫حتی چان رو هم از دست دادم.
‫چان هم مرده.
‫هاران، بیا بریم خونه، خب؟
‫چان هم مرده مامان‌بزرگ.
‫چان...
‫چان هم مرده.
‫مامان‌بزرگ...
‫حداقل به آقای یون احترام بذار.
‫اوه.
‫ببخشید. بدون اجازه زدم.
‫آفرین!
‫میای یکم پیشم بشینی؟
‫خیلی کار فوری‌ای ندارم.
‫پس بیا عجله نکنیم.
‫باشه.
‫راستی، حدس می‌زنم از باخ خوشت بیاد.
‫نه.
‫صرفا در مورد آهنگش شنیده بودم.
‫یه نفر بهم گفت که واسه بی‌خوابی خوبه.
‫با دیدن واکنشت...
‫به نظرم امروز روزیه که...
‫کلی خاطره واست زنده شده.
‫طوری که دارن خاطراتم برمی‌گردن...
‫انگار اصلا فراموششون نکرده بودم.
‫فقط صرفا...
‫یه مدت دفن شده بودن.
‫هوم.
‫قضیه‌ی خاطرات اینه که گاهی‌اوقات...
‫خیلی سرکش هستن.
‫هر چی بیشتر سعی کنی فراموششون کنی، ‫بیشتر واضح می‌شن.
‫و وقتی که بخوای به یاد بیاریشون، ‫از دستت فرار می‌کنن.
‫پس به خودت سخت نگیر.
‫ولشون کن.
‫خاطراتت رو اگه مزاحمشون بشی گنگ می‌شن.
‫ولی اگه ولشون کنی، شفاف می‌شن.
‫خیلی‌خب.
‫سعی می‌کنم ولشون کنم.
‫- درسته. ‫- بله.
‫ببخشید.
‫با خانم کیم حرف می‌زنم که ‫دیگه چنین اشتباهی پیش نیاد.
‫اومدم که بگم لازم نیست ‫وقتت رو سر من تلف کنی.
‫آره، می‌دونم.
‫می‌دونم که نسبت به من حسی نداری، ‫ولی واقعا صادقانه می‌گم...
‫شوخی می‌کنی؟
‫درسته. می‌دونم که نمی‌خوای بشنویش.
‫ولی من واقعا صادقانه...
‫واقعا متاسفم. ولی یه موضوع فوری پیش اومده.
‫- من باید برم. ببخشید. ‫- بله؟
‫خانم سونگ!
‫چیه؟
‫تو چرا داری...
‫اسمم رو می‌تونی بگی؟
‫- چی؟ ‫- تو بودی که جلوی نمایشگاه هنر...
‫نزدیک خیابون شونزدهم اسمم رو صدا زدی، نه؟
‫من اولین بار چند روز پیش دیدمت.
‫تو چند وقته من رو می‌شناسی؟
‫بگو چطور من رو می‌شناسی؟
‫چی رو مخفی می‌کنی؟
‫یه نفر که باید ببینمش...
‫یه نفر که من رو به زندگی برگردوند...
‫و ظاهرا...
‫کلید زندگیم دست اونه.
‫فصول زندگی همیشه به‌ ترتیب نمیان.
‫گاهی‌اوقات لحظه‌ای که ‫حس می‌کنی بهار زندگیته...
‫یهویی زمستانی سخت فرا می‌رسه.
‫هفت سال پیش...
‫وسط سردترین زمستانم...
‫مثل یه نسیم گرم بهاری وارد زندگیم شد.
‫و حالا دوباره پیداش شده.
‫و اون روز اصلا خبر نداشتیم...
‫که فصول زندگیمون مثل ‫بهار گرم خواهد بود...
‫و یا مثل زمستان سخت.
‫سونو چان...
‫تو کی هستی؟
‫دوستت دارم چان.
‫دوستت دارم...
‫کانگ هیوکچان.
‫آقای سونو. واسه چی تعقیبم می‌کنی؟
‫سخته که آدم بخواد بهش نزدیک بشه.
‫اصلا در مورد خودش حرف نمی‌زنه.
‫تو از کجا می‌دونی من بادمجون دوست ندارم؟
‫یه نفر دیگه هم هست که مثل اون حرف می‌زنه.
‫چرا هی همچین اتفاقی رخ می‌ده؟
‫داره من رو می‌ترسونه.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫قراره اینجا زندگی کنم.
‫به هم میان.
‫حواست به خانم سونگ...
‫و سونو چان باشه.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M