‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و ‫حیوانات در محیط امنی صورت گرفته.]
‫چان، امروز یه رد بخار دیدم.
‫و این باعث شد بخوام سوار ‫هواپیما بشم و بیام دیدنت.
‫چان.
‫دوستت دارم.
‫دوستت دارم چان.
‫[قسمت دوم]
‫حادثه‌ی آمریکا مال تابستان پارسال بود دیگه؟
‫سه ماه از اومدنت به کره واسه درمان گذشته.
‫بعد آخرین جلسمون دیگه چیزی یادت نیومده؟
‫نه.
‫فقط دائم...
‫یه شخص یادم میاد.
‫یادم میاد چطور اسمم رو ‫صدا می‌زد و بیدارم می‌کرد.
‫ولی فرقی نمی‌کنه چقدر ‫تلاش کنم که یادم بیاد...
‫یادم نمیاد اون کیه و اصلا ‫چرا اون رو به خاطر دارم.
‫در شرایط خاصی تصویرش میاد توی ذهنت؟
‫نه، صرفا همیشه اونجاست..
‫توی مغزم دفن شده...
‫درست مثل اون ترکش.
‫ممکنه شخصی باشه که...
‫حین اون یک سال قبل از حادثه که ‫برات گنگ شده باهاش آشنا شده باشی؟
‫من همیشه تنها بودم.
‫کسی نیست که بگه من رو دوست داره.
‫اصلا مطمئن نیستم که وجود داشته باشه...
‫یا این که یه توهمه توی ذهنم.
‫یا...
‫این که شاید روانی شدم.
‫اگه حداقل می‌دونستم...
‫انقدر کلافه نمی‌شدم.
‫حس چه جور آدمی رو بهت می‌ده؟
‫یه نفر که باید ببینمش...
‫آقا، من اینجا پیاده می‌شم.
‫یه نفر که من رو به زندگی برگردونده...
‫و ظاهرا کلید زندگیم توی دست‌های اونه.
‫سعی کن گوش کنی.
‫امروز یه رد بخار هواپیما دیدم.
‫چان.
‫صبر کن. بذار از اول شروع کنم.
‫سعی کن بهش گوش کنی.
‫هی، دانشجوی مهندسی.
‫چان.
‫هی چان!
‫هی. ببخشید هاران.
‫آهان، اون آهنگ؟
‫حتما. بفرست واسم.
‫گوش می‌‌کنم.
‫من باید با عجله برم.
‫می‌شه جوابش رو بدی و ‫بگی من باید برم آزمایشگاه؟
‫ببخشید. یه لطفی بهم بکن.
‫ببخشید. من دارم می‌رم آزمایشگاه.
‫احساس می‌کنم حبس شدم.
‫حس می‌کنم دورم دیوار کشیدن.
‫بهت پیام دادم چون ‫می‌خواستم با یکی حرف بزنم.
‫ولی سرت شلوغه. ببخشید مزاحم شدم.
‫دورت دیوار کشیدن؟
‫[حس می‌کنم امروز دورم دیوار کشیدن.]
‫اگه مشکلی نداری...
‫می‌تونی با من حرف بزنی.
‫من چند هفته نیستم.
‫قراره واسه تعطیلات برم خلیج شرقی.
‫هیوکچان، لپ‌تاپ من رو بردی.
‫اطلاعات تحقیقاتم توشه.
‫حتما با لپ‌تاپ خودم اشتباه گرفتم. ‫ببخشید.
‫اطلاعات رو واست می‌فرستم.
‫- فعلا از لپ‌تاپ من استفاده کن. ‫- من...
‫- اون صدا رو چطوری خاموش کنم؟ ‫- صدای پیام؟
‫بی‌صداش کن و پیام‌ها رو نادیده بگیر...
‫و یا بهش بگو من آزمایشگاهم.
‫راستی، آدرس ایمیلت رو واسم بفرست.
‫هی.
‫کانگ هیوکچان!
‫چان.
‫دوستت دارم.
‫دوستت دارم...
‫کانگ هیوکچان.
‫سونو چان، تو کی هستی؟
‫اوه.
‫وای، چشم‌هام خیلی خشک شدن.
‫فکر بدی به سرت نزنه.
‫اینطوری نیست که راز بزرگی رو مخفی کنم.
‫چشم‌هات خشکه؟
‫تعقیبم می‌کنی، ازم عکس ‫می‌گیری و می‌فرستی دفتر کارم.
‫واسه چی تعقیبم می‌کنی؟
‫- تعقیبت کردم؟ ‫- یه بلیت موزه هنر...
‫توی پیراهنت پیدا کردم...
‫که تاریخ مهرش همون روزی بود که من رفتم.
‫من رفتم موزه‌ی هنر، ولی تو رو تعقیب نکردم.
‫صرفا یه بلیت از یکی گرفتم.
‫تو بودی که اسمم رو صدا زدی نه؟
‫اسمم و چهره‌ام.
‫امکان نداشت بشناسی.
‫انگار حین تعقیب کردن من ‫اطلاعات زیادی کسب کردی.
‫من...
‫فکر کنم این... توضیح بده.
‫من همیشه قبل همکاری با شرکتی ‫در مورد شرکام تحقیق می‌کنم.
‫یه عکس ازم دیدی و از اون ‫فاصله من رو شناختی؟ خیلی...
‫امروز زودتر از نزدیک دیدمت ‫که به نقاشی سیسلی نگاه می‌کردی.
‫پس چرا وقتی توی دفترمون آشنا شدیم نگفتی؟
‫ببخشید اگه با نگفتنش ناراحتت کردم.
‫گمونم اشتباه فهمیدم.
‫معذرت می‌خوام.
‫پس توی این هتل چیکار می‌کنی؟
‫اینجا می‌مونم.
‫شرکتم اینجا اتاق گرفت ‫چون به آتلیه‌ی نانا نزدیکه.
‫این کلید کارتیمه.
‫اتاق ۳۰۱۷.
‫پس چرا فرار کردی وقتی...
‫فرار نکردم. داشتم می‌رفتم...
‫چون یادم رفته بود این رو بخرم.
‫دوستش دارم.
‫اصلا نمی‌دونستم تو توی لابی هستی.
‫آره.
‫باز هم معذرت می‌خوام.
‫تعقیب؟
‫لعنتی.
‫پس کی ممکنه اون عکس‌ها رو فرستاده باشه؟
‫سونگ هاران!
‫اون تعقیبت می‌کنه!
‫پیگیر!
‫پیگیر سمج!
‫به خواهرم دست نزن!
‫به پلیس می‌گم!
‫اون اینجا چیکار می‌کنه؟
‫مرسی.
‫چی؟
‫پیگیر! پیگیر عوضی!
‫من می‌گیرمش.
‫خوبی؟
‫هان؟
‫جواب بده.
‫توی بطری چی بود؟
‫بهتره حرف بزنی.
‫دوست داری فیلمی که سری ‫بعد می‌گیری از توی زندان باشه؟
‫سونگ هایونگ ساکت باش.
‫از بوش...
‫انگار محلول رقیق‌شده‌ی ‫هیپوکلریت سدیم بود.
‫یعنی ان‌آسیو.
‫سدیم هیپوکلریت...
‫یعنی، مثل کلر بود.
‫کلر؟
‫انگار در این زمینه استادی.
‫چرا می‌خواستی اون رو پرت کنی طرفش؟
‫می‌خواستم داغونش کنم.
‫همیشه می‌رفت روی مخم.
‫شما هم رو می‌شناسید؟
‫برنده‌ی رقابت طراحی...
‫سونگ هارانه!
‫مرسی!
‫امروز همه مهمون من.
‫همیشه واسم سوال بود ‫چرا انقدر مرکز توجه‌ای....
‫و همه دوستت دارن.
‫بخاطر کیم نانا بود.
‫شانس آوردی که مادربزرگت یه طراح معروفه.
‫از شغلم استعفا دادم چون ‫از ریخت تو بدم می‌اومد...
‫ولی همش بخاطر مادربزرگت بود.
‫تو کاری کردی که همه‌چیزم رو از دست بدم.
‫مگه خوب تظاهر نمی‌کردی ‫که شخصیت اصلی داستانی...
‫و بدون هیچ نگرانی‌ای هستی ‫و خوشحال‌ترین آدم دنیایی؟
‫پس چرا...
‫پس چرا الان نمی‌کنی؟
‫- دیوانه شدی؟ ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌خوام شکایت کنم.
‫فقط خواهشا همین‌جا تمومش کن.
‫[ایستگاه پلیس گموون.]
‫خودش زندگی خودش رو خراب کرد.
‫تو توی اون شرکت خیلی سختی کشیدی.
‫ولی تو اینجا چیکار می‌کردی؟ ‫همین‌طور هم تو آقای یئون؟
‫خب...
‫عکس‌ها خیلی اذیتم کرد، ‫واسه همین گفتم یه کاری بکنم.
‫[مکان‌یاب.]
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- لکه شده.
‫[هاران]
‫ممکنه واقعا بلایی سر هاران بیاد.
‫توی گوشیت فضولی نکردم.
‫صرفا یه برنامه مکان‌یابی دانلود کردم.
‫و دیدم اومدم اینجا و جلسه‌ای در کار نیست.
‫- یه حس بدی بهم دست و اومدم... ‫- دیوانه‌ای؟
‫چرا باید چنین کاری بکنی؟
‫اگه واقعا یه آدم خطرناک بود چی؟
‫اگه بلایی سرت می‌اومد...
‫بی‌خیال. من خوبم.
‫اتفاقات بد که از قبل خبر نمی‌دن.
‫ملت ممکنه یهویی آسیب ببینن.
‫«اگه یه کار دیگه می‌کردم چی؟»
‫می‌تونی بعدش هزاران بار حسرتش رو بخوری...
‫ولی این چیزی رو عوض نمی‌کنه.
‫همینه!
‫هایونگ، اگه تو هم چیزیت بشه...
‫هاران، من رو ببین.
‫من رو ببین.
‫من همینجام.
‫خوبم.
‫همه خوبیم.
‫دیگه هیچی نمی‌شه.
‫چیزی نیست.
‫همه‌چیز مرتبه.
‫حتما خیلی ترسیدی. ببخشید.
‫ولی تو چرا داشتی همراه خواهرم می‌دویدی؟
‫خب...
‫هتلم نزدیک بود.
‫تصادفی دیدم که یه آدم مشکوکی تعقیبش می‌کنه.
‫وای.
‫تو ناجیشی. خیلی ممنون که کمکش کردی...
‫مرسی.
‫عه؟
‫ژاکتت سفید شده.
‫چرا بطری رو پرت کرد...
‫ببخشید.
‫تو رو درگیر یه مسئله خصوصی کردم.
‫و بابت قبلش هم عذر می‌خوام.
‫چیزی نیست.
‫پس من برم دیگه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫منظورت چی بود که بابت قبل‌تر عذرخواهی کردی؟
‫اذیتش کردم و...
‫فکر کردم که اونه که پیگیرمه.
‫وای. انقدر ناشکری؟
‫حتی ژاکتش هم حین کمک بهت نابود کرد.
‫هان؟
‫اون یکی رفت؟ احتمالا به درمان نیاز داشت.
‫هان؟ درمان؟ الان رفت.
‫هایونگ، اول برو خونه.
‫نه، من رو همراه خودت ببر.
‫نمی‌ذارم تنها بری.
‫واقعا حالم خوبه.
‫و این هم یه راز بمونه، خب؟
‫به مادربزرگ گزارش نده.
‫زود بیا خونه، باشه؟
‫و گوشیت هم روشن باشه.
‫قلبم...
‫فکر کردم یه اتفاقی رخ بده.
‫حالت خوبه؟
‫خدایا.
‫معلومه. خوبم.
‫من همیشه خوبم.
‫می‌خواستی مادربزرگم چیزی رو واست تایید کنه؟
‫بیا بریم. دیر شد.
‫از این سمت.
‫بیا.
‫ببخشید.
‫ببخشید!
‫نه، از اون سمت نه...
‫ببخشید!
‫آقای سونو.
‫اوه...
‫دستت اونجا زخمی شد نه؟
‫ببخشید که قاطی این قضیه شدی.
‫هزینه‌ی بیمارستانت و ژاکتت...
‫و مشکلات دیگه‌ات که در اثر ‫زخمی شدن پیش اومدن با منه...
‫وکیلی؟
‫مگه طراح نبودی؟
‫چی؟
‫همونطور که می‌بینی، خوبم.
‫پس لازم نیست چنین چیزهایی رو بگی.
‫خودم حس خوبی در موردش ندارم.
‫دوست ندارم واسه بقیه دردسر درست کنم.
‫بابت امروز واقعا معذرت می‌خوام.
‫حتما به دستت رسیدگی کن.
‫چرا هی همچین اتفاقی رخ می‌ده؟
‫داره من رو می‌ترسونه.
‫خیلی جدی من رو پس زد.
‫می‌خوام اینطوری زندگی کنم.
‫اینطوری احساس راحتی دارم.
‫می‌دونم که احمقانه است و عجیبم.
‫ولی...
‫من خیلی می‌ترسم.
‫اومد.
‫دیگه این کار رو نکن مادربزرگ.
‫خودم به اوضاع رسیدگی می‌کنم.
‫همه رو از خودت دور می‌کنی...
‫و وقتت رو بیرون تلف می‌کنی، ‫و خودت رو توی یه غار حبس می‌کنی...
‫این چه رسیدگی کردنیه؟
‫اون...
‫پیش یه آقایی بود.
‫- چی؟ ‫- من پیششون بودم.
‫من زود اومدم خونه و اون بیشتر پیشش موند.
‫- بهم دروغ نگو. ‫- جدی می‌گم.
‫مامان، بابا. شما دیدینش دیگه؟
‫دروغ نمی‌گم، مگه نه؟
‫درسته؟
‫من اول می‌رم طبقه‌ی بالا.
‫بگو. طرف کیه. رابطه‌ی بینشون چیه؟
‫هام...
‫خب...
‫- فقط حرف می‌زنن. ‫- حرف می‌زنن؟
‫ولش کن. دخالت کنی خراب می‌شه.
‫شب‌بخیر دیگه.
‫خوب بخوابی.
‫حرف می‌زنن؟
‫وای، سونگ هایونگ.
‫باز هم به خواهرت کمک کردی.
‫این خونه بدون من خراب می‌شه.
‫شانس آوردی چنین خواهری داری.
‫کاری کردی که اشتباه برداشت کنه.
‫چی؟ پیش یه آقایی بودی دیگه.
‫مگه خوب نیست که اشتباه برداشت کنه؟
‫تظاهر کن با یه نفر آشنا شدی.
‫اینطوری دیگه غرغر نمی‌شنوی.
‫نه، لازم نیست ازم تشکر کنی.
‫به جاش این رو می‌برم.
‫دست اون انیمیشن‌سازه چطوره؟
‫کارتم رو بهش دادم که پولش رو بهش بدم.
‫کارتت رو دادی؟
‫اینطوری بزرگت کردم؟
‫اگه اون نبود کلر می‌ریخت روت...
‫وای.
‫گوش کن هاران.
‫حداقل باید شام مهمونش کنی ‫و شخصا ازش تشکر کنی...
‫ولی البته...
‫تو آدمی نیستی که چنین کاری بکنی.
‫و بهش لباس جدید بدی.
‫ژاکتش خراب شد.
‫آره. لباس.
‫پس هفته‌ی بعد توی جلسمون...
‫هفته‌ی بعد؟
‫واسه سفر کاری اومده اینجا. ‫خیلی لباس نداره.
‫خیلی دیر می‌شه؟
‫- پس با پیک بفرستم... ‫- پیک؟
‫بد نیست بهش بگی «ببخشید که لباست خراب شد.»
‫«مطمئن نیستم از این‌ها خوشت ‫بیاد، ولی واست لباس جدید آوردم.»
‫بد نیست خودت شخصا ببری و باهاش حرف بزنی.
‫من خسته‌ام. می‌خوام بخوابم.
‫هایونگ.
‫بابت امروز ممنون.
‫قبلش داشتی بهم می‌گفتی خفه شم.
‫شب‌بخیر.
‫اتفاقات بد از قبل خبر نمی‌کنن.
‫ملت ممکنه یهویی آسیب ببینن.
‫اگه بلایی سر تو بیاد...
‫این چیه؟
‫چرا کفش‌هامون توی وانه؟
‫یعنی چی؟ کدوم کفش‌ها...
‫می‌خواستم بشورمشون. خیلی کثیف بودن.
‫من یک ساعت دیگه امتحان دارم. ‫چیکار کنم؟
‫چیه؟ کفش‌هامون خراب شدن؟
‫من امروز چطوری برم مدرسه؟
‫من یه جلسه‌ی مهم دارم.
‫می‌تونین همه امروز خونه بمونین.
‫- نه، من باید برم. ‫- نرید!
‫فقط نرید.
‫اگه بیرون بلایی سرتون بیاد چی؟
‫مامان و بابا همین شدن دیگه.
‫پس نرید، باشه؟ نرید!
‫هاران...
‫- نرید. ‫- چیزی نیست. چیزی نیست.
‫هاران، چیزی نیست.
‫فقط خونه بمون.
‫نرید. نرید. تو رو خدا. لطفا.
‫چیه؟
‫خیلی زشت شدی. شب‌بخیر.
‫شخصا ببینمش؟
‫بله؟
‫چی شد که اومدی اینجا؟
‫یه نفر این رو واسه تو داده بود به پذیرش.
‫- کی؟ ‫- یه خانم جوان.
‫گفت این رو بدم به تو و رفت.
‫شماره‌ی اتاقم رو از کجا بلد بود؟
‫آهان. کلید کارتیم.
‫شرمنده که ژاکتت خراب شد.
‫مطمئن نیستم از این‌ها خوشت بیاد، ‫ولی واست یه سری لباس خریدم.
‫هان؟
‫نه.
‫خودت رو درگیر نکن.
‫تو رو خدا، تو رو خدا، لطفا اینجا نباش.
‫اون بوی خاص قبل بارون رو دیدی؟
‫من عاشق اون بوئم.
‫ولی خیلی زود ناپدید می‌شه. ‫واسه همین می‌ایستم و تنفسش می‌کنم.
‫ولی بدیش اینه که همیشه بدجور سرما می‌خوری.
‫از بوش...
‫انگار محلول رقیق‌شده‌ی ‫هیپوکلریت سدیم بود.
‫یعنی ان‌آسیو.
‫یه نفر دیگه هم هست که مثل اون حرف می‌زنه.
‫عه...
‫سرما می‌خوری.
‫بخاطر من اومدی اینجا، پس این رو بگیر.
‫نه، من مشکلی ندارم.
‫خودم مشکل دارم.
‫اوه.
‫توی اتاقم یکی دیگه دارم. الان می‌رم میارمش.
‫- صبر کن. ‫- نه، من...
‫سلام! هاران!
‫سونگ هاران! واقعا زنده‌ای!
‫وای.
‫یهویی ارتباطت رو با ما قطع ‫کردی و گفتی می‌ری آمریکا.
‫رفتم محل کارت ولی استعفا داده بودی، ‫و شماره‌ات هم از دسترس خارج بود.
‫خیلی نگرانت شده بودم.
‫خوشحال شدم اتفاقی دیدمت.
‫راستش من اینجا واسه عروسیم نوبت گرفتم.
‫بهار سال دیگه است.
‫- می‌تونی همه رو ببینی... ‫- ببخشید یوجونگ.
‫الان عجله دارم. ببخشید.
‫هان؟
‫هاران، صبر کن!
‫هاران!
‫- همراهت میام که چتر رو بگیرم. ‫ - ببخشید؟
‫هان؟ چرا نیست؟
‫صبر کن.
‫بن، چترم... هوم...
‫چرا نیست؟
‫چیزه، سرایدار...
‫نه، چیزی نیست.
‫الو؟
‫الو؟ از اتاق ۳۰۱۷ هستم.
‫یکم طول می‌کشه.
‫مطمئنم میان.
‫درسته.
‫عه! چتر...
‫نه، بن بود.
‫- بن. ‫- اوه.
‫کجا بودی؟
‫مادرزنم می‌خواست بهم خورشت مرغ بده.
‫عه؟ خانم سونگ؟
‫سلام.
‫اومدم بودم یه چیزی رو بدم، ‫بعدش اومدم بالا که چتر قرض بگیرم.
‫عه! عالیه.
‫می‌تونی همراه ما غذا بخوری...
‫چتر!
‫بیا.
‫می‌تونی این رو ببری.
‫- بارون شدیده. مواظبت کن. ‫- باشه.
‫توی جلسه‌ی بعدیمون می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫چی شد؟ چرا جلوی خانم ‫سونگ مثل احمق‌ها رفتار کردی؟
‫خبریه؟
‫دارید با هم آشنا می‌شین؟
‫یه چیزی هست...
‫ولی نباید باشه.
‫بن.
‫توی این هتل حس خفگی بهت دست نمی‌ده؟
‫بهتر نیست مدتی که ‫اینجاییم یه خونه کرایه کنیم؟
‫هتل بهت حس خفگی می‌ده یا قلبت؟
‫[قهوه‌فروشی شیم]
‫باید امروز بسته باشه.
‫منتظر بودیم ولی آقای پارک نمیاد.
‫مرسی.
‫کجا بریم؟
‫سلام جینیوس.
‫[زود برمی‌گردم.]
‫الو؟
‫تلفن آقای پارک؟
‫هست، ولی الان خوابه.
‫بده من.
‫- الو؟ ‫- الو؟
‫دستت رو بده من. آفرین هاپوی خوب.
‫سلام. من نابغه‌ام.
‫گنده و دوست‌داشتنیم، نه؟
‫چرا یه سگ اینجاست؟
‫صاحب یه قهوه‌فروشی که آبجی ‫می‌رفت اونجا بیمارستان بستری شده...
‫واسه همین قبول کرده که ازش مواظبت کنه.
‫کاش می‌تونستم نگهش دارم.
‫سونگ هایونگ، ای لوس کوچولو.
‫چی؟ هایونگ نبود.
‫- چی؟ ‫- اومدی.
‫پارک نابغه. اسمش بامزه نیست؟
‫اسمش رو از روی مالک قهوه‌فروشی گذاشتن.
‫- اسمش... ‫- هادام. آکادمیت.
‫هی نابغه، من باز هم برمی‌گردم. می‌بینمت.
‫می‌بینمت مادربزرگ.
‫انقدر بهشون نزدیک بودی ‫که از سگشون مراقبت کنی؟
‫ببخشید که قبل آوردنش اجازه نگرفتم.
‫[دلمون واست تنگ شده.]
‫[کلی استراحت کن و تمرکزت ‫رو بذار روی خوب شدن.]
‫واسه نابغه اسباب‌بازی بخرم؟
‫تو یه سگی، اینجا هم حیاطه.
‫هر چقدر دوست داری بدو.
‫- کیه؟ ‫- ببخشید.
‫سلام.
‫سگم نابغه اینجاست؟
‫سلام نابغه!
‫نابغه!
‫پسر خوب.
‫حتما بدون من اینجا خیلی ترسیدی.
‫- پسر خوب. ‫- سلام.
‫آه...
‫نوه بزرگم الان اینجا نیست.
‫وای. ادبم کجا رفته.
‫خیلی ممنون که مراقب نابغه بودید.
‫چیزی نیست. مراقبت ازش سخت نیست.
‫ولی تو چطور...
‫زود مرخص شدم.
‫شنیدم خونتون در نسکافه‌ای رنگ داره.
‫نگران بودم که نکنه اشتباه اومدم؟
‫سری بعد مودبانه ازتون تشکر می‌کنم.
‫- بیا بریم نابغه. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫پارک نابغه. اسمش بامزه نیست؟
‫اسمش رو از روی اسم مالک قهوه‌فروشی گذاشتن.
‫- اسمش... ‫- پارک مانجی؟
‫شما همون مانجی هستید که ‫نزدیک چانچون زندگی می‌کرد؟
‫کی...
‫واقعا خودتی.
‫منم. از همون خونه که درخت خرمالو داشت.
‫کی؟
‫[پارک مانجی]
‫مانجی!
‫نابونگ!
‫نابونگ اهل مد از چانچون؟
‫آره، خودمم.
‫نابونگم.
‫واقعا خودتی؟
‫واقعا نابونگی؟
‫هان؟
‫هان؟ این...
‫آقای پارک، جعبه‌ای که قراره بندازید دور...
‫سلام.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫قراره اینجا زندگی کنم. تو چی؟
‫اینجا زندگی کنی؟ چرا؟
‫من با آقای پارک صمیمیم.
‫- تو چرا اومدی اینجا؟ ‫- چرا صمیمی‌ای؟
‫چرا؟
‫هتل نزدیک بود، واسه همین هر روز می‌اومدم.
‫و راستش بلیت نمایشگاه ‫رو از آقای پارک گرفتم...
‫چون دستگاه یخ‌سازش رو درست کردم.
‫پس اون مشتریش که دستگاه ‫یخ‌ساز رو درست کرد...
‫چرا می‌خوای یه یه هتل خوب اینجا بمونی؟
‫شنیدی دکتر چی گفت دیگه؟
‫حتما داروهات رو بخور و کلی بخواب.
‫و از خودت هم کار نکش.
‫انقدر غر نزن.
‫گوش‌هام درد گرفت.
‫- خدایا. ‫- وای.
‫هیچ‌جا خونه‌ی خود آدم نمی‌شه.
‫اینجا کلی جا هست.
‫واسه یه نفر خیلی بزرگه.
‫اوهوم. حتما خیلی احساس تنهایی می‌کنی...
‫آقای پارک، می‌شه بذاری ‫من توی یکی از اتاق‌ها بمونم؟
‫فقط واسه سه ماه. سه ماه.
‫می‌خواستم خونه اجاره ندم، ‫ولی اون کلی اتاق خالی داشت.
‫و بن هم خونه‌ی فامیل‌های زنشه.
‫تو چی شد که اومدی اینجا؟
‫پس اون مشتری که واسش آمبولانس خبر کرد...
‫صبر کن. تو بودی که تلفن رو جواب دادی؟
‫آهان. شنیدم که مشتری‌ای که ‫باهاش حرف می‌زنم مواظب نابغه است.
‫آره، اون مشتری منم.
‫آهان، مشتری.
‫مشتری... هوم.
‫فکر کنم آقای پارک یه جایی اینجاها بود.
‫راستی، حالش خوبه؟
‫عالیم.
‫گفتن آنژین واریانت یا همچین چیزیه.
‫صرفا باید دارو بخورم.
‫راستی، خیلی وقته ندیدمت.
‫یهویی یه روز از چانچون غیب شدی.
‫پنجاه سال گذشته.
‫ولی الان خیلی معروف شدم. ‫واقعا نفهمیدی؟
‫خب اسم نانا کیم رو شنیده بودم.
‫ولی فکرش رو نمی‌کردم که تو باشی.
‫وای، همیشه درگیر همین چیزها بودی...
‫و واقعا رفتی فرانسه و به آرزوت رسیدی.
‫ولی من ده ساله که توی ‫این محله قهوه‌فروشی دارم.
‫چی شد که هیچوقت هم رو ندیدیم؟
‫دنیا همینه دیگه.
‫گاهی‌اوقات خیلی کوچیکه، ‫گاهی‌اوقات خیلی بزرگ.
‫چی شد که انقدر به نوه‌ام نزدیک شدی؟
‫اصلا نمی‌ذاره کسی بهش نزدیک بشه.
‫از مشتری‌های ثابت قهوه‌فروشیمه.
‫تقریبا هر روز تا وقتی تعطیل کنم اونجاست.
‫واسم سوال بود که اخیرا ‫هر روز تا دیروقت کجاست.
‫اونجا بود؟
‫انگار که پیش تو توی قهوه‌فروشی...
‫راحت‌تر بوده تا خونه پیش من.
‫انگار تو واسش کاری کردی که من نتونستم.
‫- مرسی. ‫- من فقط واسش قهوه درست کردم.
‫کار خاصی نکردم.
‫هفت سال گذشته...
‫ولی هیچوقت نمی‌دونستم...
‫جایی داشته که حس امنیت داشته باشه.
‫هفت سال؟
‫اولین بار من هم همون موقع‌ها دیدمش.
‫فکر کنم نزدیک تابستون بود.
‫مطمئن نیستم سوالم خیلی درست باشه...
‫ولی اون زمان آیا...
‫اتفاقی واسش رخ داده؟
‫خدایا.
‫هی نابغه.
‫عجب بارونی میاد.
‫خیلی شدیده، نه؟
‫یه روزی بود که بارون شدید بود.
‫ولی توی بارون نشسته بود.
‫گریه می‌کرد.
‫اون موقع دوستش فوت کرده بود.
‫رفته بود بوستون درس بخونه، ‫ولی یهویی فوت کرد.
‫[بن]
‫گوشیت زنگ می‌خوره.
‫می‌شه...
‫می‌شه بذاریش روی اون گوشم؟
‫آره.
‫سلام بن.
‫جلسه‌ دوشنبه؟
‫باشه. خداحافظ.
‫مرسی. می‌شه بذاریش اینجا؟
‫خوبه.
‫من برگشتم.
‫نابغه، خونه!
‫خونه‌ی ما بودی؟
‫تازه مرخص شدی. باید بهم زنگ می‌زدی.
‫اولین باریه توی این هفت سال ‫ می‌بینم انقدر حرف می‌زنی.
‫خوبی؟
‫آره، به لطف شما.
‫ولی غافلگیر شدم که مشتری‌های ‫خاصم رو امروز با هم می‌بینم.
‫هم‌اتاقی، سلام کن، اون...
‫چیزه. می‌شناسمش.
‫توی شرکتی که توش کار می‌کنم طراحه.
‫تو با نابونگ...
‫یعنی با طراح نانا کیم کار می‌کنی؟
‫اسم مادربزرگم رو از کجا می‌دونی؟
‫مشخص شد که دوست بچگیم بوده.
‫عه جدا؟
‫ده سال توی یه محله زندگی کردیم، ‫ولی اصلا خبر نداشتم.
‫خیلی هیجان‌زده بودم...
‫نزدیک بود پشتک بزنم.
‫آهان، یادم رفت.
‫مرسی.
‫در رو واسم قفل کردی و حتی ‫از نابغه هم مراقبت کردی.
‫چیزی نیست.
‫و می‌تونی خودمونی باهام حرف بزنی. ‫دوست مادربزرگمی.
‫پس باهات خودمونی حرف بزنم؟
‫مثل یه دوست.
‫آره.
‫اولین باریه که می‌بینم ‫این‌طوری لبخند می‌زنی.
‫ولی... تو خودت اینجا راحتی دیگه.
‫چرا گذاشتی اون هم بیاد اینجا زندگی کنه؟
‫گفتم اگه یه نفر پیشم باشه جام امن‌تره.
‫و خیلی دوست‌داشتنیه.
‫واقعا مرد خوبیه.
‫بشین. برات قهوه درست می‌کنم.
‫نه، نمی‌خواد. استراحت کن.
‫من اگه قهوه نخورم...
‫اشکالی داره تا تعطیلی اینجا بمونم؟
‫تو جوانی. باید بری بیرون تفریح کنی.
‫نباید خودت رو جای به این مسخره‌ای حبس کنی.
‫اینجا خیلی به من خوش می‌گذره.
‫می‌تونم روی کارم تمرکز کنم...
‫و خیالم راحته چون اتفاقی واسم نمیفته.
‫هوم.
‫اطلاعات دانچونگی که ‫خواسته بودم رو بیار دفترم.
‫الان پرونده‌هاش رو بهت می‌دم.
‫اگه تماس کاریه جواب بده.
‫آقای یئون، پرونده‌ها رو بگیر.
‫- حتما. ‫- بفرما.
‫- الو؟ ‫- بفرمایید خانم کیم.
‫واسه جنس پارچه زنگ زدم.
‫آره، نمونه‌ی ۰.۸ میلی‌متری رو می‌خواستم.
‫[سونو چان]
‫- آره. ‫- اون...
‫- مرسی. ‫- پیش یه آقایی بود.
‫شخصیت اصیلیه که چان خلق کرده.
‫اون شخصیت. بر اساس کسی به وجود اومده؟
‫نه، همینطوری به ذهنم رسید.
‫مدل موردعلاقه‌اش رو خلق کرده، ‫و توی دنیای واقعی باهاش آشنا شده؟
‫آقای یئون، لطفا حواست به خانم سونگ...
‫و سونو چان باشه.
‫بله خانم.
‫قیافه‌اش رو.
‫شبیه رباتی هستی که دستوری ‫گرفته که نمی‌تونه ازش سرپیچی کنه.
‫اینطوری نیست.
‫چیه؟ مادربزرگ...
‫یعنی، خانم کیم بهت باز وظیفه‌ای سپرده؟
‫نه، نسپرده.
‫خیلی‌خب، با همون حالت رباتیت ادامه بده.
‫بوق، بوق، بوق.
‫اذیت کردنش خیلی حال می‌ده.
‫یه عکس بگیریم.
‫یک بعلاوه‌ی یک چند می‌شه؟
‫دو.
‫من خیلی به انیمیشن علاقه دارم.
‫شما هنر رو از کجا یاد گرفتین؟
‫توی دانشگاه کل‌آرتس.
‫کل‌آرتس! وای!
‫عزیزم، می‌شه یه کاریکاتور...
‫- با مهارت خودت واسم بکشی؟ ‫- حتما.
‫از من هم بکش.
‫- و از من. ‫- چی؟
‫- می‌رم چند تا کاغذ بیارم. ‫- از کی انقدر صمیمی شدن؟
‫انقدر اجتماعیه؟
‫این بهتره یا این؟
‫- دومی. ‫- این بهتره؟
‫چطوری ژست بگیرم؟
‫مثل این؟
‫هوم.
‫استفاده از یه الگوی دانچونگ...
‫که صرفا با لباسش نشون بدیم کره‌ایه...
‫وای. ممکنه یه مشکلی باشه.
‫چون خیلی خوبه.
‫پس بیایید با طرح اولیه دانچونگ پیش ببریمش.
‫خیلی‌خب، این رو می‌فرستم مرکز ‫و نوبت تماس تصویری می‌گیرم.
‫من یکم گرسنه‌ام.
‫می‌خوام ادامه‌ی بحثمون سر میز شام باشه. ‫وقت داری؟
‫آره، خوشحال می‌شم.
‫اون رستوران ایتالیایی جدیده چطوره؟
‫خیلی خفن به نظر میاد.
‫اشتهات هم حتما خیلی خفنه. ‫واسه همینه زاویه‌ی فکت اصلا دیده نمی‌شه.
‫بدون من شام بخورید.
‫چی دوست داری؟
‫می‌تونین بین من غذا بخورین. من...
‫تو هم بیا. گفتم قراره در ‫مورد مسائل کاری حرف بزنیم.
‫به هم میان.
‫چی؟
‫گفتم طراحی داخلیش قشنگه.
‫الو؟
‫خیلی‌خب.
‫ببخشید، من باید برم. یه ‫موضوع فوری پیش اومده.
‫پس بیا...
‫بشین. نگفتم تو هم بیای که.
‫ببخشید. امیدوارم از شامت لذت ببری.
‫توی جلسه می‌بینمت...
‫انیمیشن‌ساز سونو چان.
‫درسته. توی جلسه می‌بینمتون.
‫اگه حس می‌کنی راحت نیستی می‌تونیم...
‫این هم منو.
‫ببخشید، ولی ما فقط...
‫حداقل بد نیست شام مهمونش ‫کنی و شخصا ازش تشکر کنی...
‫بیا بخوریم.
‫مهمون من.
‫چی؟
‫خب. باشه...
‫غذای پیشنهادیتون چیه؟
‫- راحت باشید. اینجا رو ببینید. ‫- آهان.
‫غذای مخصوصمون رولاتینی هستش، ‫که با ورقه‌های بادمجان درست می‌شه...
‫- ایشون بادمجون دوست نداره. ‫- تو از کجا می‌دونی من بادمجون دوست ندارم؟
‫چی؟ آهان...
‫خیلی‌ها بادمجون دوست ندارن.
‫نه؟
‫- درسته... ‫- من هم همین‌طور.
‫من هم خوشم نمیاد.
‫می‌شه یه چیزی واسم بیارید که زود حاضر بشه؟
‫- من هم همینطور. ‫- بسیارخب.
‫طراحی داخلیش واقعا قشنگه.
‫تکرار یعنی توی قلبت یه چیزی رو حس می‌کنی.
‫جای این که اسمش رو دائم بنویسی، ‫احساساتت رو دنبال کن.
‫اسمش؟
‫آقای یئون، پرونده رو بگیر.
‫بذار اول عذرخواهی کنم.
‫[سونو چان]
‫عه، چرا اسم من رو اونجا نوشته؟
‫خب...
‫وقتی فکر می‌کردم پیگیرم تویی، ‫اسمت رو اینجا نوشتم...
‫ولی فکر کنم خانم کیم این رو دید و ‫فکر کرد که من نسبت بهت حسی دارم.
‫احتمالا واسه همین ما رو حین شام تنها گذاشت.
‫آهان.
‫من واسش توضیح می‌دم...
‫تظاهر کن از قبل با یکی آشنا شدی.
‫اینطوری لازم نیست کلی غرغر کنی.
‫باید بهش بگم...
‫ولی عیبی داره که نگم؟
‫ببخشید؟
‫یکم پیچیده است...
‫ولی به نظرم این فرصت خوبی می‌شه که...
‫خیال مادربزرگم رو راحت کنم.
‫حتما.
‫اگه به تو کمک می‌کنه، من مشکلی ندارم.
‫مرسی. احتیاط می‌کنم که ‫واسه تو هم مشکلی پیش نیاد.
‫خیلی‌خب.
‫یه مشکلی توی ارتباط به وجود اومده. ببخشید.
‫چیزی نیست.
‫چطوری بودن؟
‫مطمئن نیستم.
‫[نماینده کیم نانا]
‫من برنامه چیدم که هم رو ببینن، ‫پس به زودی می‌فهمیم.
‫- حالا می‌تونی بری. ‫- می‌رسونمت خونه.
‫بچه نیستم. خودم می‌تونم برم.
‫این روزها حالتون خیلی خوب به نظر نمیاد.
‫و خیلی ساله که آزمایش ندادید.
‫حداقل این‌ها رو بخورید، ویتامینه.
‫تو دیگه راننده یا منشی من نیستی.
‫وقتی مدیر ارشد بشی باید ‫این کارها رو بذاری کنار.
‫چرا یه مدیر ارشد باید مراقب نوه‌هام باشه؟
‫این کار رو می‌کنم چون خودم می‌خوام.
‫تا دیروقت کار نکن.
‫یعنی الان دارن چیکار می‌کنن؟
‫ببخشید، نباید اون سوالی ‫که پرسیدم رو می‌پرسیدم.
‫حرفم رو پس می‌گیرم.
‫- حالت خوب نیست؟ ‫- چی؟
‫ببخشید...
‫ببخشید. من صورتحساب رو پرداخت می‌کنم.
‫می‌شه اینجا رو مرتب کنید؟ الان برمی‌گردم.
‫خیلی‌خب.
‫ببخشید. ببخشید.
‫خوبی؟ سرگیجه داری؟
‫این نزدیکی داروخونه نیست؟
‫ببخشید. من توی جاهای شلوغ حالم بد می‌شه.
‫- بودن توی شلوغی واست سخته؟ ‫- نه.
‫هوم...
‫من این گوشم نمی‌شنوه.
‫معمولا حالم خوبه...
‫ولی وقتی جایی شلوغ باشه ‫صداها توی سرم قاطی می‌شن.
‫و حتی صدای شخصی که جلومه رو نمی‌شنوم.
‫تشخیص جهت صداها سخت می‌شه.
‫ببخشید.
‫ببخشید! نه، از اون سمت نه.
‫می‌شه بذاری روی اون یکی گوشم؟
‫ولی هنرمند توانایی هستم، ‫و دوستانه برخورد می‌کنم...
‫و ظاهرم هم...
‫چی؟
‫به جز این که یه گوشم شنوایی نداره، ‫آدم خیلی خوشبختی هستم.
‫پس لازم نیست اینطوری بهم نگاه کنی.
‫من برم به گندی که زدم رسیدگی کنم.
‫نه، اون داخل سروصدا زیاده، ‫من می‌رم وسایلمون رو بیارم.
‫من...
‫صبر کن.
‫یه لحظه ببخشید.
‫صرفا نگران لباستم چون طراحم.
‫وگرنه بخاطر دلسوزی یا چیزی نیست.
‫- چرا چنین چیزی رو مشخص می‌کنی؟ ‫- دلیلش رو بذار هر چیزی که خودت دوست داری.
‫مرسی.
‫که اهمیت می‌دی.
‫فعلا بهش رسیدگی کردم.
‫بیا.
‫نه، سرما می‌خوری.
‫فقط واسه قشنگی پوشیده بودمش.
‫به مادربزرگم می‌گم که اشتباه فهمیده.
‫فرصت خوبیه. من مشکلی ندارم که...
‫من مشکل دارم.
‫دوست ندارم مدیون بشم.
‫خیلی‌خب، من برم وسایلمون رو بیارم.
‫چطور به خانم سونگ نزدیک شدی؟
‫چی؟ خب...
‫به نظرم نزدیکیم، ولی در موردش مطمئن نیستم.
‫واسه چی می‌پرسی؟
‫خب...
‫انگار یه خط قرمزی تعیین می‌کنه...
‫و نمی‌ذاره از اون بهش نزدیک‌تر شم.
‫اینطوری نبود که...
‫سخته که آدم بخواد بهش نزدیک بشه.
‫من هفت ساله که هر روز می‌بینمش...
‫ولی نمی‌‌دونستم شغلش ‫چیه و کجا زندگی می‌کنه.
‫اصلا در مورد خودش حرف نمی‌زنه.
‫همیشه لباس نقاشی می‌کرد.
‫واسه همین فرض کردم که طراح لباسه.
‫همیشه تنها می‌اومد و ساکت اینجا می‌نشست.
‫تا حالا با شخص دیگه‌ای اومده؟
‫نه، اصلا.
‫توی این هفت سال پیش نیومده.
‫همیشه تنها بوده.
‫همیشه.
‫سرما خوردی؟
‫نه، فقط عطسه کردم.
‫هان؟ کجا رفت؟
‫وای، گرد و خاک بلند شد.
‫چیکار می‌کنی؟
‫خودکار طراحیم نیست.
‫کجا رفت؟
‫چیکار می‌کنی؟ الان وقت جلسه است.
‫واقعا اون... ایده دانچونگ رو دوست داشتم.
‫پس می‌شه یکم بیشتر ازش واسم بگی؟
‫البته. مدیر سونگ باهاتون مرورش می‌کنه.
‫مدیر سونگ؟
‫ارزیابی داده‌ها.
‫بله، داده‌ها.
‫دانچونگ یه تکنیک رنگ‌آمیزی مرسوم کره‌ایه.
‫مرسی.
‫که اکثرا توی کاخ‌ها و معابد استفاده شده.
‫که شامل رنگ‌آمیزی معماری چوبی با...
‫باشه، پس توی جلسه‌ی بعدی می‌بینمتون. ‫اون موقع بیشتر در موردش حرف می‌زنیم.
‫خیلی‌خب، همگی خداحافظ.
‫خداحافظ!
‫می‌بینیمت.
‫همگی کارتون حرف نداشت.
‫این چه رفتاری بود؟
‫ببخشید، ولی من باید برم.
‫وای، اینجا نیست!
‫صبر کن، آخرین بار کی ازش استفاده کردم؟
‫آره. رستوران!
‫رستوران؟
‫[فهرست اشیای گم‌شده]
‫چنین چیزی پیدا نکردیم.
‫می‌شه خودم دنبالش بگردم؟
‫الان مشتری‌ها دارن داخل غذا می‌خورن.
‫ولی اگه افتاده باشه، ‫ما حین نظافت پیداش می‌کردیم.
‫خیلی ببخشید، ولی وقتی ‫تعطیل شد می‌شه دنبالش بگردم؟
‫فقط واسه سی... نه، ده دقیقه.
‫خیلی واسم باارزشه، ‫واسه همین باید پیداش کنم.
‫تو رو خدا.
‫نه.
‫تو که در هر صورت داری می‌ری مرکزشهر.
‫یه چیزی واسم بگیر که بتونم کادو بدم.
‫چیزی که یه دختر بیست ساله به کارش بیاد.
‫ما انقدر صمیمی نیستیم که ‫چنین چیزی از هم بخوایم.
‫بکن دیگه، باشه؟
‫کادوئه؟ اگه بخوای می‌تونم روش حکاکی کنم.
‫پیداش کردی؟
‫تعطیل که کردن دنبالش می‌گردم.
‫مطمئنم اونجاست.
‫بیا بریم. می‌تونیم بریم شیم ‫و برگردیم دنبالش بگردیم.
‫نه، مسئله خصوصیه. خودم می‌تونم پیداش کنم.
‫- فعلا این رو بپوش. ‫- نه.
‫صرفا خواستم در مورد سرفه‌ات کمک کنم. ‫به عنوان یه انیمیشن‌ساز.
‫تازه، اگه اینجا انداخته باشیش، ‫ممکنه یکی برداشته باشش.
‫در هر صورت، بیا بریم یه جای گرم...
‫من...
‫خودم بهش رسیدگی می‌کنم.
‫بابت نگرانیت ممنون...
‫ولی ممنون می‌شم که بری.
‫پس می‌خوای چیکار کنی؟
‫همین بیرون منتظر بمونی و اینطوری سرفه کنی؟
‫یه خودکاره دیگه.
‫تو چیزی در موردش نمی‌دونی.
‫همین الانش هم ناراحتم، لازم ‫نیست بدترش کنی، پس فقط...
‫کجا می‌ری؟
‫تنهام نمی‌ذاری، پس خودم می‌رم.
‫شاید صرفا فقط یه خودکار باشه، ‫ولی باید پیداش کنم. به هر قیمتی که شده.
‫باشه، من می‌رم.
‫- پس این رو بپوش. ‫- تو رو خدا فقط...
‫فقط بگیرش.
‫صرفا یه خودکار.
‫پشیمونم که همچین حرفی زدم.
‫سلام هم‌اتاقی.
‫- بله. ‫- شرمنده.
‫وای. ببخشید.
‫ای وای...
‫حتما بد بلایی سرت اومده.
‫- همیشه خیلی خوشحال به نظر می‌رسیدی. ‫- اوه.
‫می‌خوای دست بزنی؟
‫الان دیگه درد نمی‌کنه.
‫انگار روت نقاشی کردن.
‫این؟
‫ولی چرا نوشتی «مرگ سراغ همه میاد؟»
‫یه جور هشدار به خودمه.
‫- هشدار؟ ‫- آره.
‫«معلوم نیست کی قراره بمیری.»
‫«پس بدون پشیمانی زندگی کن.»
‫همچین چیزی.
‫اون واسه چیه؟
‫مگه تو نیاورده بودیش؟
‫چرا، شکسته بود.
‫خب ریشه زده.
‫چی؟
‫فکر می‌کردم زود پژمرده بشه.
‫به نظرم وقتشه از لیوان خارجش کنیم.
‫اگه بکارمش توی یه گلدون و ‫خوب ازش مراقبت کنم، رشد می‌کنه.
‫بیا.
‫وقت خارج کردنشه؟
‫راستی، هم‌اتاقی.
‫- بله؟ ‫- پس الان بدون پشیمونی زندگی می‌کنی؟
‫چرا این کار رو می‌کنی؟ ‫اگه بلایی سرت بیاد...
‫وای. یهویی ارتباطت رو با ما قطع کردی.
‫ببخشید یوجونگ. من الان عجله دارم.
‫واقعا واسم باارزشه، پس باید پیداش کنم.
‫شاید صرفا فقط یه خودکار باشه، ‫ولی باید پیداش کنم.
‫به نظرم وقتشه از لیوان درش بیاریم.
‫چان، یادته...
‫که گفتم حس می‌کنم دورم رو دیوار فرا گرفته؟
‫یهویی متوجه شدم که نمی‌تونم طرحی بکشم...
‫و انرژی برام نمونده.
‫می‌خواستم بی‌خیال همه‌چیز بشم.
‫ولی وقتی خودکاری که واسه ‫تولدم بهم دادی رو دستم گرفتم...
‫بالاخره تونستم طرح بکشم.
‫و باهاش برنده‌ی رقابت شدم.
‫اگه چنین نتایج خوبی نمی‌گرفتم فرار می‌کردم.
‫ببخشید.
‫پس تو نجاتم دادی.
‫به لطف تو و این خودکار...
‫فهمیدم چقدر شغلم رو دوست دارم.
‫واقعا واسم خودکار باارزشیه.
‫- روی درش «هاران» حک شده. ‫- مرسی.
‫باهاش کلی لباس محشر طراحی ‫می‌کنم و طراح بزرگی می‌شم.
‫ببخشید.
‫متاسفم، ولی ما باید بریم خونه.
‫درسته. متاسفم.
‫اگه یه وقت پیداش کردید، با ‫این شماره تماس می‌گیرید؟
‫پس بدون پشیمانی زندگی می‌کنی؟
‫نه.
‫فکر کنم بعدا کلی پشیمونی دارم.
‫پس باید چیکار کنی که پشیمون نشی؟
‫می‌خوام که یه نفر توی ‫زندگیش لذت داشته باشه.
‫به جای این که زندگیش ‫مثل الان انقدر تیره و کدر باشه...
‫می‌خوام که مثل قبل درخشان باشه.
‫من به لطف اون خوشحال بودم.
‫پس می‌تونی اون لذت رو براش به ارمغان بیاری.
‫دوست دارم، ولی فکر نمی‌کنم ‫که حقش رو داشته باشم.
‫به نظرم واسه خوشحال کردن ‫آدم‌ها نیاز به اجازه نداری...
‫تا وقتی که در موردش صادقانه عمل کنی.
‫- الو؟ تونستین پیداش... ‫- هنوز اونجایی دیگه؟
‫اونجایی؟ باید یه چیزی بهت بگم.
‫نه، من...
‫گمونم هنوز پیداش نکردی.
‫خب...
‫ببخشید. حرف‌هام بی‌ادبی بود.
‫صبر کن...
‫«باشد که طوری زندگی کنم که وقتی ‫تابوتم رو بستن پشیمونی نداشته باشم.»
‫شعار زندگی من اینه. ولی ‫به نظرم پشیمونی داشتم.
‫واسه همین اومدم اینجا. ‫نمی‌خواستم پشیمون باشم.
‫من سه ماه دیگه برمی‌گردم ‫آمریکا و احتمالا دیگه برنگردم کره.
‫چرا داری به من می‌گی؟
‫می‌خوام توی مسائل هم دخالت کنیم، ‫به هم مدیون بشیم...
‫و با هم خوش بگذرونیم خانم سونگ.
‫منظورت چیه؟
‫بیا گذشته و آینده رو فراموش کنیم.
‫بیا تا وقتی که من برگردم...
‫با هم خوش بگذرونیم.
‫تا بهار سال دیگه.
‫بیا به چشم اردو بهش نگاه کنیم.
‫ولی واقعا کنجکاوم...
‫این آدمی که می‌خوای شاد باشه کیه؟
‫من داشتم سعی می‌کردم بمیرم...
‫و تقریبا مردم.
‫ولی اون دو بار من رو برگردوند.
‫یه مزاحمت خوشایند...
‫که مجبورم کرد دوباره زندگی کنم.
‫اشکالی داره که از الان ‫باهات خیلی خوب رفتار کنم؟
‫فکر نکنم ما دوست بشیم.
‫آدمی که با کسی آشنا شده این ساعت میاد خونه؟
‫بخاطر تو حتی نمی‌تونم برم ‫قهوه‌فروشی موردعلاقه‌ام!
‫من به متغیر دیگه‌ای نیاز ندارم.
‫خیلی‌هاشون پژمرده می‌شن و می‌میرن.
‫من از اینجا می‌رم که دیگه ‫مجبور نباشیم هم رو ببینیم.
‫سه ماه دیگه که قراردادم تموم بشه می‌رم.
‫می‌خوام از این پروژه همکاری کناره‌گیری کنم.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M