‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و ‫حیوانات در محیط امنی صورت گرفته.]
‫مامان، نرو.
‫بذار من هم باهات بیام.
‫مامان...
‫بذار این رو نگه دارم بابا.
‫بابا...
‫نباید بچه‌ها رو بدون ‫رضایت والدینشون راه بدی!
‫- من... ‫- بیا.
‫باشه.
‫بابا! بابا!
‫قول می‌دم دیگه نقاشی نکنم...
‫تو رو خدا بذار کره بمونم.
‫[قسمت سوم]
‫می‌بینمت. ببخشید.
‫تنهایی از این اتاق استفاده می‌کنی؟
‫نه، هم‌اتاقی دارم، ولی الان مسافرته.
‫چیزی می‌خوری؟
‫پدر...
‫اون فقط...
‫تا کی می‌خوای این کار رو بکنی؟
‫دیگه باید چیکار کنم که بی‌خیال شی؟
‫دائم خودم رو مجبور ‫می‌کردم که صبر نشون بدم...
‫ولی دلیلی پیدا نمی‌کردم که ادامه بدم...
‫واسه همین تصمیم گرفتم تمومش کنم.
‫ولی یهویی اون با صدای ‫بلندی خلوتم رو بهم زد.
‫[چان، چان، چان!]
‫اوه...
‫خودکاری که واسه تولدم فرستادی...
‫باهاش یه طرحی کشیدم توی ‫مسابقه‌ی شرکت برنده شدم!
‫- ایول! ‫- برنده شدی؟
‫خیلی ممنون!
‫می‌دونی...
‫تو ناجی منی.
‫تو...
‫ناجی.
‫و این مزاحمت بهم یه فرصت داد.
‫فرصتی برای زندگی دوباره.
‫[ران: لعنتی!]
‫لعنتی. گفتن الکیه.
‫همون چیزی که به خواب کمک می‌کنه. ‫شنیدم که اثبات نشده.
‫باید قبل این که بهت بگم ‫در موردش تحقیق می‌کردم.
‫چرا انقدر یهویی شاد شد؟
‫انگار موسیقیش آدم رو بیدار می‌کنه.
‫خیلی ببخشید.
‫خبرهای فوری.
‫داشتم با هم‌تیمی‌هام شام می‌خوردم...
‫و خب...
‫اه اه، توش بادمجون بود.
‫حالم بهم خورد.
‫بادمجون؟
‫خیلی شل و نرمه، رنگش هم مثل نئونه، اه!
‫مزه‌ی نئون فضایی.
‫هوم.
‫نئون فضایی.
‫به لطف اون، برای اولین ‫بار یه دل سیر خندیدم.
‫قبلا توی یه دنیای کوچیک اسیر شده بودم...
‫و دنیام به لطف اون بزرگ‌تر شد.
‫ولی اون شخصی که ‫می‌خندید و خیلی می‌درخشید...
‫الان فقط اشک می‌ریزه.
‫قایم می‌شه.
‫می‌خوام من هم همین کار رو واسه اون بکنم...
‫و بهش کمک کنم که دوباره با شادی زندگی کنه.
‫چون مزاحمت قشنگی بود که ‫باعث شد من دوباره زندگی کنم.
‫اشکالی نداره که از الان ‫باهات خیلی مهربون باشم؟
‫نه...
‫نمی‌تونی.
‫چی؟
‫چرا؟
‫آهان، درسته.
‫فقط می‌خوام کاری که واسم کردی رو جبران کنم.
‫اگه بخاطر لباس‌ها می‌گی، موردی نداره.
‫من نمی‌خوام به کسی نزدیک بشم.
‫اگه محدودیت زمانی داشته باشه چی؟
‫من...
‫منظورم این بود که...
‫می‌تونیم وقتی توی کره هستم ‫با هم دوست‌های خوبی باشیم.
‫صرفا به مدت سه ماه.
‫سرکار و توی شیم هم رو می‌بینیم.
‫پس...
‫«طوری زندگی کنم که پشیمونی نداشته باشم.»
‫گفتی شعارت اینه.
‫«بیا به کسی نزدیک نشیم. ‫که هیچوقت چیزی نشه.»
‫شعار من هم اینه.
‫به عنوان همکار خوب باهات کنار میام.
‫ولی شخصا اصلا بهت نزدیک نمی‌شم.
‫یه دوره آزمایشی سه ماهه!
‫می‌دونی، مثل دوره آزمایشی ‫برنامه‌ها و بازی‌ها.
‫چیزی واسه از دست دادن نداری.
‫می‌تونم موقعی که حوصله‌ات ‫سررفته دوستت باشم.
‫یا یه سوتفاهم واسه خانم کیم.
‫صرفا دوره‌ی آزمایشی رو امتحان کن.
‫سه ماه که تموم بشه، غیب ‫می‌شم و هیچ ردی ازم نمی‌مونه.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫واقعا نمی‌خوای دوست باشیم؟
‫نه.
‫باشه، درک می‌کنم.
‫پس کاری می‌کنم که بخوای دوستم باشی.
‫- جانم؟ ‫- هوم.
‫امیدوارم خیلی زود خوب بشی.
‫چی...
‫[دمنوش گیاهی]
‫هاران.
‫وای. خرسی مگه؟
‫می‌ری توی غار بخوابی؟
‫خوابم برد.
‫بیا پایین.
‫باید یه چیزی رو اعلام کنم.
‫اولا که، ممنون که صبح زود جمع شدید.
‫خواهشا درک کن که من یه دبیرستانی سال آخریم.
‫خوابم میاد. برو سر اصل مطلب لطفا.
‫باشه‌ می‌رم.
‫من دارم ازدواج می‌کنم.
‫تو همیشه برنامه‌ریزی می‌کنی، ‫ولی این بار خیلی جلوجلو برنامه‌ریزی نکردی؟
‫نه، می‌خوام تا چند ماه دیگه ازدواج کنم.
‫- با کی؟ ‫- با نامزدم.
‫یعنی چی؟ چطور ممکنه ازدواج کنی و...
‫صبر کن بببینم.
‫بهت اعتماد دارم. ولی قضیه خیلی جدیه...
‫واسه همین محض احتیاط می‌پرسم.
‫- خوب فکر کردی؟ ‫- معلومه.
‫چند ماهه هم رو می‌شناسیم.
‫فکرش رو کردم.
‫بگو. طرف کیه؟
‫از دوران ابتدایی می‌شناسمش.
‫چا یوگیوم. توی تیم بیسبال مدرسه‌ است.
‫باید جای دوستی با هادام معصوم ما ‫بره روی بیسبالش تمرکز کنه.
‫آدم خوبیه که فقط به من و بیسبال فکر می‌کنه.
‫من بودم که پیشنهاد ازدواج دادم.
‫باشه، فرض کنیم ازدواج کردی. ‫خرجت رو از کجا در میاری؟
‫قراره عضو لیگ برتر بیسبال بشه. ‫داره عضو تیم نیویورک کامتز می‌شه.
‫توی اخبار گفتن.
‫کامتز؟
‫یعنی می‌گی می‌خوای درست رو ول کنی...
‫که باهاش بری آمریکا؟
‫نه، من طبق برنامه‌ام اینجا ‫می‌رم دانشکده‌ی پزشکی.
‫می‌خوام ازدواج کنیم که وقتی رفت نگران نشم.
‫تغییر فوری بزرگی در راه نیست.
‫همه‌چیز رو برنامه‌ریزی کرده.
‫هی هادام.
‫تو هنوز خیلی از زندگی سرت نمی‌شه...
‫صبر کن.
‫بذار اول ببینمش.
‫مادربزرگ!
‫خیلی‌خب.
‫واسه یه مسابقه رفته جزیره‌ی ججو، ‫بعدش میارمش خونه.
‫باشه، بعد این که دیدمش ‫در موردش حرف می‌زنیم.
‫من برم درس بخونم، بعدا می‌بینمتون.
‫هی. چطور...
‫هاران. خواهر!
‫تو نباید به عنوان خواهر بزرگ‌تر چیزی بگی؟
‫مادربزرگ گفت وقتی دیدش در موردش حرف می‌زنه.
‫برو حاضر شو بری سرکار.
‫چی؟
‫چطوری انقدر آرومن وقتی...
‫یه نوجوان گفته می‌خواد ازدواج کنه؟
‫مامان، بابا. این عجیب نیست؟
‫پس کاری می‌کنم که بخوای دوستم بشی.
‫کاری می‌کنم که بخوای دوستم بشی.
‫می‌خواد چیکار کنه؟
‫اینجا جلسه داری؟
‫نه، می‌خوام واسه همه قهوه بیارم.
‫قهوه؟ خوبه!
‫الان برمی‌گردم.
‫عه، خانم سونگ، چیکار می‌کنی؟
‫چیزی نیست.
‫هوم.
‫خوبه.
‫خانم سونگ کجاست؟
‫سر ساعت دوازده غیبش می‌زنه.
‫مگه سیندرلاست؟ اصلا کجا می‌ره؟
‫فکر کرده من کنجکاوش می‌شم؟
‫حالا که اومدی اینجا، همراهمون ناهار بخور.
‫ببخشید، امروز نه.
‫سری بعد. نوش جان.
‫نابغه.
‫تو هم اومدی سر بزنی؟
‫بعدا می‌بینمت.
‫اه...
‫وای.
‫خوبی؟ یکی دیگه واست سفارش می‌دم.
‫خیلی‌خب، بیایید جلسه رو با ‫لافایت اینطوری مرور کنیم.
‫دیگه چیزی نیست؟ اگه هست...
‫من می‌خوام یه چیزی بگم.
‫بگو.
‫می‌خوام از همکاری واسه ‫انیمیشن کناره‌گیری کنم.
‫چرا؟
‫خب من خیلی از انیمیشن سر در نمیارم...
‫و به نظرم به اندازه‌ی ‫کافی مهارت ندارم که...
‫بسه.
‫عذر طولانی‌ای بود.
‫به جاش خودت رو اثبات کن.
‫فقط انجامش بده، تحت هر شرایطی.
‫واسه امروز کافیه.
‫مرسی.
‫آقای پارک. اوه...
‫اینجا نیست؟
‫می‌خوای ببینیش؟
‫چیزی نیست. می‌رم طبقه‌ی بالا.
‫خیلی‌خب.
‫چیزه.
‫- من یه لحظه می‌رم بیرون! ‫- باشه.
‫تازه اومده بود که. چیکار می‌کنه؟
‫آقای پارک، من می‌رم طبقه‌ی بالا!
‫آقای پارک، من می‌رم بیرون!
‫- کجا می‌ری؟ ‫- یه چیزی بخرم!
‫- پسر خوب. وایستا. ‫- من می‌رم بالا!
‫- شکست؟ ‫- چیزی رو شکستی؟
‫نه، چیزی نیست. می‌رم بالا.
‫نابغه، تو نمی‌دونی چرا انقدر سرش شلوغه؟
‫- بله، آتلیه‌ی نانا... ‫- کمک.
‫هایونگ؟
‫سی و نه هزار وون.
‫من پولش رو انتقال می‌دم. نگران نباش.
‫چیزی نیست. هر چقدر می‌خوای بخور.
‫باشه.
‫پس سری بعدی مهمون من.
‫بیا. یکی بگیر.
‫- لازم نیست... ‫- بیا. امتحان کن.
‫آخه این روزها دیگه کسی پول نقد همراهش نیست.
‫می‌خواستم پول رو انتقال بدم...
‫ولی گوشیم رو توی دفتر جا گذاشته بودم.
‫واسه همین تلفن مالک اینجا ‫رو قرض گرفتم و زنگ زدم...
‫و امیدوار بودم یه نفر از دفتر جواب بده.
‫و وای، مردی که همیشه ‫آخرین نفر می‌ره خونه...
‫جواب داد و نجاتم داد.
‫تشویق.
‫صبر کن.
‫سلام چاوون.
‫قرار ملاقات یهویی؟
‫باشه. عکسش رو واسم بفرست.
‫باشه.
‫یه نفر عکسم رو دیده...
‫و از دوستم خواسته که آشنامون کنه.
‫گفته از من خوشش اومده.
‫همیشه با این جور آدم‌ها دوست معمولی می‌شم.
‫ولی این بار شاید فرق کنه.
‫خوشتیپه، نه؟
‫چا مین. حتی اسمش هم قشنگه.
‫نظرت چیه آقای یئون؟
‫خیلی مطمئن نیستم.
‫خیلی مطمئن نیستی؟
‫هوم. به نظر که خوبه.
‫مرسی.
‫خداحافظ!
‫- باز هم بیا پیشمون! ‫- باشه.
‫آهان، موبایلم!
‫خداحافظ!
‫[شخصیت وان]
‫می‌خوام از همکاری انیمیشن کنار گذاشته بشم.
‫یعنی بحث کردن؟
‫صبر کن.
‫نه...
‫دارم می‌رم با یکی آشنا بشم.
‫شما دو تا من رو گول زدین؟
‫چی؟
‫تو با یکی آشنا شدی، ولی آخر هفته خونه‌ای؟
‫بهم دروغ گفتید، نه؟
‫دروغ نگفتیم.
‫مگه نگفتی امروز قراره بری دیدنش؟
‫چی؟
‫من، وای، باید برم. ‫می‌تونیم با هم بریم بیرون.
‫بعدا می‌بینمت.
‫خداحافظ!
‫مشکوک بودن.
‫واقعا حقیقت داره؟
‫هایونگ، چرا هی این کار رو می‌کنی؟
‫هیس! بخاطر خودته.
‫آقای یون تنها شخص فهرست مادربزرگ نیست.
‫یکم بیرون از خونه برو.
‫می‌تونی بری قهوه‌فروشی نابغه.
‫نمی‌تونم برم اونجا.
‫- شاید باید برم دفتر. ‫- نه.
‫مادربزرگ رو نمی‌شناسی؟
‫شرط می‌بندم سوابق ورودی‌ها رو چک می‌کنه.
‫صبر کن، خب؟
‫خداحافظ!
‫آقای چا؟ سلام.
‫لعنتی.
‫جایی ندارم برم
‫کلاس امروز خیلی سخت بود.
‫وای.
‫تنوع زیاده.
‫پس کاری می‌کنم که بخوای باهام دوست بشی.
‫کاری می‌کنم که بخوای باهام دوست بشی.
‫خدایا.
‫امروز خیلی دوندگی کردی، ‫پس این یکی به حساب من.
‫هر چیزی می‌خوای سفارش بده.
‫یه چیز گرون می‌خورم.
‫تو کی هستی؟
‫چی؟ من...
‫من همراه یه نفر اومدم.
‫نه، موضوع این نیست. ‫ببخشید. فقط یه لحظه اینجا می‌شینم.
‫حرف نداشتی آقای سونو.
‫روز اولت چطوری انقدر خوب بودی؟
‫صرفا داشتم تلاش می‌کردم از بقیه عقب نیفتم.
‫شماره‌ی ۲۶، سفارشتون حاضره.
‫این مال شما.
‫شماره ۲۶، سالادتون آماده است.
‫شماره‌ی ۲۶؟
‫شماره‌ی ۲۶، سفارشتون آماده است.
‫شماره‌ی ۲۶؟
‫تازه ساعت پنج غروبه.
‫بلدی!
‫خیلی بلدی!
‫- نگفتم؟ ‫- حرف نداری!
‫پس کاری می‌کنم که بخوای باهام دوست بشی.
‫کاری می‌کنم که بخوای باهام دوست بشی.
‫اینجا چیکار می‌کنه؟
‫من هم می‌خوام بزنم!
‫- وای نه. ‫- ای وای.
‫ببخشید!
‫کجا برم؟
‫کجا رفت؟
‫شرمنده!
‫پس کاری می‌کنم که بخوای باهام دوست بشی.
‫بازم؟
‫عه؟ خانم سونگ!
‫خوبه که همسایه‌ایم.
‫می‌خواستم بهت زنگ بزنم که این رو بدم بهت.
‫قشنگ نیستن؟
‫نارنگی سبز، لیمو، چغندر...
‫واسه چیز خوبن... ‫عه، دیگه سرفه نمی‌کنی.
‫ببخشید، ولی من باید برم...
‫باید برم. ببخشید.
‫حواست به چراغ راهنمایی باشه!
‫خوبی؟
‫چرا انقدر عجله داشتی؟
‫زخمی شدی؟
‫بذار ببینم.
‫صبر کن.
‫ببخشید آقا.
‫باید بریم بیمارستان.
‫چیزی نیست.
‫نه، نمی‌شه. دستت زخمی شده، ‫تو هم که طراحی.
‫ببخشید.
‫- بیا بریم دکتر. ‫- چرا...
‫گفتم که قصد ندارم بهت نزدیک بشم.
‫راحت نیستم که طوری ‫رفتار کنی که انگار نزدیکیم.
‫شاید چون پسرم عجیب به نظر اومده، ‫ولی قصدم چنین کاری نبود...
‫فرقی نمی‌کنه پسری یا نه، من ‫نمی‌خوام به کسی نزدیک بشم.
‫بخاطر تو حتی نمی‌تونم برم ‫قهوه‌فروشی موردعلاقه‌ام و...
‫نمی‌تونم وقتی توی یه ‫محله هستیم نادیده بگیرمت...
‫پس بذار صادقانه بگم.
‫واقعا متاسفم...
‫ولی من یکم عجیبم.
‫فقط وقتی احساس راحتی دارم ‫که هیچ اتفاقی توی زندگیم رخ نده.
‫متنفرم از این که کسی وارد زندگیم بشه...
‫و دوست ندارم که چیزی ‫مزاحم روتین روزانه‌ام بشه.
‫من...
‫توی زندگیم به متغیری نیاز ندارم.
‫خواهش می‌کنم.
‫درک می‌کنم. می‌فهمم.
‫صرفا ساکت کنارت می‌ایستم...
‫پس بیا بریم بیمارستان.
‫مچت ورم کرده.
‫لطفا.
‫پیچ‌خوردگی درجه یکه.
‫بافت نرم یکم آسیب دیده...
‫پس نباید طی دو هفته‌ی آینده ‫مچت رو خیلی حرکت بدی.
‫پرستار بهت رسیدگی می‌کنه.
‫خیلی‌خب، ممنون.
‫تموم که شد بیا بیرون.
‫بیرون منتظرم.
‫باید این دستم باشه؟ خانوادم نگران می‌شن.
‫می‌تونی آتل ببندی و هر از گاهی در بیاریش.
‫این که بیش از حد دستت باشه ‫پروسه درمان طبیعی رو کند می‌کنه...
‫پس بعد چند روز چکش کن و ‫اگه دردی نداشتی بازش کن.
‫باشه.
‫شماره‌ی ۲۶، سالادت آماده است.
‫بخاطر تو حتی نمی‌تونم برم ‫قهوه‌فروشی موردعلاقه‌ام و...
‫ببخشید.
‫نمی‌دونستم که حرفم انقدر اذیتت کرده.
‫اگه انقدر متغیر ناراحت‌کننده‌ای بودم...
‫واقعا معذرت می‌خوام.
‫اوه...
‫پس هر وقت که خواستی بیا شیم.
‫حیفه که نتونی بری اونجا.
‫من از اونجا می‌رم.
‫و هر چقدر که می‌خوای توی محله قدم بزن.
‫من می‌رم که به هم برنخوریم.
‫فقط چند روز بهم وقت بده.
‫و سرکار هم...
‫تظاهر می‌کنم اتفاقی رخ نداده.
‫قول می‌دم که هیچوقت...
‫واست متغیری خلق نکنم...
‫و یا دیگه مزاحمت نشم.
‫من...
‫ببخشید قربان، الان سوار می‌شه.
‫سوار شو.
‫[شیم]
‫هوم؟
‫آقای پارک، سلام.
‫سلام.
‫ببخشید که زنگ زدم.
‫هفت سال بود که هر روز می‌اومدی اینجا...
‫یه مدت بود که نیومدی و نگرانت شدم.
‫مریض شدی احیانا؟
‫صرفا سرگرم کارم.
‫وقتی تموم بشه باز هم میام.
‫آره.
‫من اومدم!
‫دیر کردی.
‫شام خوردی دیگه؟
‫معلومه. خورشتی که واسم ‫درست کردی خیلی خوشمزه بود.
‫چطوری انقدر آشپزیت خوبه؟
‫داروت چی؟
‫گفتم اگه یکی پیشم باشه ‫بیشتر احساس امنیت دارم.
‫و اون هم دوست‌داشتنیه.
‫واقعا مرد خوبیه.
‫من از اونجا می‌رم.
‫معلومه که داروم رو خوردم.
‫اگه نخورمشون یه آدمی به اسم چان...
‫بدجور بهم سرکوفت می‌‌زنه.
‫عه؟
‫این دوستمون انگار دچار شوک پیوندی شده.
‫شوک پیوندی؟
‫وقتی گیاهان یهویی محیطشون عوض می‌شه...
‫وارد این شوک می‌شن که «من کجام؟»
‫درست مثل انسان‌ها.
‫به زمان نیاز دارن که به یه ‫متغیر ناشناخته عادت کنن.
‫متغیر...
‫اگه... نتونن عادت کنن چی؟
‫خیلی‌هاشون پژمرده می‌شن...
‫و در آخر می‌میرن.
‫حیفه.
‫من برم جمع‌وجور کنم.
‫صبر کن، من می‌کنم.
‫گفتم اگه این کار رو بکنی بیرونت می‌کنم. ‫این شغل منه.
‫من عاشق تمیز کردن پنجره‌هام. عادتمه.
‫خدایا.
‫خیلی‌خب...
‫بخاطر تو حتی نمی‌تونم برم ‫قهوه‌فروشی موردعلاقه‌ام و...
‫هر وقت خواستی بیا شیم. من از اونجا می‌رم.
‫آقای پارک.
‫چطوری انقدر دوست‌داشتنی هستی؟
‫حس می‌کنم یهویی پسردار شدم.
‫ممنون که اومدی اینجا.
‫آهان، راستی...
‫می‌خواستی یه چیزی بهم بگی؟
‫من...
‫من اینجا رو تمیز می‌کنم، که تو بری بخوابی.
‫خیلی‌خب.
‫و...
‫خوب بخوابی.
‫باشه.
‫- شب‌بخیر. ‫- شب‌بخیر.
‫وای.
‫[قهوه‌فروشی شیم]
‫کاش دخالت نمی‌کردم.
‫به من مربوط نبود.
‫همگی کارتون خوب بود.
‫زنده‌باد چونگسول!
‫- کارتون خوب بود. ‫- کارتون حرف نداشت.
‫همگی کارتون حرف نداشت.
‫چرا داری شلوارت رو در میاری؟
‫یونیفرمم رو بگیر.
‫چا یوگیوم! کجا می‌ری؟
‫می‌رم دیدن هادام!
‫هی هادام. من تا سه دقیقه‌ی دیگه می‌رسم.
‫چراغ سبزه!
‫ندو. من هنوز توی راهم.
‫[مایع لباسشویی، مشک سفید...]
‫چی شد؟ یوگیوم؟
‫چا یوگیوم؟
‫هادام!
‫سونگ هادام!
‫چی شده هادام؟
‫پشت تلفن یه صدایی شنیدم...
‫شرمنده. یه نفر در خطر بود، ‫واسه همین مجبور شدم کمکش کنم.
‫اگه خوبی مشکلی نیست.
‫اون شخص حالش خوبه؟
‫آره، خدا رو شکر.
‫قول می‌دم دیگه نگرانت نکنم. واقعا ببخشید.
‫حتما خیلی عصبانی شدی.
‫نه، الان بیشتر هم ازت خوشم اومد.
‫خیلی مهربونی.
‫مادربزرگ گفت ببرمت خونه.
‫هان؟
‫همین الانش قلبم داره منفجر می‌شه.
‫حالا چی بپوشم؟ کت و شلوار؟ ‫یونیفرم مدرسه؟
‫یونیفرم بیسبال که نمی‌شه. ‫موهام رو درست کنم؟
‫باید جوراب نو بخرم و...
‫اول، بیا یه چیزی بخوریم.
‫بعد دویدن گرسنه شدم.
‫باشه.
‫عه.
‫جدا به نظرت می‌تونیم ‫قبل رفتن من ازدواج کنیم؟
‫یوگیوم، تا حالا دیدی من ‫توی نقشه‌ام موفق نشم؟
‫- نه. ‫- فقط باید طبق نقشه‌ی من پیش بریم.
‫خیلی باحالی.
‫بازی سخت بود، نه؟
‫خیلی سخت نبود...
‫ولی حس می‌کنم انقدر دلم برات ‫تنگ شد که ده سال پیش شدم.
‫من بیست سال پیر شدم.
‫بیا. صبر کن.
‫صبر کن.
‫حالا، این نقاشی... ‫تبدیل به آبنبات واقعی می‌شه.
‫- عمرا. ‫- امکان نداره.
‫جدی می‌گم.
‫خیلی‌خب... هوم.
‫ببینید.
‫- از کجا اومدن؟ ‫- چی شد؟
‫واقعین.
‫آبنبات واقعین.
‫بگیرید. بگیرید.
‫این‌ها جدی واقعین.
‫- چطوری این کار رو کردی؟ ‫- باورم نمی‌شه.
‫سلام.
‫یه حقه بود دیگه؟
‫چان، بگو چطوری این کار رو کردی. ‫می‌خوام به دوست‌هام نشون بدم.
‫- باشه. ‫- چان؟
‫فیلمش رو توی گروه چتمون می‌فرستم.
‫خیلی‌خب چان. باید یه ‫بازی بکنیم که انتقام بگیرم.
‫- گروه چت؟ ‫- باز هم بریم بولینگ.
‫باشه. هر وقت تو بخوای.
‫- من هم می‌خوام بیام! ‫- من هم میام! من هم میام.
‫- مطمئنی؟ ‫- خوش می‌گذره.
‫چطوری یارکشی کنیم؟
‫- تیم ما؟ ‫- خب...
‫♪ دستتون رو برگردونید. ♪
‫- چی؟ ‫- چی شد؟
‫بیا تا وقتی کره‌ام دوست باشیم. ‫می‌شه باهات خیلی خوب رفتار کنم؟
‫حتما. البته.
‫البته.
‫واقعا دوست داشتم بهت نزدیک بشم.
‫- باشه. ‫- آره، حتما. خوشحال می‌شم.
‫نه نمی‌تونی.
‫فرقی نمی‌کنه پسر باشی یا نه...
‫من نمی‌خوام به هیچکس نزدیک بشم.
‫سنگ، کاغذ...
‫خیلی‌خب، سنگ.
‫- یک، دو، سه. ‫- خیلی‌خب!
‫- واسه انتقام بازی می‌کنیم. ‫- برنده شدیم.
‫وقتی خواست با همه دوست بشه ‫من بیش از حد واکنش نشون دادم؟
‫خب بیایید چند طرح دانچونگ ‫انتخاب کنیم که به وان میاد...
‫و چند طرح اولیه سرهم کنیم.
‫حتما.
‫من واسه تحقیقات فردا می‌رم چند تا کاخ.
‫کلی عکس می‌گیرم.
‫- جدا؟ ‫- آره.
‫تو هم می‌ری، خب؟
‫- من؟ ‫- آره، تو.
‫بهتر نیست یه کاری بکنی ‫و یه چیزی بهم ارائه بدی؟
‫خب من فردا واسه پارچه جلسه دارم...
‫- من هم باید برم کارخونه... ‫- ریمی رو بفرست.
‫همراهش برو. واسه کاره.
‫می‌تونی خانم سونگ رو با خودت ببری دیگه؟
‫خب...
‫پس می‌شه من به جاش برم کاخ؟ ‫که خانم سونگ بتونه بره کارخونه...
‫من خیلی دوست دارم برم کارخونه.
‫می‌رم اونجا، خانم سونگ می‌تونه بره کاخ.
‫خیلی‌خب، توی جلسه‌ی بعد حرف می‌زنیم.
‫خانم کیم، فردا کی برم کارخونه؟
‫اگه خوشت نمیاد من یه روز دیگه برم.
‫می‌تونی به خانم کیم بگی...
‫نه، بریم. واسه کاره.
‫درسته. واسه کاره.
‫پس جزئیاتش رو واست پیامک می‌کنم.
‫و شرمنده، ولی یکم وقت بده که از شیم برم.
‫هنوز به آقای پارک نگفتم.
‫پس فردا می‌بینمت.
‫من...
‫آره. دارم می‌رم جلسه‌ی لافایت.
‫بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫- وای خدا! ‫- چیه؟ چی شده؟
‫خدایا!
‫- چیه؟ ‫- گل‌ها واسه چیه؟
‫واسه منن.
‫چی؟
‫ناهار بردت بیرون و واست گل هم خرید؟
‫صبر کن. گل آلاله نیست؟
‫یعنی «خیلی خوشگلی.»
‫من خوشگلم؟
‫وای. تو چت شده؟
‫با یکی آشنا شدی؟ بهت نمیاد.
‫هنوز نه. ولی خیلی هم رو می‌بینیم. ‫محل کارش نزدیکه.
‫پس قرار نیست یه مدت با شماها ناهار بخورم.
‫- حسودی کردم. ‫- تبریک می‌گم!
‫- کی قراره دوباره هم رو ببینید؟ ‫- فردا.
‫- نگو. ‫- خیلی حسودی کردم.
‫صرفا واسه این که تایید بشه...
‫می‌خواین یه بار دیگه جزئیات ‫خط تولید لافایت رو تغییر بدید؟
‫آره، اگه اشکالی نداره، ممنون ‫می‌شیم که تحویل یه مقدار عقب بیفته.
‫من با یکی آشنا شدم.
‫- نظرت چیه؟ ‫- ببینم.
‫- خوشتیپه. ‫- هست نه؟
‫- کارش چیه؟ ‫- بذار ببینم. وای.
‫سلام.
‫می‌دونی معنی این گل‌های آلاله چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫یعنی خوشگلی.
‫چی؟
‫مرسی.
‫گفتی امروز نمی‌تونی بیای.
‫سوپرایز.
‫خوشتیپه نه؟ چا مین. حتی اسمش هم قشنگه.
‫این‌ها رو واسه تو گرفتم.
‫- چی؟ ‫- غذا خوردی؟
‫آقای یئون، یه هفته‌ی دیگه واستون کافیه؟
‫اوه، بله.
‫قهوه می‌خوری؟
‫مرسی.
‫هی، قشنگ شدی.
‫خیلی وقت بود هانبوک نپوشیده بودم.
‫وای، خیلی باحاله.
‫قراره خیلی زشت بشه.
‫شوخیت گرفته دیگه؟
‫اینجایی پس.
‫لباست...
‫آره. اگه هانبوک بپوشی ‫واسه ورود ازت پول نمی‌گیرن.
‫اگه می‌خوای یه فروشگاه اونجا کرایه می‌ده...
‫نه، اصلا مشکلی ندارم.
‫خیلی‌خب.
‫- پس بریم. ‫- باشه.
‫وای. خیلی قشنگن نه؟
‫به لطف دانچونگ...
‫چوب توی بارون نمی‌پوسه و در ‫مقابل آفات ازش مراقبت می‌شه.
‫عالی نیست؟
‫هوم.
‫صرفا اطلاعات ساده است دیگه.
‫دوست دارم پز بدم، ولی در موردش تحقیق کردم.
‫دوست دارم اطلاعاتم رو به رخ بکشم.
‫این فهرست کارهام توی کره است.
‫اگه همشون رو انجام ندم ناراحت می‌شم.
‫مطمئن نیستم تا ده بیست سال دیگه برگردم...
‫یا شاید اصلا برنگردم.
‫وای. هانبوک خیلی باحاله. ‫می‌شه یه عکس بگیرم؟
‫البته. چرا که نه؟
‫باشه. بیایید بچه‌ها.
‫- باشه. ‫- کیمچی.
‫کیمچی.
‫- مرسی. ‫- خیلی ممنون.
‫روز خوبی داشته باشید.
‫وای، خیلی خوبه.
‫می‌تونیم باهات عکس بگیریم؟
‫یک، دو، سه.
‫مرسی.
‫- مرسی. ‫- مرسی. خیلی ممنون.
‫- روز خوبی داشته باشید. ‫- همچنین.
‫خداحافظ.
‫شرمنده، این رو پوشیدم که یخمون آب بشه...
‫ولی انتظار این رو نداشتم.
‫لباس‌هام توی کمده. می‌رم بپوشمشون.
‫پادشاه اومد!
‫یخ بشکنه...
‫ران!
‫هان؟
‫[بونگسودانگ]
‫هان؟
‫کجا رفت؟
‫رفت سرویس بهداشتی؟
‫هان؟
‫گوشیش رو اینجا گذاشت؟
‫آخه کجا رفته؟
‫چی؟
‫خانم سونگ!
‫یهویی غیبت زد.
‫چی شده؟
‫بیا بریم. باید کار کنیم.
‫چی شده؟
‫- چیزی نیست. ‫- من...
‫می‌دونم که از دخالت کردن خوشت نمیاد، ‫ولی بذار همین یه بار دخالت کنم.
‫چی شده؟ واقعا نگران شدم.
‫پس بیا یه لحظه بشینیم.
‫پاهام...
‫بیا یکم بشینیم.
‫یه صدایی شنیدم.
‫ران!
‫یه نفر اسمم رو صدا کرد، ‫واسه همین رفتم ببینم کیه.
‫ران!
‫[کیم ران]
‫- اول من امتحان می‌کنم. ‫- باشه.
‫ولی صداش خیلی شبیه صدای مامانم بود.
‫ران، بیا اینجا.
‫انگار واقعا مامانم داشت صدام می‌کرد...
‫واسه همین گریه‌ام گرفت.
‫مامان.
‫ران، ران.
‫مامانم همیشه اینطوری صدام می‌کرد.
‫- این آهنگ رو دوست دارم! ‫- هوم؟
‫آهنگ موردعلاقه‌ی هادامه.
‫جدی.
‫هادام، می‌خوای به خواهرهات سلام کنی؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫سلام!
‫- سلام. ‫- خیلی هیجان دارن.
‫مامان.
‫بابا.
‫بابا...
‫بابا! بابا!
‫بابا!
‫مامان!
‫مامان، پاشو! مامان!
‫مامان!
‫تو رو خدا!
‫- مامان! ‫- بابا.
‫بابا!
‫کمک!
‫گفتن که راننده یهویی ایست قلبی کرده.
‫والدینم هر دو جلوی روم...
‫در جا مردن.
‫می‌دونم که من رو صدا نکرد...
‫و این که اشتباه گرفته بودم...
‫ولی وقتی صداش رو شنیدم...
‫انگار واسه یه لحظه خوشحال شدم.
‫می‌دونم که عجیب به نظر میاد.
‫خب، حس کردی کسی که از دست دادی...
‫تو رو صدا زده.
‫چان.
‫دوستت دارم.
‫دوستت دارم چان.
‫اصلا عجیب نیست.
‫آهان.
‫فکر کنم باز هم داشتم پز می‌دادم.
‫ببخشید.
‫چی؟
‫اشکالی نداره. دیگه گردشم تموم شده بود.
‫واقعا متاسفم که...
‫تا الان از دستت عصبانی بودم.
‫تو کار اشتباهی نکردی.
‫ولی من خیلی بهت سخت گرفتم.
‫و اون شربت‌های میوه سری قبل...
‫واقعا شرمنده‌ام.
‫نه، همش تقصیر منه.
‫نباید اون حرف‌ها رو ‫راجع به دوست شدن می‌زدم.
‫ببخشید.
‫ببین، باز هم داری می‌گی.
‫این منم که عجیبم.
‫دائما کاری می‌کنم که بقیه عذرخواهی کنن، ‫در حالی که این منم که متاسفم.
‫می‌دونم که بی‌ادب و بی‌رحمم...
‫می‌خوام عوض بشم، ولی نمی‌دونم چطوری.
‫نزدیک شدن به آدم‌ها واقعا سخته...
‫نه...
‫واسه من ترسناکه.
‫این که کسی که دوست داری ‫رو بدون هشداری از دست بدی...
‫خودش به اندازه‌ی کافی دردناک هست...
‫ولی باز هم واسه من رخ داد... ‫خیلی بی‌رحمانه بود.
‫واسه همین قبل این که رخ بده فرار می‌کنم.
‫چون حس می‌کنم اگه دوباره ‫رخ بده فروپاشی می‌کنم.
‫اگه کسی واسم اهمیتی نداشته باشه...
‫حداقل دیگه اتفاق بدی رخ نمی‌ده.
‫اول دور خودم دیوار کشیدم ‫که از خودم مواظبت کنم...
‫ولی الان حس می‌کنم ‫پشت اون دیوارها گیر کردم.
‫وای. حتما دیوانه شدم. دارم چیکار می‌کنم؟
‫تو خیلی عجیبی.
‫من؟
‫بعد این که سه ماه تموم شد، ‫ناپدید می‌شم.
‫شاید بخاطر اینه که خیلی زود قراره بری.
‫هوم.
‫هان؟
‫چه قشنگ.
‫بهتره عکس بگیرم.
‫چی؟ کیفم.
‫کیفم رو جا گذاشتم.
‫می‌رم بیارمش...
‫صبر کن. تو چیکار می‌کنی؟
‫- چیه؟ ‫- مگه تو کیفت رو لازم نداری؟
‫کیفم! وای!
‫بیا.
‫من هم تازه از سرکار تعطیل شدم.
‫اوه.
‫میای اینجا؟
‫باشه، بیا هم رو ببینیم.
‫ولی آقای چا، پیاده میای اینجا؟
‫وای، چقدر نزدیکه. ‫ده دقیقه‌ی دیگه می‌بینمت...
‫خانم کیم می‌خواست بری دفترش.
‫من؟ هوم...
‫عه. ببخشید، ولی می‌شه منتظر بمونی...
‫می‌خواد فورا ببینت.
‫و ممکنه یکم طول بکشه.
‫چرا؟
‫ببخشید. یه موضوعی پیش اومد. ‫فکر نکنم بتونیم امروز هم رو ببینیم.
‫بعدا بهت زنگ می‌زنم. خداحافظ.
‫چرا باهام کار داره؟
‫وقتی رفتی می‌فهمی.
‫کار اشتباهی کردم؟
‫ببخشید.
‫شنیدم که...
‫با من کار داری...
‫کجاست؟
‫هوم... پس به دانچونگ‌هایی که ‫امروز دیدیم اشاره می‌کنم و...
‫- سلام دونگو. ‫- سلام!
‫فوتبال تمرین می‌کردی؟
‫- آره، ولی چان... ‫- بله؟
‫اون کاری که با توپ کردی.
‫باز هم نشونمون می‌دی؟
‫دوباره؟
‫اوهوم.
‫چون دونگوی عزیزم خواست...
‫- البته که دوباره می‌کنم. ‫- ایول!
‫ببینین.
‫بیا.
‫- خیلی بلدی. وای! ‫- حرف نداری.
‫مثل سون هیونگ ‌مین بود!
‫خوبه دونگو.
‫ولی کفشم راحت نیست و یکی همراهمه...
‫- پس واسه امروز بسه دیگه. ‫- باشه.
‫بیا.
‫- می‌بینمت. ‫- باشه.
‫خداحافظ.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫بریم پیتزا بخوریم!
‫کیم دونگو بود. توی محله زندگی می‌کنه.
‫حرف زدیم و صمیمی شدیم. خیلی با هم جوریم.
‫صبر کن.
‫جی ریمیه. در مورد قرار بولینگمونه.
‫واقعا مثل برگچه‌خواری.
‫برگچه‌خوار؟ همون حیوونی که شبیه موش بزرگه؟
‫خب تا حالا نشنیده بودم که بگن شبیه موشم.
‫منظورم این بود که خیلی ‫به اطرافیانت نزدیک می‌شی.
‫تحقیق کن. دقیقا همینی.
‫در هر صورت بابت امروز ممنون. ‫بریم خونه دیگه.
‫من هم می‌رم.
‫اگه سوتفاهمی پیش اومده بذار واست روشنش کنم.
‫درسته که من می‌خوام به همه نزدیک باشم.
‫ولی وقتی خواستم دوست باشیم منظورم فرق داشت.
‫می‌خواستم بهت نشون بدم...
‫که یه راه دیگه هم هست.
‫اول کنجکاو بودم که چرا...
‫تنهایی جلوی اون تابلوی زمستان ایستادی.
‫و وقتی که باهات کار ‫می‌کردم و تماشات کردم...
‫با خودم گفتم شاید...
‫فکر کردی که اون آدم تنهای توی نقاشی خودتی.
‫یعنی می‌دونم که در جایگاهش نیستم، ‫ولی خواستم یه چیزی بهت نشون بدم...
‫که یه نفر دیگه قبلا به من نشون داده.
‫می‌دونی، من بچه که بودم ‫هر شب که می‌رفتم بخوابم...
‫امیدوار بودم که این آخرین ‫روز زندگیم بوده باشه.
‫ولی هی فرداش بیدار می‌شدم...
‫و مثل یه جنازه زندگی می‌کردم... ‫[برگرد کشورت کیمچی.]
‫خیلی عجیبه. برو بهش خوشامد بگو.
‫نه، طرف روانیه.
‫بدون هیچ امید و حالت و رنگی.
‫بعد درست وقتی که فکر می‌کردم ‫مرگم برای کسی اهمیتی نداره...
‫و تصمیم گرفتم به زندگیم پایان بدم...
‫یهویی یه نفر باهام حرف زد.
‫کاملا تصادفی.
‫تو...
‫ناجی منی.
‫تبریک می‌گم و...
‫تو هم...
‫من رو نجات دادی.
‫این تصادف جلوم رو گرفت.
‫و زندگی روزانه‌ام هم تغییر کرد.
‫بالاخره نمونه طراحیم آماده شده.
‫شادی کن! همش به لطف این خودکاره.
‫حرف‌های اون شخص باعث شد لبخند بزنم.
‫ممنون که کمکم کردی سر علایقم تسلیم نشم.
‫که بهم یه دلیل دادی که ادامه بدم.
‫واسه اولین بار توی زندگیم ‫واسه فردا اشتیاق داشتم.
‫و...
‫دنبال یه دلیل بودم که ادامه بدم...
‫به لطف اون شخص که باهام ‫ارتباط برقرار می‌کرد و حرف می‌زد.
‫پس... می‌تونی بهش غلبه کنی.
‫فقط باید یاد بگیری چطوری...
‫اون وقت می‌تونی خودت تنهایی ازش فرار کنی.
‫من از طریق اون شخص یاد گرفتم، ‫واسه همین خواستم به تو هم نشون بدم.
‫من هم مثل تو...
‫توی زمستانی طولانی اسیر بودم.
‫اسمش مونگه؟
‫خیلی بامزه‌ای مونگ.
‫بیا عکس بگیریم.
‫این گوشم نمی‌شنوه.
‫می‌خواستم نزدیک بشم...
‫چون تو من رو یاد گذشته‌ام انداختی.
‫ببخشید اگه ناراحتت کردم.
‫سه. هی مونگ. به دوربین نگاه کن.
‫- ولی گمونم مهم نیست. ‫- یک، دو، سه.
‫ببخشید!
‫چیه؟
‫این رو بگیر.
‫اوه...
‫بخاطر من نتونستی شیر موردعلاقه‌ات رو بخوری.
‫پیشنهادت هنوز سرجاشه؟
‫چی؟
‫صبر کن بیام اون سمت.
‫نه، من میام.
‫ببخشید نشنیدم. چی گفتی؟
‫و شیر واسه چیه؟
‫هنوز سرجاشه؟
‫چی؟
‫آهان، تاریخ مصرفش رو می‌گی؟
‫شیر نه.
‫پیشنهاد دوستیمون.
‫دوره‌ی سه ماهه.
‫هنوز سرجاشه؟
‫می‌خوام یاد بگیرم.
‫بهم نشون می‌دی؟
‫گفتی یکی بهت یاد داد که ‫چطوری از زمستان فرار کنی.
‫هم...
‫گمونم دیر شده باشه.
‫درک می‌کنم. خیلی در حقت بی‌رحم بودم.
‫خیلی زشته که انقدر هی ‫دور می‌شم و بعد نزدیک می‌شم.
‫صرفا کنجکاو بودم که من ‫هم می‌تونم تغییر کنم یا نه.
‫و گفتم خوب می‌شه که یه ‫محدودیت زمانی‌ای داشته باشه.
‫ولش کن. فراموش کن که...
‫سر جاشه.
‫هنوز سر جاشه.
‫آهان.
‫سر جاشه...
‫خب من...
‫پرستار بهم گفت که اگه این خیلی دستم باشه...
‫نمی‌تونم به صورت طبیعی خوب بشم.
‫واسه همین گفتم...
‫نباید پشت حدود خودم اسیر بمونم...
‫این رو می‌گم چون من...
‫پس عیبی نداره که واقعا ‫باهات خوب برخورد کنم دیگه؟
‫فقط سه ماه.
‫یه دوره‌ی آزمایشی.
‫من هم نهایت تلاشم رو می‌کنم که یاد بگیرم.
‫باشه.
‫پس بریم توی کارش.
‫مثل یه اردوی بهاری.
‫بریم خوش بگذرونیم.
‫اولین باری بود این صدا رو می‌شنیدم.
‫اگه همچنان یه نقطه‌ی خالی ‫توی حافظه‌ات باشه که...
‫ازش خبر نداری چی؟
‫من یه راز بهت گفتم، پس بعدش نوبت توئه.
‫به نظر فراموشی داشت.
‫پس لطفا... این فعلا یه راز بمونه.
‫امکان نداره، مگه نه؟
‫از خانم سونگ خوشت میاد، نه؟
‫اون شخص؟
‫من...
‫نباید ازت می‌خواستم که من رو برسونی.
‫تا وقتی که اون خوشحال باشه، ‫واسم مهم نیست که چی می‌شه.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M