‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و ‫حیوانات در محیط امنی صورت گرفته.]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫چی شده؟
‫خوبی؟
‫آره، بخاطر نورها بود.
‫خوبم.
‫نه، خوب به نظر نمیای.
‫خوبم.
‫واست دردسری درست نمی‌کنم، ‫مخصوصا طی این دوره‌ی سه ماهه.
‫اولین باری بود این صدا رو می‌شنیدم.
‫شبیه صدای تکه‌های فلزی ‫ریز و یا صدای یخ بود.
‫درسته، در!
‫فکر کنم از بیرون آزمایشگاه اومد.
‫[قسمت چهارم]
‫ولی مطمئن نیستم صدای چی بود...
‫و یا چرا من رو یاد صدای انفجار انداخت.
‫از چیزی که تا الان شنیدم...
‫انگار یه محرک دومه.
‫محرک دوم؟
‫از آشناییتون خوشوقتم.
‫من سونگ هاران هستم، طراح اصلی.
‫انگار دیدن اون مثل یه محرک عمل کرده.
‫انگار حسی رو در تو برانگیخته...
‫و باعث شده که دوباره بخشی ‫از گذشته‌ات رو یادت بیاد.
‫صبر کن. نه...
‫منطقی نیست.
‫من هفت سال پیش همه‌چیز یادم اومد.
‫وقتی اولین بار توی جامسوگیو دیدمش، ‫همه‌چیز بوستون رو یادم اومد.
‫از کجا مطمئنی که همه‌چیز بوده؟
‫خب چون یه اثر جانبی موقتی...
‫از شوک حادثه بود.
‫یعنی می‌گی همون لحظه همه‌چیز رو یادت اومد؟
‫آره. و تا حالا هم صدا یا ‫تصویر دیگه‌ای یادم نیومده.
‫اصلا.
‫اگه...
‫اینطوری...
‫اگه همچنان نقاط خالی‌ای توی حافظه‌ات ‫باشه که ازشون مطلع نیستی چی؟
‫نقاط خالی؟
‫الان دیگه کلا یه آدم متفاوت شدی.
‫حتی می‌تونم تصور کنم که چقدر سخت ‫تلاش کردی که خودت رو عوض کنی.
‫هر چی بیشتر تلاش کردی گذشته رو کنار ‫بذاری، مکانیسم‌های دفاعیت بیشتر فعال شدن.
‫ممکنه ذهن ناخودآگاهت خاطرات ‫دردناک گذشته رو بپوشونه...
‫که دیگه زجری نکشی.
‫یعنی همچنان نقاط‌ خالی‌ای درونت هست.
‫اگه اون صدا بشخی از اون نقطه‌ی خالی باشه...
‫علامتی از گذشته‌ است...
‫که بهم می‌گه با انفجار ‫هفت سال پیش ارتباط داره؟
‫الان نمی‌تونیم از چیزی مطمئن باشیم، ولی...
‫قطعیه که...
‫اون یه شخص کلیدی در ‫مورد اون نقطه‌ی خالی مغزته.
‫انگار از دیدنم خوشحال نیستی.
‫شجاعت به خرج دادم و اومدم که ‫شروع دوره‌ی آزمایشیمون رو جشن بگیریم.
‫سرده!
‫من همیشه وقتی از دیدن کسی خوشحال ‫می‌شم واسش نمایش آبی اجرا می‌کنم.
‫هی، ببین کی اینجاست!
‫چطوری نابغه؟
‫- تو چطوری؟ ‫- خیلی وقته ندیدمت.
‫چرا انقدر زود اومدی اینجا؟
‫می‌خواستم از قهوه‌ات بخورم.
‫دلم خیلی واسه قهوه‌هات تنگ شده.
‫جدا؟ پس همین الان برم واست درست کنم.
‫بیا داخل.
‫بیا بریم نابغه. بیا داخل.
‫اگه نمی‌خوای دوباره بخاطر ‫گذشته‌ات زجر بکشی...
‫بهتره که فاصله‌ات رو با اون حفظ بکنی.
‫واسه مراقبت از خودت...
‫یک قفل در حال حاضر از یک کلید امن‌تره.
‫یک قفل...
‫- بشین همخونه. ‫- باشه.
‫این هم یه قهوه واسه مشتری مخصوصم.
‫مرسی.
‫هان؟
‫آهان. انگار شوک پیوندیش گذشته.
‫خوب شد جاش رو عوض کردم، نه؟
‫- آره. ‫- درسته.
‫خوب شد آوردیش بیرون.
‫حتی اگه باز هم نابود بشم، ‫پیشش می‌مونم.
‫هوم.
‫زندگی‌ای که الان دارم رو مدیون اونم.
‫اگه بخاطر اون نبود الان مرده بودم.
‫چرا بهم خیره شدی؟
‫هوم... نمی‌تونم بهت نگاه کنم؟
‫بیا. نوش جون.
‫هر چیزی که توی اون نقطه‌ی خالی مخفی شده...
‫باهاش کنار میام.
‫تا وقتی که اون خوشحال باشه، ‫واسم مهم نیست که چی می‌شه.
‫احتیاط می‌کنم.
‫که وجودم دوباره زخم‌های ‫قدیمی اون رو باز نکنه...
‫قبل این که برم هر کاری که از ‫دستم بر بیاد واسش انجام می‌دم.
‫اطلاعات رو بررسی کردی؟
‫آره.
‫تیم تحقیقات پیش‌زمینه‌ای یکم کم‌کاری کردن.
‫کی همه‌ی این‌ها رو دسته‌بندی کردی؟
‫متریال مدرن زیاد بود، واسه همین ‫در مورد هانوک سنتی تحقیق کردم.
‫طبیعیه که یه کره‌ای در ‫مورد هانوک سنتی تحقیق کنه.
‫خیلی‌خب، می‌فرستمشون واسه تیم‌ ای‌ای...
‫و سه‌شنبه می‌تونیم بریم گیونگجو.
‫من یه روز دیرتر میام.
‫خانم کیم گفته طرح اولیه‌ی ‫دانچونگ رو سه‌شنبه می‌فرسته.
‫هوم. باشه.
‫خب پس با چی میای؟
‫- ماشین کرایه می‌کنم. ‫- مطمئنی؟
‫اصلا مشکلی ندارم.
‫هی، ننویس.
‫باشه.
‫وای! می‌خوایم پول بدیم.
‫[بن احمقه]
‫خانم سونگ!
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫کارت تموم شد دیگه؟
‫احیانا سرت شلوغ نیست؟
‫خوبه!
‫پس سوار شو.
‫- چی؟ کجا بریم؟ ‫- یه ماشین داره میاد.
‫فردا یه سخنرانی ویژه دارم، پس ‫قرارداد رو با خریدار تکمیل کن.
‫- بله خانم. ‫- سوار شو. برو داخل.
‫مواظب سرت باش.
‫ببخشید!
‫ایول.
‫الان گفتی «ایول»؟
‫اون دو تا.
‫حواست بهشون باشه.
‫خداحافظ دیگه.
‫پس بهم دروغ نمی‌گفتن.
‫این همه راه واسه مرغ اومدیم اینجا؟
‫یکی از چیزهاییه که باید توی کره امتحان کرد.
‫رود هان، حصیر پیک‌نیک و مرغ.
‫من هم توریست خارجیم دیگه.
‫وای!
‫رود هان خیلی خوبه.
‫یه چیزی می‌خوام بهت بدم. بشین.
‫۰.۳ هست، ۰.۴ هست، و ۵ و ۶...
‫روغنی، آبی، نوک مدادی و نوک ساچمه‌ای.
‫صبر کن. مگه می‌خوای لوازم‌التحریری باز کنی؟
‫آخه کی انقدر خودکار داره؟
‫من عادت دارم واسه آدم‌هایی که ‫خودکارشون رو گم می‌کنن خودکار می‌خرم.
‫حداقل یه خودکاری هست که خوشت بیاد دیگه.
‫ولی دوره‌ی آزمایشی هنوز شروع نشده.
‫این پیش‌نمایشه.
‫پیش‌نمایش از چی؟
‫من از چهارشنبه به بعد ‫به مدت دو هفته نیستم...
‫و واسه یه تحقیق میدانی می‌رم.
‫گفتم که نزدیک می‌شیم...
‫ولی اگه بدون این که کاری بکنم برم، ‫هیچی عوض نمی‌شه.
‫و من این رو نمی‌خواستم.
‫واسه همین...
‫می‌شه این رو هم بگیری؟
‫عه...
‫[فهرست جاهای دیدنی سئول]
‫چرا این رو می‌دی به من؟
‫انتخاب کن که اول کجا بریم، ‫که بعدا با هم بریم.
‫مرغ حاضر شد. من برم بیارمش.
‫می‌شه اینجا رو تمیز کنی؟
‫از این سمته. باید مرغ بخوریم، پس عجله کن!
‫اون شخص؟
‫نمای شب خیلی قشنگه.
‫آره، مگه نه؟
‫جامسوگیو واسه کریسمس چطوره؟ ‫بهترین جا واسه...
‫تماشای آتیش‌بازیه.
‫- خوشم میاد. ‫- جامسوگیو؟
‫بخور.
‫خدایا.
‫بدجوری گیر کردیم.
‫شنیدم آتیش‌بازی ساعت هفت شروع می‌شه.
‫اصلا حرکت نمی‌کنیم.
‫چقدر طول می‌کشه؟ من یه جلسه‌ی مهم دارم.
‫اگه فوریه پیاده از پل رد شی سریع‌تره.
‫آقای یون.
‫بخاطر شب کریسمس ترافیک شدیده.
‫جدا؟
‫پس عجله نکن.
‫خیلی‌خب.
‫هی، کانگ هیوکچان. چرا جواب نمی‌دی؟
‫ببخشید. خوابم برده بود.
‫شاید فراموشی دارم.
‫ساعت خوابم بهم خورده، ‫واسه همین هر ساعتی ممکنه بخوابم.
‫گفتن باعث فراموشی می‌شه.
‫وقتی خوابت نمی‌بره گوش کن. باشه؟
‫بریم.
‫- چی؟ الان؟ ‫- آره.
‫مرغ سوخاری سفارش بدیم؟
‫- مرغ ادویه‌ای بهتر نیست؟ ‫ -صبر کن.
‫نه، سوخاری بهتره.
‫- بیا! ‫- این چیه؟
‫شما مرغ رایگان برنده شدید.
‫- واسه ما؟ وای. ‫- البته.
‫هنوز گرمه. نوش جون.
‫مرسی.
‫بیا. این‌ها گرونه، فراموششون نکنی.
‫مرغ خیلی قابل‌ پیش‌بینی بود، نه؟
‫بیا گوشت کباب‌شده با ذغال بخوریم.
‫بن پیشنهاد داد که...
‫خیلی‌خب، باشه.
‫ولی این‌ها واسه چیه؟
‫آهان.
‫قراره با این‌ها از جامسوگیو رد بشیم. ‫سریع‌ترین راهه.
‫شرمنده، ولی من می‌خوام برم دیگه.
‫عمرا.
‫بلد نیستی سوار دوچرخه بشی؟
‫نه، بخاطر اون نیست.
‫نه، اشکالی نداره.
‫لازم نیست خجالت بکشی.
‫- پسشون می‌دم. ‫- نه، من...
‫بلدم دوچرخه‌سواری کنم ولی...
‫خیلی‌خب. بریم پس.
‫باشه!
‫خیلی‌خب.
‫حالا که سواری خالی خیلی ‫حوصله‌سربره، چطوره یه شرطی ببندیم؟
‫هر کی آخر برسه شام می‌خره. باشه؟
‫نه، لازم نیست...
‫- بذار فقط... ‫- حاضر؟ بریم!
‫تقلب کردی.
‫اوه...
‫وای. صبر کن...
‫صبر کن! پام...
‫صبر کن، وایستا!
‫چیه؟ پات چی شده؟
‫طولانیه.
‫چی؟
‫وای.
‫وای!
‫وای.
‫وای، قشنگه.
‫نیست؟
‫وای. رود هان خیلی قشنگه.
‫ادای من رو درآوردی؟
‫نباید اینطوری بگی.
‫وای!
‫رود هان خیلی قشنگه.
‫چه فرقی کرد؟
‫- یکی بود. ‫- فرق داشت.
‫من برنده شدم، تو باید شام بخری.
‫اصلا هنوز نرسیدیم.
‫صبح‌بخیر.
‫عه!
‫سلام هادام. صبح‌بخیر.
‫می‌دونی که یوگیوم امروز میاد دیگه؟
‫ساعت هفت میاد، پس دیر نکنید.
‫معلومه، بی‌صبرانه منتظر این روز بودیم.
‫شما دو تا رذل رو مجبور ‫می‌کنیم جلومون بشینید...
‫و ما سر تا پاش رو برانداز می‌کنیم...
‫هی! حرفم تموم نشده بود.
‫ولی مدت طولانی‌ای ادامه داشت.
‫هاران، در مورد ازدواج جدی که نمی‌گه؟
‫نمی‌دونم. خواهیم دید.
‫[بازیکن تیم چونگسول یعنی ‫چا یوگیوم داره به لیگ برتر می‌پیونده.]
‫وای. هان سورائه.
‫امروز اومده مدرسه؟
‫چی؟ تو کی هستی؟
‫شماره‌ی من رو واسه چی می‌خوای؟
‫چون بهت علاقه دارم دیگه.
‫من اصلا به تو علاقه‌ای ندارم.
‫و با یه نفر دیگه آشنا شدم.
‫یوگیوم.
‫سلام هادام.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫با ایشون آشنا شدی؟
‫بعدا می‌بینمت.
‫اون کیه؟ می‌شناسیش؟
‫اصلا. آخرین باریه که باهاش حرف می‌زنم.
‫هی، مگه نمی‌دونی؟ همین بود.
‫هان سورا، دختری که... ‫- هادام!
‫روز خوبی داشته باشی. بعدا می‌بینمت.
‫- حتما خیلی ازت خوشش اومده. ‫- می‌شه ساکت شی؟
‫زود!
‫خیلی خوشگله ولی. نه؟
‫خفه‌ شید.
‫از تو خوشش اومده خب. برو باهاش آشنا شو.
‫ساکت. خفه شید.
‫مشکل پسرهای خوشتیپ همینه.
‫هان سورا؟
‫هوم؟
‫تیم شماره یک طراحی آتلیه‌ی نانا...
‫چرا کسی جواب نمی‌ده؟
‫چرا به اینجا زنگ زدی؟
‫موضوع فوریه. خوب گوش کن.
‫سخنرانیم راجع به لباس خانم‌هاست، ‫ولی من لباس آقایون رو آوردم.
‫- اشتباه کردم. خیلی وقت ندارم. ‫- تاکسی! تاکسی! اینجام!
‫می‌خوام تا نیم ساعت دیگه اینجا باشی.
‫چیکار کنم؟
‫- سلام همسایه! ‫- وقت داری؟
‫آره، کاملا وقتم خالیه.
‫این ماشین رو کرایه ‫کردم، گفتم یه دوری بزنم...
‫عالیه! پس...
‫می‌تونی که...
‫یه جلسه فوری دارم، ولی تاکسی گیرم نیومد.
‫یه ربع راهه. لطفا من رو برسون.
‫خب من...
‫ولی من...
‫بله؟
‫خیلی‌خب.
‫می‌دونستی داری با سرعت بیست تا می‌ری دیگه؟
‫اینجا می‌تونی شصت‌ تا بری.
‫ببخشید. نمی‌شه یکم تندتر بری؟ ‫بیست دقیقه وقت دارم فقط.
‫باشه.
‫مواظب باش!
‫هی!
‫هی، بیا بیرون.
‫پیاده شو.
‫نزدیک بود بخاطر تو تصادف کنم.
‫نباید یهویی بپیچی که.
‫ببخشید. من خساراتتون رو پرادت می‌کنم.
‫چیزه...
‫باشه، الان می‌رم سراغش.
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫خانم سونگ، گوش کن.
‫من واقعا شرمنده‌ام.
‫ولی مشکلی پیش نیومده.
‫به همه‌چیز رسیدگی کردم. چیزی نیست.
‫خوبی؟ مطمئنی چیزیت نشده؟
‫نباید ازت می‌خواستم که من رو برسونی.
‫چیزی نشده. کسی آسیب ندیده. ‫چیزی نیست.
‫[خانم کیم]
‫ببخشید ولی فکر نکنم من بتونم برسونمت...
‫یه تاکسی اونجا هست. اگه عجله داری برو.
‫من به وضعیت اینجا رسیدگی می‌کنم، ‫نگرانش نباش.
‫نزدیک شدن به یکی واقعا سخته...
‫نه، واسه من ترسناکه.
‫اگه کسی واسم خاص نباشه...
‫حداقل اتفاق بدی رخ نمی‌ده.
‫قبل‌تر...
‫بابت اتفاقی که قبل‌تر افتاد متاسفم.
‫نه، من متاسفم. نباید ‫اونطوری مجبورت می‌کردم.
‫بخاطر گوشت بود نه؟
‫اینطور به نظر اومد.
‫چند سال پیش بن بخاطر من زخمی شد.
‫سمت چپمون بوق زدن...
‫ولی نتونستم به خوبی واکنش نشون بدم.
‫مثل امروز.
‫از اون موقع به خودم قول ‫دادم که دیگه کسی رو سوار نکنم.
‫ولی...
‫امروز اولین بار بود، واسه همین مضطرب بودم.
‫ببخشید.
‫تو می‌ترسی که...
‫اتفاقات بدی رخ بده.
‫و من مجبورت کردم تجربه‌اش کنی.
‫ولی دوره‌ی آزمایشیت داره جواب می‌ده.
‫ رود هان که بودیم و توی ماشین...
‫خیلی بهم کمک کرد.
‫من در مورد جامسوگیو خاطرات خوبی ندارم.
‫فکر می‌کردم تا ابد در موردش ‫خاطرات بد داشته باشم...
‫ولی فهمیدم که می‌تونم اونجا هم لبخند بزنم.
‫شاید بتونم جای اون خاطرات ‫هم خاطرات خوبی رقم بزنم.
‫اولین بار بود که به این فکر کردم.
‫و توی ماشین واقعا ترسیده بودم، ‫ولی به لطف تو خیلی زود حالم خوب شد.
‫اگه چند روز پیش بود، باز ‫هم تلاش می‌کردم که فرار کنم.
‫ولی الان نمی‌کنم.
‫حداقل تا وقتی که دوره‌ی آزمایشی تموم بشه.
‫دیگه وارد غارم نمی‌شم.
‫پس خودت رو مقصر ندون، خب؟
‫خیالت راحت شد.
‫راستش رو بخوای...
‫خیلی ترسیده بودم.
‫تو الان جرئت به خرج دادی...
‫و من نگران بودم که دوباره فرار کنی.
‫من گفته بودم که با هم خوش می‌گذرونیم...
‫ولی فکر کردم به همین زودی خرابش کردم.
‫باز هم بهم یاد بده.
‫نهایت تلاشم رو می‌کنم که یاد بگیرم.
‫من برم دیگه. خداحافظ.
‫باشه. خداحافظ.
‫عه.
‫راستش خوشم نمیاد که...
‫همه‌چیز خوب پیش بره و فقط تفریح کنیم.
‫این دوستی‌ها الکین.
‫این که بتونی بتونیم به هم ‫بگیم حالمون خوب نیست...
‫یعنی دوستیمون واقعیه، نه؟
‫پس اگه مشکلی پیش اومد ‫بیا جلوجلو به هم بگیم...
‫که دیگه مثل امروز احساس گناه نداشته باشیم.
‫باشه.
‫ولی اگه دنبال دوستی واقعی هستی، ‫باید این رو بذاری کنار.
‫چی رو بذارم کنار؟
‫نباید انقدر نگران شنوایی من باشی.
‫چی؟ من؟
‫- اصلا نگران نبودم. ‫- خیلی مشخصه.
‫از وقتی که فهمیدی سمت راست من می‌ایستی.
‫معمولا مشکلی نیست، پس لزومی ‫نداره این کار رو بکنی. خب؟
‫خب، خیلی وقته که من با کسی دوست نشدم...
‫واسه همین مطمئن نیستم که باید چیکار کنم.
‫به نظر بالغ میای...
‫ولی بدغذا هستی.
‫عاشق قهوه‌های آقای پارکی...
‫دوچرخه‌سواریت خوبه...
‫و تظاهر می‌کنی که اهمیت نمی‌دی، ‫ولی خیلی می‌دی.
‫چی؟
‫اینطوری دوست می‌شن.
‫آروم، بدون اجبار...
‫با کشف چیزهای کوچیک در مورد هم.
‫از صدف هم خوشم نمیاد. مثل آب‌دماغن.
‫چی؟ آب‌دماغ؟
‫باز هم در مورد خودم گفتم.
‫مگه اینطوری نیست؟
‫چرا. درسته.
‫دستت رو بده. بهت یه برچسب بدم.
‫بیا. یه برچسب صدآفرین.
‫من یه راز بهت گفتم، پس بعدش نوبت توئه.
‫لازم نیست چیز بزرگی باشه. فقط یه چیز کوچیک.
‫خداحافظ دیگه.
‫خداحافظ.
‫یه راز...
‫هوم. موها بررسی شد.
‫لباست خوبه، چهره‌ات بهتره.
‫حرف نداری.
‫خیلی مضطربم.
‫حتی کنفرانس مطبوعاتی ‫کامتز انقدر مضطرب نبودم.
‫اشکالی نداره که مضطرب باشی.
‫فقط خودت باش.
‫وای. همین که تو گفتی باعث شد آروم بشم.
‫پس دستم رو بگیر.
‫راستش من خیلی استرس دارم.
‫بهم اعتماد کن. بیا بریم توی کارش.
‫باشه.
‫بالاخره اومدی.
‫بریم با این آقا آشنا بشیم.
‫سلام. من چا یوگیوم هستم.
‫چراغ سبزه!
‫چرا دیر اومدی؟
‫به کی کمک کردی؟
‫یه خانم مسن.
‫حین چراغ قرمز وسط ‫مسیر عابر پیاده ایستاده بود.
‫خطرناک به نظر می‌اومد.
‫خوبین خانم؟ کجا می‌رین؟
‫به نظر فراموشی داشت.
‫عه...
‫خوشحالم باهات آشنا شدم.
‫هادام نمی‌دونه. پس تظاهر کن من رو ندیدی.
‫خوشتیپه نه؟
‫چی؟ یوگیوم؟ داری گریه می‌کنی؟
‫هان؟
‫چیزه، من...
‫خیلی خوشحالم که با مادربزرگت آشنا شدم.
‫دست خودم نیست.
‫چرا جواب نمی‌دن؟
‫خواهرهام جواب نمی‌دن. ‫بیا ما...
‫چرا عرق کردی؟
‫- گرمته؟ ‫- اوه.
‫حالم خیلی خوب نیست.
‫وقتی خواهرهاش اومدن من برمی‌گردم.
‫- چی؟ ‫- جدی؟
‫سری بعد می‌بینمتون.
‫توی مدرسه می‌بینمت.
‫یوگیوم!
‫چی شده مادربزرگ؟
‫حتی نگاهش هم نکردی و چیزی نگفتی.
‫رفت چون ناراحتش کردی.
‫هادام.
‫من هم امروز حالم خوب نیست...
‫هاران و هایونگ اصلا نیومدن.
‫اون واسم مهمه. چطور ‫تونستین این کار رو بکنین؟
‫خیال کردین در مورد ازدواج شوخی می‌کردم؟
‫- هادام. ‫- باورم نمی‌شه.
‫- یوگیوم! ‫- هادام!
‫اون چطور می‌تونه...
‫هایونگ!
‫- چرا انقدر دیر اومدی؟ ‫- خب من...
‫- صورتت گچیه. ‫- یوگیوم!
‫هادام!
‫یوگیوم رفت؟
‫ببخشید، اوضاع بهم ریخته بود، ‫ساعت از دستم در رفت.
‫من هم خیلی معذرت می‌خوام.
‫فردا امتحان لباس داشتیم، ‫ولی نمونه‌ها...
‫آره. همینه.
‫مطمئنم دلیل موجه‌ای داشتید.
‫اشکالی نداره.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫خیلی قلب مهربونی داری...
‫یا شاید هم نه.
‫حالت خوب نیست، نه؟
‫عصبانی‌ای، نه؟
‫آره. خیلی.
‫خشمم رو کنترل کردم، پس باهام حرف نزنین.
‫حسودین که من خیلی ازتون موفق‌ترم؟
‫خیلی روی مخید!
‫وای نه...
‫مادربزرگ، چرا یوگیوم انقدر زود رفت؟
‫هام... حتما حالش خوب نبود.
‫من می‌رم دوش بگیرم. برید طبقه‌ی بالا.
‫چی؟
‫انگار مادربزرگ حالش خوب نیست، نه؟
‫شاید سخنرانیش خیلی سخت بوده.
‫حالتون خوبه خانم؟ کجا می‌‌رید؟
‫مطمئن نیستم.
‫یادم نمیاد کجا می‌رفتم.
‫چیزی نیست. وقتی چراغ سبز ‫شد با هم از خیابون رد می‌شیم.
‫هادام. متاسفم.
‫به یوگیوم بگو باز هم بیاد، خب؟
‫[هادام]
‫باشه آقای چا.
‫ناهار؟
‫خوشحال می‌رم. الان میام اونجا.
‫- باشه. ‫- خانم سونگ.
‫بله؟
‫خانم کیم با شما کار داره.
‫من؟
‫صبر کن. سری قبلی رفتم اونجا، ‫ولی رفته بود خونه.
‫چرا باهام شوخی می‌کنی؟ بهت نمیاد.
‫تاریخش رو قاطی کردم. ‫امروز می‌خواست شما رو ببینه.
‫بهتره الان بری دیدنش.
‫جدی می‌گی؟
‫خیلی‌خب پس.
‫باشه آقای چا.
‫من فکر نکنم بتونم برم. ببخشید.
‫نمی‌دونم. هی با من کار داره.
‫[سلامت مردان، بخش سونگوان]
‫یه لحظه.
‫بیا داخل.
‫خانم کیم.
‫شنیدم با من کار داشتین.
‫خواب دیدی؟ من کارت نداشتم.
‫- برو بیرون. مزاحم نشو. ‫- عه؟
‫مشکل آقای یئون چیه؟ چرا هی بهم دروغ می‌گه؟
‫لطفا برو بیرون با خودت حرف بزن.
‫باشه.
‫می‌رم پس.
‫من باهاش کاری داشتم؟
‫فکر نکنم.
‫سول، شانه ۴۳ سانتی‌متر بود، درسته؟
‫- چیزه. یه لحظه لطفا. ‫- باشه.
‫چی شده؟ یه مشکلی هست.
‫یه چیزی امروز فرق داره.
‫چی؟ چی فرق کرده؟
‫چی؟
‫آهان. همونه.
‫امروز یه بار هم دکمه رو فشار نداده.
‫درسته!
‫خوبی؟ شرمنده.
‫دو، چهار...
‫ساعت رو ببین.
‫عجب غافلگیری‌ای.
‫چی؟ گیونگجو؟
‫تیم طراحی لباس هم؟
‫آره، ایده‌ی مدیر بود.
‫گفت اگه درک بهتری از زمینه داشته باشیم...
‫در مورد لباس‌ها بهمون کمک می‌کنه.
‫درسته.
‫با رونوشت خالی نمی‌تونیم ‫جزئیات رو اعمال کنیم.
‫پس باید...
‫عه.
‫من برنامه‌ام شلوغه.
‫پس تا وقتی در کارمون ‫لطمه ایجاد نکنه، مشکلی نیست.
‫من حاضرم برم!
‫کلی گرد و خاک پارچه خوردم. ‫بالاخره یکم هوای آزاد می‌خورم!
‫تو نمی‌ری پیک‌نیک. روز مرخصیت برو هوا بخور.
‫من اگه برم خیلی سخت کار می‌کنم.
‫پیک‌نیک. بوق.
‫سفر کاری، دینگ دینگ دینگ.
‫فکر کنم دو شب واسه تیمت بس باشه، ‫مشکلی نیست؟
‫پس تیم لباسمون پنجشنبه می‌ره اونجا.
‫خیلی‌خب.
‫هی، یانگ چانگمو.
‫سلام هادام.
‫یوگیوم کجاست؟
‫گفت باید بره جایی.
‫مگه قرار نبود بیاد پیش تو؟
‫هان؟
‫امروز قراره چیکار کنیم؟
‫هر روز همین کار رو می‌کنیم.
‫یوگیوم!
‫هی.
‫برو.
‫بابت دیروز شرمنده.
‫بیا بعد تمرینت حرف بزنیم.
‫نه، شرمنده. خیلی به خودم نرسیدم.
‫ولی شرمنده، چانگمو زودتر گفت برم پیشش.
‫شاید نظری چیزی ازم می‌خواد.
‫یوگیوم، داری چیکار می‌کنی؟
‫گفتی می‌ری پیش چانگمو.
‫دیدیش؟
‫چی؟ آره، چطور؟
‫- چیزی شده؟ ‫- هان؟
‫نه، همینطوری زنگ زدم.
‫خداحافظ پس.
‫عه؟
‫یوگیوم...
‫یوگیوم!
‫بعدا می‌بینمت.
‫من هم می‌خواستم باهات آشنا بشم.
‫خوشحالی؟ از قرارت لذت می‌بری؟
‫- هادام! ‫ - چطور تونستی بری پیش هان سورا...
‫هادام.
‫- تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- من هم اینجام.
‫چی؟ جلوی مدرسمون منتظر بودین؟
‫اصلا چهره‌اش رو ندیده بودین.
‫چطور ممکنه نشناسیمش؟ توی اخبار بود.
‫تهدیدت کردن، نه؟
‫واسه همین بهم دروغ گفتی نه؟
‫بهش گفتم بهت نگه، چون ‫می‌خواستیم عذرخواهی کنیم.
‫نه، لازم نیست.
‫من زود رفتم چون حالم خوب نبود.
‫ولی هان سورا کیه؟ ‫یه چیزی در مورد هان سورا گفتی.
‫نمی‌دونم در مورد چی حرف می‌زنی.
‫بخوریم.
‫هوم. این خوبه.
‫سلام هادام.
‫- گفتی می‌ری پیش چانگمو. ‫- چی؟
‫رفتی پیشش؟
‫چی؟ آره، چطور؟ مشکلی پیش اومده؟
‫هان؟ نه، همینطوری زنگ زدم.
‫باشه.
‫بازدیدکننده اومده؟ کی...
‫خیلی بده؟
‫هر از گاهی ذهنم یهویی خالی می‌شه.
‫گاهی‌اوقات یه کتاب رو دو سه بار می‌خرم.
‫معمولا خوبم، ولی یه سری روزها نیستم.
‫مثلا روزی که باهات آشنا شدم.
‫رفتی دکتر؟
‫یه آزمایش معمولی دادم، ‫و گفتن نشونه‌هاش هست.
‫بعدش واسه چند هفته‌ی ‫بعدش نوبت آزمایش گرفتم.
‫ولی توی سن من...
‫می‌تونی حسش کنی.
‫احتمالا درسته.
‫من مطمئن نیستم چیکار باید بکنم.
‫باید به خانواده‌ات بگی.
‫نه.
‫باید روی کاری که الان ‫از دستم برمیاد تمرکز کنم.
‫نمی‌دونم تا چه مدت دیگه خودم هستم.
‫باید به اوضاع رسیدگی کنم ‫و حینش پیگیر درمانم هم باشم.
‫ببخشید که بارش رو روی دوشت انداختم، ‫ولی یه لطفی بهم بکن.
‫سیب‌زمینی‌های اینجا خوبن.
‫هادام، این رو بخور. از این خوشت میاد نه؟
‫هاران تا الان خیلی از ‫عزیزانش رو از دست داده.
‫نمی‌خوام الان باری روی دوشش باشم.
‫هایونگ خیلی بلندبلند حرف ‫می‌زنه و خوب می‌خنده.
‫ولی اگه از وضعیت من ‫باخبر بشه دیگه لبخند نمی‌زنه.
‫هادام سال آخرشه.
‫باید روی درسش تمرکز کنه. ‫نمی‌خوام بخاطر من بهم بریزه.
‫پس لطفا...
‫فعلا...
‫این یه راز باقی بمونه.
‫خیلی وقتی برام نمونده.
‫چقدر بد خط افتاده؟
‫تو سر تصادف زنگ زدی؟
‫من زنگ زدم، ولی تصادفی در کار نیست.
‫چی... پس چرا گفتی تصادف شده؟
‫صبر کن.
‫خودتی نه؟
‫- همه‌چیز رو برنامه‌ریزی کردم. ‫- آقای چا مین؟
‫یه چیز خوب مهمونت می‌کنم.
‫چی شد؟ مشکلش چیه؟
‫اون یارو که توی پارکینگ ‫هتل نزدیک بود بزنه بهم.
‫تو کی هستی؟
‫به تو ربطی نداره.
‫چرا انقدر دخترها رو گول می‌زنی؟
‫چی می‌گی؟ ‫توی کی باشی که به من امر و نهی کنی؟
‫بهتره بگی انتقالی گرفتی و رفتی خارج...
‫که کسی آسیبی نبینه.
‫اگه باز هم مثل یه عوضی رفتار کنی...
‫دوباره هم رو می‌بینیم.
‫هی!
‫این بخاطر این که بهم گفتی عوضی.
‫می‌خوای اون یکی رو هم بشکنم؟
‫فرقی نمی‌کنه بشکنیش یا نه، ‫کاری که با دخترها می‌کنی رو تموم کن.
‫پیشنهاد می‌دم همین الان بهشون پیام بدی.
‫هوم... فکر نکنم.
‫این کار رو نمی‌کنم.
‫بخاطر این که من محبوبم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫عه...
‫صبر کن. هی. هی!
‫گوشیم.
‫هی!
‫اگه کاری که می‌گم رو نکنی...
‫چیز بعدی‌ای که از دست می‌دی...
‫گوشیت نیست.
‫صبر کن.
‫- صبر کن. ‫- سلام.
‫می‌خوام نوبت تعمیر ماشین بگیرم.
‫گوشیم اون داخله.
‫چیکار می‌کنی؟
‫من رفتم بیرون!
‫- وای. عه... ‫- من رانندگی می‌کنم.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫داریم می‌ریم گیونگجو.
‫من می‌رم گیونگجو، ولی تیم لباس...
‫من هم امروز میام.
‫می‌شه چمدونم رو بیاری؟
‫اوه...
‫حتما...
‫هوم...
‫وای. خیلی خوشحالم.
‫نگران منی.
‫نگران؟
‫من؟
‫بخاطر سری قبل نگران رانندگیم بودی.
‫من کی...
‫درسته.
‫حتما دفعه اولت بود که توی یه ‫بزرگراه کره‌ای رانندگی می‌کردی.
‫مرسی.
‫معمولا واسه انیمیشن می‌ری تحقیقات میدانی؟
‫معلومه.
‫آرندل رو یادته دیگه؟
‫اون براساس یه شهر کنار ‫دریاچه به اسم هالستات بود.
‫و قلعه‌ی یخیش هم بر اساس ‫یه هتل یخی در کبک بود.
‫و وان کره‌ایه...
‫واسه همین دنبال زمینه‌اش در کره هستیم.
‫باید تصمیم بگیریم کجا و چطوری بزرگ شده...
‫و بتونیم اون رو در داستان بیاریم.
‫اوایل مثل یه ولگرد محلی بودی، ‫ولی الان حرفه‌ای شدی.
‫ولگرد محلی؟
‫وای.
‫نمی‌خواستم این رو خودم بگم، ‫ولی می‌گم دیگه.
‫من خیلی باکفایتم.
‫کلی هم پیشنهاد کاری دریافت می‌کنم.
‫یعنی خوبه...
‫این که می‌بینم هیجان داری ‫و در مورد کار حرف می‌زنی.
‫صبر کن.
‫سلام بن.
‫خب ما...
‫تقریبا نصف مسیر رو اومدیم.
‫دارم با خانم سونگ میام.
‫یهویی شد دیگه.
‫می‌بینمت.
‫بوی باران میاد.
‫بارونه؟
‫هوم.
‫ولی من بوی حل شدن ‫مواد ارگانیک رو حس کردم...
‫نه بوی بارون.
‫- چی بود اسمش؟ ‫- پتریکور.
‫درسته، پتریکور.
‫واقعا خوب بلدی.
‫توی ایستگاه پلیس هم یه ‫چیزی در مورد هیپوکلریت گفتی.
‫انگار رشته‌ات مهندسی بوده، نه هنر.
‫عه؟ متوقف شد. چی شده؟
‫هان؟
‫کار نمی‌کنه؟؟
‫نه. مگه ماشین رو معاینه فنی نکردن؟
‫من بردم که بکنن.
‫حالا الان خیلی بارون نمیاد.
‫چی...
‫صبر کن. بارون شدیده.
‫بزن بغل.
‫بزنم بغل؟
‫[تحت ساخت. محل توقف نیست.]
‫هان؟ محل توقف نیست؟
‫پس چیکار کنیم؟
‫نمی‌تونیم مسیر رو درست کنیم که.
‫- اول... ‫- ببین ماشینی هست یا نه.
‫صبر کن، من بهش رسیدگی می‌کنم.
‫وای نه. هیچی نمی‌بینم. چیکار کنم؟
‫صبر کن.
‫- صبر کن. ‫- هیچی نمی‌بینم.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- جواب نمی‌ده.
‫ببین ماشین میاد یا نه!
‫چیزی نمی‌بینم.
‫[استراحتگاه سومونگ‌یونگ]
‫- استراحتگاهه! ‫- استراحتگاه؟
‫ولی مسیر رو نمی‌بینم.
‫من حواسم به جاده هست، رانندگی کن.
‫ولی من نمی‌بینم.
‫تا سه می‌شمرم...
‫- وقتی رسید به سه بپیچ به راست. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب...
‫یک، دو...
‫سه.
‫[استراحتگاه سومونگ‌یونگ]
‫آهان...
‫نفس عمیق بکش.
‫من زنگ می‌زنم به جایی که ‫ماشین رو ازش کرایه کردیم.
‫اوه...
‫چی؟ چهار تا پنج ساعت؟
‫موتور کامل خراب شده.
‫نمی‌شه اینجا تعمیرش کرد.
‫می‌برمش یه تعمیرگاه این نزدیکی.
‫اگه جایگزین خواستید فردا ‫براتون یه ماشین دیگه می‌فرستیم.
‫ببخشید.
‫آره. احتمالا تا امشب نمی‌تونیم برسیم اونجا.
‫باشه بن. وقتی حرکت ‫کردیم دوباره بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه.
‫بیا، خودت رو خشک کن.
‫چیزی نیست.
‫واقعا حرف گوش نمی‌کنی.
‫چطوری چند ساعت اینجا منتظر بمونیم؟
‫توی مونگیئونگ سجه یه نفر ‫هست که می‌تونم ازش کمک بگیرم.
‫سونو چان!
‫وای، سریع اومدی.
‫ای بچه‌ی لوس.
‫باید بهم می‌گفتی که اومدی کره.
‫الان بهم زنگ زدی؟
‫ببخشید.
‫وای.
‫- جینسنگ خوردی؟ ‫- آره.
‫- خیلی سالم به نظر میای. ‫- آره، مگه نه؟
‫وای عزیزم.
‫خدایا.
‫این طراح سونگ هارانه که باهام کار می‌کنه.
‫سلام کن.
‫مادربزرگمه.
‫مادربزرگ؟
‫سلام.
‫ببخشید که اولین بار اینطوری هم رو دیدیم.
‫- خوشحالم می‌بینمت. ‫- سلام.
‫بریم.
‫- حیف نیست؟ ‫- اینطور فکر می‌کنی؟
‫ولی باید چند بار خالیش ‫کنیم که ناخالصیش بره.
‫این‌طوری طعمش خیلی ملایم‌تر می‌شه.
‫آدم‌ها هم همینن.
‫باید هر از گاهی خودمون رو تخلیه کنیم...
‫که ذهنمون باز بشه و قلبمون نرم بشه.
‫رنگش قشنگه.
‫- امتحانش کن. ‫- مرسی.
‫داغه. یکم سردش کن.
‫چیزی نیست، داغ نیست.
‫آره. نیست.
‫نظرت در مورد قهوه چیه؟ ‫از قهوه‌های آقای پارک آوردم.
‫می‌رم و...
‫الان چای رو ترجیح می‌دم.
‫- خوشمزه‌ است. ‫- دیدی گفتم؟
‫وای.
‫قوری و این فنجان...
‫همه‌چیز اینجا خیلی قشنگه.
‫همه رو مادربزرگ درست کرده.
‫سفالگری می‌کنه.
‫اون ساختمون اون بیرون استودیوی منه.
‫می‌خوای وقتی تموم شد بریم ببینیم؟
‫اوه...
‫آره... خیلی دوست دارم ببینیم.
‫هی چاوون.
‫یعنی چی که شرمنده؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم از تنها وعده‌ی غذاییم لذت ‫می‌برم تا زاویه‌ی فکم برگرده.
‫- وای. ‫- نمونه‌ها رسید!
‫سیب‌زمینی شیرینم.
‫حس می‌کنم یه جوراب قورت دادم.
‫چی شده؟ چیزی عصبانیت کرده؟
‫اون یارو که باهاش آشنا شدم رو یادته؟
‫رفت پیش یکی دیگه.
‫همونی که گل فرستاده بود؟
‫ای عوضی...
‫نباید فحش بده. پیش کی؟
‫پیش من. دومی منم.
‫کلی حساب توی فضای مجازی ‫درست کرده که با دخترها آشنا بشه.
‫و شنیدم داره دعوتنامه‌ی ازدواج می‌فرسته.
‫عوضی! برم کتکش بزنم؟
‫ولش کن. فراموشش کن و ‫تظاهر کن اتفاقی رخ نداده.
‫چرا باید فراموشش کنم؟
‫می‌خوام نابودش کنم.
‫♪ عروسیت مبارک. ♪
‫♪ عروسیت مبارک چا مین عزیز. ♪
‫♪ عروسیت مبارک... ♪
‫خانم سونگ.
‫از دعوتنامه‌های عروسیت راضی بودی؟
‫اگه فهمیدی، خب بی‌خیال شو.
‫پس کار تو بود.
‫واسم سوال بود چرا طرف اومده بود دعوا.
‫نامزدته؟
‫چی می‌گی؟
‫چطوری با نامزد نداشته‌ی من آشنا شدی؟
‫بوم!
‫با ماشینش من رو تهدید کرد و ‫گوشیم رو انداخت توی سطل آب.
‫وای. باید جفت آینه‌هاش رو می‌شکستم.
‫بهش بگو مراقب خودش باشه.
‫چرت نگو.
‫خودت باید شبانه‌روزی مراقب خودت باشی.
‫باید با یه چشم باز بخوابی.
‫نمی‌دونی کی قراره بیام سراغت.
‫فراموشش کن. برو فقط.
‫هنوز کارم تموم نشده.
‫دماغم...
‫کلی پول خرجش کردم.
‫- هی! ‫- چیه؟
‫تو.
‫بهتره جلوی چشمم نباشی.
‫وگرنه سری بعدی بد می‌بینی.
‫جایی بودی؟
‫یه جلسه داشتم.
‫آهان.
‫مشکلی پیش اومده؟ ناراحت به نظر میای.
‫چی؟ نه.
‫خوبم.
‫ولی چرا سوار تاکسی بودی؟
‫همیشه رانندگی می‌کردی.
‫ماشینم رو بردم تعمیرگاه.
‫آهان، فهمیدم.
‫برو داخل. من می‌رم یه قهوه بخورم.
‫واسم سوال بود چرا طرف اومده بود دعوا.
‫وای. باید جفت آینه‌هاش رو می‌شکستم.
‫چا مین. حتی اسمش هم قشنگه.
‫- نظرت چیه آقای یئون؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫- ولی آقای چا... ‫- خانم کیم می‌خواد بری دفترش.
‫تو...
‫ماشینت رو بخاطر آینه بردی تعمیرگاه؟
‫آره.
‫ولی چرا...
‫تو رفتی سراغ چا مین؟
‫هام...
‫نمی‌دونم چی داری می‌گی.
‫واقعا نمی‌دونی؟
‫خیلی‌خب پس، من می‌رم دیدمش.
‫شماره‌ی چا مین چند بود...
‫می‌خوای باز بگی که خانم کیم کارم داره؟
‫بله خانم کیم. الان میام اونجا.
‫اصلا گوشیت زنگ نخورد.
‫اون هم رفته خونه.
‫بله، دارم میام.
‫گوشیت هم برعکس گرفتی!
‫وای، اون چشه؟
‫صبر کن. عمرا...
‫امکان نداره، مگه نه؟
‫وای.
‫وای، خیلی قشنگن.
‫هر کدوم دوست داری بردار.
‫مگه مال توئن؟
‫این نقاشی چیه؟
‫- این رو هم خودت کشیدی؟ ‫- اوه...
‫می‌خوای امتحان کنی و یه چیزی درست کنی؟
‫پیشبندها کجان...
‫تموم شد.
‫به این زودی؟
‫وای نه! صبر کن.
‫نزدیک بود.
‫بذار این تماس رو جواب بدم.
‫باشه.
‫الو؟
‫خیلی قشنگه.
‫چطوره شاگرد من بشی؟
‫جدی می‌گم.
‫آدرس و شماره تلفنت رو واسم بفرست.
‫می‌ذارمش توی کوره و واست می‌فرستم.
‫مرسی.
‫انگار آقای سونو استعدادش ‫رو از شما به ارث برده.
‫نقاشی مال مادرش بود.
‫دخترم هم هنرمند بود.
‫آهان، پس به مادرش رفته.
‫اون و دخترم روی هر تیکه کاغذی ‫که دم دستشون بود نقاشی می‌کردن.
‫اینجا منتظر بمون.
‫این نقاشی‌هاییه که وقتی ‫بچه بود می‌اومد اینجا می‌کشید.
‫وقتی در مورد کار حرف ‫می‌زد خیلی هیجان‌زده بود.
‫گمونم واقعا عاشق نقاشیه.
‫اگه پدرش انقدر از نقاشی متنفر نبود...
‫خیلی بیشتر هم ازش لذت می‌برد.
‫چیزه.
‫پدرش از هنر متنفر بود.
‫ولی گفتید مادرش هنرمند بوده...
‫آرزوی مادرش این بود که ‫بره خارج و بیشتر هنر بخونه.
‫و پدر چان می‌خواست که منتظر ‫بمونه که سن چان بیشتر بشه.
‫ببین!
‫چرا باید انقدر در موردش بحث کنیم؟
‫نمی‌فهمی؟
‫چرا الان؟ چرا الان باید بری خارج درس بخونی؟
‫قبل ازدواج هم می‌دونستی که آرزوم بوده.
‫می‌خوام قبل این که دیر بشه ‫تحصیلات خوبی کسب کنم.
‫باشه. بکن.
‫می‌تونی اینجا درس بخونی و وقتی ‫چان بزرگ‌تر شد تجدیدنظر بکنی.
‫تو که اصلا خونه نیستی!
‫می‌تونی هر چقدر که می‌خوای توی ‫آزمایشگاهت درس بخونی. من چان رو می‌برم...
‫اگه می‌خوای بری...
‫چان رو بذار و خودت برو.
‫همچنان خیلی مشتاق بود که بره.
‫واسه همین تشویقش کردم که بره دنبال آرزوش...
‫و کاری که دوست داره رو بکنه.
‫فکر کرد باید زود مستقر بشه، ‫تا بتونه دوباره پیش چان باشه.
‫خیلی به خودش فشار آورد.
‫و مریض شد.
‫خیلی زود بعد این که کشور رو ترک کرد...
‫اون...
‫چان!
‫وای نه!
‫باورم نمی‌شه چی شده...
‫باباش گفت که دیگه نمی‌ذاره چان نقاشی کنه.
‫واسه همین فرستادش آمریکا.
‫چان نتونست کاری که ‫دوست داره رو ادامه بده...
‫و اونجا زجر می‌کشید.
‫[کی‌اس‌یو، دانشگاه علمی کره]
‫واسه پدر چان دردناک بود که ‫نقاشی کردن پسرش رو ببینه.
‫به نظرش مادر چان بخاطر نقاشی ترکشون کرد...
‫[انیمیشن‌سازهای کره‌ای بین‌المللی.]
‫و بخاطر همون مرد.
‫خیلی‌خب، خداحافظ.
‫اون زمان، تمام فکر و ذکر من دخترم بود.
‫ولی هر وقت چان رو می‌بینم، قلبم می‌شکنه.
‫اگه مادرش رو داشت...
‫حداقل هم جسمی و هم روحی آسیب نمی‌دید.
‫من خودم هم...
‫توی یه زمستان طولانی گیر کردم.
‫اوه.
‫خانم سونگ کجاست؟
‫داره دستش رو می‌شوره.
‫الان فقط یه طرفه است؟
‫منظورت چیه؟
‫وای مادربزرگ. اینطوری نیست.
‫چرت نگو.
‫من خوب می‌فهمم.
‫از خانم سونگ خوشت میاد، نه؟
‫اینطوری نیست.
‫اون شخصیه که نباید ازش خوشم بیاد.
‫یعنی که نباید...
‫هی. یعنی می‌گی ازدواج کرده؟
‫نه، ازدواج نکرده.
‫پس چرا می‌گی نباید ازش خوشت بیاد؟
‫خانم، یه حوله به من می‌دین؟
‫حتما. صبر کن.
‫چطور ازش خوشم بیاد؟
‫خیلی خودخواهانه است.
‫باز هم بیا پیشم. لازم ‫نیست اون وراج رو بیاری.
‫حتما. سری بعدی بدون اون وراج میام.
‫با مسخره کردن من دوستیتون رو قوی‌ترن نکنین.
‫خیلی خوشحال شدم دیدمت.
‫- مراقب خودت باش. ‫- شما هم خانم.
‫صبر کن.
‫این چیه؟
‫ببخشید.
‫این خوب مرطوب می‌کنه.
‫دست‌هام خیلی زبرن، نه؟
‫همیشه به سفال دست می‌زنم.
‫بیا، از این استفاده کن.
‫دست‌هام به لطف تو قشنگ می‌شه.
‫بذار ببینم.
‫ببین، فرقی نمی‌کنه چقدر لباس گرم بپوشی...
‫اگه گردنت رو نپوشونی سرما می‌خوری.
‫- خوبم. ‫- نه، بیا اینجا.
‫بیا.
‫بگیرش. شالت بخاطر من خراب شد.
‫چی؟ جدی؟
‫وای ببین.
‫مثل یه مدل خوشگل شدی.
‫خوبه. عالیه.
‫مرسی. حتما می‌پوشمش.
‫مادربزرگ.
‫قبل این که برگردم آمریکا میام دیدنت.
‫بهتره به قولت عمل کنی.
‫چان، خواهشا...
‫خوب غذا بخور. باشه؟
‫حتما. خوب می‌خورم.
‫تو هم همینطور مادربزرگ.
‫- نگران نباش. ‫- باشه.
‫خداحافظ!
‫با احتیاط رانندگی کن!
‫صبر کن. بذار یه بار دیگه ‫برف‌پاک‌کن رو بررسی کنیم.
‫- دوباره؟ ‫- آره.
‫- خوبه؟ ‫- صبر کن.
‫خیلی‌خب. خوبه. بریم.
‫چیه؟ باز مشکلی هست؟
‫آره هست.
‫یه چیزی عجیبه.
‫چی عجیبه؟
‫چرا من آدمیم که نباید ازش خوشت بیاد؟
‫چی؟
‫چرا نباید از من خوشت بیاد؟
‫از خانم سونگ خوشت میاد، نه؟
‫اینطوری نیست.
‫نباید از اون خوشم بیاد.
‫یعنی چی که نباید از اون...
‫هی. یعنی ازدواج کرده؟
‫نه، ازدواج نکرده.
‫پس چرا نباید ازش خوشت بیاد؟
‫خانم، یه حوله به من می‌دین؟
‫حتما. صبر کن.
‫ببخشید ولی شنیدم.
‫ولی واقعا متوجه نشدم.
‫نگفتی که از من خوشت نمیاد.
‫گفتی نباید از من خوشت بیاد. ‫عجیبه.
‫آخه من که ازدواج نکردم.
‫چیزی بین ما نیست که اون رو اشتباه بکنه.
‫منظورت چی بود؟
‫نمی‌خوام بحثی چیزی بکنم. ‫صرفا کنجکاوم.
‫پس یعنی مشکلی نداره که ازت خوشم بیاد؟
‫کسی که اون قلم رو بهم داد فوت شد.
‫جز اون انفجار اتفاق دیگه‌ای هم افتاده بود؟
‫راستش رو بگم، من کنجکاوم.
‫همه‌چیز رو بهم نمی‌گی.
‫گذشته ممکنه اونقدر که یادت میاد قشنگ نباشه.
‫اگه درست حدس بزنی همه‌چیز رو توضیح می‌دم.
‫دلم می‌خواد امروز همه‌چیز رو بهت بگم.
‫فرد.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M