‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و ‫حیوانات در محیط امنی صورت گرفته.]
‫پس اشکال نداره که ازت خوشم میاد؟
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫همچین منظوری نداشتم.
‫منم همچین منظوری نداشتم.
‫مادربزرگم مدام در مورد باهم بودن ما حرف می‌زد،
‫منم فقط...
‫سعی داشتم جلوتر جلوش رو بگیرم ‫چون تو ممکنه معذب باشی.
‫همین.
‫واقعا همینه؟
‫مگه باید چیز دیگه‌ای باشه؟
‫پس حرکت می‌کنم.
‫[قسمت پنجم]
‫[گیونگجو]
‫انتظار میره که امسال سرما زودتر از راه برسه.
‫برف اول هم ممکنه زودتر از همیشه بباره.
‫سیستم فشار بالای قاره‌ای...
‫حیفه که همینطوری بریم.
‫میشه بزنی بغل؟
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫وای. ‫اگه می‌رفتیم خیلی حیف می‌شد.
‫من از برف بدم میاد.
‫مخصوصا اولین بارش برف.
‫اولین بارش برف؟
‫یادته راجع‌به مادر و پدرم بهت چی گفتم؟
‫تصادف موقع بارش اول برف رخ داد.
‫بنابراین روز بد شانسی برام شد.
‫هوم.
‫ولی می‌دونم که نحسیِ چرندیه.
‫پس منم دیگه از اولین بارش برف بدم میاد.
‫اوه...
‫من عادت دارم رفتار بقیه رو تقلید کنم.
‫نمی‌دونم پرسیدن این سوال اشکالی داره یا نه،
‫ولی وقتی من در مورد صدای مامانم حرف زدم...
‫تو گفتی یکی هست که دلت براش تنگ شده.
‫مادرت بود، درسته؟
‫مادربزرگت بهم گفت.
‫وقتی طوری حرف زدی که انگار ‫تجربه منو داشتی جا خوردم.
‫عه...
‫کروسان.
‫کروسان؟
‫شیرینی رو میگی؟
‫هلال ماه رو میگم.
‫به فرانسوی میشه کروسان.
‫تو وقتی هلال ماه رو می‌بینی ‫هوس کروسان نمی‌کنی؟
‫بگذریم، مادربزرگت گفت...
‫ماه نیمه کامل چی؟
‫املت برنجی!
‫ماه کامل چی؟
‫پیتزاست. ها؟
‫پس فقط من هوس می‌کنم؟
‫دلم پیتزا خواست.
‫بن، ما اومدیم.
‫هنوز نیومدن؟
‫سورپرایز!
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم، خوبم.
‫- خوشحالم که اینجا توی کره می‌بینمت. ‫- منم همینطور.
‫بذارید شما رو معرفی کنم.
‫بچه‌ها، ایشون طراح هاران سونگ هستن.
‫عه... خوشوقتم.
‫من پیتر هستم.
‫- خیلی از دیدنت خوشحالم. ‫- سلام، منم همینطور.
‫- این تیم منه. ‫- خوشوقتم. سلام.
‫خوشوقتم.
‫ما صبح رو با لذت بردن از منظره شروع می‌کنیم،
‫از چند مکان تاریخی دیدن می‌کنیم،
‫و بعد به روستای یانگدونگ می‌ریم.
‫پس توی صفحه سوم، ‫اطلاعات بیشتری در مورد روستای یانگدونگ هست.
‫پس همونطور که می‌بینید، یه درخت بزرگ هست.
‫این درخت بیش از 500 سال قدمت داره.
‫واقعا معروفه.
‫بنابراین پدرش اونو به آمریکا فرستاد،
‫و اونجا زجر کشید.
‫زجر کشید؟
‫چه اتفاقی توی آمریکا افتاد؟
‫چرا راجع‌به خودش برام تعریف نمی‌کنه؟
‫فکر بکریه. ‫بیاید از اون درخت استفاده کنیم.
‫توی یانگدونگ معروفه.
‫خانم سونگ، در مورد نمونه‌هایی که فرستادی...
‫بله.
‫خیلی تزیینیه، درسته؟
‫به یه الگو تبدیلش می‌کنیم.
‫چرا نباید از من خوشت بیاد؟
‫[در فصل درخشان تو]
‫اوه؟
‫چیکار می‌کنید؟
‫اوه. ‫داریم بازی می‌کنیم تا راننده مشخص بشه.
‫تیم‌مون رو که دیدی، درسته؟
‫همه‌شون شیطونن.
‫تو باختی؟
‫- پس من رانندگی... ‫- من سلطان بازی‌هام.
‫معلومه که برنده شدم.
‫ما اومدیم!
‫هی، سول!
‫چرا تنهایی؟
‫ریمی اومده!
‫خدایا، تازه توی مسیر فهمیدم ‫که گیونگجو چقدر قشنگه.
‫دقیقا باب دل خودمه.
‫انگار داری به اینجا نقل‌مکان می‌کنی.
‫حداقل واسه تیپ زدن برای این مناسبت ‫به اینقدر چمدون نیاز دارم.
‫خودتو به خریت نزن!
‫- ما هم اومدیم. ‫- منم همینطور.
‫خیلی‌خب، همه اومدن.
‫ده دقیقه دیگه حرکت می‌کنیم. ‫باشه، بچه‌ها؟
‫چه خوبه.
‫[خیابان هوانگیدان] ‫[نانِ گیونگجو]
‫بله، خانم کیم.
‫حالا که حضوری می‌بینمش،
‫به نظرم باید یکم بیشتر ‫روی عناصر کره‌ای تاکید داشته باشیم.
‫پس با در نظر گرفتن این ‫یه طرح دیگه انجام میدم.
‫خیلی‌خب.
‫این خیلی سخته.
‫خسته نشدی؟ ‫برنامه کاری دشواریه، مگه نه؟
‫عیب نداره.
‫ولی همه به نظر هیجان‌زده میان.
‫بیشتر بهتون می‌خوره رفیق باشید ‫تا همکار.
‫ما اینقدر صمیمی نبودیم، ‫ولی بعد از اینکه جوگیر بهمون ملحق شد...
‫مگه همزمان به تیم ملحق نشدید؟
‫جوگیر چند سال ازم پایین‎‌تره. ‫توی مدرسه و سر کار.
‫اون خیلی دیر به این عرصه کاری ملحق شد.
‫اوه. پس قبل از انیمیشن ‫چیز دیگه‌ای خونده؟
‫منم نمی‌دونم.
‫اصلا بهم نمیگه که قبل از کل‌آرتس ‫چیکار می‌کرد.
‫انگار پاکش کرده.
‫زمانش رو پاک کرده...
‫شما دوتا دارید بد منو می‌گید؟
‫مچ‌مون رو گرفتی!
‫من که فرار کردم!
‫بد منو می‌گفتید، مگه نه؟
‫- نه، اصلا. ‫- فکر کنم همین کارو می‌کردید.
‫چیزی کشیدی؟
‫- اوه... آره. می‌خوای ببینی؟ ‫- حتما.
‫وای.
‫مادربزرگت گفت که مدتی طراحی انجام نمی‌دادی.
‫چرا دوباره شروع کردی؟
‫کنجکاوم بدونم.
‫دلیل خاصی داشت؟
‫اوه. هوم...
‫من یه بلیط...
‫واسه اولین پرواز به هرجایی جز ایالات متحده می‌خوام.
‫سلام، اهل کجایی؟
‫خب، بگذریم... ‫فلورانس خوش بگذره.
‫[گذشته] ‫[کارهایی که از الان به بعد انجام بدم]
‫[کارهایی که می‌خوام از الان به بعد انجام بدم]
‫[طراحی]
‫من فقط...
‫نمی‌خواستم عین یه جسد زندگی کنم.
‫جسد؟
‫حس نمی‌کنی که انگار در زمان سفر کردیم؟
‫این درخت بیش از 500 سال قدمت داره.
‫هوم.
‫اگه تو بتونی در زمان سفر کنی، ‫به کِی می‌خوای برگردی؟
‫هوم... ‫نمی‌خوام به گذشته برگردم.
‫گذشته‌ای ندارم که دلم بخواد بهش بگردم.
‫ولی مگه همه لحظه خاصی مد نظر ندارن؟
‫آدم هیچوقت نمی‌فهمه کِی می‌میره.
‫باید به جای اینکه از گذشته پشیمون باشی ‫از زندگیت لذت ببری،
‫تا دیگه بعدا ناراحت نباشی.
‫هوم.
‫شاید به خاطر دوره رایگانه.
‫یه‌جورایی این روزها هیجان‌زده‌ام.
‫ما به رود هان رفتیم، ‫سفالگری کردیم،
‫و برگشتیم اینجا.
‫داری عالی پیش میری.
‫هر روز همینطوری از زندگیت لذت ببر،
‫حتی موقعی که...
‫من اینجا نبودم.
‫اوه؟ ‫لباست رو عوض کردی.
‫اون موقعی این تنت نبود. ‫چرا عوض کردی؟
‫اوه... وقتی داشتم در مورد ترِند این روزها تحقیق می‌کردم ‫خریدمش.
‫عجیبه. ‫واقعا استایل تو نیست.
‫انگار عجله‌ای انتخابش کردی.
‫ترند جدیدی هست که ازش بی‌خبرم؟
‫- یا... ‫- خفه شو.
‫خیلی حرف می‌زنی.
‫من فقط نسبت به تو کنجکاوم.
‫این شیوه جدید من ‫برای ابزار عشق و علاقه‌ست.
‫من فقط میرم چا مین رو ببینم.
‫این سکوت ضایع دیگه چیه؟
‫یه چیزی بگو، هایونگ.
‫تو معمولا خیلی حرف می‌زنی. ‫انگار تو رو مضطرب کرده.
‫فقط مثل همیشه اذیتش کن ‫یا همچین چیزی.
‫- چیزی شده؟ ‫- چی؟
‫نسبت به همیشه ساکت‌تری.
‫فکر می‌کنی
‫که من همیشه زیاد حرف می‌زنم؟
‫منظورم این نبود.
‫ببخشید.
‫ولی مگه نمیری بیرون؟
‫درسته. آره.
‫مراقب باش.
‫سلام، مانجی.
‫مگه از اینجا نقل‌مکان کردی رفتی؟
‫گفتی که یه سر میای، ولی دیگه پیدات نشد.
‫ببخشید، خیلی سرم شلوغ بوده.
‫چطوره امروز بعد از کار بیام؟
‫حتما. ‫بیا نابغه رو هم ببین.
‫باشه. بعدا می‌بینمت.
‫هی، یوگیومـه.
‫چی؟
‫از یه جواهرفروشی اومد بیرون.
‫مطمئنم که یه سِت حلقه خریده.
‫تو خیلی خوش شانسی، هادام.
‫سِت حلقه؟
‫بابت غذا ممنون!
‫اینو امتحان کن، اینو امتحان کن.
‫به به. محشره.
‫من اینا رو برات می‌خورم.
‫این بی‌مزه‌ها و فضایی‌های نئونی.
‫مرسی.
‫به نظر شما روستای یانگدونگ ‫خیلی خوشگل نبود؟
‫واقعا منحصر بفرد بود، قبول ندارید؟
‫کاملا موافقم. ‫یه جورایی انگار ماندگار بود.
‫راستش، به نظرم از عکسش هم بهتره. ‫درست میگم؟
‫آره، خیلی قشنگه.
‫ولی اون صحنه که وان برای اولین بار ‫به گذشته برمی‌گرده؟
‫شاید بتونیم اون لحظه رو یکم عمیق‌تر کنیم. ‫موافقید؟
‫شاید دقیقا هم باید همین کارو کنیم، آره.
‫عالیه.
‫- باشه، پس... هوم. ‫- بیا انجامش بدیم.
‫خیلی ممنون. ‫بیاید قبلش غذا بخوریم.
‫همه باهم. ‫یک، دو، سه!
‫اقیانوس!
‫صبر کنید!
‫نه، صبر کنید. ‫هی، ریمی!
‫اصلا نمی‌تونم سر یه مفهوم تصمیم بگیرم.
‫تویی که دست به خودکار توی فکری.
‫می‌خوای واسه استراحت دادن به ذهنت ‫بریم اون غار دریایی رو ببینیم؟
‫به موقع اومدی.
‫دلیلی نیاز داشتم تا یه استراحتی بکنم.
‫اوه، راستی.
‫من که اونو بهت نگفته بودم.
‫بهت گفته بودم که صدف نمی‌خورم،
‫ولی بهت نگفته بودم که به نظرم ‫بادمجون شبیه فضایی‌های نئونیـه.
‫من اینا رو برات می‌خورم.
‫این بی‌مزه‌ها و فضایی‌های نئونی.
‫رنگ نئونی داره. ‫اَخ!
‫مزه‌ یه فضایی نئونی.
‫عه...
‫نه، آخه دیگه چطور ممکنه که اینو بدونی؟
‫گمونم بهت گفته بودم.
‫ببخشید، لابد یادم رفته.
‫این طرفه؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫ولی رد هواپیما می‌بینی ‫دلت نمی‌خواد سوار هواپیما بشی؟
‫راستش من یه بار که اینو دیدم ‫رفتم سوار هواپیما شدم.
‫رفتم کسی رو ببینم که اون خودنویسی ‫که گم کردم رو بهم داده بود.
‫من قبلا توی یه شرکت دیگه کار می‌کردم،
‫و اون برادر رهبر تیمم بود ‫که واقعا بهم اهمیت می‌داد.
‫ولی مدت کوتاهی بعد از بیرون رفتن‌مون باهم، ‫اون برای تحصیل به بوستون رفت.
‫خوشوقتم.
‫من کانگ هیوکچان‌ام.
‫خوشحالم که تو هم کره‌ای هستی.
‫امیدوارم خوب باهم کنار بیایم.
‫حالت خوبه؟
‫خوبی؟ ‫رنگت پرید.
‫اگه حالم خوب نباشه، کولم می‌کنی؟
‫خدایی الان داری شوخی می‌کنی؟
‫مطمئنی که حالت خوبه؟
‫خوب می‌شم.
‫همه‌چیز درست میشه.
‫- یوگیوم! ‫- سلام، هادام.
‫آکادمی من ساعت 9 تموم میشه. ‫بعدش همدیگه رو ببینیم؟
‫چی؟
‫مگه واسه امروز قرار داشتیم؟
‫هوم...
‫نه، ولی فکر می‌کنم دلیلی داری که ‫بعدا منو ببینی.
‫ندارم.
‫چطوره یه مقدار با مامان‌بزرگت وقت بگذرونی...
‫چرا یهو داری مامان‌بزرگم رو وسط می‌کشی؟
‫چی؟
‫اوه... خب...
‫هی، چانگمو!
‫من یه صحبت خیلی ضروری با چانگمو دارم، ‫واسه همین باید برم.
‫هی، چانگمو!
‫چی؟ ‫چانگمو که اصلا اونجا نیست.
‫اون باید زودتر حلقه رو بهم بده.
‫متاسفانه به نظر میاد که حلقه رو به هان سورا داده.
‫چند روز پیش حلقه دستش نبود.
‫ولی توی عکس جدیدش دستشه.
‫چرند نگو.
‫اگه دختری با ظاهر اون ‫بهش نخ بده،
‫به راحتی می‌تونه عاشقش بشه.
‫این مزخرفه.
‫[نگهبان]
‫می‌خواستم اینو بهت بدم.
‫بالاخره بعد از 50 سال ‫صاحبش رو پیدا کرد.
‫چی؟ ‫"زندگی با رنگ رُز"؟
‫این آهنگ موردعلاقه‌ی منه.
‫ولی منظورت چیه که صاحبش رو پیدا کرده؟
‫وقتی توی چانچون زندگی می‌کردیم ‫همیشه این آهنگ رو زمزمه می‌کردی.
‫من با ساز دهنی هم می‌زدمش.
‫راست میگی.
‫یادمه.
‫بعد از اینکه واسه دانشگاه رفتم سئول
‫و یک سال بعد شنیدم که ‫توی یه دانشکده پزشکی قبول شدی،
‫به چانچون رفتم تا اینو بهت بدم.
‫کنار درختی که همیشه اونجا وقت می‌گذروندیم ‫منتظر موندم،
‫ولی اصلا پیدات نشد.
‫منتظرم موندی؟
‫اون روز بدجور برف می‌بارید.
‫از بس اونجا منتظر موندم که چیزی نمونده بود ‫به آدم برفی تبدیل بشم.
‫بعدش خبر رو شنیدم.
‫خبر اینکه با پول شهریه‌ام فرار کرده بودم ‫و با پرواز به پاریس رفته بودم؟
‫آره!
‫نتونستم این صفحه موسیقی رو بهت بدم، ‫بنابراین بهش گوش کردم.
‫خیلی قشنگ بود.
‫اینطوری وسواس پیدا کردم ‫و شروع به جمع کردن صفحه‌های موسیقی کردم.
‫و اینم شد نتیجه‌اش.
‫همش تقصیر توئه، کیم نابونگ.
‫که اینطور؟
‫ما اون موقع خیلی جذاب بودیم.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت.
‫من اونقدر درگیر رو به جلو حرکت کردن بودم ‫که شهر قدیمی‌مون رو فراموش کرده بودم.
‫موافقم.
‫به جای اینکه فقط از گذشته یاد کنیم،
‫چطوره یه روز به چانچون بریم؟
‫چانچون؟
‫کنجکاو نیستی بدونی که اون درخت ‫هنوزم هست یا نه
‫و اینکه چقدر محله‌مون تغییر کرده؟
‫راست میگی.
‫خیلی‌خب، بیا یه روز بریم اونجا.
‫باشه. ‫همین کارو می‌کنیم.
‫آزمایشگاه، لوله شیشه‌ای، خون…
‫خون کی؟
‫بله، خانم کیم.
‫جی ریمی طرحش رو فرستاد؟
‫اوه. ‫ببخشید، من هنوز چیزی نکشیدم.
‫اگه نمی‌خوای دوباره به خاطر گذشته‌ات زجر بکشی،
‫بهتره ازش فاصله بگیری.
‫جز اون انفجار
‫اتفاق دیگه‌ای هم افتاده؟
‫عجله کنید. ‫چرا اینقدر کُندید؟
‫ببخشید.
‫خیلی‌خب، دوستان. ‫بیاید برگردیم و یکم استراحت کنیم.
‫آره، بیاید بریم.
‫بعدا می‌بینیمتون.
‫اوه؟ خانم سونگ کجاست؟
‫- ها؟ ‫- چیه؟
‫مگه تو همراهش نبودی؟
‫از صبح با هم می‌گشتید.
‫گفت شالش رو جا گذاشته. ‫رفت برش داره.
‫خدای من. ‫اون بعضی وقت‌ها خنگ‌بازی در میاره.
‫اوه...
‫من میرم دنبالش. ‫شما برید.
‫خانم سونگ!
‫سونگ هاران!
‫اوه؟
‫چرا تو...
‫چرا تو اینقدر سریعی؟
‫من...
‫فکر می‌کردم اینو اینجا جا گذاشتم،
‫ولی دیدم توی جیبمه ‫و اومدم پایین.
‫ولی بعد شنیدم که تو رفتی دنبالم بگردی.
‫کلی صدات زدم، ولی جواب ندادی.
‫ببخشید.
‫گمونم به خاطر صدای بارون نشنیدم.
‫باید بیشتر احتیاط می‌کردم.
‫تو همیشه عذرخواهی می‌کنی.
‫- بیا بریم. ‫- باشه.
‫بیا از زیر بارون دور بشیم.
‫بریم اونجا.
‫بشین.
‫اوه. مرسی.
‫صدمه دیدی؟
‫نه، چیز خاصی نیست.
‫نباید با بند کفش باز ‫طبیعت‌گردی کنی.
‫لابد پات خیلی درد می‌کنه.
‫هی، کثیفه.
‫اگه بازم درد کرد بهم بگو.
‫اگه مجبور بشم کولت می‌کنم.
‫این گوشم شنوایی نداره.
‫توی آمریکا زجر کشید.
‫راستش رو بگم، من کنجکاوم.
‫کنجکاو چی؟
‫نسبت به چیزی که از مادربزرگت شنیدم.
‫می‌خوام بدونم توی آمریکا چه اتفاقی افتاد،
‫منظورت از اسیر شدن توی زمستون چی بود،
‫و کی تو رو ازش آزاد کرد.
‫من دارم بیشتر پیش تو احساس راحتی می‌کنم،
‫و دارم چیزهایی در مورد خودم بهت میگم،
‫ولی...
‫تو انگار چیز زیادی در مورد خودت بهم نمیگی.
‫من 6 سال پیش شروع به انیمیشن خوندن کردم.
‫خیلی جون کندم و زودتر فارغ‌التحصیل شدم،
‫بعد به عنوان طراح شخصیت ‫وارد شرکت فعلیم شدم.
‫از اونجایی که وان یه شخصیت کره‌ای بود
‫شانسی ناظر شدم.
‫از اونجایی که
‫دفتر تا خونه‌ام ده دقیقه راهه ‫با دوچرخه جابجا می‌شم.
‫هم‌تیمی‌هام رو که دیدی، درسته؟
‫همه خیلی باهم صمیمی هستن.
‫- و... ‫- صبر کن.
‫- چی داری میگی؟ ‫- ببخشید،
‫ولی الان ازش استفاده می‌کنم.
‫خودت گفتی اشکال نداره که آدم ‫یه رازهایی رو پیش خودش نگه داره.
‫تو هم دفعه دیگه یه رازی رو بهم بگو.
‫می‌تونیم رازهای بزرگ رو پیش خودمون نگه داریم.
‫فقط یه راز کوچولو رو بگو.
‫من همه‌چیز رو در مورد زمان حال بهت میگم...
‫ولی برای گذشته خودم...
‫از این کارت استفاده می‌کنم.
‫شرمنده.
‫عه...
‫وای نه.
‫گمونم خیلی بی‌ادبی کردم.
‫درسته، ما سر یه دوره سه ماهه توافق کردیم،
‫ولی من زیادی فضولی کردم.
‫من خودخواهی کردم. ‫خیلی ببخشید.
‫این خیلی به نظر خوشمزه میاد.
‫- ممنون. ‫- آره، خواهش.
‫از اونجایی که تیم لباس فردا داره میره ‫کارکنان اینو آماده کردن.
‫- ممنون. ‫- خیلی خوبه.
‫خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫یعنی خدایی باید اینو ول کنیم
‫و برگردیم سئول؟
‫من نمی‌تونم برم!
‫از اونجایی که شب آخرمونه،
‫بیاید همگی نوشیدنی بخوریم.
‫♪ همه با هم، شروع بازی ♪
‫- بازی اعداد! یک! ‫- دو!
‫سه!
‫♪ بخور ♪
‫اولین باره که می‌بینم نوشیدنی می‌خوره.
‫صبر کن، وایسا. ‫باید ازش فیلم بگیرم.
‫میشه مثل یه مدل نوشیدنی بخوری؟
‫نه...
‫تو چرا اینقدر خوشگلی؟
‫♪ همه با هم، شروع بازی ♪
‫♪ سه، شیش، نُه ♪
‫چرا یهو اینقدر جدی شدی؟ ‫بهت نمیاد.
‫بن.
‫مخفی کردن چیزی
‫و نگفتن حقیقت
‫با دروغ گفتن فرقی ندارن، درسته؟
‫چه یهویی.
‫ولی مخفی کردن چی؟
‫منظورت مثل علاءالدینه که دزد بودنش ‫رو مخفی کرده بود؟
‫گمونم شبیه همونه.
‫مسئله اینجاست...
‫که طرف مقابل باهام روراسته،
‫ولی اگه من همچنان...
‫چیزهایی رو مخفی کنم
‫و هرگز روراست نباشم،
‫آخرش چی میشه؟
‫آه.
‫یادت میاد؟
‫وقتی غول چراغ جادو ‫در جواب علاءالدین که گفت
‫می‌خواد همچنان وانمود کنه شاهزاده‌ست ‫چی گفت؟
‫هوم.
‫هرچه چیز بیشتری با فریب به دست بیاری،
‫درواقع به چیز کمتری دست می‌یابی.
‫درسته.
‫ممکنه که الان به نظر بیاد ‫داری چیزی به دست میاری،
‫ولی احتمالا آخر سر بهاش رو بپردازی.
‫پرداختن بها...
‫تو اینجا تنها چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام از سرم بپره ‫تا بتونم بیشتر نوشیدنی بخورم.
‫خیلی وقته که نوشیدنی نخوردم.
‫تو زیاد می‌خوری.
‫پات چطوره؟
‫تو به خاطر شال مادربزرگ ‫به خودت صدمه رسوندی.
‫خوبه.
‫ببین، قشنگ نیستن؟
‫شاید به خاطر گم کردن قلمیه که ‫هفت سال ازش استفاده کرده بودم،
‫ولی دو روزی که اینجا بودم ‫نتونستم چیزی طراحی کنم.
‫شاید به خاطر اینه که نمی‌تونم از فکرش در بیام.
‫اخیرا خیلی حواسم پرت بوده.
‫تا الان، فکر می‌کردم اون قلم ‫به خاطر کسی که بهم هدیه‌اش داده خاص بود.
‫ولی الان دیگه مطمئن نیستم.
‫شاید صرفا به خاطر این حس عجیبی دارم
‫چون چیزی رو گم کردم که سال‌ها
‫دستم بهش عادت کرده بود.
‫کسی که اون قلم رو بهم داد فوت شد.
‫گمونم به همین خاطر ‫خیلی بهش وابسته بودم.
‫تا همین چند وقت پیش،
‫حاضر بودم هرکاری بکنم ‫تا نیام اینجا.
‫ولی این بار،
‫خیلی بهم خوش گذشت.
‫انگار به یه پیک نیک بهاری اومدم.
‫گمونم ما خیلی صمیمی شدیم،
‫چون چیزهایی رو بهت میگم که ‫برام راحت نیستن.
‫اگه ما همیشه وانمود کنیم که خوبیم ‫معلوم میشه که دوست واقعی نیستیم.
‫ممنون که خواستی باهم رفیق بشیم
‫و در خونه‌ام رو زدی.
‫تو باعث شدی که دیگه قایم نشم،
‫و کاری کردی که بتونم ‫چیزهای غم‌انگیزی رو هم بهت بگم.
‫اینقدر ازم تشکر نکن. ‫من کاری نکردم.
‫ممنونم.
‫امروز دلم می‌خواد دلم رو خالی کنم.
‫واقعا ازت مچکرم.
‫میشه یه لحظه اونو قرض بگیرم؟
‫- این؟ ‫- آره.
‫زوج یا فرد؟
‫چه یهویی.
‫اگه درست حدس بزنم ‫جایزه داره؟
‫اگه درست حدس زدی،
‫همه‌چیز رو بهت میگم.
‫منم دلم می‌خواد
‫امروز همه‌چیز رو بهت بگم.
‫- چی رو بهم بگی؟ ‫- به نظرم دیگه...
‫نباید در مورد خودم چیزی رو قایم کنم.
‫اوه...
‫اگه به خاطر حرف منه، ‫مجبور نیستی...
‫زوج یا فرد؟
‫فرد.
‫فرده.
‫کی مدام داره پیام میده؟
‫منم.
‫دارم عکس‌هامون رو توی گروهمون می‌فرستم.
‫اوه...
‫هوم. ‫سلام، هایونگ. دیدی...
‫چی؟
‫مطمئن نیستم...
‫حق اینو داشته باشم که در مورد خودم
‫بهت بگم.
‫راستش رو بخوای...
‫می‌ترسم.
‫تو ازم پرسیدی که توی آمریکا ‫چه اتفاقی افتاد.
‫من...
‫درواقع...
‫توی بوستون...
‫نذار نوشیدنی بخوره.
‫- بس کن! ‫- اون نمی‌تونه نوشیدنی بخوره!
‫- صبر کن! ‫- خانم سونگ!
‫هی. ببخشید، هاران.
‫اون آهنگ؟
‫باشه، بهش گوش میدم.
‫میشه بهش پیام بدی؟
‫ببخشید. ‫یه لطفی در حقم بکن.
‫هرچیزی که یه زن 20 و خرده‌ای ساله ‫به کارش بیاد.
‫من باید به خاطر دستم برم بیمارستان.
‫ببخشید.
‫- ممنون، چان. ‫- اون کیه؟ دوستت؟
‫نه، هم‌خونمه.
‫ببخشید، رن. ‫استادم داره زنگ می‌زنه.
‫بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫سوجین. ‫پشت خطی؟
‫الان میام بیرون.
‫من چند هفته‌ای نیستم.
‫توی تعطیلات دارم واسه سفر ‫به ساحل شرقی میرم.
‫اگه استادمون سراغم رو گرفت، ‫بگو به خاطر دستم یه مدت نیستم.
‫صمیمی شدن با یکی واقعا سخته...
‫نه، برام ترسناکه.
‫همش به لطف این قلمه.
‫واقعا برام باارزشه، ‫بنابراین باید پیداش کنم.
‫چان، من یکم پیش رد هواپیما توی آسمون دیدم.
‫ولی همین باعث شد که بخوام سوار هواپیما بشم ‫و بیام دیدنت.
‫چه تو مرد باشی چه نباشی، ‫نمی‌خوام صمیمی بشیم.
‫صبح شده؟
‫هی. تو طوری حرف می‌زدی ‫که انگار زیاد اهل نوشیدنی هستی،
‫ولی فورا از هوش رفتی.
‫من معمولا بعد از اونقدر خوردن ‫خواب نمیرم،
‫ولی نوشیدنی خیلی خوشمزه بود.
‫شاید به خاطر خوب بودن هوا بود.
‫هی، سوجین.
‫کم‌ظرفیت بودن که اشکالی نداره.
‫چرا داری با ترحم بهم نگاه می‌کنی؟
‫نه، اینطوری بهت نگاه نمی‌کنم.
‫همینطوری نگاه می‌کنی. ‫تو الان طوری بهم نگاه کردی که انگار یه هاپوی گم شده‌ام.
‫هوم.
‫ترحم انگیزه که منتظر صاحب قدیمیت هستی.
‫من باید اونقدر باهات خوب باشم ‫که دیگه از یادش ببری.
‫اینطوری نگاهت کردم؟
‫حالا لازم نیست اینطوری بگی...
‫بیا بریم. ‫اوه.
‫- کاپشنت رو بردار. ‫- کجا داریم می‌ریم؟
‫واسه رفع سردرد قدم بزنیم؟
‫اگه قدم زدن سردرد نوشیدنی رو خوب می‌کرد، ‫سوپ‌فروشی‌ها باید تعطیل می‌کردن.
‫ولی دقیقا کِی خواب رفتم؟
‫یادت نمیاد؟
‫این.
‫درسته. زوج یا فرد.
‫کاش می‌گفتم فرد. ‫چرا گفتم زوج؟
‫- نگفتی... ‫- بیا فرض کنیم که گفتم.
‫لازم نیست آدم همه‌چیز رو بدونه.
‫با اینحال...
‫تو از کارتت استفاده کردی ‫تا مجبور نباشی بهم بگی.
‫لابد چیز بدیه.
‫نمی‌خوام مجبورت کنم راجع‌بهش حرف بزنی.
‫لازم نیست واسه بیشتر شناختنت ‫درگیر زخم‌هات بشم.
‫و حتی اگه ازش مطلع نشم،
‫همین الانش هم خیلی صمیمی هستیم، درسته؟
‫اوه، درسته.
‫بیا.
‫آب عسل.
‫داروی سردرد، نوشیدنی سردرد،
‫تخم‌مرغ سرخ شده و...
‫حتما خیلی باهات مهربون بوده.
‫کی؟
‫کسی که راهی برای ادامه دادن ‫بهت نشونت داد.
‫همونی که مدام سراغت رو می‌گرفت.
‫آخه کنجکاو بودم بدونم ‫دلیل اینقدر مهربون بودن تو...
‫به خاطر اینه که از اون یاد گرفتی یا نه.
‫چطور بگم...
‫من اصلا در حدش نیستم.
‫این در مقایسه با چیزی که گرفتم ‫هیچی نیست.
‫من چنان چیز فوق‌العاده‌ای نصیبم شد
‫که هیچوقت نمی‌تونم لطفش رو جبران کنم.
‫طرف عشقت بود؟
‫نه، معلومه که نه. ‫من جراتش رو ندارم.
‫چنین چیزی نبود. ‫هوم...
‫اون صرفا...
‫کسی بود که به دنیام وسعت بخشید.
‫به دنیات وسعت بخشید؟
‫آره.
‫اجازه داد چیزهایی رو تجربه کنم
‫که قبلش نمی‌تونستم ببینم و حس کنم.
‫دنیای من قبلا سیاه و سفید بود، ‫ولی اون...
‫با رنگ‌های شاد پرش کرد.
‫خیلی‌خب. ‫بزن قدش!
‫من وقتی قدردان باشم ‫عادت دارم بزنم قدش.
‫قدردان هستی؟ ‫همینطوری یهویی؟
‫جواب رو پیدا کردم.
‫تصمیم من پر از علامت سوال بود،
‫ولی تو اونا رو به علامت تعجب تغییر دادی.
‫تصمیمت؟
‫من تصمیم گرفتم هرگز کاری نکنم
‫که ممکنه سد راه خوشبختیش قرار بگیره.
‫به لطف تو، الان پی بردم
‫که درگیر زخم‌های قدیمی نشدن هم ‫راهی برای...
‫محافظت کردن از خوشبختیشه.
‫به خاطر همینه که می‌خوام
‫بزنی قدش.
‫خب، من که نمی‌دونم منظورت چیه،
‫ولی چون میگی کمک کردم، باشه.
‫دوتا پیازچه...
‫سه‌تا پیازچه...
‫مگه اون واسه سردردت نیست؟
‫چرا به جای خوردنش ‫داری اثر هنری خلق می‌کنی؟
‫من ممکنه با هم دوستانه باشم، ‫ولی با پیازچه عمرا...
‫چی؟ ‫صبر کن ببینم.
‫هوم.
‫اون پیازچه‌ها رو برام در آورد.
‫از کجا می‌دونست که من پیازچه دوست ندارم؟
‫پیازچه... ‫این یعنی چی؟
‫اون با پیازچه داشت دلم رو می‌برد؟
‫من دیگه دارم میرم.
‫خیلی‌خب، نوشیدنی تقویت کننده.
‫باید یه نوشیدنی تقویت کننده‌ای که ‫آقای یئون بهم داد رو بردارم.
‫- ها؟ ‫- اوه.
‫من باید ویتامین‌هایی که آقای یئون بهم داد ‫رو بخورم.
‫- چی؟ ‫- اون یکم به نظر تودار میومد،
‫ولی به کل خانواده‌مون رسیدگی می‌کنه.
‫خیلی آدم باملاحظه‌ایه.
‫- من رفتم. ‫- می‌بینمت.
‫باشه.
‫مامان‌بزرگ.
‫آقای یئون همیشه اینطوری ‫از همه مراقبت می‌کنه؟
‫داشتن شما سه‌تا چه فایده‌ای داره؟
‫آقای یئون تنها کسیه که بهم رسیدگی می‌کنه.
‫عجبا.
‫الکی داشتم بزرگش می‌کردم.
‫خدایا، چه داغه.
‫- کارتون عالی بود. ‫- همگی گل کاشتین.
‫- ممنون. ‫- کارتون عالی بود.
‫بابت همه‌چیز ممنون.
‫توی سئول می‌بینمت.
‫باشه. ‫ده روز دیگه می‌بینمت.
‫اوه. اون موقع روز پیتزا میشه.
‫چطوره اون روز پیتزا بخوریم؟
‫- اون روز ماه کامله؟ ‫- هوم.
‫باشه، پیتزا به نظر خوب میاد.
‫اینو بگیر.
‫بابت چیزهایی که واسه سردردم دادی.
‫[مقاومت کن!]
‫منم...
‫اینو برات دارم.
‫هوم؟
‫برای تکلیف.
‫یه دوربین فیلم‌خور؟
‫چه‌جور تکلیفی؟
‫خب...
‫خانم سونگ، عجله کن.
‫زود باش.
‫عجله کن!
‫خیلی حیف می‌شد که نمی‌دیدیمش.
‫وای، چه قشنگه.
‫بهش ابر پیرارنگی می‌گن.
‫ابر پیرارنگی؟
‫ما بهش ابر صدف مرواریدی هم می‌گیم.
‫به دلیل پراش آفتاب، ذرات ابر...
‫ولش کن.
‫خوش یُمنه.
‫می‌گن اگه یه ابر پیرارنگی ببینی ‫خوش شانسی نصیبت میشه.
‫چه بچگونه.
‫مردم میگن شانس میاره؟
‫صبر کن، واضح نگرفت.
‫تو هم باید به جای رد هواپیما ‫توی آسمون
‫دنبال ابرهای پیرارنگی باشی.
‫رد هواپیما صرفا چیزیه که دیگه رد شده.
‫ولی ابرهای پیرارنگی ‫آدم رو برای آینده هیجان‌زده می‌کنن.
‫گذشته...
‫ممکنه اونقدر که یادت میاد قشنگ نباشه.
‫محو، جایگزین و تحریف می‌شن.
‫یا ممکنه عاشقانه شده باشن ‫چون یه چیزهایی...
‫پنهان بودن.
‫چرا یهو داری اینو میگی؟
‫فقط...
‫نگران بودم که وقتی به یه رد هواپیما زل می‌زنی
‫دیدن یه ابر پیرارنگی رو از دست بدی.
‫من عادت دارم ناراحت بشم ‫اگه وقتی به فکر گذشته‌ام
‫دیدن چیز هیجان‌انگیزی رو از دست بدم.
‫خیلی‌خب، همگی. ‫بیاید اینجا!
‫- پایان دادن یه سفر... ‫- با یه عکس گروهی...
‫- الزامیـه! ‫- الزامیـه!
‫بریم.
‫خیلی‌خب. ‫بیاید عکس بگیریم.
‫عجله کنید.
‫خیلی‌خب، همگی. ‫یک به علاوه یک چند میشه؟
‫- دو! ‫- دو!
‫ولی این چه جور تکلیفیه؟
‫هر روز یه عکس بگیر
‫و وقتی به سئول برگشتم ‫بهم نشونشون بده.
‫ولی عجیب نیست؟
‫از کجا می‌دونستن ده روز نیستم
‫که یه دوربین ده عکسه می‌فروختن؟
‫از چی عکس بگیرم؟
‫یه چیز باحال، خوشمزه یا قشنگ.
‫صرفا هرچیزی که اون روز ‫حالت رو خوب کرده.
‫مقاومت کن!
‫- من قهوه می‌خوام. ‫- مهمون منید، پس راحت باشید!
‫- این خیلی خوبه! ‫- من برامون قهوه می‌گیرم.
‫جریان قهوه چیه؟
‫شنیدم که جی ریمی قراره امروز نان گیونگجو بیاره.
‫با خودم گفتم با قهوه حال میده.
‫میشه یکی بردارم؟
‫گیونگجو معرکه نبود؟
‫کلی چیز واسه دیدن و خوردن بود ‫و ساحل هم خیلی قشنگ بود...
‫چی شده؟
‫ما تا حالا ندیدیم که تو اینقدر ‫راجع‌به چیزی جز کار حرف بزنی.
‫از وقتی من به شرکت ملحق شدم ‫اولین باره که می‌بینم.
‫پس بیاید شروع به کار کنیم.
‫اون یهو خیلی دوستانه شده.
‫خب، اون دیگه مثل قبل شیشه‌هاش رو تار نمی‌کنه ‫و حالت افسرده به خودش نمی‌گیره.
‫گمونم یه ذره بهتر از قبل شده.
‫سلام.
‫عجب. ‫تو و شکلات ترش و شیرین؟
‫اصلا بهت نمیاد.
‫آه. گمونم می‌خوای به کسی بدیش.
‫بله؟
‫یکی می‌خوای؟
‫حتما.
‫یکی رو امتحان می‌کنم.
‫مرسی.
‫سلام.
‫من یئون تسوک از دبیرستان تجاری سئول هستم.
‫آقای یئون تسوک.
‫حتی اسم درست و حسابی‌ای هم داری.
‫ولی اونی که باید بهش سلام کنی من نیستم.
‫اوه... ببخشید.
‫لازم نیست عذرخواهی کنی.
‫وای. ‫خیلی داری عرق می‌کنی.
‫آه.
‫می‌خوری؟
‫مزه‌ی ترشش درجا بیدارت می‌کنه،
‫و مزه‌ی شیرینش هم کمکت می‌کنه ‫آروم بشی.
‫بخورش تا خونسرد بشی.
‫ممنون.
‫و...
‫یه تیکه دستمال کاغذی اینجات چسبیده.
‫پس موفق باشی.
‫- تو از پسش برمیای. ‫- خیلی‌خب.
‫من سعی کردم از مامان‌بزرگ پول تو جیبی بگیرم ‫ولی به جاش دعوام کرد.
‫آقای یئون تسوک، ‫حالا می‌تونید خانم کیم رو ببینید.
‫باشه.
‫ممنون.
‫الان برمی‌گردم.
‫داری به آکادمی ریاضیت میری؟
‫چی شده؟
‫انگار نگران چیزی هستی.
‫چیه؟ ‫همه‌چیز رو به عشقت بگو.
‫یوگیوم.
‫تو چند روز پیش ‫به یه جواهرفروشی رفتی...
‫عشق و عاشقی رو تموم کن برگرد. ‫باید تمرین کنیم.
‫برو. بعدا حرف می‌زنیم.
‫بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫اگه چیزی داره اذیتت می‌کنه، بهم بگو. ‫من همه‌چیز رو حل می‌کنم...
‫منظورم هرچیزی جز مسائل درسیه.
‫خیلی‌خب.
‫مراقبت کن!
‫پارک یسول...
‫چرا باید هان سورا رو وسط می‌کشید؟
‫[چا یوگیوم]
‫[سورا]
‫بله خانم کیم.
‫طرح اصلاح شده؟
‫نه. تا امروز تحویلش میدم.
‫باشه.
‫واقعا نیاز به یه ایده دارم. ‫تو رو خدا...
‫چون گفتی عکس خودت واضح نیفتاده ‫یه عکس برات می‌فرستم.
‫خانم سونگ، بررسی محتوا...
‫موهات چی شده؟
‫اوه. اون چیه؟ ‫رنگ‌هاش محشرن.
‫برای اولین بار توی گیونگجو دیدمش. ‫بهش ابر پیرارنگی می‌گن.
‫یه ابره؟
‫وای. شبیه رنگین‌کمانه.
‫بهش ابر رنگین‌کمانی هم می‌گن.
‫بهش ابر صدف مرواریدی هم می‌گن...
‫به خاطر رنگش...
‫- اوه. میشه چرخ لوازمم رو بیاری؟ ‫- چی؟
‫این طرح لباس اصلاح شده‌ست.
‫ببخشید دیر کردم.
‫صرفا یه اصلاح ساده نبوده.
‫رنگ مهم بود، بنابراین یه تصویرگری رنگی کشیدم.
‫این رنگ بندی‌ایه که تا حالا ندیدم.
‫من رنگ‌های صدف مرواریدی رو ‫روی یه الگوی ساده پیاده کردم.
‫صدف مرواریدی...
‫- منظورت صد‌ف‌های کوچولوئه؟ ‫- آره.
‫به نظرم می‌تونه محتوای عالی‌ای ‫برای نشان دادن زیبایی کره‌ای باشه.
‫فعلا فقط با قلم‌های گلاس ‫حس و حال کلی رو اجرا کردم،
‫ولی اگه بتونیم بافت صدف مرواریدی ‫رو به تصویر بکشیم
‫تا هروقت که حرکت می‌کنه ‫درخشش مرموزی پیدا کنه،
‫به نظرم حس باحالی هم به انیمیشین اضافه می‌کنه.
‫خب...
‫بدک نیست.
‫صدف مرواریدی برای تزئینات استفاده میشه.
‫ایده‌ی استفاده کردن از رنگ‌هاش ‫چطور به ذهنت رسید؟
‫اوه...
‫این یه ابر پیرارنگی‌ایه که توی گیونگجو دیدم.
‫این عکس الهام عالی‌ای برام شد.
‫شنیدم که به خاطر رنگش
‫بهش ابر صدف مرواریدی هم می‌گن.
‫هوم.
‫با ایده ریمی برای تاکید روی رنگ و جلوه جلویی ‫خوب میشه.
‫پس اون سفر بیهوده نبود.
‫می‌تونی بری.
‫باشه.
‫اون دیگه بهم نیاز پیدا نمی‌کنه.
‫هوم؟
‫طرح‌ام بالاخره قبول شد.
‫ها؟ ‫صبر کن ببینم.
‫اینو از همون ابر پیرارنگی الهام گرفتی؟
‫درسته. ‫تو گفتی که بهش ابر صدف مرواریدی هم می‌گن.
‫همش به لطف توئه. ‫ده‌تا پیتزا مهمونت می‌کنم.
‫بذار ببینم...
‫هوم...
‫می‌گن اگه یه ابر پیرارنگی ببینی ‫خوش شانسی نصیبت میشه.
‫حق با اون بود.
‫به لطف اون جواب داد.
‫اون ابری که توی گیونگجو دیدی؟
‫چرا حس می‌کنم که می‌دونم ‫همراه کی دیدیش؟
‫چی؟
‫هاران قبلی باب دلم نبود، ‫واسه همین امتیازش 0.5 بود،
‫ولی سونگ هاران جدید بعد از سفر گیونگجو...
‫خیلی‌خب، سه امتیاز بهت میدم.
‫باشه بابا. ‫3.5 بهت میدم.
‫- بله؟ ‫- خیلی هیجان‌زده نشو.
‫امتیازهای من...
‫از ده هستن.
‫خیلی‌خب.
‫مگه بهت نگفته بودم که دیگه نیای.
‫سیب‌زمینی شیرین رنده شده‌ست.
‫یه مقدار تحقیق کردم ‫و گفتن که کمک می‌کنه.
‫من همین الانش هم ‫به خوبی دارم از خودم مراقبت می‌کنم.
‫تو روی بیس‌بال تمرکز کن.
‫من زیاد هم دارم تمرین می‌کنم.
‫ولی معاینه‌ای که گفته بودی چی؟
‫هفته دیگه‌ست.
‫میونه‌ات با هادام خوبه؟
‫چرا دیگه در مورد ازدواج حرف نمی‌زنین؟
‫تصمیم گرفتم تا آزمون پیشرفت تحصیلی ‫بی‌ سر و صدا ازش حمایت کنم تا حواسش پرت نشه.
‫اون گردنبندی که بهت دادم ‫رو می‌پوشی؟
‫اگه اندازه‌ات نیست، می‌تونم...
‫[نگهبان]
‫تو فقط یه دانش‌آموزی. ‫پولش رو از کجا آوردی؟
‫من در آینده قراره بازیکن لیگ اصلی بشم‌، می‌دونی؟
‫خدای من. ‫پس باید جلوتر ازت امضا بگیرم.
‫ها؟ ‫پات به جایی خورده؟
‫چیزی نیست. ‫فقط زمین خوردم.
‫پاهام یهو گوششون بدهکار نبود.
‫باید مطمئن باشی که هادام ‫تا بعد از آزمون پیشرفت تحصیلی نفهمه.
‫باشه. ‫به خوبی مراقبش هستم.
جمعه آینده ساعت 7 شب وقتت آزاده؟
‫جمعه هفته آینده؟
‫- خب، آره... ‫- خیلی‌خب.
‫پس بیا توی سمچونگ‌دونگ شام بخوریم.
‫سمچونگ‌دونگ؟
‫یه رستوران تک‌میزی هست ‫که قبل از اومدنم به کره گرفته بودم.
‫شاید به لطف اون ابره‌ست.
‫لیست انتظار طولانی‌ای داشت،
‫ولی باهام تماس گرفتن که اون روز ‫یکی کنسل کرده.
‫- هوم. ‫- لینکش رو برات می‌فرستم.
‫قبلا اینجا رو ندیدم.
‫رزرو رو تایید کردم.
‫آه. توی برنامه‌ات بنویسش.
‫حق نداری فراموش کنی یا دیر بیای.
‫حواسم پرت شد.
‫صبح بخیر. ‫خوب خوابیدی؟
‫تیم‌مون موقع طلوع آفتاب فیلمبرداری انجام دادن ‫واسه همین الان خوابیدن.
‫هی، یه گل شکوفه زده.
‫تو چرا نخوابیدی؟ ‫مگه خسته نیستی؟
‫من باید از هر لحظه لذت ببرم.
‫آه. یه ماه نیمه کامل قشنگ توی آسمونه.
‫از سئول واضح پیداست؟
‫آره، پیداست.
‫پس شام امشب املت برنجیه.
‫دونگو؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اون شخصیت روی لباس دونگو رو ‫با چی کشیدی؟
‫ماژیک پارچه؟
‫درسته.
‫خیلی‌خب. ‫چکاپ آقای پارک چهارشنبه‌ست.
‫میشه بهش سر بزنی؟
‫آقای پارک.
‫هی، تو اومدی.
‫نابغه.
‫چکاپت رو که فراموش نکردی، درسته؟
‫یکی هست که هر روز زنگ می‌زنه ‫بهم یادآوری می‌کنه،
‫واسه همین از روز تولدم هم ‫بیشتر یادم می‌مونه.
‫ولی تو سرگرمی جدیدی رو شروع کردی؟
‫خیلی داری عکس می‌گیری.
‫آه. یکی بهم تکلیف داده،
‫بهم گفته از هرچیزی که خوشحالم می‌کنه ‫عکس بگیرم.
‫هوم. ‫حالا از چه چیزهایی عکس گرفتی؟
‫چیز خاصی نیستن.
‫فقط از آدم‌های دور و برم،
‫ماه، غذای خوشمزه،
‫گل... ‫همچین چیزها.
‫اوه.
‫کنجکاوم چطور از آب در میان.
‫می‌گن خوشبختی همیشه هست، ‫ولی آدم متوجهش نمیشه،
‫بنابراین متعلق به کسانیه که کشفش کنند.
‫گمونم حقیقت داره.
‫من صبحی با نابغه رفتیم قدم زدیم،
‫و آسمون خیلی قشنگ بود.
‫ولی اصلا کسی بالا رو نگاه نمی‌کرد.
‫همه داشتن می‌رفتن و سرشون توی گوشی‌شون بود.
‫یه حسی بهم میگه
‫کسی که اون دوربین رو بهت داده...
‫یکیه که توی همچین روزهایی ‫خوب می‌فهمه
‫آسمون رو نگاه کنه.
‫گمون کنم به خاطر همین هم ‫اون تکلیف رو بهت سپرده.
‫تا بتونی هر روز چیزهای قشنگ رو کشف کنی، ‫حالا هرچقدر هم که ناچیز باشن.
‫احتمالا می‌خواسته حداقل هر از گاهی ‫با این کار لبخند بزنی.
‫درست نمیگم؟
‫آقای پارک، فکر کنم حالا می‌فهمم.
‫چی رو؟
‫تعجب کرده بودم که این روزها چقدر فرق می‌کنم، ‫ولی دلیلش رو نمی‌دونستم.
‫گمونم به خاطر اینه که خیلی وقت بود ‫ندیده بودمش.
‫چی رو ندیده بودی؟
‫خودم رو.
‫اونی که قبلا بودم.
‫قبلا کوچیک‌ترین چیزها خوشحال می‎‌کردن.
‫خیلی وقت بود که اون روی خودم رو ندیده بودم.
‫به لطف یکی تونستم دوباره ببینمش.
‫گمونم به خاطر همین هم تعجب کرده بودم.
‫هوم.
‫وای خدا.
‫ماه چه قشنگه.
‫امیدوارم به زودی بتونم یه ماه کامل ببینم.
‫کجا می‌تونم یه استودیوی عکس پیدا کنم؟
‫یادتون باشه که وسط راه ‫دم مجتمع خدمات رفاهی توقف می‌کنیم، باشه؟
‫- باشه. ‫- بعدا می‌بینمت، داداش!
‫- باشه. می‌بینمتون. ‫- با دقت رانندگی کنید. می‌بینمتون.
‫شرمنده، بن.
‫با یه ماشین دیگه برو.
‫من یه راست میرم سئول.
‫ولی حداقل چهار ساعت تا اونجا راهه.
‫- خدافظ. ‫- هی، به خودت فشار نیار.
‫من رانندگی می‌کنم.
‫ها؟ ‫گفتم من می‌رونم.
‫لازم نیست. ‫توی سئول می‌بینمت.
‫- هی! ‫- مشکلی ندارم، بن.
‫سونو چان! ‫یواش برو، باشه؟
‫اون واقعا نباید پشت فرمون بشینه.
‫من حول و حوش 6:30 می‌رسم.
‫یه پیتزافروشی خوب برامون پیدا کن.
‫بعدا می‌بینمت.
‫[تقریبا یک ساعت تا مقصد]
‫یک ساعت.
‫اوه؟ ‫زود رسیده؟
‫- بله، خانم کیم. ‫- بیا توی دفترم.
‫[ساعت 18:04]
‫الان؟
‫من؟
‫بله، تو. ‫دیگه کی می‌خواد باشه؟
‫چرا داری شرکت رو به من می‌سپاری؟
‫من دارم زودتر از برنامه‌ام بازنشسته می‌شم ‫و تو بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم دووم آوردی.
‫وقتشه تو شرکت رو به دست بگیری.
‫من نتونستم طوری که خودم برنامه داشتم ‫توی 60 سالگی بازنشسته بشم،
‫ولی می‌خوام به زودی بازنشسته بشم ‫و به فرانسه برم.
‫پس خودت رو آماده کن.
‫نه، نمی‌تونم این کارو کنم.
‫همین الانش هم طراحی کردن برام سنگینه ‫و صلاحیتش رو ندارم...
‫کم کم یاد می‌گیری.
‫و اینم یه دستور بود، نه پیشنهاد.
‫بهونه نمیارم، من...
‫حق انتخابی نداری.
‫اگه واقعا از پسش برنمیای، ‫استعفا بده.
‫من افراد رو بر اساس توانایی‌هاشون پرورش میدم، ‫نه با احساسات.
‫من بهت...
‫یه هفته وقت میدم که گزارشش رو بهم بدی.
‫این خیلی یهوییه...
‫[تماس از دست رفته از طرف پویانما، سونو چان]
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد. ‫لطفا پیغام...
‫چرا خاموشه؟
‫وقتی پیامم رو گرفتی بهم زنگ بزن.
‫نتونستم درست واکنش نشون بدم...
‫داشت با ماشین میومد اینجا؟
‫- آقای پارک، خبری از آقای سونو نگرفتی؟ ‫- اوه.
‫گمون کنم هنوز نشنیدی.
‫باهام تماس گرفتن.
‫چه تماسی؟
‫اون یهو مجبور شد به آمریکا برگرده.
‫مجبور بود یه راست بره فرودگاه،
‫بنابراین ازم خواست که پاسپورتش رو ‫با پست سریع بفرستم.
‫منم نمی‌دونم چه خبره.
‫گفت دوباره به زودی بهم زنگ می‌زنه، ‫ولی زنگ نزده.
‫چی...
‫- من... ‫- تا الان دیگه رفته.
‫گفت با اولین پرواز به آمریکا میره.
‫حتما تا الان رفته.
‫[تماس از دست رفته از طرف پویانما، سونو چان]
‫[عکس‌های شما آماده تحویل هستند]
‫[استودوی عکس هوباک]
‫چی؟ ‫گفت که ده‌تا عکس بیشتر نمیشه گرفت.
‫دروغ می‌گفت.
‫هر روز همینطوری از زندگیت لذت ببر
‫حتی موقعی که... من اینجا نبودم.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[در فصل درخشان تو]
‫همه‌شون رفتن؟
‫چه‌جور دوره‌ای اینطوری تموم میشه؟
‫- خانم کیم! ‫- چرا رفتی بیمارستان؟
‫مریضی؟
‫فقط می‌خوام یه مقدار قدم بزنم.
‫چان خیلی مرد خوبی بود.
‫وقتی تازه آشنا شدیم،
‫گفت من شبیه کسی‌ام که توی زمستون گیر کرده.
‫تو نگران هاران نیستی؟
‫پشیمونی؟
‫پشیمونی که به سونو چان نزدیک شدی؟
‫آره، پشیمونم.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M