‫[در فصل درخشان تو]
‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و حیوانات ‫در محیط امنی صورت گرفته.]
‫[تقریبا یک ساعت تا مقصد]
‫یک ساعت مونده.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[بن]
‫سلام، بن. ‫پشت فرمونم.
‫- پاسپورتت دستته؟ ‫- پاسپورتم؟ عه...
‫توی اتاقم، توی کشوی سومیه. ‫چطور؟
‫پاسپورتت رو بردار و بیا فرودگاه.
‫باید فورا بریم آمریکا.
‫چی؟ چی داری میگی؟
‫چرا باید بریم؟
‫بیا توی دفترم.
‫[انیمیشن‌ساز، سونو چان]
‫[قسمت ششم]
‫الو؟
‫پیک سریع؟
‫فورا میرم اونجا.
‫بن، تازه رسیدم. ‫الان دارم میرم پاسپورتم رو بگیرم.
‫بجنب. ‫صندلی زیادی برای پرواز ساعت 7:30 نمونده.
‫- هی. ‫- عجله کن! وقت نداریم!
‫الان دارم میرم داخل.
‫باشه.
‫[مقاومت کن!]
‫سلام. ‫از این طرف لطفا.
‫[طراح، سونگ هاران]
‫[انیمیشن‌ساز، سونو چان]
‫مسافرین عزیز، ‫این پرواز 202 شرکت کره ایر...
‫به مقصد فرودگاه بین‌المللی لس آنجلس می‌باشد.
‫لطفا کمربندتون رو ببندید
‫و همه دستگاه‌های الکترونیکی‌تون رو ‫در حالت پرواز قرار بدید.
‫[تماس از دست رفته از انیمیشن‌ساز، سونو چان]
‫آقای پارک، خبری از آقای سونو نگرفتی؟
‫اوه؟
‫گفت با اولین پرواز به آمریکا میره.
‫حتما تا الان رفته.
‫[عکس‌های شما آماده تحویل هستند] ‫[استودوی عکس هوباک]
‫پروژه به تعلیق در اومده؟
‫تهیه کننده بن گفت
‫که تغییرات مدیریتی مهمی ‫توی دفتر آمریکا رخ داده.
‫و تصمیم‌گیرنده جدید گفته که ‫همه پروژه‌های در دست انجام رو متوقف کنن.
‫فعلا وضعیت پروژه معلوم نیست.
‫[در فصل درخشان تو]
‫واقعا رفتن؟
‫کل پرسنل؟
‫تیم تولید به محض شنیدن خبر ‫با عجله رفتن.
‫اگه خبر تازه‌ای به دستم رسید ‫بهتون میگم.
‫این خیلی یهوییه.
‫تمام کار انیمیشن فعلا متوقف میشه.
‫فردا جلسات فصل بعدی رو شروع می‌کنیم،
‫پس آماده باشید.
‫جلسه تیم اول تموم شد.
‫- تیم دوم رو صدا کن. ‫- خیلی‌خب.
‫- متشکرم. ‫- متشکرم.
‫عجب. ‫مگه صمیمی نشده بودیم؟
‫حداقل می‌تونست یه پیام بده.
‫اینجا از یه گوشی موقت استفاده می‌کرد، درسته؟
‫پورم، توی آمریکا از این شماره استفاده نمی‌کنه؟
‫- پس چان دیگه نمیاد اینجا؟ ‫- هوم...
‫ولی من حس می‌کنم که به زودی برمی‌گرده.
‫چرا؟ ‫مگه چیزی بهت گفته؟
‫نه،
‫ولی حس می‌کنم همه‌چیز رو حل می‌کنه ‫و به زودی برمی‌گرده.
‫چان به نظر آدمی نمیاد که ‫چیزی رو به این شکل تموم کنه.
‫درسته. ‫هنوز لغو شدن پروژه تایید نشده.
‫چان ممکنه تا الان هم
‫با رئیس جدید جور شده باشه.
‫راست میگی. فورا حلش می‌کنه ‫و با یه سورپرایز برمی‌گرده.
‫چه جور سورپرایزی؟
‫به عنوان مثال...
‫این جعبه گنده چیه؟ ‫نمونه پارچه؟
‫چانی که سفارش دادید رسید!
‫بفرما!
‫ممکنه عین شعبده‌بازی ظاهر بشه.
‫امکانش هست.
‫واقعا این کارها بهش می‌خوره.
‫سونو چان واقعا آدم خاصیه.
‫حتی وقتی نیست هم ما رو می‌خندونه.
‫ای بابا.
‫واقعا دلم براش تنگ شده.
‫هوم...
‫یه تفسیر مجدد از لباس‌های اولیه آتلیه‌ی نانا.
‫وای. ‫این جواب میده.
‫هاران جدید اخیرا داره می‌ترکونه.
‫تو فایل‌های دیجیتالی ویدئوهای دهه 70 رو داری، درسته؟
‫الان برات می‌فرستمشون.
‫آه.
‫باشه. پس بر اساس همین پیش بریم ‫و یکم تحقیقات بیشتری...
‫نچ.
‫مطمئنم که چان چند روز دیگه برمی‌گرده ‫و میگه "سورپرایز"!
‫پس نگران نباش.
‫ولی اگه قبلش باهات تماس گرفت ‫فورا بهمون خبر بده.
‫- چی؟ ‫- چرا نباید اول به تو زنگ بزنه؟
‫تو شیشه‌هات رو نمی‌پوشونی.
‫می‌دونم که به خاطر چانـه.
‫من خیلی تیزبین‌ام.
‫الو؟
‫هاران جدید؟
‫گوشی منه.
‫بله، خانم کیم.
‫می‌خواستم آخرهفته برم.
‫انگار گوشیم زنگ نمی‌خوره...
‫[انیمیشن‌ساز، سونو چان]
‫[تفاوت زمانی لس آنجلس]
‫[سئول 17 ساعت جلوتر از لس آنجلس است]
‫الان اونجا صبحه.
‫[رسیدی؟]
‫لعنتی.
‫اینجا خوابم برد؟
‫ساعت چنده؟
‫لابد دیوونه شدم.
‫مطالب نوآورانه؟
‫منظورت استفاده از مصالح جدیده؟
‫بله. همون زیبایی، ‫ولی بیشتر سازگار با محیط زیست باشه.
‫ما یکی از مجموعه لباس‌های ابریشیم پلیسه‌دار ‫سال 1979 رو
‫با پارچه پروتئینی تخمیر شده ‫بازآفرینی می‌کنیم.
‫اینطوری بیشتر با محیط زیست سازگاره ‫و حس و حال شیک بودنش رو هم حفظ می‌کنه.
‫ایول. میسون هم این روزها ‫داره از مصالح جدید استفاده می‌کنه.
‫می‌تونیم مشتری‌های دوستدار محیط زیست که لباس نمی‌خرن ‫رو هم جذب کنیم.
‫منم همینو میگم.
‫نمی‌تونیم.
‫آتلیه‌ی نانا اسمش رو ‫بر پایه‌ی لباس‌های ابریشم و کشمیر ساخته.
‫استفاده از مصالح ناپایدار و تایید نشده
‫ممکنه برنامه عرضه ما و همچنین اعتماد به برند ‫رو به خطر بندازه.
‫نمایش مد قراره دیدگاه برند رو به نمایش بذاره.
‫مشتری‌های جوون ‫به استایل و پایداری اهمیت میدن.
‫ما باید با دوران جدید جلو بریم.
‫الان مهم مصرف مبتنی بر ارزشه.
‫اگه این کارو نکنیم، کنار زده می‌شیم.
‫برای برند ما ‫اعتماد مشتری اولویت داره.
‫استفاده نکردن از مصالح درجه‌یک‌مون
‫باعث میشه ریسک از دست دادن ‫مشتری‌های ثابتمون رو به جون بخریم.
‫می‌دونم اعتماد مهمه، ولی دنیا عوض شده.
‫تغییر نکردن یه برند خطرناک‌تره.
‫ریسک کردن خطرناک‌تره.
‫ما همین الانش هم برنامه‌مون پره.
‫عاقلانه نیست ریسکی کنیم که ممکنه ‫برنامه زمانی‌مون رو مختل کنه.
‫- من... ‫- بسه.
‫من همیشه از چنین بحث‌هایی استقبال می‌کنم.
‫بیاید بیشتر بهش فکر کنیم ‫و دفعه بعد دوباره راجع‌بهش به بحث بپردازیم.
‫- بله، خانم. ‫- باشه.
‫من همه‌چیز رو آماده کرده بودم.
‫یه مسئله دیگه هم هست. ‫من امروز صبح خبر خوبی گرفتم.
‫چیه؟ ‫می‌خوای اجرایی چیزی انجام بدی؟
‫اوه...
‫نه، فقط باید لباسم رو درست می‌کردم.
‫موجودی پیش‌فروش برای کت‌های لافایت
‫کامل فروش رفتن.
‫سفارشات بیشتری دریافت کردیم.
‫محشره!
‫عجب خبر عالی‌ای.
‫خوبه. تا وقتی ارسال می‌شن ‫مطمئن شو که همه‌چیز طبق برنامه پیش میره.
‫چشم، خانم.
‫هی. ‫مگه اشتباه می‌کردم؟
‫استفاده از مصالحی که قدیما وجود نداشته رو
‫بهش تفسیر مجدد می‌گن.
‫حق با توئه.
‫پارچه پروتئینی تخمیر شده ‫ایده خوبی بود.
‫پس چرا آقای یئون اونطوری کرد؟
‫"نه. اعتماد مشتری اولویت داره.
‫نمی‌تونیم در خصوص وفاداری مشتری‌ها ‫ریسک کنیم".
‫چیه؟
‫این لیست لباس‌های پِروی ویژه فرداست.
‫لطفا همه‌چیز رو آماده کن.
‫وظیفه منه که فاصله بین دیدگاه هنرمند ‫و واقعیت رو کاهش بدم.
‫اون خیلی به خانواده‌مون اهمیت میده، ‫ولی چرا اینقدر با من سختگیره؟
‫اصلا هم در قیدش نیستم.
‫انگار خیلی دلخور شده، درسته؟
‫کاملا.
‫ولی مگه همچین اختلافاتی توی جلسات ‫رایج نیست؟
‫منم همینو میگم. ‫چرا یهو اینقدر ناراحت شده؟
‫دلیلش رو نمی‌فهمم.
‫دلیلش...
‫هوم.
‫مطمئنم که چان چند روز دیگه برمی‌گرده ‫و میگه "سورپرایز"!
‫تو کِی اومدی؟
‫باید زنگ می‌زدی.
‫همه‌چیز خوب پیش رفت؟
‫بله؟
‫اوه... ‫ببخشید، با یکی دیگه اشتباه گرفته بودمت.
‫یعنی بی‌خواب شدم؟
‫[انتظار برای گودو]
‫سلام.
‫هی، تو اومدی.
‫نابغه هنوز غذا نمی‌خوره؟
‫انگار اشتهای اونم کور شده.
‫- بشین. برات قهوه دم می‌کنم. ‫- باشه.
‫ها؟
‫روی صندلی‌ای که هفت سال می‌نشستی ‫نمی‌شینی؟
‫امروز می‌خوام اینجا بشینم.
‫انگار حفره‌ای ایجاد شده.
‫قلبم خیلی احساس پوچی می‌کنه.
‫انگار باد داره توش می‌وزه.
‫حس می‌کنم هر لحظه ممکنه بترکه، ‫داره داد می‌زنه "آقای پارک"!
‫و مدام داره در مورد چیزی حرف می‌زنه.
‫آقای پارک!
‫بهت خوش گذشته؟ ‫ها؟
‫نابغه. سلام.
‫دوباره داروهات رو فراموش کردی، مگه نه؟
‫واقعا باید دعوات کنم.
‫حس می‌کنم دوباره دارم صداش رو می‌شنوم ‫که داره سرم غر می‌زنه.
‫- کِی برمی‌گرده؟ ‫- اوه؟
‫چیه؟ اومد؟
‫دونگو.
‫سلام.
‫چان هنوز از گیونگجو برنگشته؟
‫گوشیش نمی‌گیره.
‫رفت آمریکا.
‫چی؟
‫هادام!
‫تو معمولا امروز به سالن مطالعه نمیری؟
‫آره.
‫بعد از مدت‌ها ‫تاب‌سواری خیلی حال میده.
‫چطور وقت آزاد گیر آوردی؟
‫باید یه سوالی ازت بپرسم.
‫[چا یوگیوم]
‫سیب‌زمینی شیرین رنده شده‌ست.
‫یه مقدار تحقیق کردم ‫و گفتن که کمک می‌کنه.
‫چرا فلاسکت توی اتاق کار مامان‌بزرگم بود؟
‫ها؟
‫اوه... خب...
‫چند روز پیش توی پارک دیدمش.
‫فلاسکم رو جا گذاشته بودم ‫و گمون کنم برام نگهش داشته.
‫مامان‌بزرگ دروغ گفت و گفت مال خودشه.
‫تو مدام همینطوری از مامان‌بزرگم حرف می‌زنی،
‫و این روزها رفتارت عجیب شده.
‫اول چی بود؟
‫مامان‌بزرگم؟
‫یا هان سورا؟
‫چی؟
‫چرا یهو داری اسم هان سورا رو میاری؟
‫پارک یسول...
‫چرا باید هان سورا رو وسط می‌کشید؟
‫بهش خوراکی بدم؟
‫[سورا]
‫سلام، یوگیوم. ‫منم، هان سورا.
‫بعد از تمرین چیکاره‌ای؟
‫تو چی؟
‫شماره‌اش با قلب توی گوشیت ذخیره شده بود.
‫خودش بدون اینکه ازم بپرسه ‫شماره‌اش رو ذخیره کرده.
‫منم روزی که ذخیره کرده بود فهمیدم.
‫پس رفتی دیدنش.
‫خب...
‫رفتم، ولی راستش...
‫هادام، همچین چیزی نبود.
‫مدام افتاده بود دنبالم که بهش گفتم...
‫"تو زیادی برای ازدواج جوونی.
‫این کارهای مسخره رو تمومش کن".
‫مامان‌بزرگم بهت گفته بری پیشش ‫و تهدیدی چیزیت کرده؟
‫چرا این حرف رو می‌زنی؟
‫خودت می‌دونی که اون چنین کاری نمی‌کنه.
‫تو و مامان‌بزرگ هر دوتون گولم زدین.
‫چی رو دارید ازم مخفی می‌کنید؟
‫روت آب ریخته و بهت گفته که ‫مزاحم درسم نشی؟
‫تو هم ناراحت شدی و تصمیم گرفتی ‫بری دیدن هان سورا؟
‫این حرف رو نزن!
‫مگه مامان‌بزرگت رو نمی‌شناسی؟
‫- منو نمی‌شناسی؟ ‫- نمی‌شناسم!
‫رفتم دیدن مامان‌بزرگت که ‫خودم رو پیشش عزیز کنم،
‫و دیدن هان سورا هم رفتم تا بهش بگم ‫که دارم با تو ازدواج می‌کنم
‫و اینکه گزارشش میدم که دنبالم راه افتاده.
‫بهش گفتم بره گم بشه.
‫همش همینو گفتم. ‫کلا یه دقیقه باهاش حرف زدم.
‫اصلا چیزی که فکر می‌کنی نیست...
‫نه.
‫حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫باورم نمیشه که چیزی رو ازم مخفی کردی.
‫برام عین یه غریبه می‌مونی.
‫چی داری میگی؟
‫باشه.
‫نتونستم بهت بگم، ولی فقط یه دلیل داشت.
‫می‌ترسیدم ناراحت بشی.
‫ولی آخه چطور...
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫منم که باید گریه کنم.
‫من ارزشی برات نداشتم؟
‫من و توییم، هادام.
‫- این فقط یه چیز پیش پا افتاده‌ست... ‫- پیش پا افتاده؟
‫این واسه تو پیش پا افتاده‌ست؟
‫نه، هادام. ‫منظورم...
‫اگه تو جای من بودی...
‫اگه مردم داشتن شایعه‌پراکنی می‌کردن ‫که من با یه پسر دیگه در ارتباطم،
‫بعد می‌دیدی که اسمش رو با شکلک قلب ‫توی گوشیم ذخیره کردم،
‫و چیزهایی رو ازت پنهون کردم...
‫- اونوقت تو... ‫- نه.
‫مهم نیست مردم راجع‌بهت چی میگن،
‫من فقط به چیزی که خودم دیدم ‫و هادامی که می‌شناسم اعتماد می‌کنم.
‫این فرق...
‫بین من و توئه.
‫متاسفم، ولی نمی‌تونم امروز تا خونه همراهیت کنم.
‫خانم سونگ!
‫اوه...
‫شمایی، آقای یئون.
‫بله؟
‫چیزی نیست.
‫اینو تازه به خانم کیم گزارش دادم،
‫ولی یکم پیش ایمیلی به دستم رسید...
‫از طرف تهیه کننده بن.
‫تمام پروژه‌ها لغو شدن،
‫و اوضاع تیم بن هم خوب نیست.
‫از لحنش که گفت باید همکاری رو متوقف کنیم،
‫ادامه‌ی پروژه سخته.
‫[انیمیشن‌ساز، سونو چان]
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد.
‫لطفا پیغام خود را...
‫می‌تونی موقع کسل شدن ‫از من به عنوان یه دوست
‫یا برای خانم کیم ‫به عنوان یه سوءتفاهم استفاده کنی.
‫فقط یه دوره آزمایشی امتحانم کن.
‫همین که سه ماه تموم شد،
‫من بدون هیچ اثری ناپدید می‌شم.
‫چه‌جور دوره‌ای اینطوری یهو تموم میشه؟
‫اون چه نگاهی بود که آقای یئون بهم انداخت؟
‫تو با بقیه خیلی خونگرم و دوستانه رفتار می‌کنه.
‫چرا اینقدر با من بی‌رحمه؟
‫همین الانش هم همه‌چیز بهم ریخته،
‫و حالا اوضاع خونه‌مون هم اینطوریه؟
‫سونگ هایونگ.
‫چیزی نمونده بود روی این لیز بخورم.
‫چی؟ ‫نیفتادی که.
‫- جمع‌شون کن. ‫- بعدا جمع می‌کنم.
‫تو برو کارت رو بکن.
‫بعدا یعنی چی؟
‫همیشه میشه موقعی که یکی دیگه ‫ریخت و پاشت رو جمع می‌کنه.
‫همیشه؟ ‫چرا اینطوری میگی؟
‫فکر می‌کنی من هیچوقت تمیزکاری نمی‌کنم؟
‫اینقدر بچه نباش ‫و ریخت و پاشت رو جمع کن.
‫بله، خانم.
‫سونگ هایونگ.
‫من می‌خوام یه چرتی بزنم، ‫پس لطفا ساکت باشید.
‫پنج دقیقه دیگه برمی‌گردم، ‫پس جمع‌شون کن.
‫گفتم بعدا جمع می‌کنم.
‫اصلا زمین نخوردی که.
‫الان چی گفتی؟
‫یوگیوم، بیا حرف بزنیم...
‫دوباره بگو.
‫حالا چون زمین نخوردم ‫اشکالی نداره؟
‫چرا داری عصبانیتت رو سر من خالی می‌کنی؟
‫برو سر کسی که عصبانیت کرده خالی کن.
‫چرا داری دعوا درست می‌کنی؟
‫تو باعثش شدی.
‫معلومه که که باعثش تویی ‫و من این وسط قربانی‌ام.
‫اگه اینقدر منطقی‌ای، باید وکیل می‌شدی.
‫- چرا طراح شدی؟ ‫- هی!
‫شما دوتا خیلی بچه‌این.
‫اصلا بزرگ نشدین؟
‫نیم ساعت نمی‌تونید ساکت باشید؟
‫اگه می‌خواید دعوا کنید، برید پایین.
‫تو برو پایین بخواب.
‫دانش‌آموز سال آخر دبیرستان ‫چیز شاخی نیست.
‫شما اصلا کِی ملاحظه منو کردید؟
‫هیچوقت توی درس‌هام کمکم نکردید!
‫ول کنید بابا.
‫من چه انتظاری می‌تونم از همچین آدم‌های نابالغی داشته باشم؟
‫حرف زدن با شما فایده نداره.
‫سونگ هادام!
‫حالا چون عصبانی هستی ‫دلیل نمیشه که اینقدر بدجنس باشی.
‫پس چرا تو با بدجنسی باهام رفتار کردی؟
‫تو...
‫اصلا ولش کن. ‫فقط اینا رو جمع کن.
‫تو الان...
‫- اونو سمت من پرت کردی؟ ‫- آه.
‫ببخشید.
‫می‌خواستم جمعش کنم که دستم لیز خورد.
‫اگه اینقدر ناراحت شدی، تو هم پرتش کن.
‫همونطور که گفتی پرتش کردم.
‫فقط تو نیستی که لجبازی بلده، می‌دونی؟
‫به این لجبازی نمیگن. ‫دیوونگی میگن.
‫- هی! ‫- چیه؟
‫از دست تو...
‫اصلا دارم چیکار می‌کنم؟
‫تمیزش کردی.
‫آره.
‫جایی میری؟
‫آره، میرم اونجا.
‫واسه چی سوئیچ ماشین دستته؟
‫منم می‌خواستم برم اونجا.
‫باهم بریم؟
‫باشه.
‫ولی فقط خودمون دوتا؟
‫e به توان سه برابر است با ‫منفی c به علاوه یک.
‫بنابراین برای اینکه هر دو طرف مساوی بشن،
‫c باید صفر و d باید یک باشن.
‫سپس h به توان x منفی ۲ هست...
‫داریم می‌ریم اونجا.
‫اگه می‌خوای بیای...
‫استفاده از این فرمول به شما "x به توان دو" ‫منهای "2x" به علاوه "1" رو میده.
‫فهمیدید؟
‫و...
‫آدم داره رد میشه.
‫خیلی قشنگه.
‫اقیانوس زیباست.
‫- من از یوگیوم جدا شدم. ‫- ها؟
‫- چی؟ ‫- چرا؟
‫ما بریم باهاش حرف بزنیم؟
‫ما تا حالا بحث نکرده بودیم،
‫ولی گریه کردیم و سر همدیگه داد زدیم.
‫واسه همین اصلا نمی‌تونم روی درس تمرکز کنم.
‫همینطوری بمونه، ‫آزمون پیشرفت تحصیلی‌ام رو هم خراب می‌کنم.
‫زندگیم خراب شده.
‫الان خندیدید؟ ‫مسئله جدیه.
‫من الان با بزرگترین بحران زندگیم مواجهم.
‫خدایا. دو بار بحث کردن با عشقت ‫ممکنه کل سیاره رو نابود کنه.
‫تو داشتی عین آدم‌های بالغ رفتار می‌کردی،
‫- ولی گمونم هنوزم بچه‌ای. ‫- هی.
‫سر چی دعواتون شد؟
‫یه سوءتفاهم کوچیک بود...
‫معلومه که تقصیر توئه.
‫اونم کار اشتباهی کرد.
‫باید چهره‌اش رو می‌دیدید. ‫چطور تونست اونطوری نگام کنه.
‫و هایونگ، تو سر چی اونقدر عصبانی بودی؟
‫نمی‌دونم.
‫اصلا چیز جدی‌ای نبود.
‫چرا اونقدر عصبانی شده بودم؟
‫خودمم نمی‌دونم.
‫چی؟
‫می‌دونم. عجیبه.
‫بگذریم، الان دیگه خوبم.
‫پس گذشت.
‫تو چی؟
‫چی باعث شده بود که اونطوری سمتم خوراکی پرت کنی؟
‫چی؟ ‫سمتت خوراکی پرت کرد؟
‫اتفاق باحالی رو از دست دادم.
‫"همین الانش هم همه‌چیز بهم ریخته".
‫منظورت خودت نبودی؟ ‫گمونم فقط یه خرده ناراحت بودم.
‫چی شده؟ ها؟
‫بگو چیه؟
‫فقط به خاطر اینه که...
‫پیک نیک بهاریم خیلی زود تموم شد.
‫وای. چی داری میگی؟
‫خیلی بدم میاد که مردم معمایی حرف می‌زنم.
‫فقط سرراست بگو...
‫هوا سرده.
‫باید یکم بچسبم بهت.
‫اگه سرده بریم.
‫نه، می‌خوام یکم بیشتر بمونم.
‫چرا اینقدر هوا سرده؟
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫من؟
‫خوبم.
‫من همیشه خوبم.
‫باید اینو از تو بپرسم. ‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫خوب می‌شم.
‫و می‌خوام هم خوب باشم.
‫پس خوب می‌شم.
‫خیلی‌خب. ‫امیدوارم روبراه بشی.
‫اوه. ولی وقتی دعوا کردیم ‫واقعا خوشم اومد.
‫منو یاد قدیما انداخت.
‫چان واقعا مرد خوبیه.
‫ها؟
‫تو معمولا هیچوقت توی سفر کاری ‫نوشیدنی نمی‌خوری.
‫بنابراین از ریمی پرسیدم که ‫توی گیونگجو چه اتفاقی افتاد.
‫مطمئنم که چان به زودی تماس می‌گیره.
‫پس بیا منتظر بمونیم.
‫بهش ابر پیرارنگی می‌گن.
‫می‌گن اگه یه ابر پیرارنگی ببینی ‫خوش شانسی نصیبت میشه.
‫تو هم باید به جای رد هواپیما ‫توی آسمون
‫دنبال ابرهای پیرارنگی باشی.
‫به گمونم اونم الکی بود.
‫[اضافه کردن والپیپر جدید]
‫طوری نیست.
‫صبح بخیر.
‫صبح خوبی نیست.
‫همکاری انیمیشن ما...
‫شنیدم. خیلی حیف شد.
‫جی ریمی، میشه جلسه ایده‌‌پردازی رو انجام بدیم؟
‫ها؟
‫حتما.
‫پس بیاید ده دقیقه دیگه شروع کنیم.
‫"خیلی حیف شد"؟
‫همین؟
‫ما حتی با همدیگه یه سفر به گیونگجو رفتیم.
‫ناراحت نشده؟
‫[آرشیوها]
‫لابد بایگانی رو خالی کردی.
‫کِی همه اینا رو پیدا کردی؟
‫امروز خیلی زود اومدم.
‫داشتم توی مطالب می‌گشتم و...
‫می‌تونی جواب بدی.
‫ببخشید.
‫هوم؟ ‫گوشی من نیست.
‫اوه.
‫از این تبلیغاتی‌هاست.
‫بگذریم، با اینکه این یه تفسیر مجدده،
‫من دوست دارم یه رویکرد جدیدی...
‫یک، تو واقعا حالت خوبه.
‫دو، داری وانمود می‌کنی حالت خوبه.
‫کدوم یکیه؟ ‫اصلا گوشیت رو هم نگاه نمی‌کنی.
‫شما دوتا صمیمی...
‫چرا نباید خوب باشم؟ ‫مدت زیادی که همدیگه رو نمی‌شناختیم.
‫تو به سردی یخی.
‫خیلی بی‌عاطفه‌ای.
‫امتیاز 3.5 که دادم رو پس می‌گیرم. ‫تو صفری.
‫بگذریم، اگه این عکس‌ها رو نگاه کنی،
‫با اینکه واسه 40 تا 50 سال پیش هستن ‫هنوزم به نظر تازه میان.
‫بنابراین به جای اینکه برای خلق یه طرح جدید ‫دست و پنجه نرم کنیم...
‫سلام.
‫سلام. بیا بشین.
‫- قهوه می‌خوری؟ ‫- بله.
‫کنار پنجره نمی‌شینی؟
‫این جای همیشگیمه.
‫صبر کن، طوری رفتار کردم که انگار صاحب اینجام؟
‫راستی، به نظر میاد پروژه‌ای که انجام می‌دادیم ‫لغو بشه.
‫پس چان برنمی‌گرده؟
‫احتمالا برنمی‌گرده.
‫گفتم از اونجایی که منتظری ‫بهتره بهت بگم.
‫پس می‌تونست بهم بگه...
‫[محاسبات]
‫وای. ‫تا حالا ندیده بودم یوگیوم عینک بزنه.
‫خیلی خوشتیپ شده.
‫- مگه نه؟ ‫- خیلی خوشتیپه.
‫من فقط به چیزی که خودم دیدم ‫و هادامی که می‌شناسم اعتماد می‌کنم.
‫این فرق...
‫بین من و توئه.
‫خیلی خوشتیپه.
‫باورم نمیشه.
‫کاش مال من می‌شد.
‫وای، من خیلی دوستش دارم.
‫بیناییش ضعیف شده؟
‫با عینک بازی کردن اصلا راحت نیست.
‫چیه مگه؟ ‫ما که از همدیگه جدا شدیم.
‫این گزارش عملیاتی هست که ‫دفعه قبل خواسته بودی.
‫به این زودی تمومش کردی؟
‫آه.
‫خیلی حیف بود که پروژه انیمیشن لغو شد.
‫راستش من خوشحالم که می‌تونم ‫بیشتر روی فصل بعدی‌مون تمرکز کنم.
‫اگه چیز دیگه‌ای نیاز داشتی ‫بهم زنگ بزن.
‫منحنی رو 0.3 میلی‌متر دیگه ‫پایین‌ بیاریم؟
‫و به نظرم بهتره یقه لباس رو هم ‫0.5 میلی‌متر پایین‌تر بیاریم.
‫اونوقت همراه با یقه هفت...
‫این چیه؟
‫خیلی خنده‌داره.
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد. ‫لطفا پیغام...
‫هنوز خاموشه.
‫حتی سر کار نیومده. ‫کجاست؟
‫توی انبار نیست؟ ‫قبل از کار میره اونجا.
‫کیفش توی دفترش نیست.
‫فکر نکنم اصلا اینجا اومده باشه.
‫اوه؟ ‫یه ایمیل فرستاد.
‫"ببخشید. ‫باید یه روز مرخصی باشم،
‫بنابراین چیزی که قصد داشتم توی جلسه‌مون پوشش بدم ‫رو به اشتراک می‌ذارم".
‫چی؟ ‫قبلا هم مرخصی رفته؟
‫چرا گوشیش رو خاموش کرده؟
‫انگار از قصد غیبش زده.
‫غیبش زده...
‫خانم کیم، هاران...
‫در بزن!
‫خانم کیم، چرا هاران یهو یه روز مرخصی رفته؟
‫حق داره یه روز مرخصی بره. ‫مشکلی هست؟
‫نه، ولی فکر می‌کنم که یه مشکلی هست.
‫مطمئن نیستم، ولی طوری که اون خوراکی‌ها رو پرت کرد ‫عجیب بود.
‫و یه چیزی راجع‌به
‫تموم شدن پیک نیکش گفت ‫و اینکه همه‌چیز بهم ریخته.
‫تویی که انگار بهم ریختی.
‫منظورم اینه که...
‫نگرانش نیستی، مامان‌بزرگ؟
‫نه.
‫اون بچه نیست. ‫چیزیش نمیشه.
‫برو. مزاحمم نشو.
‫دخترت داره بزرگ میشه، مگه نه؟
‫[فرم درخواست مرخصی] ‫[سونگ هاران]
‫سلام.
‫به موقع میام.
‫بله، برنامه ارسال برای امروزه.
‫اگه مشتری‌های لافایت خوب استقبال کنن...
‫شما به مرکز زوال عقل رفتید،
‫- بنابراین با یه تست غربالگری شروع می‌کنیم. ‫- باشه.
‫سرپرستی همراهتون ندارید؟
‫نه.
‫وقتی نوبتتون رسید صداتون می‌کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫چیه؟ ‫اگه کارت ضروری نیست...
‫تایید نکرده بودی که کت برولی تک دکمه باشه؟
‫بله، تک دکمه. ‫چطور؟
‫گزارش کنترل کیفیت برای کارخونه ‫مهر تایید خورده بود،
‫ولی نمونه دکمه نداره.
‫ما کمتر از چهار ساعت ‫تا ارسال محموله فرصت داریم.
‫با کارخونه سونگسو‌دونگ تماس بگیره. ‫من به زودی میام.
‫چطور همچین اشتباهی کردم؟
‫[بیمارستان دانشگاه ملی سانیل]
‫خانم کیم نابونگ!
‫صبر کن، نا...
‫خانم کیم نابونگ؟
‫نابونگ!
‫چی...
‫اون اینجا چیکار می‌کرد؟
‫چقدر وقت داریم؟
‫دو ساعت.
‫این جواب نمیده. ‫باید در مورد به تعویق انداختن مذاکره کنیم...
‫نه، من مذاکره‌ای نمی‌کنم.
‫اگه من نتونم سر قول‌هامون بمونم، ‫پس لایق لباس درست کردن نیستم.
‫من با کت بدون دکمه اشتباهش گرفتم، ‫بنابراین خودم درستش می‌کنم.
‫باید به همه 70 کت دکمه اضافه کنیم.
‫وقتی تموم شدن بیاریدشون.
‫خودم تک تک‌شون رو چک می‌کنم.
‫- تاییده. ‫- تاییده.
‫دوباره.
‫تاییده. تاییده.
‫تا ارسال یک ساعت و ده دقیقه وقت داریم.
‫ممنونم.
‫محموله به مقصد پاریس بارگیری شد.
‫- خیالم راحت شد. ‫- موفق شدیم.
‫خیلی خوشحالم.
‫متاسفم.
‫به خاطر اشتباه من مجبور شدید ‫دو برابر کار کنید.
‫اگه شما نبودید، ‫به موقع آماده‌شون نمی‌کردیم.
‫کارتون عالی بود، دوستان.
‫معذرت می‌خوام. ‫اشتباه من بود.
‫باید قبل از نمونه نهایی ‫بررسیش می‌کردم.
‫کافیه. ‫مشخصه که اشتباه از من بود.
‫و اینو به تیم طراحی نگو.
‫لازم نیست نگرانشون کنیم.
‫بله، خانم.
‫من می‌‌رسونمت خونه.
‫لازم نیست.
‫کارگرهای کارخونه رو شام مهمون کن...
‫یه رستوران رزرو کردم ‫و هزینه‌اش رو بهشون دادم.
‫دوست دارم...
‫امروز برسونمت خونه.
‫فقط می‌خوام یکم قدم بزنم.
‫می‌تونی بری.
‫هرچی که هست، ‫نمی‌خوام خودت تنها به دوشش بکشی.
‫می‌تونی هرچیزی رو بهم بگی، خانم کیم. مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫هی، هادام. هاران خونه‌ست؟ ‫زنگ هم نزده؟
‫دارم میام خونه، ولی ترافیک شدیده...
‫ها؟
‫صبر کن.
‫اشتباه کرده بودم؟
‫ها؟ ‫چرا اینجا خوابیدید؟
‫هیس.
‫منتظر تو که بودن خواب رفتن.
‫پس تقصیر من بوده.
‫دیروقته. ‫برو یکم بخواب.
‫شب بخیر.
‫ولی چرا نمی‌پرسی
‫که چرا امروز مرخصی گرفتم ‫یا کل روز رو چیکار کردم؟
‫تو اینجایی، پس مشکلی نداره.
‫ولی دفعه بعد، وقتی مرخصی می‌گیری ‫فرم درست و حسابی‌ای بنویس.
‫کلاس هنر که نیست.
‫روی فرم درخواست خط خطی نکن.
‫محض شوخی نبود...
‫یه گره پروانه.
‫نیاز به زمان داشتی تا در خصوص...
‫سونو چان به فرجام برسی.
‫تو معمولا هرگز یه روز زودتر ‫به سفر کاری نمی‌رفتی.
‫و حالت چهره‌ات توی ویدئوها...
‫گمونم بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم ‫بهش وابسته شده بودی،
‫از اونجایی که برای فرجام نیاز به زمان داشتی.
‫فقط...
‫می‌خواستم حالم خوب بشه.
‫بار اولی که همدیگه رو دیدیم، ‫بهم گفت
‫که به نظر میاد توی زمستون گیر کردم.
‫ممنون.
‫- بابت اینا ممنون. ‫- لذت ببرید.
‫مرسی.
‫تو وقتی هلال ماه رو می‌بینی ‫هوس کروسان نمی‌کنی؟
‫نمی‌خواستم دوباره توی زمستون گیر کنم ‫واسه همین می‌خواستم حالم خوب بشه،
‫ولی خوب پیش نرفت.
‫یادم رفت اینو بخرم.
‫خیلی دوست دارم.
‫اینو بگیر.
‫هرکاری می‌کنم، هرچی که می‌بینم،
‫مدام یاد اون می‌افتم.
‫ما خودکارهای 0.3، 0.4، 5، 6...
‫روغنی، آبی، نوک نیپ ‫و ژلی داریم.
‫[سونو چان]
‫نتونستم راهی پیدا کنم تا خوب بشم،
‫ولی بعد اینو پیدا کردم.
‫[لیست مقاصد سئول]
‫انتخاب کن اول کجا می‌خوای بری ‫تا بتونیم بعدا با همدیگه بریم.
‫بنابراین گفتم اگه همه‌جای لیست رو برم ‫به فرجام می‌رسم.
‫این می‌تونه گره نهایی باشه.
‫- این چی؟ ‫- این؟
‫- میشه اینو امتحان کنم؟ ‫- بهت میاد.
‫چطور انتخاب کنم؟
‫ببخشید، ولی میشه یه عکس ازمون بگیری؟
‫- ما هم یکی ازت می‌گیریم. ‫- ممنون.
‫اوه، لازم نیست.
‫ممنون.
‫بنابراین رفتم از مکان‌های دیدنی بازدید کردم
‫و چیزهای زیادی امتحان کردم...
‫ولی نمی‌دونم چرا ‫مدام حوصله‌ام سر می‌رفت.
‫هرکاری با اون می‌کردم خیلی حال می‌داد ‫و هیجان‌انگیز بود،
‫واسه همین فکر کردم که انجام همه کارهای توی لیست ‫حال میده.
‫هاران.
‫آدم‌ها، روابط و حتی خاطرات
‫اگه بذاری از دستت برن ‫ممکنه همین فردا ناپدید بشن.
‫برو آمریکا و ببینش.
‫چه حالت خوب بشه چه نه، ‫حل و فصلش کن.
‫اگه بخوای راحت می‌تونی ببینیش.
‫نه، ما از اولش هم اونقدر صمیمی نبودیم.
‫کار مسخره‌ایه.
‫هیچی به احمقانه‌ای و غم‌انگیزی ‫چیزهایی نمی‌رسه
‫که بعد از یه مدت ‫حسرتشون رو بخوری.
‫زندگی زیادی کوتاهه که ‫بخوای حسرت چیزی رو بخوری.
‫اون درکل قرار بود برگرده.
‫فقط زودتر از برنامه‌ رفت.
‫به خاطر همین هم ‫نمی‌خواستم با کسی صمیمی بشم.
‫پس پشیمونی؟
‫از آشنایی با آقای سونو پشیمونی؟
‫من...
‫پشیمونی‌هایی دارم.
‫اگه می‌دونستم اینقدر سریع میره،
‫باهاش...
‫مهربون‌تر رفتار می‌کردم.
‫اولش یکم باهاش بدجنسانه رفتار کردم.
‫ولی از آشنایی باهاش...
‫پشیمون نیستم.
‫یه دوره سه ماهه!
‫چیزی برای از دست دادن نداری.
‫می‌تونی بهش غلبه کنی.
‫وقتی یاد بگیری،
‫می‌تونی به تنهایی فرار کنی.
‫من از طریق اون شخص یاد گرفتم، ‫واسه همین می‌خواستم به تو هم یاد بدم.
‫به لطف اون دوره عجیب،
‫یاد گرفتم چطور به تنهایی فرار کنم.
‫پس می‌دونم که آدم عالی‌ای آشنا شدم.
‫قدردانم.
‫پس همین کافیه.
‫گره‌های سنتی ‫هر کدوم معنی خاصی دارن.
‫زندگی جدید، تغییر...
‫بعضی اوقات، برای باز کردن یه شروع جدید ‫باید چیزی رو آزاد کنی
‫تا اینکه سفت بگیریش.
‫معنی این گره پروانه هم همینه.
‫امروز هم قرار نیست بیاد؟
‫ببخشید دیر کردم. ‫گرفتن رشوه‌ها طول کشید.
‫- اومد. ‫- خانم سونگ.
‫من توی آوردن اینا داشتم کمکش می‌دادم ‫که دیر کردم.
‫این برای عذرخواهی بابت اینه که ‫بدون اطلاح مرخصی رفتم.
‫- مرسی. ‫- ممنون.
‫مال منو نیاوردید؟
‫معلومه که آوردیم.
‫یکی بعدا بره دیدن نمایشگاه آقای یون. ‫من امروز کار دارم.
‫من میرم.
‫خیلی‌خب. ‫برو بهش سر بزن.
‫- بابت قهوه مرسی. ‫- خواهش.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫وقتت که آزاد شد یه سر بیا.
‫یه چیز دیگه منتظر صاحبشه.
‫بله؟
‫منم باهات میام.
‫فکر می‌کردم دوباره قراره مثل قبل ‫بی‌عاطفه و گوشه‌گیر بشی.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫بیا.
‫این بار دیگه چیه؟
‫یه حلقه گلی پیدا کردی که بهم بدی؟
‫وقتی رفته بودم چکاپ بشم دیدمت.
‫توی بیمارستان چیکار داشتی؟
‫مریضی چیزی هستی؟
‫فقط رفته بودم عیادت یکی از دوست‌هام.
‫پس چرا اونطوری با عجله رفتی؟
‫حتی کلاهت رو هم انداختی.
‫یه مسئله فوری سر کار پیش اومد، ‫پس معلومه که آسه آسه نمی‌رفتم.
‫اوه، درسته.
‫سونو چان با تو هم تماس نگرفته، مگه نه؟
‫چی؟
‫نه، نگرفته. ‫ولی من نگران هارانم.
‫انگار یه خبری بینشون بود.
‫نگرانم که مثل هفت سال پیش ‫درد بکشه.
‫دیگه تکرار نمیشه.
‫به نظر میاد بعد از وقت گذرون با اون ‫قوی‌تر شده.
‫درسته. ‫هم‌خونه‌ی من مرد معرکه‌ای بود.
‫واقعا احساس قدردانی می‌کنم.
‫خیلی حیف شد.
‫نمایشگاه رو دوست داشتم.
‫خدای من، این همه آدم رو ببین.
‫اینجا توی خیابون شلوغ بودن ‫منو خیلی هیجان‌زده می‌کنه!
‫[ساعت 7 سمچونگ‌دونگ] ‫[امروز ساعت 7]
‫آه. توی برنامه‌ات بنویسش.
‫حق نداری فراموش کنی یا دیر بیای.
‫پاک اینو یادم رفته بود.
‫نمی‌تونم کنسلش کنم؟
‫وای خدا!
‫این همون رستوران خیلی معروف نیست
‫که باید واسه میز رزرو کردن ‫چند ماه منتظر بمونی؟
‫به جای کنسل کردن منو ببر.
‫وقت زیادی نمونده...
‫همین جلوئه که.
‫اگه بدوییم می‌رسیم.
‫زود باش!
‫این محشره.
‫اینجا خیلی قشنگ و آرامش‌بخشه.
‫بله، خانم کیم.
‫بله، دیدمش.
‫یه بروشور هم برداشتم.
‫خیلی‌خب.
‫الو؟
‫واقعا؟ ‫باشه.
‫واقعا ببخشید.
‫رفیقم سربازه و مرخصی غیرمنتظره‌ای گیرش اومده.
‫- پس ببخشید، ولی باید برم. ‫- چی؟
‫از غذات لذت ببر. ‫خدافظ.
‫خیلی شرمنده!
‫چی...
‫صبر کن، شالت...
‫جی ریمی!
‫صبر کن!
‫جی ریمی، بیا!
‫شالت...
‫دفعه بعد بهم بده. ‫ببخشید!
‫- ببخشید. ‫- عیب نداره، خودم برش می‌دارم.
‫- ببخشید. ‫- مشکلی نیست.
‫اصلا چرا اومدم اینجا؟
‫برف هم داره میاد؟
‫خانم سونگ!
‫دوباره توهم زدم؟
‫خانم سونگ!
‫حالت چطوره؟
‫من بهت گفتم که دیر نکنی، ‫ولی خودم دیر کردم.
‫اوه؟ ‫چرا اینقدر ضعیف به نظر میای؟
‫مگه خورد و خوراک خوبی نداشتی؟
‫کار سخت بوده؟
‫عه... خب...
‫از دیدنم خوشحال نیستی؟
‫من خیلی خوشحالم که چیزی نمونده بود ‫بغل کنم...
‫منظورم اینه که...
‫چیزی نمونده بود به پشت بیفتم.
‫بیا. ‫چطوره به جاش بزنی قدش؟
‫من معمولا وقتی از دیدن کسی خوشحالم ‫می‌زنم قدش.
‫من عادت دارم...
‫آدم‌هایی که از دیدنشون خوشحال می‌شم ‫رو بغل کنم.
‫قول داده بودم که هر طور شده ‫امروز میام اینجا.
‫بهم پیام داده بودی؟ ‫کِی؟
‫مگه به خاطر پیامم نیومدی اینجا؟
‫لطفا کمربندتون رو ببندید
‫و همه دستگاه‌های الکترونیکی‌تون رو ‫در حالت پرواز قرار بدید.
‫به زودی برمی‌گردم.
‫حتی اگه پروژه کنسل بشه هم ‫به زودی برمی‌گردم.
‫گفته بودیم که با همدیگه شام می‌خوریم.
‫قول میدم تا اون روز بیام.
‫اگه نتونستی باهام تماس بگیری ‫نگران نباش.
‫به آقای پارک و همه بگو که نگران نشن.
‫آقا، به زودی پرواز می‌کنیم.
‫- لطفا گوشی‌تون رو در حالت پرواز بذارید. ‫- باشه.
‫روشن شد.
‫اوه.
‫ببین، فرستادم...
‫اوه؟ ‫علامت تعجب واسه چیه؟
‫یعنی ارسال نشده.
‫اوه! ‫اگه پیامم بهت نرسیده، پس تو حتما...
‫الان که اینجایی، پس اشکال نداره. ‫غذا رو بخور.
‫بیشتر از این بخور.
‫بیا.
‫همه اینو بخور، باشه؟
‫به خاطر همین هم اینقدر لاغری.
‫مگه توی آمریکا آینه نیست؟ ‫تویی که پوست و استخون شدی.
‫باید یکم به خودم می‌رسیدم.
‫مدتی میشه که همدیگه رو ندیدیم.
‫دفتر مرکزی چی؟
‫آقای یئون گفت که اوضاع تعریفی نداره.
‫اوه...
‫مطمئن نیستم چطور اینو بهت بگم،
‫- ولی... ‫- کنسل شد، درسته؟
‫پس باید به زودی برگردی؟
‫این واقعا مهمه، پس...
‫همه‌چیز رو به خوبی حل کردم.
‫ناسلامتی منم‌ها، سونو چان.
‫ما محل رو دیدیم.
‫حضوری که دیدیمش، اصلا معلومه...
‫که می‌تونیم این پروژه رو ‫فراتر از ایده اولیه پیش ببریم.
‫اگه چیزی نیاز به اصلاح داشت، ‫می‌تونیم فورا پیگیرش بشیم.
‫نه.
‫چیزی نمونده بود کنسل بشه، ‫ولی...
‫به نظر من صحنه 27 یکم بی حس و روحه. ‫نظر شما چیه؟
‫من فکر نمی‌کنم که ربطی به شفافیت داشته باشه، ‫مهم زمان‌بندی فریم کلیدیـه.
‫به نظر من مشکل تاثیر نیست.
‫کلا احساس القاء نمیشه.
‫جلسات اضطراری، ‫جلسات پشت سر هم،
‫قانع‌سازی، حتی بازنویسی‌های فیلمنامه...
‫هی، پس‌زمینه چطور پیش میره؟
‫حدودا 60 درصد شده.
‫ولی می‌خوان یه نگاه دیگه به شخصیت اصلی بندازن. ‫- اینجای کار؟ ‫- آره.
‫ممنون.
‫بله؟
‫باشه. ‫الان میایم.
‫آها. آها.
‫هی، درخواست جلسه‌ی فیلمنامه کردن. ‫باشه؟ زود باش.
‫ما نمی‌خواستم هیچ‌جوره تسلیم بشیم،
‫بنابراین همگی با دل و جون تلاش کردیم.
‫قبول کردیم بخش‌هایی رو که نظرات متفاوتی داشتن ‫بازبینی کنیم.
‫خیالم راحت شد.
‫تو گفتی که بیشتر از دو سال ‫روش کار کردی.
‫این یه دلیله...
‫هوم...
‫ولی واقعا دلم می‌خواست ‫لباس وان که
‫تو بصورت انیمیشن درست کرده بودی ‫رو به کار بگیرم.
‫و همین هم باعث شد ‫این شرایط رو پشت سر بذارم.
‫بیا غذا بخوریم و بریم. ‫آقای پارک منتظرته.
‫من می‌خوام وقت بیشتری رو باهات بگذرونم.
‫امشب می‌تونی تا دیروقت بمونی؟
‫میز رو جمع می‌کنم ‫و براتون دسر میارم.
‫ممنون.
‫بهتره با آقای پارک تماس بگیرم.
‫آقای پارک، منم.
‫نابغه، چان زنگ زده!
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫داره گریه می‌کنه؟
‫ببخشید که نتونستم زنگ بزنم.
‫نه، نه. ‫اشکال نداره.
‫من فقط خیلی خوشحالم.
‫فکر می‌کردم دیگه هیچوقت نمی‌بینمت.
‫خیلی ناراحت بودم.
‫گریه نکن.
‫حالا بالاخره می‌تونم راحت بخوابم.
‫آره.
‫آره. خیلی‌خب.
‫حتما شام و داروهات رو بخور. ‫بعدا میام پیشت.
‫باشه.
‫خیلی هیجان‌زده بود، مگه نه؟
‫آقای پارک و بقیه ‫کل این مدت منتظرت بودن.
‫کل تیم‌مون، نابغه ‫و حتی دونگو هم اومد دنبالت می‌گشت.
‫خیلی خوشحالم که همه‌چیز حل شد.
‫از الان به بعد ‫فقط اتفاقات خوب رخ میدن.
‫واقعا میگم.
‫حالا همه‌چیز درست میشه.
‫همه‌چیز روبراهه.
‫[نمایشگاه دوم جی جون]
‫منم دلتنگ شده بودم، ‫ولی اگه برنمی‌گشتی خیلی به هاران سخت می‌گذشت.
‫تو دوربین رو بهش داده بودی، درسته؟
‫وقتی داشت عکس می‌گرفت ‫خیلی به نظر هیجان‌زده میومد،
‫ولی بعد که رفته بودی ‫چشم‌هاش همیشه سرخ بودن
‫انگار خوب نمی‌خوابید.
‫اینو انجام می‌دیم.
‫لطفا بهمون ایمیل بزنید.
‫خیلی‌خب.
‫ولی این روزها کسب و کار خوب نیست؟
‫شرکت ما؟
‫آقای یئون دیروز حضوری اومدن، ‫واسه همین کنجکاو شدم که مبادا مشکلی هست.
‫چرا باید حضوری بیاد؟
‫ایشون همیشه موقع سفارش دادن ‫جلوتر تسویه می‌کردن،
‫ولی این بار ‫خواستن که بعدش هزینه رو بدن،
‫گفتن که نیاز به مصالح جدید دارن.
‫مصالح جدید...
‫- احیانا... ‫- ابریشم زیستی.
‫پارچه پروتئینی تخمیر شده.
‫ازمون خواستن که هر طور شده ‫مصالح رو تهیه کنیم.
‫ده ساله ایشون رو می‌شناسم،
‫ولی اولین باریه که می‌بینم ‫اینقدر با جدیت چیزی درخواست می‌کنن.
‫- آقای یئون، کجایی؟ ‫- دارم به یه جلسه میرم.
‫صبر کن! وایسا!
‫تو توی جلسه ایده رو رد کردی.
‫چرا به یکی دیگه التماس کردی کمک بده؟
‫چی...
‫آه.
‫من توی جلسات ‫فقط روی واقعیت تمرکز می‌کنم.
‫اگه بگم ممکنه و معلوم بشه نیست،
‫عواقبش گردن طراحان می‌افته.
‫تو منو عین یه بچه‌سال جلوه دادی.
‫اگه می‌دونستم، اونقدر سر پارچه پروتئینی غر نمی‌زدم.
‫عیب نداره، پس مجبور نیستی ‫اینقدر خودت رو توی دردسر بندازی.
‫واقعا من مشکلی ندارم.
‫پس جایی واسه کمک گردن کج نکن.
‫چرا تو...
‫همیشه میگی روبراهی؟
‫به خاطر همین بهت نگفتم.
‫می‌دونستم که وقتی روبراه نیستی ‫میگی روبراهی.
‫کار من رسیدگی به چنین مشکلاتیه.
‫تا تو بتونی در خصوص خواسته‌ات ‫طمع‌کار باشی
‫و وقتی روبراه نیستی
‫به آدم‌ها بگی...
‫روبراهی.
‫چی...
‫من کِی مدام گفتم روبراهم؟
‫مامان...
‫من باید روبراه باشم.
‫باید خانواده‌مون رو یکپارچه نگه دارم.
‫باید روبراه باشم.
‫آقای یئون.
‫متاسفم.
‫تو چرا متاسفی؟
‫تو که اولین نفر اومدی اینجا.
‫برو از مامان و بابا خداحافظی کن.
‫متاسفم.
‫واقعا متاسفم.
‫باورم نمیشه که یک ساعت ‫توی رستوران خوابیدم.
‫باید بیدارم می‌کردی.
‫ها؟ ‫مگه اون رستوران خونه‌ات نبود؟
‫خیلی راحت خوابیده بودی.
‫فکر کردم خونه‌ی خودته.
‫تو از یه پرواز ده ساعته پیاده میشی ‫بعد من گرفتم خوابیدم.
‫برو خونه یکم بخواب.
‫نه، الان دیگه بیدارِ بیدارم.
‫ولی مگه تو از فرودگاه نمیای؟ ‫بارو بندیلت کجاست؟
‫کدوم بارو بندیل؟
‫چمدونم!
‫[تیم پرواز خروجی ۱]
‫حتما همه وسایل مهمت داخلشن. ‫چطور تونستی یه چمدون کامل رو فراموش کنی؟
‫آخه عجله داشتم که به موقع برسم.
‫نگران نباش.
‫سیستم اقلام گم شده‌شون خیلی خوبه، ‫پس مطمئنم که پیداش می‌کنم.
‫جناب، لطفا جلوی اون در قهوه‌ای وایسید.
‫وقتی پیداش کردی بهم بگو.
‫به خاطر من بیدار نمون. ‫اگه پیداش کردم بهت پیام میده.
‫آه...
‫ممکنه سر راه که میری داخل خونه ‫توی حیاط خوابت ببره.
‫فردا صبح به شیم میرم.
‫باشه. ‫پس، فردا می‌بینمت.
‫چه حیف شد.
‫پیداش کردم.
‫[پیام به طراح، سونگ هاران]
‫فردا می‌بینمت.
‫بهت گفته بودم که منتظر نمونی.
‫وسایلت رو نگاه کردی؟ ‫همه‌چیز داخله؟
‫آره، نگاه کردم...
‫عالیه.
‫مگه نگفتی که از اولین برف بدت میاد؟
‫اولین برف؟
‫قبلا آره، ولی الان حس می‌کنم که ‫نفرتم بهش کمتر شده.
‫ولی چرا می‌پرسی؟
‫تو گفتی که ازش بدت میاد، ‫ولی همینطوری بیرون داری می‌گردی.
‫تو حتی می‌دونی من کجام؟
‫منو می‌بینی؟
‫کجایی؟
‫تو گفتی خونه‌ای...
‫با خودم گفتم که پشیمون می‌شم.
‫بعد از اینکه غیبت زد، ‫کلی پشیمونی داشتم.
‫مدام یادم میومد که وقتی تو باهام خیلی مهربون بودی ‫من باهات تند رفتار می‌کردم.
‫نمی‌خوام پشیمونی‌ای داشته باشم، ‫پس میشه کمکم کنی؟
‫اشکال نداره که این بار ‫خیلی باهات خوب رفتار کنم؟
‫از امروز شروع می‌کنم.
‫توی راه سئول همراهیت می‌کنم.
‫ولی کجایی؟
‫پیدات کردم.
‫این بده.
‫چی؟ چی بده؟
‫تا الان جلوی خودم رو گرفته بودم...
‫حتی نمی‌خودم خودم رو بهت توضیح بدم،
‫- چمدونت... ‫- نباید مدام تو رو بخوام...
‫- چمدونت رو بیار... ‫- اونم اینطوری...
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[در فصل درخشان تو]
‫طوری حرف زد که انگار منو می‌شناخت.
‫من ممکنه خیلی برای طراح سونگ خوب نباشم.
‫تو قبلا اونو چان صدا می‌کردی.
‫عشق سابقت، هیوکچان.
‫اسمشون مشابه بود.
‫تو چقدر از گذشته هاران خبر داری؟
‫ببخشید که اونطوری ترکت کردم ‫و دلت رو شکوندم.
‫این قلم اینجا چیکار می‌کنه؟
‫یعنی اشتباهه که تا وقتی برمی‌گردم
‫همینطوری خودم رو به نفهمی بزنم؟
‫[در فصل درخشان تو]