‫[در فصل درخشان تو]
‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و حیوانات ‫در محیط امنی صورت گرفته.]
‫پیدات کردم.
‫این بده.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫چرا تو...
‫فقط دارم کار خودت رو تقلید می‌کنم.
‫عادت دارم از کارهای دیگران تقلید کنم.
‫- ولی نفسم بالا نمیاد... ‫- اوه.
‫ببخشید.
‫تو گفتی آدم‌هایی که از دیدنشون خوشحالی ‫رو بغل می‌کنی.
‫[قسمت هفتم]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫رسیدیم.
‫آقا؟
‫بله؟
‫میشه جعبه رو بزنی؟
‫با همین ماشین به شیم برو. ‫آقای پارک منتظره.
‫آه.
‫بله، آقای یئون.
‫تهیه کننده بن؟
‫تازه بهم اطلاع داد
‫که پروژه همکاری ادامه پیدا می‌کنه.
‫ها؟
‫تیم انیمیشن به زودی برمی‌گرده کره.
‫خیلی‌خب. ‫خوبه.
‫هم‌خونه‌!
‫اوه. آقای پارک!
‫آقای پارک.
‫در چه حالی؟
‫ببخشید که نتونستم بهت زنگ بزنم.
‫الان دیگه اینجایی، پس اشکال نداره.
‫چرا توی هوای سرد وایسادی؟
‫نمی‌دونستی که من کِی می‌رسم.
‫همین ده ثانیه پیش اومدم بیرون.
‫خدای من. ‫نگاهش کن...
‫حتما خیلی سختی کشیدی. ‫خیلی لاغر شدی.
‫واقعا؟
‫چه بد.
‫حالا دیگه باید خوشگل‌تر بشم.
‫داروهات رو که فراموش نمی‌کنی، درسته؟
‫و میزان آنزیم‌های قلبیت؟
‫هوا سرده. بریم داخل.
‫نابغه، چان اومده. ‫بیا داخل.
‫- سرده. ‫- داری فرار می‌کنی؟
‫آقای پارک!
‫نابغه!
‫نابغه.
‫هی، نابغه. ‫نمی‌خوای صورتت رو نشون بدی؟
‫هی، غرغرو.
‫تو کل این مدت منتظر چان بودی. ‫الان داری اعتراض می‌کنی؟
‫ولش کن.
‫چون بدون اینکه بهش بگی رفتی قهر کرده.
‫برو بالا. ‫حتما خسته‌ای.
‫اوه... ‫بله، آقای پارک. بیا تو.
‫اوه؟
‫نابغه.
‫می‌خوای امروز پیش من بخوابی؟ ‫هوم؟
‫سگ‌ها این موقع باید بخوابن.
‫هوم؟
‫من؟
‫من ذهنم خیلی مشغوله.
‫نابغه، تو می‌دونی که هاران باید خوشحال بشه، درسته؟
‫من فقط همینو براش می‌خوام،
‫ولی الان چیکار کنم؟
‫می‌خوام کنار من خوشحال باشه،
‫و می‌خوام به خاطر من خوشحال باشه.
‫مدام دارم طمع‌کار می‌شم.
‫[اگه اشکالی نداره، می‌تونی با من حرف بزنی]
‫این واقعیت که من قلابی بودم، ‫و دلیل اینکه قلابی شدم...
‫اینکه من از اون حادثه جان سالم به در بردم ‫ولی اون مرد...
‫مدام می‌خوام کاری که دلم می‌خواد رو انجام بدم
‫انگار اصلا این چیزها رو نمی‌دونم.
‫تا وقتی برمی‌گردم،
‫اگه خودم رو به نفهمی بزنم ‫و طمع‌کار باشم،
‫کار اشتباهیه؟
‫[در فصل درخشان تو]
‫نوع پوشش امروز اینه.
‫کفش‌های راحت و لباس‌ گرم.
‫بعدا می‌بینمتون.
‫امروز نمی‌تونم زیاد سفر کنم.
‫[به دلایل شخصی تعطیل است]
‫اوه؟
‫هوم؟
‫آقای پارک...
‫- اوه! خانم سونگ. ‫- خانم سونگ.
‫- هی. ‫- سلام.
‫شما چیکار...
‫بن، تو کِی اومدی؟
‫حالت خوبه؟
‫همین که رسیدم اومدم اینجا ‫و حالا گیر کردم.
‫ما وقتی عکس سئونگ‌گیو رو ‫توی گروه چت دیدیم اومدیم.
‫من می‌خواستم قهوه‌ای که دفعه قبل ‫برامون گرفتی رو بخورم،
‫و دیدم که چان اینجاست.
‫من همین که عکس رو دیدم، ‫بدون اینکه ماسک صورتم رو بکنم دویدم اومدم.
‫همه‌چیز حل شده، ‫پس قراره دو ماه بمونه.
‫عالی نیست؟
‫درسته...
‫بیا بازی کنیم.
‫اوه، من به نابغه هدیه‌شون دادم.
‫اگه دکمه بزنه، می‌تونیم باهم حرف بزنیم.
‫من کلاس فوتبال دارم، پس بعدا برمی‌گردم.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫- خدافظ، دونگو.
‫خدافظ.
‫- بعدا می‌بینمت. ‫- خانم سونگ، بیا بشین.
‫باشه.
‫ما برای یه مهمونی خوش‌آمد گویی ‫نوشیدنی درست و حسابی لازم داریم.
‫هم‌خونه، لطفا لیوان‌ها رو بیار.
‫حتما.
‫مامان، امروز قراره دیر برم خونه!
‫ریمی، تو با مادرت زندگی می‌کنی؟ ‫تنها نیستی؟
‫کمکی ازم برمیاد؟
‫چی؟ اوه...
‫آه. لازم نیست. ‫برو بشین.
‫لطفا اجازه بده تمیزکاری کنیم.
‫لطفا.
‫میزبان باید نظافت انجام بده.
‫فقط دفعه بعد بیاید قهوه بخورید.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫- پس واسه قهوه میایم. ‫- باشه، ممنون.
‫ممنون.
‫با اینحال، نباید حداقل یکی‌مون بمونه ‫و توی نظافت کمک بده؟
‫ما داریم می‌ریم یه دور دیگه نوشیدنی بزنیم،
‫پس تو می‌تونی اینجا کمک بدی، کم‌ظرفیت.
‫- من؟ ‫- آره دیگه تو. سونگ هاران.
‫- کم‌ظرفیت توی نوشیدنی خوردن. ‫- آه.
‫پس منم می‌مونم و کمک میدم...
‫بیا بریم. ‫تو لیوان‌ها رو می‌زنی می‌شکونی.
‫ما دفعه بعد برمی‌گردیم. ‫خدافظ.
‫- دفعه بعد می‌بینمتون. ‫- باشه، خدافظ.
‫- من باید... ‫- بریم.
‫خدای من.
‫انتظار نداشتم که همه‎‌شون بریزن اینجا.
‫آره.
‫ببخشید. ‫می‌خوایم بعدا اینو بخوریم.
‫ولی الان که همه‌شون رفتن ‫یهو خیلی ساکت شد.
‫درسته. ‫خیلی اینجا سر و صدا زیاد بود.
‫ولی، خانم سونگ...
‫دوستت دارم.
‫نابغه، نباید همینطوری دکمه‌ها رو بزنی.
‫منظورم این بود که...
‫دوستت دارم.
‫اون هنوز آموزش ندیده؟
‫می‌خواستم بگم
‫که فکر می‌کردم اگه همه رو اینجا ببینی ‫شوکه میشی،
‫واسه همین بهت پیام دادم.
‫اوه. که اینطور.
‫من که خیلی سیرم.
‫میرم با نابغه قدمی بزنیم.
‫تو می‌تونی بقیه‌اش رو تمیز کنی، درسته؟
‫حتما. ‫من و خانم سونگ...
‫دوستت دارم.
‫ای وای.
‫اشتباه من بود.
‫بعدا می‌بینمتون. ‫بریم.
‫پس بیا میز رو جمع کنیم.
‫آستینت کثیف شد.
‫اگه نشوریش لکه‌اش می‌مونه.
‫میرم لباس عوض کنم.
‫تمرین توی آخرهفته؟
‫دارم جوونیم رو هدر میدم.
‫اوه؟ ‫سونگ هادامه.
‫اوه؟ ‫چا یوگیومه.
‫سلام.
‫من کیم سوکیون‌ام از کلاس 1.
‫من بهت علاقه پیدا کردم،
‫ولی حالا دیگه مجبور نیستم ‫به خاطر یوگیوم تسلیم بشم.
‫میشه شماره‌ات رو داشته باشم؟
‫هی، چی داره میگه؟
‫شما دوتا جدا شدید؟
‫چا یوگیوم، می‌خوای همینطوری وایسی نگاه کنی؟
‫اگه تا سه می‌شمارم نیای، ‫شماره‌ام رو بهش میدم.
‫یک، دو...
‫خیلی‌خب. ‫بهت میدم.
‫بهم پیام بده.
‫شماره‌اش رو گرفتی.
‫- این چیه؟ ‫- چی؟
‫لطفا اگه دیدینش باهام تماس بگیرید.
‫اگه مادرم رو دیدید، ‫لطفا باهام تماس بگیرید.
‫[سالمند گم شده با بیماری زوال عقل]
‫کیم نابونگ.
‫سلام، مانجی.
‫پارکِ نابغه.
‫نابغه، چطوری؟
‫داشتی قدم می‌زدی؟
‫آره، جای خوبی واسه ورزش کردنه.
‫- هر روز چند دور اینجا پیاده‌روی می‌کنم. ‫- نه بابا.
‫منم هر روز اونو واسه قدم زدن میارم اینجا.
‫خب، به گمونم تا الان دیگه ‫همدیگه رو به جا نمیاوردیم.
‫از الان به بعد می‌تونیم با همدیگه پیاده‌روی کنیم.
‫هی.
‫فکر کنم دستشویی داره.
‫جای دستشویی کردن مخصوص خودش رو اونجا داره.
‫- خدایا. ‫- برو و بذار دستشویی کنه.
‫باشه، بعدا می‌بینمت.
‫هی، نابغه! ‫آروم برو.
‫باشه حالا. ‫خدای من.
‫یواش. خیلی‌خب.
‫اون اینجا چیکار داشت؟
‫مریضی چیزی هستی؟
‫فقط رفته بودم عیادت یکی از دوست‌هام.
‫[سالمند گم شده با بیماری زوال عقل]
‫تویی، یوگیوم؟
‫سلام.
‫چرا عینک زدی؟
‫تقریبا نشناختمت.
‫چشم‌هام پف کردن.
‫مگه چقدر پف کردن؟
‫یا خدا. ‫واقعا خیلی پف کردن.
‫آخه چطور چشم‌هات اینطوری...
‫مگه گریه می‌کنی؟
‫با هادام دعوام شد،
‫و حس می‌کنم که کل دنیام بهم پاشیده.
‫حالا چطور زندگی کنم، خانم کیم؟
‫دنبالم بیا.
‫چی؟ کجا...
‫دعوا کردن دنیا رو بهم نمی‌پاشه. ‫فقط آدم رو خسته می‌کنه.
‫بخور.
‫اشتها ندارم.
‫برای من، هادام کل دنیا ‫و کل عالم هستی منه...
‫تو دیگه کنار رفتی. ‫با هادام تمومش کن بره.
‫- چی؟ ‫- من اجازه نمیدم پسری که...
‫بعد از یه دعوا ‫سر بهم پاشیدن دنیا گریه و زاری می‌کنه
‫با نوه‌ی من باشه.
‫آخه چطور می‌خوای با این ذهنیت ‫توی لیگ دسته یک دووم بیاری؟
‫دیگه رفتی کنار.
‫نه...
‫می‌خورم.
‫خیلی داغه!
‫من فقط وقتی پای هادام وسط باشه ضعیفم. ‫توی تمرین به خودم فشار میارم.
‫من چا یوگیومِ بی‌رحمم.
‫درسته. توی سن تو، فکر می‌کنید که دنیا ‫بر اثر کوچیک‌ترین چیزها بهم می‌پاشه.
‫منم همین فکر رو می‌کردم.
‫ولی وقتی که سختی جدی‌ای رو تجربه کنی،
‫پی می‌بری مشکلاتی که فکر می‌کردی بزرگ بودن
‫درواقع خیلی کوچیک بودن.
‫و پشیمون میشی که چرا اون موقع ‫باهاشون مواجه نشدی.
‫با خودت میگی، "چرا اونقدر ترسو بودم"؟
‫بگذریم، کلی مشکل جدی‌تر ‫توی زندگی منتظرته.
‫اینقدر ضعیف نباش.
‫باشه.
‫ببخشید. ‫من درگیر مشکلات خودم بودم.
‫آه. چکاپتون چی شد؟
‫یه مسئله‌ای سر کار پیش اومد، ‫واسه همین انداختمش یه وقت دیگه.
‫به خاطر ناپدید شدن از بیمارستان دعوام کردن.
‫من یاد گرفتم که صدف آبالون حاوی...
‫تا...
‫تائورینـه.
‫حاوی تائورین هستن که به عملکرد شناختی کمک می‌کنن.
‫خیلی‌خب. ‫همه صدف‌های آبالون رو بهم بده.
‫من هنوز کلی کار دارم، ‫پس باید قوی باشم.
‫تو هم بخور. ‫به انرژی نیاز داری تا با هادام آشتی کنی.
‫درسته. انرژی.
‫خدایا چه داغه.
‫آقای سونو.
‫آقای سونو، یکی داره بهت زنگ می‌زنه.
‫یکی مدام داره زنگ می‌زنه...
‫اینجا نیست؟
‫ببخشید.
‫خیلی‌خب.
‫چیه؟
‫من...
‫یکی مدام داشت زنگ می‌زد، ‫واسه همین به نظر مهم میومد.
‫- ببخشید. ‫- صبر کن.
‫بله؟
‫یعنی...
‫نباید اینجا انجامش بدیم...
‫- یعنی... ‫- نه، من...
‫- چرا داری چراغ‌ها رو خاموش می‌کنی؟ ‫- تو...
‫تو خاموششون کردی.
‫با کمرت.
‫اوه. کمرم...
‫یه چیزی به لب‌هات چسبیده.
‫خرده ریزه‌ی چیزیه.
‫بیسکویت بود...
‫ولی چرا چشم‌هات رو بستی؟
‫راستش، هرکسی این وضعیت رو اشتباه می‌گرفت.
‫تو دیروز دستم رو گرفتی و بغلم کردی، ‫واسه همین فکر کردم...
‫چی فکر کردی؟
‫فکر کردم از اونجایی که اهل آمریکایی ‫داشتی سریع پیش می‌رفتی.
‫دیگه داره عجیب میشه.
‫اینقدر اذیتم نکن.
‫اذیتت نمی‌کردم.
‫آخه فکر کردم توی سابق رو دیدم.
‫بانمک بود.
‫منِ سابق؟
‫منظورت چیه؟
‫فکر کنم شنیده بودم که ‫تو قبلا خیلی شنگول‌ بودی.
‫از کی شنیدی؟
‫هایونگ بود؟
‫بگذریم، واقعا اذیتت نمی‌کردم.
‫ببخشید.
‫آه. یادم رفت اینو بهت بدم.
‫یه نوشیدنی خوش‌آمدگویی.
‫چیزی نمونده بود زیر حرفم بزنم که ‫گفته بودم باهات مهربون می‌شم.
‫میشه الان انجامش بدیم؟
‫چه کاری؟
‫منظورم...
‫عکس‌ها بود.
‫بیا تکلیفت رو نگاه کنیم.
‫خیلی استعداد داری.
‫وای، خدای من.
‫ای دروغگو. ‫گفتی که فقط ده‌تا عکس میشه گرفت.
‫هوم؟ ‫لیست مقاصد من...
‫مال خودته. ‫من ازش عکس گرفتم.
‫- اینو کِی گرفتی؟ ‫- چی؟
‫این!
‫اینو وقتی حوصله‌ام سر رفته بود ‫محض سرگرمی گرفتم...
‫وای. این عادلانه نیست.
‫قول داده بودی با من انجامش بدی.
‫این حساب نیست. ‫من اینو مصادره می‌کنم.
‫تمام کارهایی که تنهایی انجام دادی ‫فاقد اعتبارن.
‫ما همه کارها رو با همدیگه انجام می‌دیم.
‫عجب.
‫ولی آخرین چیزی که خط زدی چیه؟
‫هوم.
‫فکر می‌کردم غیرممکنه، ‫واسه همین خطش زدم...
‫ولی الان ممکنه شدنی باشه.
‫ولی یه رازه.
‫چرا امروز بهم گفتی کفش راحت بپوشم؟
‫با خودم گفتم که همینطوری بدون هیچ برنامه‌ای
‫بریم یکم قدم بزنیم.
‫همینطوری هرجا که شد بریم؟
‫می‌خواستم این کارو با تو انجام بدم.
‫بریم جایی و چیزهایی رو امتحان کنیم
‫بدون اینکه فکر کنیم بعدش چی میشه.
‫نه،
‫این ممکنه همه‌چیز رو خراب می‌کرد.
‫اگه اوضاع خراب بشه، می‌تونیم درستش کنیم. ‫مثل گره‌ها می‌مونه.
‫بعضی اوقات باز کردنشون غیرممکن به نظر میاد،
‫ولی اگه یکی یکی شل‌شون کنی، باز می‌شن.
‫هرچقدر هم که به نظر غیرممکن بیاد، ‫می‌تونی راهی پیدا کنی.
‫فردا انجامش بدیم؟
‫سعی کنیم هرجا که شد بریم.
‫ببخشید. ‫باشه یه وقت دیگه.
‫فردا باید با خانواده‌ام ‫یه جای دور برم.
‫دور؟ کجا؟
‫آه.
‫[مرحوم سونگ جونهو] ‫[مرحوم مین هیون]
‫خورشت خرچنگ موردعلاقه‌ی بابا.
‫یادتونه وقتی بابا داشت خورشت خرچنگ می‌خورد ‫دندونش شکست؟
‫درسته، بعدش تا مدت زیادی ‫همش دندان‌پزشکی می‌رفت.
‫هادام، صبر کن.
‫کاستلا رو روی بشقاب موردعلاقه‌ی مامان بذار.
‫وای. این خیلی قدیمیه. ‫از وقتی بچه بودم اینو داریم.
‫هرموقع حال و هوای خوبی نداشتیم، ‫توی این بهمون خوراکی می‌داد.
‫مامان همیشه می‌گفت،
‫"وقتی حالت گرفته‌ست، ‫شرینی خوردن روی یه بشقاب قشنگ
‫- سرحالت می‌کنه". ‫- سرحالت می‌کنه.
‫- بیاید بهشون ادای احترام کنیم. ‫- باشه.
‫این ممکنه آخرین باری باشه که میام اینجا.
‫اگه احیانا،
‫رفتارم خیلی عجیب شد، ‫سریع منو صدا کنید بیام پیشتون.
‫نمی‌خوام جلوی اونا ‫خودم رو خجالت‌زده کنم.
‫باشه، هیون؟
‫باشه، جونهو؟
‫من به سلامت می‌رسونمت خونه.
‫بیا حرکت کنیم.
‫آه... ‫احساسات بدم هیچوقت اشتباه نمی‌کنن.
‫گوشیم رو فراموش کردم.
‫- من با هاران میرم. ‫- عه؟
‫واقعا می‌خوای بهم خیانت کنی؟ ‫هی!
‫اون خیلی بی‌عاطفه‌ست.
‫♪ گاهی، کمی از رنگ قرمز رو در تنهایی می‌بینم ♪
‫نه، اون موقع دستم بود.
‫و بعد مامان‌بزرگ...
‫به مامان و بابا ادای احترام کردم، ‫بعدش بلند شدم و گوشیم...
‫کجا جاش گذاشتم؟
‫- واقعا متاسفم. ‫- عه؟
‫اون کیه؟
‫متاسفم.
‫ببخشید، این قبر پدر و مادر منه.
‫فکر کنم قبر رو اشتباه...
‫آقای یئون؟
‫تو چرا...
‫داری گریه می‌کنی؟
‫اوه... نه.
‫چرا، داری گریه می‌کنی. ‫چشم‌هات قرمز شدن.
‫مردم فکر می‌کنن که پسرشونی...
‫ممنونم.
‫چه خوشگلن.
‫لازم نیست برای روز والدین ‫این کارو کنی.
‫شما همیشه ازم استقبال می‌کنید ‫و برام خوراکی می‌ذارید.
‫من یکم خجالت می‌کشم ‫احساساتم رو ابراز کنم،
‫ولی واقعا می‌خواستم امروز ازتون تشکر کنم.
‫خدای من. ‫ممنون.
‫دوست‌هام پُز پسرهاشون رو میدن.
‫منم می‌تونم بهشون پُز بدم که پسرم ‫بهمون گل میخک داده.
‫حالا که همه شیک کردیم، ‫چطوره یه عکس خانوادگی بگیریم؟
‫عالیه.
‫- بیاید اونجا عکس بگیریم. ‫- باشه.
‫- اوه، حتما. ‫- بیاید عکس بگیریم.
‫- خیلی‌خب. ‫- آقای یئون.
‫- بیا باهم عکس بگیریم. ‫- بیا، آقای یئون.
‫- تو هم بیا. ‫- بیا اینجا.
‫لازم نیست.
‫یه عکس خانوادگیه. ‫بیا دیگه.
‫آقا، میشه یه عکس ازمون بگیری؟
‫خیلی‌خب.
‫یک، دو، سه.
‫مامان، بابا.
‫راننده سابق‌مون آقای یئون، ‫مدیر اجرایی ارشدمون شده.
‫اونم الان مثل من توی خانواده‌مون ‫شخصیت اصلی‌ایه.
‫پس انرژی زیادی براش بفرستید.
‫ممنون که هوای
‫مادر و پدرمون رو هم داشتی.
‫ببخشید.
‫چرا مدام عذرخواهی می‌کنی؟
‫من...
‫واقعا متاسفم.
‫اوه. گوشیم رو یه جایی انداختم.
‫میشه به شمارم زنگ بزنی؟
‫کجاست؟
‫صداش رو می‌شنوم. ‫کجاست؟
‫اینجاست؟ اینجاست؟
‫اینجاست؟
‫من...
‫از پشتت داره صدا میاد.
‫از پشتم؟
‫لعنتی. ‫الکی این همه راه رو تا اینجا برگشتم.
‫حالا که اینجا همدیگه رو دیدیم،
‫بریم یه چیزی بخوریم؟
‫غذا بخوریم؟
‫دفعه قبل بهت قول داده بودم که مهمونت می‌کنم.
‫اون دفعه 39 هزار وون خرج کردی،
‫پس من تا 80 هزار وون مهمونت می‌کنم.
‫همین نزدیکی یه رستوران هست که ‫سوپ دم گاو محشری داره.
‫نظرت چیه؟
‫بیا بریم!
‫لازم نیست...
‫نه، لازمه.
‫ما قبلا باهم غذا خوردیم؟
‫تو معمولا سر کار با کی ناهار می‌خوری؟
‫معمولا آخرهفته‌ها چیکار می‌کنی؟
‫صبر کن.
‫دستت.
‫چون کفش پاشنه بلند پوشیدی ‫ممکنه لیز بخوری.
‫اشکال نداره، می‌تونم دست‌هام رو تمیز کنم.
‫مراقب باش.
‫تو خیلی با ملاحظه‌ای.
‫همیشه از خانواده‌مون مراقبت کردی.
‫ولی چرا گریه می‌کرد؟
‫سر زدن به پدر و مادرت چطور بود؟
‫هی.
‫پیام کی اینطوری لبخند به لب‌هات آورده؟
‫چی؟
‫چرا اینقدر طولش دادی؟ ‫مگه نرفته بودی دنبالت گوشیت بگردی؟
‫گرسنه‌ام بود، واسه همین رفتم سوپ دم گاو خوردم.
‫تا خرخره سیرم.
‫خوبه.
‫هی، هایونگ.
‫تو تا حالا راجع‌به گذشته‌ام ‫واسه آقای سونو تعریف کردی؟
‫مثلا اینکه من قبلا فرق می‌کردم ‫یا همچین چیزی؟
‫مثلا اینکه تو قبلا شاد و خوش رفتار بودی؟
‫همچین چیزی.
‫هوم؟ ‫نه، نگفتم...
‫صبر کن، نکنه گفتم؟
‫من الان 29 سالمه.
‫حافظه‌ام خیلی خوب کار نمی‌کنه...
‫- چرا می‌پرسی حالا؟ ‫- طوری حرف زد انگار منو می‌شناخت.
‫واقعا؟
‫ولی شما دوتا خیلی صمیمی هستین؟
‫آقای سونو، خانم سونگ...
‫خیلی رسمی رفتار می‌کنید.
‫پس چی صداش کنم؟
‫شما همسن هم هستید خب.
‫با اسم کوچیک همدیگه رو صدا کنید.
‫می‌تونید بگید، "سلام، هاران. ‫سلام، چان..."
‫بهتره برم دوش بگیرم.
‫چرا یهو بیخیال شدی؟
‫خب...
‫تو قبلا اونو چان صدا می‌زدی.
‫عشق سابقت، هیوکچان.
‫تازه متوجه شدم که اسمشون شبیهه.
‫اوه...
‫راست میگی. ‫بهش فکر نکرده بودم.
‫اونو...
‫[هر طور شده دوباره خوشحالش کن!]
‫اسمشون شبیه بود.
‫خیلی‌خب...
‫اون چی بود؟
‫[فضای خالی در حافظه - مورد چهارم]
‫یه دبه...
‫و دوباره اون صدا.
‫آزمایشگاه...
‫صدای فلز...
‫انفجار.
‫اون خلا هم با اون صدا شروع شد.
‫و خاطره دوم هم...
‫همون صدا رو داره.
‫و خاطره سوم هم اون صدا رو داشت.
‫چرا اون خاطرات از دست رفته
‫با صدای دستبندش شروع می‌شن؟
‫ببخشید، ران. ‫استادم داره زنگ می‌زنه.
‫بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫هی، سوجین. ‫پشت خطی؟
‫چرا همه‌شون به این شخص ربط دارن؟
‫[سوجین؟]
‫سوجین؟
‫چا سوجین هستم.
‫رسیدم کره.
‫فورا میرم بیمارستان.
‫تقصیر منه که باعث سوءتفاهم شدم.
‫معذرت می‌خوام.
‫بابت همه‌چیز معذرت می‌خوام.
‫بهت میدم. ‫بهم پیام بده.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫چا یوگیوم؟
‫هی، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چیکار می‌کنی؟ ‫بده من.
‫حالت خوبه؟
‫اوه؟
‫اون بشقاب مامانه.
‫سونگ هادام.
‫مگه نمی‌دونی که ما از اون بشقاب استفاده نمی‌کنیم؟
‫کلی ظرف دیگه هست. ‫چرا...
‫پس چرا داری سر یه بشقاب ‫سر و صدا می‌کنی؟
‫هی. ‫چرا داری اینطوری حرف می‌زنی؟
‫مگه نمی‌دونی اون چه بشقابیه؟
‫- مال مامانه! ‫- نه!
‫نمی‌دونم.
‫فقط منم که نمی‌دونم.
‫من به زور صدا یا چهره مامان و بابا ‫رو به یاد میارم،
‫پس از کجا بدونم که اون بشقاب مسخره ‫چقدر خاصه؟
‫منم می‌خوام به یاد بیارم.
‫منم می‌خوام دلتنگشون بشم،
‫ولی یادم نمیاد.
‫هر موقع شما در مورد مامان و بابا حرف می‌زنید، ‫انگار من تعلق ندارم.
‫حس می‌کنم فقط منم که دخترشون نیستم.
‫- هی... ‫- من همش 6 سالم بود.
‫من...
‫هیچی نمی‌دونستم...
‫هادام.
‫متاسفیم.
‫ببخشید، هادام.
‫من میرم مدرسه.
‫واقعا معذرت می‌خوام...
‫که بشقاب مامان رو شکوندم.
‫تو گفتی جلسه داری.
‫برو آماده شو. ‫من اینو تمیز می‌کنم.
‫باشه، ممنون.
‫وقتی هادام برگشت خونه ‫باهاش حرف می‌زنیم.
‫هی، هادام.
‫دستت رو نشونم بده. ‫کجاست؟
‫خدایا.
‫من اینو از سوپرمارکت گرفتم.
‫موقتیه.
‫پس یه سر بهداری برو، باشه؟
‫ولی بشقاب مامان رو
‫چیکارش کنیم؟
‫مشکل اون ظرف نیست.
‫تو الان که چیزی تا آزمون پیشرفت تحصیلی نمونده ‫دستت رو زخمی کردی.
‫من به هر دو دستم مسلطم.
‫جدی؟ از کِی تا حالا؟
‫چون دستم موقع مطالعه زیاد درد می‌کنه
‫با دست چپم تمرین کردم.
‫ولی ذاتا هم می‌تونستم.
‫خواهر کوچولو.
‫به مامان رفتی.
‫مامان؟
‫مامان هم به هر دوتا دست‌هاش مسلط بود.
‫برامون سوال بود که ژنش کجا رفته.
‫گمونم همش به تو رسیده.
‫می‌خواستی بدونی که منظورش از ‫سرحال بودن چی بوده؟
‫به خاطر همین بشقاب رو در آوردی؟
‫ها؟
‫مگه نمی‌خواستی توش شیرینی بخوری ‫تا حالت بهتر بشه؟
‫هادام.
‫بیا از الان به بعد ‫بیشتر در مورد مامان و بابا حرف بزنیم.
‫راستش من نگران بودم که با گذشت زمان ‫فراموششون کنیم.
‫ولی گمونم به عنوان یه راه پشتیبان ‫می‌تونیم راجع‌بهشون
‫برای خواهر کوچیکه‌ی باهوش‌مون تعریف کنیم.
‫من یه خاطره خوب دارم.
‫تا کجا می‌خوای دنبالم بیای؟
‫من امروز تا خود مدرسه
‫اسکورتت می‌کنم.
‫یه ذره هم در جریان وضعیت فعلیت نیستی؟
‫- باعث خجالتت شدم؟ ‫- یه خرده.
‫هادام!
‫اوه؟ یونگجوئه.
‫خدافظ.
‫جونگ یونگجو!
‫بهداری برو!
‫سرما می‌خوری‌ها. ‫برو خونه.
‫خدافظ!
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫بریم قدم بزنیم. ‫بریم قدم بزنیم.
‫- نابغه. ‫- بریم قدم بزنیم.
‫انگار داری ازش سوءاستفاده می‌کنی.
‫و خیلی هم پرحرفی.
‫حواست به حرفات باشه، خب؟
‫- بیا بازی کنیم. ‫- باشه.
‫بریم قدم بزنیم.
‫آقای پارک، میرم با نابغه بدوییم.
‫مگه جلسه نداری؟
‫هنوز وقت دارم.
‫راستی.
‫وقتی نبودی یه چیزی از آمریکا رسید.
‫یادم رفته بود. ‫توی کابینته.
‫آها.
‫هوم؟
‫الو؟
‫اون پیام چی بود؟
‫چرا نباید خانم سونگ بدونه؟
‫آها.
‫باشه، بهش نمیگم. ‫خیلی‌خب.
‫چی برات فرستادن؟
‫چیز خاصی نیست.
‫من تمیزکاری می‌کنم. برو. ‫مشتاقه بره بیرون.
‫- نابغه، بیا بریم. زود باش. ‫- برو.
‫بریم، نابغه.
‫بیا بدوییم!
‫این چیه؟
‫"خیابان نیوبوری، بوستون".
‫اون بسته چی بود؟
‫- سلام، آقای پارک. ‫- اوه!
‫- سلام. ‫- خوش اومدید. برید داخل.
‫منظورتون اینه که بخش‌های بیشتری ‫در مورد کره انجام می‌گیرن؟
‫بله، بازخورد موقت واقعا مثبت بود.
‫واکنش به لباس وان، فوق‌العاده بود.
‫طرح ابر، رنگ‌بندی کره‌ای، ‫دانچونگ و پنل هانبوک.
‫وای. همه تحت تاثیر جزئیاتی که کره رو ‫به تصویر می‌کشید قرار گرفتن.
‫در نهایت بیشتر چیزهای کره‌ای هستن ‫که سراسر دنیا محبوب می‌شن!
‫پس وقتی که فیلمنامه اصلاح شده رو گرفتیم ‫می‌خوایم یه لباس دیگه درخواست بدیم،
‫اگه شما مشکلی ندارید...
‫این چه حرفیه. ‫معلومه که مشکلی نداره.
‫اگه به پروژه کمک می‌کنه، ‫هرچیزی می‌خواید ردیفه.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫خیلی‌خب. ‫حالا باید با اشتیاق پیش بریم.
‫بیاید دوباره با سرعت کار کنیم.
‫یه کف مرتب چطوره؟
‫همگی، دست بزنید!
‫برنامه داری؟ ‫کاریه؟
‫هوم...
‫فکر کنم یه رازه.
‫باید حداقل یه خودکار باشه که خوشت بیاد.
‫گمونم از هیچ کدوم خوشش نیومده.
‫چی؟
‫چیزی نیست.
‫پس خدافظ.
‫خدافظ.
‫بعدا می‌بینمت. ‫بهت پیام میدم.
‫ولی داره دیدن کی میره؟
‫پس پدر و مادرت هم توی لس آنجلس هستن؟
‫اوه... نه.
‫مادرم وقتی نُه سالم بود فوت شد.
‫پدرم احتمالا در داجئون تدریس می‌کنه.
‫ما خیلی در ارتباط نیستیم.
‫خب...
‫هر خانواده‌ای مشکلات خودش رو داره.
‫راحت باش بخور.
‫ممنون.
‫خیلی‌خب.
‫وقتی همکاری تموم شد ‫دوباره توی لس آنجلس می‌مونی؟
‫بله، فکر کنم. ‫ولی چرا می‌پرسید؟
‫یعنی یه شعبه توی لس آنجلس باز کنم ‫و بفرستمش اونجا؟
‫ببخشید؟
‫آه. داشتم با خودم حرف می‌زدم.
‫ولی چرا نمی‌خوری؟ ‫هوم؟
‫بعد از اون همه دردسری که توی شرکتتون کشیدی ‫می‌خواستم یه غذایی مهمونت کنم.
‫بخور.
‫چرا فقط از من خواستی؟ ‫بن هم خیلی دردسر کشید.
‫کی؟ ‫می‌دونی، اونی که...
‫اوه... تهیه کننده بن؟
‫خب،
‫مطمئنم که خانواده همسرش ‫خیلی هواش رو دارن.
‫تو اینو یه غذایی از طرف خانواده همسرت بدون.
‫خانواده همسر؟
‫همینطوری میگم...
‫لعنتی. ‫نمی‌تونم این کارو کنم.
‫ببخشید.
‫من واقعا اهل طفره رفتن نیستم،
‫پس بیا رک حرف بزنیم.
‫اوه. ‫حتما، رک باشید...
‫یعنی، هر حرفی دارید بزنید.
‫تو چقدر از گذشته‌ی هاران می‌دونی؟
‫خیلی زیاد.
‫شنیدی که والدینش رو از دست داده؟
‫شنیدم.
‫و هفت سال پیش ‫عشقش رو از دست داد؟
‫اینو هم می‌دونم.
‫حتی بعد که والدینش رو از دست داد،
‫قوی موند،
‫ولی اون حادثه باعث شد که هاران ‫به گفته‌ی خودت،
‫توی زمستون گیر کنه.
‫هاران غذا نمی‌خوره.
‫دوباره؟
‫نه خواب داره، نه خوراک.
‫اگه همینطوری پیش بره می‌میره‌ها، مامان‌بزرگ.
‫اون دیگه حتی جلوی خواهرهاش هم ‫نه لبخند می‌زد...
‫- و نه احساسی ابراز می‌کرد، ‫- سوسیس بخور، هادام.
‫حتی جلوی منم همینطور، ‫با اینکه قبلا مثل دوتا رفیق بودیم.
‫نرید خب.
‫اگه بیرون بلایی سرتون بیاد چی؟
‫سر مامان و بابا که اومد. ‫پس نرید، باشه؟
‫چیزی نیست. هاران، طوری نیست. ‫چیزی نیست.
‫اگه می‌ذاشتم زیر اون همه اضطراب دفن بمونه،
‫حس می‌کردم از دستش میدم.
‫بیا بیرون.
‫چیزی نمی‌خورم.
‫فقط تنهام بذار.
‫پاشو. فورا.
‫می‌دونستم باید هرکاری می‌تونم انجام بدم ‫تا بکشمش بیرون.
‫از الان به بعد اینجا کار می‌کنی.
‫یک ماه بهت وقت میدم ‫تا انباری رو مرتب کنی.
‫چرا داری این کارو می‌کنی؟
‫دلم نمی‌خواد. ‫میرم.
‫این یه دستوره.
‫اگه می‌خوای همچنان زیر سقف خونه‌ی من بمونی،
‫هرکاری میگم انجام بده.
‫باید بی‌رحم می‌شدم ‫و باید قوی می‌موندم.
‫اول باید نجاتش می‌دادم.
‫بیا بیرون.
‫اون یه ذره هم نمی‌تونست تکون بخوره،
‫ولی بالاخره کم کم راه افتاد،
‫و چشم‌هاش شروع به درخشیدن کردن.
‫کم کم دوباره داشت زندگی می‌کرد.
‫حالا دیگه زنده‌ست.
‫از فردا بیا طبقه‌ی سوم سر کار.
‫تو دستیار تازه‌کار تیم طراحی یک، دو و سه میشی.
‫خیالم راحت شد که یه بار دیگه ‫بدون اینکه فرو بپاشه
‫سرپا شد.
‫ولی بعد، عوض شد.
‫- این یه عذرخواهی به خاطر مرخصی رفتنه. ‫- ممنون.
‫اخیرا دوباره لبخند می‌زنه.
‫می‌دونم که با آدم عالی‌ای آشنا شدم.
‫قدردانم.
‫دوباره گریه کردن هم یاد گرفت.
‫آقای سونو.
‫شما چرا...
‫ممنونم.
‫امروز می‌خواستم
‫به عنوان مادربزرگ هاران باهات صحبت کنم، ‫نه رئیس آتلیه.
‫خیلی ممنون که کاری کردی ‫دوباره بتونم...
‫گریه و خنده‌ی هاران رو ببینم.
‫نه، من...
‫کاری نکردم...
‫میگن اگه تقدیر باشه،
‫هرچقدر هم از همدیگه دور باشید ‫باهم آشنا می‌شید.
‫تو این همه راه اومدی اینجا.
‫فکر نمی‌کنم تقدریت فقط کار کردن توی اینجا بوده.
‫به لطف تو،
‫من می‌تونم با آرامش برم.
‫مگه قراره جایی برید؟
‫خب،
‫می‌خوام بعد از بازنشسته شدنم ‫توی فرانسه بمونم.
‫اگه تو کنار هاران بمونی،
‫اونقدر دیگه نگرانش نمی‌شم.
‫آها.
‫ولی خانم کیم،
‫ممکنه اونقدر که فکر می‌کنید
‫من براش خوب نباشم.
‫قلبم داره تند تند می‌زنه،
‫و اشک‌هام هم مدام داره می‌ریزه.
‫قلبم...
‫بیشتر از پام درد می‌کنه.
‫به نظرت مشکلم جدیه؟
‫این حرفا رو ول کن ‫و برو یه بیمارستان بزرگ.
‫نمی‌تونم اینجا درمانش کنم.
‫مطمئنم به خاطر اینه که این روزها ‫سخت تمرین کردم.
‫فقط یه چیزی واسه کبودی بهم بده.
‫میشه بری کنار؟
‫ها؟ ‫اوه...
‫کمکی ازم برمیاد؟
‫یوگیوم چرا اومده بود؟
‫صدمه دیده؟
‫این اطلاعات شخصیه.
‫مریضی چیزیه؟
‫اون باید سالم بمونه.
‫هوم.
‫هی، تو برگشتی.
‫قرار ملاقاتم رو تموم کردم، ‫بنابراین واسه قرار بعدیم با تو اومدم.
‫جدی می‌پرسم، اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫حالا می‌بینی.
‫[نمایشگاه سفالگری کیم سئون]
‫نمایشگاه سفالگری؟
‫امکان نداره.
‫- اوه. اومدید. ‫- مامان‌بزرگ!
‫خدای من.
‫- دلم برات تنگ شده بود. ‫- اخیرا احساس نادیده گرفته شدن می‌کنم.
‫- چطوری؟ ‫- اشکال نداره.
‫حالتون خوبه؟
‫باید می‌گفتی که داریم میایم دیدن ایشون.
‫تقصیر من نیست. ‫بهم نگفت نگم.
‫اگه می‌دونستم، گل می‌گرفتم...
‫به خاطر همین هم گفتم بهت نگه.
‫اصلا وقتی همچین مهمون عزیزی اومده ‫گل می‌خوام چیکار؟
‫مگه زن و شوهرید؟
‫ای بچه پررو.
‫باید بهم می‌گفتی که داری میری آمریکا.
‫- وقتی گوشیت نمی‌گرفت نگران شده بودم. ‫- گفتم که.
‫- یهو مجبور شدم برم... ‫- با اینحال باید بهش می‌گفتی.
‫مگه نه؟
‫عجب. ‫دو نفری علیه من شدید؟
‫این خیلی بدجنسیه. ‫من رفتم.
‫بیا یه نگاهی بنداز. ‫و لیوانی که دفعه قبل درست کردی رو بردار.
‫خیلی خوشگل شده.
‫واقعا؟ ‫خیلی هیجان‌زده‌ام.
‫دست‌هام خوشگل شدن، مگه نه؟
‫کسی نمیاد دنبالم؟
‫منم دلم محبت می‌خواد!
‫اوه. ‫این یکی یه خرده فرق داره.
‫خطوط به نظر نسبتا زبر میان، ‫ولی خیلی باحاله.
‫خطوط جاهایی هستن که تعمیرشون کردم.
‫تکه‌های خرد شده رو سرهم کردم.
‫مگه میشه تکه‌های خرد شده رو سرهم کرد؟
‫می‌دونی درخت جلا چیه، درسته؟
‫شیره‌اش به عنوان یه چسب طبیعی عمل می‌کنه.
‫وقتی تکه‌ها رو بچسبونم ‫و بذارم با احتیاط خشک بشه...
‫بعد به یه اثر هنری جدید تبدیل می‌شن.
‫خرد می‌شن، صدمه می‌بینن، ‫بعد التیام پیدا می‌کنن
‫و در این روند، به عمق می‌رسن.
‫مشابه آدم‌هاست، درسته؟
‫اوه... میشه یه بشقاب شکسته رو هم درست کرد؟
‫یه بشقابیه که برای مامانم عزیز بود، ‫ولی دیگه از اونا نمی‌فروشن.
‫بیارش پیش من. ‫تمام تلاشم رو می‌کنم که درستش کنم.
‫خانم کیم.
‫اومدید. صبر کنید.
‫یه نگاهی به نمایشگاه بنداز.
‫دیگه نباید اینطوری همدیگه رو ببینیم.
‫من تنها می‌شم.
‫نباید بری بهشون سلام کنی؟ ‫به نظر میاد دوست‌هاش هستن.
‫چان، بیا سلام کن.
‫باشه.
‫الان برمی‌گردم.
‫اوه. ‫بچه‌ای که توی تعطیلات میومد؟
‫- بله. ‫- خیلی خوشتیپ شدی!
‫ممنون. ‫خیلی خوب از آب در اومدم، مگه نه؟
‫ای وای. ‫ببینید چقدر پررو شده.
‫تو قبلا اونو چان صدا می‌زدی.
‫عشق سابقت، هیوکچان.
‫سونو چان؟
‫سونو...
‫چان.
‫اونم مثل خودم بی‌عاره.
‫اوه؟ ‫کسی اینجا نیست.
‫همه رفتن خونه.
‫هایونگ نیست؟
‫امروز می‌خواستیم راجع‌به مصالح جدید صحبت کنیم.
‫کل روز بی‌حال بود، ‫مثل همیشه نبود
‫و زود رفت خونه.
‫بهش زنگ بزن.
‫خدافظ.
‫خانم سونگ.
‫الو؟
‫شما دوستشون هستید؟
‫ایشون مدام دارن نوشیدنی می‌خورن و می‌خوابن.
‫بهتره بیاید ببریدشون خونه.
‫آه.
‫صبح بخیر.
‫ولی من کِی اومدم سر کار؟
‫تو از سر کار رفتی. ‫اینجا کافه‌ست.
‫من می‌برمت خونه.
‫چی؟ کجا بریم؟ خونه؟
‫نه، نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم با هادام رو در رو بشم.
‫من باید بیشتر راجع‌به مامان و بابا ‫براش تعریف می‌کردم.
‫باید می‌دونستم چه حسی داره.
‫باید می‌دونستم
‫تا کسی صدمه نبینه.
‫که اون موقع هادام همش 6 سالش بود.
‫ولی توی تصادف اون همراه مامان بابا...
‫توی...
‫ماشین بود...
‫سرده.
‫آخه تو داشتی گریه می‌کردی...
‫آب دهنه.
‫بریم.
‫خیلی‌خب.
‫جی‌پی‌اس...
‫صبر کن.
‫سونگسو‌دونگ؟
‫اشتباه کردم؟
‫تو پنج‌شنبه قبل به سونگسو‌دونگ رفته بودی؟
‫همراه مامان‌بزرگ بودی، درسته؟
‫- نه. ماشین رو روشن می‌کنم. ‫- صبر کن.
‫من اون روز مامان‌بزرگ رو دیدم.
‫مطمئنم که دیدم داشت گریه می‌کرد.
‫گریه می‌کرد؟
‫پس به سونگسو‌دونگ رفته بودی، درسته؟
‫این کامل بیدارم کرد.
‫خبریه؟
‫قضیه چیه؟
‫متاسفم، ولی بیا فعلا بیخیالش بشیم.
‫لطفا.
‫[سالمند گم شده با بیماری زوال عقل]
‫مدام داری بهش نگاه می‌کنی. ‫اینقدر تحت تاثیر قرار گرفتی؟
‫مطمئنی که واقعا من اینو درست کردم؟
‫چون افتضاح بود ‫دوباره شما درستش کردید؟
‫معلومه که نه.
‫خیلی دوست دارم باهاتون شام بخورم، ‫ولی با آدم‌هایی که کمکم کردن قرار دارم.
‫من چند روزی توی سئول می‌مونم، ‫پس بیاید یه روز باهم غذا بخوریم.
‫و ظرف مادرت رو هم بیار.
‫باشه.
‫ظرف مادرش؟ ‫منظورت چیه؟
‫چرا نسبت به همه‌چیز کنجکاوی؟
‫مامان‌بزرگ، جلوی اون این کارو نکن.
‫لپ‌هات خیلی کشیدنی‌ان.
‫هوا خیلی خوبه.
‫چطوره شام...
‫ببخشید، ولی بهتره قبلش بری خونه.
‫- بعدا می‌بینمت. ‫- کجا میری؟
‫خانم سونگ!
‫زیاد مودب بودن ناراحتش می‌کنه.
‫ولی حداقل باید یه لوسیون دست بهش بدم.
‫ها؟
‫اوه؟ رفته؟
‫صبر کن.
‫- اینجا نیست؟ ‫- رفته؟
‫می‌تونیم بعدا برگردیم...
‫هوم؟
‫بابا. بابا!
‫دیگه باید چیکار کنم تا بس کنی؟
‫بیا بریم.
‫- صبر کن، من... ‫- چان.
‫تو برگشتی.
‫اون همین طرفا کار داشت
‫و وقتی تابلو رو دید ‫اومد بهم سلام کنه.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫یه کنفرانس بین‌المللی همین طرفا برگزار شده بود.
‫مدرسه‌ات...
‫نه، مدرسه سابقت و چند مدرسه دیگه...
‫کافیه.
‫اصلا کنجاو نیستم بدونم.
‫- بیا بریم. ‫- حالت چطوره؟
‫این روزها اوضاعت چطوره؟
‫جایی میری؟
‫چرا داری پاسپورتت رو می‌بری؟
‫نمی‌خوام توی کره بمونم.
‫تصمیم خوبی گرفتی.
‫به قدر کافی درمان شدی، ‫پس می‌تونی برگردی مدرسه...
‫من...
‫برنمی‌گردم مدرسه.
‫دیگه درس نمی‌خونم.
‫چی؟ ‫تو همین الانش هم وقت زیادی تلف کردی.
‫فقط به خاطر یه حادثه ‫می‌خوای از همه‌چیز بگذری؟
‫اینقدر عین بچه‌ها رفتار نکن ‫و منطقی باش.
‫تو باید کارشناسی ارشدت رو تموم کنی ‫و برنامه دکترا رو...
‫منو نمی‌بینی؟
‫همه‌جام جای سوختگی هست ‫و یه گوشم هم نمی‌شنوه.
‫- تو به این میگی "یه حادثه"؟ ‫- دیگه گذشته.
‫مقصر دونستنش چیزی رو تغییر نمیده.
‫اینقدر به حال خودت تاسف نخور!
‫حالا می‌فهمم.
‫به خاطر همین هم ولت کرد. ‫به خاطر خودت بود.
‫همینطوری الکی نرفت،
‫تو مجبورش کردی بره!
‫منم میرم.
‫واسه خودم زندگی می‌کنم،
‫پس فقط فکر کن که پسر احمق و فرمانبردارت...
‫توی همون انفجار...
‫مُرد.
‫چرا داری اینطوری رفتار می‌کنی؟
‫تو قبلا هیچوقت نگران من نشده بودی.
‫اون موقعی اینجا دیدمت،
‫پس رفتم که یه وقت معذب نشی.
‫نمی‌دونستم برمی‌گردی.
‫حق با توئه.
‫واقعا معذبم.
‫پس اگه یه وقت دوباره منو جایی دیدی،
‫حتی سلام هم نکن.
‫چان، اینطوری نکن!
‫می‌خواید همچنان وانمود کنید ‫با هم غریبه هستید؟
‫حالا که همدیگه رو دیدید... ‫هوم؟
‫گل‌ها رو بده بهش. ‫من میرم.
‫- چان، بیا حرف بزنیم... ‫- بس کن!
‫چان! نکن. ‫دست نگه دار.
‫ولش کن! ولش کن!
‫ولش کن.
‫این کارو نکن!
‫چان، ولش کن!
‫برو. ‫همه‌تون برید!
‫ای وای. ‫بذار ببینم.
‫وای نه.
‫ببخشید.
‫عیب ندازه. اصلا متوجه هم نشدم. ‫واقعا خوبم.
‫مامان‌بزرگ، ازش مراقبت کن.
‫صبر کن...
‫اون الان نمی‌تونه...
‫باهات روبرو بشه.
‫لعنتی...
‫من می‌تونم ظرف سفالی رو درست کنم،
‫ولی رابطه اونا رو نمی‌تونم کاریش بکنم.
‫اونا خیلی وقته که شکاف عمیقی بین‌شون دارن.
‫می‌تونید جواب بدید.
‫ببخشید، صبر کن.
‫بله، جناب مدیر.
‫بله.
‫البته.
‫[پروفسور سانوو سئوک]
‫"دانشگاه علوم"؟
‫از بوش...
‫به نظر محلول رقیق شده‌ی سدیم هیپوکلریت میاد.
‫به دلیل پراش آفتاب، ذرات ابر...
‫ﺑﻮی ﻧﻢ ﺑﺎﺭﻭﻥ.
‫مدرسه سابقت و چند مدرسه دیگه...
‫فکر می‌کنم توی اون رشته تخصص داشتی.
‫به نظر میاد توی مهندسی تخصص داشتی.
‫اصلا بهم نمیگه که قبل از کل‌آرتس ‫چیکار می‌کرد.
‫من مثل یه جسد زندگی می‌کردم.
‫لباس چرک...
‫لباس چرک هست؟
‫قلمی که همیشه استفاده می‌کردی کجا رفته؟
‫گمش کردم و دیگه پیداش نکردم.
‫حالا از یه جدید استفاده می‌کنم.
‫چیز خاصی نیست.
‫صبر کن.
‫این قلم اینجا چیکار می‌کنه؟
‫ها؟ ‫نابغه.
‫آقای سونو.
‫اوه؟ ‫شما اینجایید.
‫بله، داشتم لباس چرک‌ها رو جمع می‌کردم.
‫ولی چرا اومدی بالا؟
‫ببخشید، بدون سوال کردن اومدم.
‫فقط می‌خواستم آقای سونو رو ببینم. ‫باید چیزی رو بهش بدم.
‫هنوز نیومده خونه.
‫بریم. ‫برات قهوه دم می‌کنم.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫چی شده؟
‫صدمه دیدی؟
‫یه خراش کوچیکه.
‫بریم قدم بزنیم.
‫امروز نتونستیم بریم قدم بزنیم.
‫می‌تونید برید. ‫قهوه نمی‌خوام.
‫من اینجا منتظر آقای سونو می‌مونم.
‫مطمئنی؟
‫هی، هاران...
‫در خصوص قبلا...
‫نه، ولش کن.
‫زود برمی‌گردم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫[کافه شیم]
‫چرا نمیاد؟
‫اوه؟
‫اومدی.
‫کجا بودی تو...
‫بیا بریم داخل. ‫به نظر خسته میای.
‫ببخشید.
‫که اونطوری رفتم
‫و بهت آسیب زدم.
‫عیب نداره.
‫من کاملا خوبم.
‫همش تقصیر منه.
‫من خوخواهی کردم که سعی کردم ‫کنار تو بمونم.
‫چی داری میگی؟
‫به جای این چرت و پرت‌ها ‫بیا برام چای دم کن.
‫من کلی فکر می‌کردم...
‫فکر نمی‌کنم ایده خوبی باشه که ‫ما اینقدر صمیمی باشیم، پس...
‫اینو می‌بینی، درسته؟
‫وای. ‫وقتی دیدمش خیلی تعجب کردم.
‫این خطوط جاهایی هستن که مامان‌بزرگت ‫تعمیرشون کرده.
‫خطوط قشنگ‌ترش نمی‌کنن؟
‫به نظر تحسین برانگیز هم میاد.
‫- خانم سونگ. ‫- برای من...
‫تو این خطوط هستی.
‫خانم سونگ!
‫اولین بارش برف...
‫رد هواپیما...
‫وای، چه قشنگه.
‫جامسوگیو...
‫و یه اسم به خصوص...
‫همگی خاطرات بدی بودن، ‫بنابراین فکر می‌کردم هیچوقت پشت سرشون نمی‌ذارم.
‫ولی به لطف یه نفر،
‫حالم خوب شد...
‫کسی که اونا رو با خاطرات خوش پوشوند.
‫بعد تو سر یه خراش کوچیک ‫همچین حرفی می‌زنی؟
‫خیالم راحت شد که اینجا دیدمت.
‫به لطف تو، من راهی پیدا کردم،
‫پس این بار، چطوره تو هم...
‫با پدرت امتحانش کنی؟
‫این غیرممکنه.
‫بار اولی که همدیگه رو دیدیم ‫رو یادت میاد، درسته؟
‫من بی‌احساس بودم و ازت دوری می‌کردم.
‫منم فکر می‌کردم غیرممکن بود.
‫ولی به گمونم چنین چیزی ‫هرگز توی رابطه بین آدم‌ها وجود نداره.
‫من مثال بارزی ازش نیستم؟
‫اینو توی نمایشگاه برداشتم.
‫لابد همیشه اینو دستش می‌کنه.
‫توی این عکس هم دستشه.
‫تا حالا ندیدمش.
‫واقعا؟
‫نقاشی پشتش شبیه اونیه که ‫توی خونه مامان‌بزرگت دیدم.
‫حتما وقتی که خراب بوده هم ‫از دستش درش نیاورده.
‫خیلی وقت پیش ‫اونو برای روز پدر...
‫از یه فروشگاه لوازم تحریر
‫براش خریدم.
‫شاید...
‫می‌خواسته میونه‌تون رو درست کنه.
‫تمام این مدت ‫این ساعت خراب رو پوشیده.
‫بهتره بذارم یکم تنها باشی.
‫ممنون.
‫من عادت دارم آدم‌هایی که می‌خوام دلداری بدم ‫رو بغل کنم.
‫اینو من میگم.
‫چرا مدام ازم تقلید می‌کنی؟
‫کاش زودتر با همدیگه آشنا شده بودیم.
‫اونوقت زودتر صمیمی می‌شدیم ‫و منم از اول بهتر رفتار می‌کردم.
‫حداقل وقتی می‌ترسیدی چشم‌هات رو باز کنی
‫بغلت می‌کردم.
‫تو هم منو نجات دادی.
‫تو همین الانش هم این کارو برام کردی.
‫نابغه، می‌دونی که هاران باید خوشحال بشه، درسته؟
‫اینکه که من از اون حادثه زنده موندم ‫ولی اون زنده نموند...
‫عشقش فوت شد.
‫رفته بود بوستون درس بخونه، ‫ولی یهو فوت شد.
‫"خیابان نیوبوری، بوستون"؟
‫همیشه تو چیزهایی بهم دادی.
‫از الان به بعد ‫واقعا باید باهات مهربون باشم.
‫اونوقت...
‫ممکنه بیشتر ازت خوشم بیاد.
‫اشکال نداره...
‫که بیشتر ازم خوشت بیاد.
‫اگه بیشتر ازت خوشم بیاد...
‫ممکنه بیشتر طمع کنم.
‫اشکال نداره
‫که بیشتر طمع کنی.
‫[در فصل درخشان تو]
‫چرا مدام میگی طمع‌کاریه که ازم خوشت بیاد؟
‫- جدی میگی، درسته؟ ‫- آره.
‫چطوره بذاری زمان با بابات ‫دوباره به حرکت در بیاد؟
‫گذشته‌ها گذشته،
‫و زمانی که الان داری مهمه.
‫اون چیزیش نشده، درسته؟
‫چه اتفاقی داره برات می‌افته؟
‫سونو چان این قلم رو برات پیدا کرد.
‫و این یه نماد خوش‌شانسیـه.
‫امکان نداره. ‫این چیه؟
‫[در فصل درخشان تو]
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M