‫[در فصل درخشان تو]
‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و حیوانات ‫در محیط امنی صورت گرفته.]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫ولی چرا میگی طمع‌کاریه که
‫ازم خوشت بیاد؟
‫چون به زودی برمی‌گردی؟
‫الان دیگه مهم نیست که طمع‌کار باشم.
‫به هرحال نمی‌تونم جلوی احساساتم رو بگیرم.
‫پس ادامه میدم،
‫چون نمی‌خوام زمان باهم بودنمون رو هدر بدم.
‫پس دیگه نگو داری طمع می‌کنی.
‫اگه دوباره بگی،
‫ازش چشم‌پوشی نمی‌‌کنم.
‫پس باید مراقب باشم.
‫[قسمت هشتم]
‫اینقدر بهش زل نزن.
‫تا فردا دیگه اصلا معلوم نمیشه.
‫اوه. حتما به مامان‌بزرگت هم زنگ بزن.
‫بعد از اینکه اونطوری رفتی ‫خیلی نگران میشه.
‫بهش زنگ می‌زنم.
‫من قبلا دقیقا مثل اون ساعت بودم.
‫در زمان متوقف شده بودم، ‫ولی یکی زمان رو برام به حرکت در آورد.
‫اینطوری.
‫چطوره بذاری زمان با بابات ‫دوباره به حرکت در بیاد؟
‫گذشته‌ها گذشته.
‫الان مهم
‫زمانیه که از الان به بعد جریان پیدا می‌کنه.
‫عشقش فوت شد.
‫رفته بود بوستون درس بخونه، ‫ولی یهو فوت شد.
‫هی، هم‌خونه.
‫اینکه که من از اون حادثه زنده موندم ‫ولی اون زنده نموند...
‫خوبه که خالیش کردی.
‫می‌خوام یکی توی زندگیش شاد باشه.
‫اون یه تحول خوشایند بود که ‫باعث شده دوباره زندگی کنم.
‫آقای پارک، ما...
‫معلومه. می‌دونم.
‫به سلامت برسونش خونه.
‫بیا بریم، نابغه.
‫برو داخل.
‫خدافظ.
‫جلوت رو نگاه کن.
‫خطرناکه که از تپه بیفتی.
‫خیالم راحت شد.
‫گرمته.
‫آخه...
‫انگار دارم خواب می‌بینم.
‫باورم نمیشه.
‫کاری کنم واقعی‌تر به نظر بیاد؟
‫نه، ممنون.
‫من دیگه میرم. ‫برو داخل.
‫توی راه مراقب باش.
‫خیالم راحت شد.
‫صبر کن.
‫دوباره داروهات رو نخوردی؟
‫بهت گفته بودم که سر موقع بخوری.
‫بیا این هفته بریم بیمارستان.
‫وقتی همراه من نیستی ‫جواب آزمایش آنزیم قلبیت رو توی کیف پولت نگه دار
‫تا اگه یه وقت غش کردی ‫یکی بتونه بخونتش.
‫باید بریم، باشه؟
‫منو فقط به چشم یه پسر غر غرو نگاه کن،
‫و باهام بیا.
‫خیلی‌خب.
‫تو هم
‫باید منو به چشم پدری ببینی که ‫به حرف‌هات گوش میده،
‫پس هرچیزی که
‫برات سخته به بقیه بگی رو بهم بگو.
‫می‌تونی هرچی که اذیتت می‌کنه رو بهم بگی.
‫من فضای امن تو می‌شم.
‫نمی‌خواستم ارتباطم رو با خانم سونگ قایم کنم...
‫واقعا دوستش داری، درسته؟
‫- آره. ‫- خیلی‌خب.
‫بذار دوباره شاد باشه.
‫دلیلی نیاز نداری که بخوای یکی خوشحال باشه.
‫تا زمانی که دلت پاک باشه، اشکال نداره.
‫خانم سونگ، یه بسته بین‌المللی دارید.
‫وای.
‫بالاخره نمونه طرحم رو کشیدم.
‫بگید هورا!
‫همش به لطف این قلمه.
‫ولی چطور ایده فرستادن قلم ‫به ذهنت رسید؟
‫همش به این فکر می‌کردم که گفتی ‫حس می‌کنی گیر کردی.
‫منم قبلا همچین حسی داشتم.
‫اون موقع، منم همین فکر رو می‌کردم.
‫اگه...
‫فقط یه ترک کوچیک واسه تنفس وجود داشت، ‫می‌تونستم زنده بمونم.
‫ولی...
‫اون "اگه" هیچوقت برام محقق نشد.
‫به گمونم می‌خواستم
‫اون قلم همون "اگه" برای تو باشه.
‫چان خیلی خوب درکم می‌کنه...
‫ببخشید، داشتم چرت و پرت می‌گفتم.
‫دیگه باید برم.
‫- امروز کارت عالی بود. ‫- همچنین.
‫- من اول برمی‌گردم کره. ‫- باشه، حتما.
‫شاید به خاطر گم کردن قلمیه که ‫هفت سال ازش استفاده کرده بودم،
‫ولی دو روزی که اینجا بودم ‫نتونستم چیزی طراحی کنم.
‫بله، هفت سال پیش. ‫اوایل جولای.
‫و روش نوشته هاران.
‫یه لحظه.
‫آره. ‫ما اسم مدل و فایل طرح نوشته رو داریم.
‫گذشته‌ها گذشته.
‫الان مهم...
‫- زمانیه که از الان به بعد جریان پیدا می‌کنه. ‫- زمانیه که از الان به بعد جریان پیدا می‌کنه.
‫[در فصل درخشان تو]
‫مامان‌بزرگ.
‫کجا بودی؟
‫سر یه جلسه بودم.
‫قرار شام‌مون دیر تموم شد.
‫با همچین لباسی جلسه داشتی؟
‫و این چیه...
‫خودم انجامش میدم.
‫خسته‌ام. ‫میرم بخوابم.
‫مامان‌بزرگ، تو سونگسو‌ رفته بودی...
‫ببخشید، ولی فعلا بیخیالش شو.
‫لطفا.
‫چی؟
‫فقط اینکه...
‫با خودم گفتم اخیرا خیلی حرف نزدیم.
‫مطمئنی که مشکلی نیست؟
‫مشکل اینه که وقتی خیلی خوابم میاد ‫داری سوال می‌پرسی.
‫برو بخواب.
‫باشه. شب بخیر.
‫چرا دمپایی‌هاش اینطوری‌ان؟
‫ممکن نیست جلسه رفته باشه.
‫پس کجا رفته؟
‫[معاینه]
‫در داره بسته میشه.
‫بذار سوار شم!
‫ممنون.
‫این چیه؟
‫اون همیشه خدا آراسته‌ست ‫بعد موهاش بهم ریخته؟
‫باشه، بررسی می‌کنم و ایمیل می‌زنم.
‫دیر کرده و موهاش هم بهم ریخته‌ست؟ ‫اونم آقای یئون؟
‫جریان چیه؟ ‫ازش بعیده.
‫نگاه کن. ‫سرسام‌آور نیست؟
‫- دیوونگیه. ‫- واقعیه؟
‫ببخشید! ‫چیکار می‌کنید؟
‫هایونگ! ‫سئونگ‌گیو یه عکس کمیاب گرفته.
‫چه عکسی؟
‫داشتم عکس‌هایی که موقع تحقیقات ترند ام ‫گرفته بودم رو مرتب می‌کردم...
‫و شوکه شدم.
‫اون آقای یئون خشک و سختگیر ‫زنی توی زندگیش داره؟
‫این سرسام‌آوره!
‫ولی خیلی بهم میان.
‫واقعا.
‫خجالت هم خوب چیزیه.
‫چرا وقتی دیر اومده ‫داره سر و صدا می‌کنه؟
‫هی، نگاه کنید.
‫اون رئیس لا مد اکلاتـه،
‫و اون یکی دیگه از رئیس‌ها و شوهرشه.
‫ای بابا.
‫سئونگ‌گیو! ‫فقط یه قرار ملاقات کاری داشتن.
‫پس اونا رئیس‌های لا مد اکلات بودن.
‫شرمنده.
‫ای بابا. ‫چرا یهو داره سوت می‌زنه؟
‫اون یا خوشه یا عصبانی.
‫راست میگه.
‫چرا خیال من راحت شده؟
‫ولی کنجکاوم بدونم که آقای یئون
‫اگه با کسی هم باشه ‫بازم همون حالت چهره‌ رو داره یا نه.
‫نه بابا. ‫مطمئنم فرق می‌کنه.
‫ممکنه با زنی که دوست داره ‫خیلی مهربون باشه.
‫مهربون؟
‫دستت.
‫چون کفش پاشنه بلند پوشیدی ‫ممکنه لیز بخوری.
‫این اتفاق واسه دوستم افتاد،
‫عه...
‫ولی پسره
‫برگ‌های روی خاک رو با دست‌های خالیش کنار زد ‫تا دختره لیز نخوره.
‫این چه معنی‌ای داره؟
‫با دست‌هاش؟
‫این عشقه.
‫عشق؟
‫پس اگه زنه گریه کرده باشه،
‫و پسره با ترحم بهش نگاه کرده باشه ‫و با دستش اشک‌هاش رو پاک کرده،
‫معنیش چیه؟
‫عشق.
‫اون عاشقمه؟
‫و از اونجایی که تو زیادی روی تمام کارهاش ‫مانور میری
‫یعنی تو هم دوستش داری.
‫نه، این در مورد من نبود.
‫دوستم بود.
‫معلومه که راجع‌به خودت بود.
‫دوستم توی یه دورهمی بچه‌های مدرسه ‫برام تعریف کرد.
‫ای دروغگو.
‫خانم سونگ هایونگ.
‫- مصالح جدیدی که گفته بودی... ‫- آه.
‫هوم...
‫الو؟
‫بله، سلام.
‫یه تماس فوری دارم.
‫الان سرت شلوغه؟
‫منم سرم شلوغه.
‫وقتی اینو بهش میدم چی بگم؟
‫هوم؟
‫هی، گفته بودی غروب میای.
‫قراره یکی رو اینجا ببینم.
‫خدای من.
‫منظورت منم؟
‫با من قرار داره!
‫- هوم؟ ‫- چی؟ چه یهویی.
‫کاری پیش اومده، ‫بنابراین امروز داره برمی‌گرده مونگیئونگ.
‫وای. ‫می‌خواستید بدون من همدیگه رو ببینید؟
‫- همیشه به من محل نمی‌دید. ‫- درسته.
‫قهر کرد.
‫اینجا قشنگه.
‫وای.
‫شکسته و ترک هم خورده.
‫و انگار چندتا از تیکه‌هاش هم گم شدن. ‫هوم؟
‫درست کردنش سخته؟
‫می‌تونم درستش کنم.
‫ممکنه یکم زمان ببره،
‫ولی تا زمانی که ناامید نشیم، ‫یه جوری میشه درستش کرد.
‫با اولش فرق می‌کنه،
‫ولی بیاید فکر کنیم که داریم قوی‌ترش می‌کنیم.
‫خیلی ممنون.
‫بفرمایید قهوه‌تون.
‫لابد نوه‌ام خیلی شما رو اذیت می‌کنه.
‫اگه اذیتتون کرد،
‫می‌تونید یکی بزنید توی پشتش ‫و بندازیدش بیرون.
‫واقعا؟
‫اونقدر اخیرا سرم غر می‌زنه ‫که بهش فکر کردم.
‫حتما یادم می‌مونه.
‫بس کن.
‫لابد نسبت به خونه کنجاو هستید.
‫می‌تونید بعد که کارتون تموم شد نگاهی بندازید.
‫نه، فضای شخصی شماست. ‫نباید این کارو کنم...
‫اشکال نداره. ‫خونه‌ی چان هم هست.
‫بعدا خونه رو نشونشون بده.
‫اینکه می‌بینم با یه آدم خیلی مهربون زندگی می‌کنی ‫خیالم رو راحت می‌کنه.
‫باهاش خوب رفتار کن، خب؟
‫حتما.
‫وای.
‫پس چطوره بذاری زمان با بابات ‫دوباره به حرکت در بیاد؟
‫چان.
‫چیزی نیست. ‫ولش کن.
‫هیچی.
‫دوباره کِی میای دیدنم؟
‫اون بچه پررو حتی بدرقه‌ام هم نکرد.
‫باید یکی بخوابونم زیر گوشش.
‫مامان‌بزرگ.
‫میشه سر راه منو هم برسونی؟
‫کجا؟
‫داجئون.
‫نمی‌دونم اونجا چیکار می‌کنم،
‫ولی به نظرم حداقل باید اینو بهش پس بدم.
‫هوم.
‫من این آخرهفته یوگیوم رو دیدم.
‫داشت با دوست‌هاش می‌رفت کارائوکه.
‫این روزها خیلی بهت خوش می‌گذره؟
‫کارائوکه خوش گذشت؟
‫چی؟ من...
‫آره، بهم خوش گذشت.
‫انگار به تو هم خوش می‌گذشت.
‫تو یه نوشیدنی به سوکیون دادی ‫که روش شکلک قلب داشت.
‫چی؟
‫پس دیدیش.
‫آره، این روزها خوشحالم.
‫واقعا خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫آره، پس بیا هر دومون با خوشحالی زندگی کنیم.
‫[مهندسی شیمیایی و بیولوژیکی] ‫[استاد سانوو سئوک]
‫کمکم ازم برمیاد؟
‫اوه. اومدم استاد سانوو رو ببینم.
‫آه.
‫رفتن دفتر رئیس.
‫میشه بپرسم به خاطر چی تشریف آوردید؟
‫ما خانواده‌ایم.
‫- اگه اینجا نیست... ‫- احتمالا زود برمی‌گردن.
‫چطوره داخل منتظر بمونید؟
‫آه...
‫دیر کردن.
‫باهاشون تماس بگیرم؟
‫نه، میرم.
‫میشه اینو اینجا بذارم؟
‫حتما، بفرمایید.
‫[دانشگاه علوم کره]
‫بذار اینو نگه دارم، بابا.
‫تا کِی می‌خوای به این کارت ادامه بدی؟
‫دیگه چیکار کنم که تمومش کنی؟
‫ببخشید، گفتید خانواده‌شون هستید.
‫شما پسرشون هستید که به عنوان یه انیمیشن‌ساز ‫توی آمریکا کار می‌کنید؟
‫خودتونید، درسته؟
‫خیلی تعریفتون رو از استاد سانوو شنیدم.
‫همیشه هر فیلمی که منتشر میشه ‫رو سریع میره تماشا کنه.
‫حتی برای دانشجوهاش هم بلیط می‌خره.
‫میشه یه سوالی ازتون بپرسم، آقا؟
‫شنیدم یه نانوایی معروف این طرفا هست.
‫می‌دونید کجاست؟
‫بله؟
‫اومدم نون بخرم.
‫شنیدم یه نانوایی خیلی معروف اینجا هست.
‫خیلی دروغگویی.
‫نگران بودی که دوباره اتفاقی افتاده باشه؟
‫خب...
‫اومده بودم تا ترندهای مد داجئون رو هم ببینم.
‫وای.
‫اینجا چقدر همه خوش‌پوشن.
‫و فکر کردم که اگه اتفاقی افتاده باشه،
‫می‌تونم بغلت کنم.
‫نگاهش کن.
‫موقع رفتن به گیونگجو، توی فرودگاه ‫و حالا داجئون...
‫مدام داری اینطوری غافلگیرم می‌کنی.
‫تو باعث میشی امیدوار بشم.
‫مدام فکر می‌کنم که هرجایی ظاهر میشی.
‫باشه.
‫هرجا که باشی ظاهر می‌شم ‫تا امیدوار بشی.
‫سونو چان!
‫خیلی خوشحالم که حالت خوب شده.
‫استاد سانوو دقیقا قبل از ارائه پژوهشش ‫رهاش کرد
‫تا وقتی که بدجور صدمه دیده بودی ‫توی آمریکا ازت مراقبت کنه.
‫ما هرکاری می‌تونستیم کردیم.
‫حالا فقط باید امیدوار باشیم که زنده می‌مونه.
‫حقیقت اینه که، باید بدونید
‫احتمال به هوش اومدنش خیلی زیاد نیست.
‫بابت ساعت...
‫ممنون.
‫شاید بهتره بری مدرکت رو پس بدی.
‫یه استاد مهندسی معروف ‫حتی نمی‌تونه یه ساعت رو تعمیر کنه؟
‫الان داره خوب کار می‌کنه.
‫ممنونم...
‫که درستش کردی.
‫اگه قدردانی،
‫می‌تونی بعدا برام جبران کنی.
‫مامان‌بزرگ زنگ زد.
‫ازم تشکر کرد و گفت که خوب کاری کردم.
‫واقعا؟
‫عالیه.
‫خیلی خوشحالم که بهش پسش دادی.
‫اون ساعت حتما الان چند برابر باارزش‌تره.
‫می‌تونست اینطوری تموم بشه که ‫به خاطر گم کردنش ناراحت باشه،
‫ولی الان، ساعتیه که پسرش درستش کرد ‫و بهش برگردوند.
‫میشه دوباره یه لحظه ببینمت؟
‫ها؟
‫تو از کجا...
‫وقتی به اون رستوران رفته بودیم رو یادته؟
‫موقعی که به خاطر گوشم حالم خوب نبود.
‫داخل سر و صداست. ‫من میرم وسایل‌مون رو میارم.
‫حتما اون موقع ‫قاطی وسایل من شده بود.
‫اینجا که لوازمم رو در آوردم پیداش کردم.
‫آه...
‫ولی دیگه بهش نیاز ندارم.
‫همین الانش هم دارم از یه قلم دیگه استفاده می‌کنم.
‫تازشم، الان کلی قلم دارم.
‫یکی یه عالمه قلم بهم هدیه داد.
‫به خاطر همین هم الان دارم پسش میدم.
‫من...
‫اون موقع نگران بودم که
‫تو رو یاد خاطرات گذشته بندازم.
‫ولی با خودم گفتم که الان دیگه دلت نمی‌لرزه.
‫اینو به چشم یه قلمی ببین که کارآمدتر از بقیه‌ست ‫و ازش استفاده کن.
‫از اونجایی که خودم انیمیشن‌سازم ‫می‌دونم داشتن یه ابزار
‫که مناسب آدمه چقدر مهمه.
‫می‌تونم دیگه به این قلم عادت کنم.
‫بذار یه لحظه اینو بردارم.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫فقط این قلم رو
‫به چشم قلمی نگاه کن که من برات پیدا کردم، ‫نه قلمی که هدیه گرفتی
‫یا قلمی که وقتی گمش کردی ‫ناراحتت کرد.
‫و... اینم یه نماد خوش‌شانسیه.
‫می‌دونی که وقتی یه ابر پیرارنگی ببینی ‫شانس میاری.
‫حالا هر روز می‌تونی ببینیش،
‫بنابراین هر روز خوش شانسی.
‫فقط ازش استفاده کن.
‫از صمیم قلب می‌خوام دوباره ازش استفاده کنی.
‫خیلی‌خب.
‫حتما.
‫الان دیگه قلمیه که تو برام پیدا کردی.
‫الو؟
‫واقعا؟
‫خیلی‌خب.
‫ممنون. باشه.
‫امکان نداره.
‫- باور نکردنیه. ‫- چی شده؟
‫اتفاق واقعا خوبی افتاد.
‫دارم یه جایزه می‌گیرم.
‫جایزه بهترین طراح در مراسم اهدای جوایز مُد.
‫دیدی؟ ‫گفتم که شانس میاری.
‫تبریک میگم.
‫نابغه.
‫اینجایی؟
‫ها؟
‫هی، نابغه.
‫چیزی اونجاست؟
‫چی...
‫نابونگ!
‫این موقع شب اینجا چیکار می‌کنی؟
‫هی، مانجی.
‫می‌خواستم بعد از کار ‫یه لیوان قهوه بخورم،
‫ولی نفهمیدم که خیلی دیروقته.
‫برف قشنگ بود، ‫واسه همین داشتم یکم تماشاش می‌کردم.
‫خیلی دیروقته...
‫و اصلا لباس گرم هم تنت نیست.
‫سرده.
‫زود باش، بریم داخل.
‫خودت رو گرم کن.
‫آخه جریان چیه؟
‫اونقدر غرق در کار بودم که متوجه ساعت نشدم.
‫خودت که می‌دونی چقدر حواسم می‌تونه متمرکز بشه.
‫مطمئنی که مشکلی نیست؟
‫واقعا همه‌چیز روبراهه؟
‫این یه جور چالشیه که ترند شده؟
‫چرا همه دارن اینو ازم می‌پرسن؟
‫یعنی چون خیلی سرم شلوغ بوده ‫از مراقبت پوستی‌ام غافل شدم؟
‫یکم چای گرم بخور.
‫آخه تو...
‫چت شده؟
‫[مایع ظرفشویی] ‫[اسطوخودوس]
‫تو هادام من نیستی؟
‫منم.
‫مامان.
‫مامان؟
‫وای، خدای من!
‫بالاخره تونستم ببینمت.
‫خیلی دلم می‌خواست ببینمت.
‫منم، مامان یوگیوم.
‫چی؟ آه...
‫آها!
‫سلام.
‫خدای من، خیلی خوشحالم می‌بینمت.
‫فورا شناختمت.
‫خونه‌مون پر شده از عکس‌های تو.
‫احساس می‌کنم دارم یه آدم معروف می‌بینم.
‫اشکال نداره بغلت کنم؟
‫هادام عزیزم.
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت.
‫چی شده؟ ‫چیه؟
‫♪ خوب بخوابی، هادام عزیز ♪
‫[توی آغوش مامانی بخواب]
‫♪ خوب بخوابی، هادام عزیز ♪
‫♪ تخت بخواب ♪
‫من...
‫بوی مامان رو پیدا کردم.
‫بیا بریم. ‫برات غذا می‌پزم.
‫بریم.
‫ببخشید.
‫سوپرمارکت کجاست؟
‫ببخشید.
‫سوپرمارکت کجاست؟
‫- عزیزم. ‫- بیا تو.
‫سلام.
‫ببین کی اومده!
‫سوپراستار خودمون نیست؟
‫- هادام عزیزمونه. ‫- آه...
‫ما به یوگیوم گفتیم بیاریمت،
‫ولی گفت نباید مزاحم درست بشیم
‫و تا الان قایمت کرده بود.
‫اتفاقی توی سوپرمارکت دیدمش.
‫خوش اومدی.
‫غذا خوردی؟
‫بیا با ما بخور.
‫خدایا. بهت گفته بودم هر وقت چیز سنگین می‌خری ‫منو با خودت ببر.
‫من اینا رو می‌برم بالا.
‫خدایا!
‫خدای من.
‫کارهاش باور نکردنیه.
‫[بیا کسی باشیم که هادام بهش افتخار کنه!]
‫کنجکاو شده بودم که چرا فقط امتحان انگلیسی ‫رو 20 شده بود.
‫شنیده بودم توی سال اول ‫تو بهش گفته بودی.
‫لیگ دسته یک؟
‫اگه هدفت اینه،
‫حداقل نباید جلوتر انگلیسی بخونی؟
‫من می‌خوام بهتر از دیروز بشم.
‫"چالش".
‫چالش.
‫از اون موقع دیگه پدرش هم داره زبان انگلیسی می‌خونه.
‫گفت می‌خواد به یوگیوم کمک کنه.
‫تدو اینقدر روی خانواده ما تاثیر داری.
‫اون باور نکردنیه.
‫عزیزم، ماهی رو تفت بدم؟
‫صبر کن.
‫ببخشید. ‫یه نگاهی به اطراف بنداز.
‫باشه.
‫ولی چطور به یوگیوم علاقه پیدا کردی؟
‫اون گفت که از ابتدایی بهت علاقه داشته.
‫حالا که فکر می‌کنم،
‫اون تنها کسی بود که درکم می‌کرد.
‫چرا مامان و بابات ‫واسه روز گردش علمی نیومدن؟
‫هی، اون همون بچه بیچاره‌ست که ‫مامان و باباش هر دو مُردن.
‫واقعا؟ ‫چه رقت‌انگیز.
‫هی، فوت شدن مامان و بابای آدم رقت‌انگیز نیست.
‫فقط غم‌انگیزه.
‫اینو دیشب تا صبح که درس می‌خوندم حل کردم.
‫هادام.
‫توی بیس‌بال، هر بار پرتاب با قدرت کششی ‫بدنت رو تحت فشار قرار میده.
‫باید نفسی تازه کنی تا قوی‌تر بشی.
‫نفسی تازه کنی؟
‫به خاطر همین هم...
‫تو الان نیاز داری نفسی تازه کنی.
‫خیلی‌خب. پرتاب کننده چا یوگیوم ‫آماده‌ی پرتابه.
‫زدمش!
‫بدو، هادام!
‫برو!
‫درسته.
‫یوگیوم همیشه درکم می‌کرد.
‫نابونگ، حدس بزن چی پیدا کردم؟
‫مانجی، اون عکس رو از کجا گیر آوردی؟
‫اوه.
‫داشتم کلکسیون صفحه‌های موسیقی‌ام رو مرتب می‌کردم،
‫و یهو از بینشون افتاد.
‫باورم نمیشه. ‫واسه خیلی وقت پیشه.
‫کنجکاوم بدونم اون درخت هنوزم هست یا نه.
‫اون توکبوکی‌فروشی توی بازار رو یادته ‫که قدیما می‌رفتیم؟
‫اسمش چی بود؟
‫- آه! توکبوکی چاق. ‫- توکبوکی چاق.
‫درسته؟
‫آه... ‫هوس اون توکبوکی خیلی شیرین کردم.
‫می‌خوای امشب بریم توکبوکی بخوریم؟
‫نه...
‫نباید کارت رو ول کنی، درسته؟
‫بیخیال.
‫نابونگ، مگه یادت رفته که من صاحب کافه‌ام؟
‫می‌تونم کار رو ول کنم.
‫به به.
‫مچت رو گرفتم. ‫داری از سر کار جیم میشی؟
‫نه، دارم جایزه می‌گیرم.
‫اوه، درسته. ‫مراسم اهدای جوایز امروزه.
‫مبارکه.
‫می‌بینمت.
‫عشق.
‫یعنی تو هم دوستش داری.
‫امکان نداره.
‫یعنی درست می‌گفت؟
‫چرا با همین راه رفتن ساده‌اش هم ‫خیلی باحال به نظر میاد؟
‫چرا دارم سرخ می‌شم؟
‫و چرا دارم عرق می‌کنم؟
‫امشب وقتت آزاده؟
‫امشب؟ ‫نه صبح یا عصر؟
‫داره دعوتم می‌کنه بیرون؟
‫سر قرار؟
‫بهم ایمیل زدن که کارخونه
‫نتونسته ابریشم زیستی‌ای که گفته بودی ‫رو گیر بیاره.
‫بیشتر تحقیق کردم
‫و با یه خبرنگار فناوری‌ای که راجع‌بهش مقاله نوشته بود ‫تماس گرفتم.
‫امشب قرار ملاقات داریم.
‫ممکنه راهی براش پیدا کنیم.
‫لپ‌های آقای یئون هم به نظر یکم سرخ شدن.
‫ها؟ ‫اونم داره عرق می‌کنه.
‫واقعا ریمی درست می‌گفت؟
‫پس ما واقعا از همدیگه خوشمون میاد؟
‫کارت با قرار ملاقات عالی بود.
‫چطوره بریم نوشیدنی بخوریم؟
‫خودم و خودت،
‫تنها.
‫حتما. ‫خیلی هم دوست دارم.
‫ببخشید؟ ‫آه...
‫داری میگی میای؟
‫آه.
‫آره، وقتم آزاده.
‫پس من رانندگی می‌کنم.
‫ساعت 7 توی پارکینگ می‌بینمت.
‫چرا قراره ساعت 7 همدیگه رو ببینیم؟
‫درسته.
‫مصالح جدید.
‫قرار ملاقات.
‫[خشک‌شویی گیوم]
‫من اومدم خونه.
‫مامان.
‫مامان، حتما عقلم رو از دست دادم.
‫اونقدر دلم واسه هادام تنگ شده ‫که دارم توهم می‌زنم.
‫ولی...
‫بازم خیلی از دیدنش خوشحالم.
‫ای احمق.
‫واقعا خودمم.
‫عجب.
‫الان داره حرف هم می‌زنه.
‫لابد از بس دلتنگشم که دیوونه شدم.
‫چقدر تو احمقی.
‫واقعا خودمم.
‫واقعا خودتی؟
‫تو واقعا هادامی؟
‫من شماره‌ام رو به سوکیون ندادم.
‫یکی یه نوشیدنی با شکلک قلب ‫سر جام گذاشته بود،
‫و من با عجله اومدم بیرون ‫که فکر می‌کردم تو بودی.
‫وقتی فهمیدم کار سوکیون بود، ‫رفتم بهش پسش دادم.
‫واقعا؟
‫ببخشید که اشتباه متوجه شدم.
‫منم توی کارائوکه خوش نمی‌گذروندم.
‫دوست‌هام بردنم اونجا تا بهم دلداری بدن،
‫ولی همش از فکر تو گریه می‌کردم.
‫منم معذرت می‌خوام که اشتباه متوجه شده بودم.
‫ولی چرا عینک زدی؟
‫بیناییت ضعیف شده؟
‫نه،
‫دیگه نیازی بهشون ندارم.
‫تو چی؟ چرا بهداری رفته بودی؟ ‫مریض بودی؟
‫فقط یه ذره دستم بریده بود،
‫ولی الان دیگه بهترم.
‫معذرت می‌خوام، هادام.
‫من بیشتر معذرت می‌خوام.
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫من بیشتر دلم برات تنگ شده بود.
‫جایزه بهترین طراح.
‫آتلیه‌ی نانا، سونگ هاران.
‫امسال دو برنده داریم.
‫اونه آپارل، کانگ اونچان.
‫هاران.
‫من باید برم کارخونه. ‫یه مشکلی با پارچه داریم.
‫یه میز توی رستوران هیون ‫که همین نزدیکیه رزرو کردم.
‫اینو بگیر و برو اونجا.
‫گفتم واسه برادرم شام می‌خرم، ‫ولی نباید بذارم تنها غذا بخوره.
‫ببخشید، ولی برو باهاش شام بخور، باشه؟
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک... ♪
‫ببخشید. ‫سه روزه که خواب نداشتم.
‫ببخشید. ‫خیلی‌خب.
‫تولدت مبارک...
‫کانگ هیوکچان.
‫♪ کانگ هیوکچان عزیز ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫یکی به اسم آقای کانگ که توی خونه ما زندگی می‌کنه ‫ازم خواست اینو بهت بدم.
‫- چی؟ ‫- موفق باشی.
‫[ویتامین واسه انرژی] ‫[یه بالش واسه چرت زدن]
‫[شکلات واسه بعد از ناهار] ‫[بابونه واسه بعد از کار]
‫[با اینا می‌تونی بهتر بخوابی]
‫- دوستت دارم. ‫- هوم؟
‫چه یهویی.
‫از سر کاره.
‫توی مصاحبه‌ات با سفارت موفق باشی.
‫الو؟
‫باورم نمیشه که وقتی داری میری ‫باید کار کنم.
‫خیلی شرمنده، چان.
‫عیب نداره.
‫گفتم که به خاطر پر مشغله‌ بودنت ناراحت نمی‌شم.
‫توی تعطیلات برمی‌گردم. ‫دوستت دارم.
‫خیلی شرمنده.
‫وقتی رسیدی بهم پیام بده.
‫به خاطر برنامه آزمایشگاهم ‫نمی‌تونم برگردم کره.
‫و گوشیم هم خرابه، یه مدت نمی‌تونم پیام بدم.
‫اگه کار فوری‌ای داشتی ‫برام پیغام بذار.
‫می‌دونستم.
‫مطمئن نیستی که دلش نمی‌خواد بیاد؟
‫- چی؟ ‫- خب، خودم که ندیدم،
‫ولی وقتی توی سئول بود ‫خیلی باهات مهربون بود.
‫ولی تو همیشه سرت شلوغ بود ‫و خیلی باهاش در ارتباط نبودی.
‫حتی خیلی هم ابراز علاقه نشون ندادی.
‫با این اوصاف کنارت می‌ذاره.
‫راست میگی. ‫گمونم حقمه.
‫حیف شد.
‫این چه واکنشیه؟
‫تو اصلا از هیوکچان خوشت میاد؟
‫معلومه که خوشم میاد. ‫مرد زندگیمه.
‫نه، اینطوری نمیگم.
‫دوستش داری؟
‫هوم؟
‫چان اونو فرستاده؟
‫یه قلم طراحی واسه عشق طراحش فرستاده؟
‫وای. ‫حتی اسمت رو هم روش حک کرده؟
‫ولی چطور ایده فرستادن قلم ‫به ذهنت رسید؟
‫[همش به این فکر می‌کردم که گفتی ‫حس می‌کنی گیر کردی.
‫[به گمونم می‌خواستم اون قلم ‫همون "اگه" برای تو باشه.]
‫چان خیلی منو خوب درک می‌کنه...
‫[ببخشید، داشتم چرت و پرت می‌گفتم]
‫دلم برات تنگ شده، هیوکچان.
‫بفرما! ‫من توی فرودگاهم!
‫می‌خواستم یه چیزیو رو در رو بهت بگم.
‫چان. دوستت دارم.
‫دوستت دارم، چان.
‫هاران، چیکار کنم؟
‫چان...
‫هیوکچان مرده.
‫من به اونه آپارل رفتم.
‫یه جوریه که کارت کاریم رو بهت بدم.
‫حالت خوبه؟
‫به این زودی...
‫هفت سال گذشت.
‫همیشه کنجکاو بودم بدونم در چه حالی،
‫ولی خیلی احساس گناه می‌کردم ‫که بهت زنگ بزنم.
‫چرا باید احساس گناه کنی؟
‫- چیه؟ ‫- اوه...
‫تو اینجا چکاپ می‌شدی؟
‫ها؟
‫آها.
‫دفعه قبل که غش کردم ‫توی یه اوژانس دیگه بودم.
‫یکی اینجا رو بهم پیشنهاد کرد، ‫منم اومدم اینجا.
‫نزدیک‌تره.
‫- چیه؟ ‫- آه...
‫من قبلا اینجا درمان شدم.
‫میرم ببینم کجا می‌تونیم جواب آزمایشات رو بگیریم.
‫باید به کلینیک الحاقی بریم.
‫واقعا؟
‫ولی چرا امروز تیپ زدی؟
‫هوم.
‫بعدا یه جایی قراره برم ‫که باید تیپ بزنم.
‫هوم...
‫کجا میری؟
‫[در درحال بستن شدن است]
‫ها؟ ‫هی، هم‌خونه!
‫آقای پارک.
‫ببخشید، الان میام.
‫باشه.
‫پزشک رزیدنت مغز و اعصاب ‫چا سوجین
‫از بیمارستان عمومی بوستون اومدن.
‫من چا سوجین هستم.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم ‫که تا جایی می‌تونم اینجا یاد بگیرم.
‫از دیدن همه‌تون خوشحالم.
‫دکتر چا.
‫نباید اینجا زیورآلات بپوشید.
‫ببخشید. ‫یادم رفت درش بیارم.
‫[جستجوی پرسنل پزشکی]
‫[لی سوجین]
‫مطمئنم که روپوش پزشکی تنش بود.
‫خیلی‌خب.
‫جواب رو گرفتم.
‫ولی چرا اون موقع ‫یهو از آسانسور پیاده شدی؟
‫اوه. چیز خاصی نبود.
‫یه سوپرمارکت همین نزدیکی هست.
‫میرم برای پرستارها نوشیدنی بگیرم.
‫هوم.
‫نگفته بودن که قراره باران بیاد.
‫باران شدیده؟
‫من هودی پوشیدم، پس مشکلی نداره. ‫زود برمی‌گردم.
‫باشه.
‫اون کیه؟ دوستته؟
‫نه، هم‌خونه‌ی منه.
‫دکتر چا، ما شیفت اولیم.
‫باشه.
‫بستری شده بود؟
‫- هیوکچان؟ ‫- یادت نمیاد؟
‫دستش رو بدجور توی آزمایشگاه زخمی کرده بود.
‫حتی جراحی هم شد.
‫جراحی؟
‫من اصلا چیزی در این باره نشنیدم.
‫مانجی، نظرت چیه؟
‫شبیه جای پنجه‌ی نابغه‌ست. ‫بانمکه.
‫- مگه نه؟ ‫- برات بخرمش؟
‫- حتما. ‫- باشه. چنده؟
‫- مانجی! ‫- چی؟ چیه؟
‫توکبوکی! توکبوکی.
‫خوشمزه‌ست.
‫توکبوکی خوردن بعد از پیچوندن مدرسه ‫خیلی حال میده.
‫مگه نه؟
‫این فقط در خصوص نابونگ، ‫طراح درجه اول مُد چانچون صدق می‌کنه.
‫من هیچوقت مدرسه رو نپیچوندم.
‫آها. درسته، البته.
‫تو پارک مانجیِ درس‌خون بودی.
‫درسته.
‫ببخشید.
‫احیانا شما کیم نانا نیستید؟
‫به نظر میاد خودمم، غیر از اینه؟
‫ما دانشجوهای ارشد مُد هستیم،
‫و طرفدار دو آتیشه‌ی شماییم.
‫میشه یه امضا بدید؟
‫هوم... اوه، عزیزم. ‫چهره‌ام امضای منه.
‫می‌تونید باهام سلفی بگیرید.
‫یک، دو، سه.
‫مرسی.
‫راستی، شوهرتون خیلی...
‫منظورم اینه که، خیلی باحاله.
‫- نه، من... ‫- خیلی باحاله، مگه نه؟
‫من قیافه برام مهمه.
‫چرا وقتی پیشش تنهام ‫استرس می‌گیرم؟
‫اوه... خیلی گرممه.
‫بخاری رو خاموش کنم؟ ‫ضایع میشه که مضطربم؟
‫گرمه.
‫شیشه رو بدم بالا؟
‫نه، لازم نیست. ‫می‌تونی هرکاری دوست داری بکنی.
‫پس امکانش هست که نمونه بگیریم؟
‫بله، ولی قیمتش پنج برابر قیمت پارچه ابریشمیه،
‫و تست‌های دوام هنوز پایدار نیستن.
‫به خاطر همین هم می‌خوام امتحانش کنم.
‫می‌خوام لباس درست کنم
‫نه فقط برای نمایش ‫بلکه برای اثبات آینده.
‫واقعا می‌خوام برای برندمون ‫بهش دست پیدا کنم.
‫به نظر خیلی مصمم میاید.
‫نمونه‌ها رو چطور بگیریم؟
‫یه مرکز تحقیقاتی هست که باهاش آشنا شدم.
‫یه شرکت نوپای زیست‌فناورانه هست. ‫شماره‌شون رو بهتون میدم.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫و دوباره ازشون درخواست همکاری می‌کنم.
‫ممنونم...
‫آخه خیلی قدردان بودم.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- آره.
‫- واقعا جدی می‌گید؟ ‫- معلومه.
‫- خانم سونگ، کارت ویزیت من. ‫- آه.
‫اگه سوالی داشتید باهام تماس بگیرید.
‫ممنون.
‫خوشحال شدم دوباره دیدمت، تسوک.
‫چی؟ ‫شما دوتا همدیگه رو می‌شناسید؟
‫چرا بهم نگفته بودی؟
‫راستش من توی دانشگاه ‫یک سال ازش کوچیک‌تر بودم.
‫ازم خواست
‫چیزی نگم که شاید یه وقت معذب بشید.
‫سعی کردم باهاش صمیمی بشم، ‫ولی اون زمان اصلا بهم اجازه نمی‌داد.
‫و حالا...
‫بابت امروز ممنونم، آقای چه.
‫دفعه بعد می‌بینمتون.
‫یه ذره هم عوض نشدی.
‫من دوست دارم شما رو بهتر بشناسم.
‫چطوره باهم نوشیدنی بخوریم؟
‫خودمون دو نفر.
‫خودمون دو نفر؟
‫اشکالی که نداره، درسته؟
‫فکر نمی‌کنم من حق بله یا نه گفتن داشته باشم.
‫پس منو ببخشید.
‫اون چه کاری بود؟
‫اون الان یه قرار برام ترتیب داد؟
‫مگه بهم احساس نداشت؟
‫آقای یئون.
‫واقعا اشکال نداره که تنها باهاش نوشیدنی بخورم؟
‫چرا اینو از من می‌پرسی؟
‫فکر می‌کنم به خودت مربوطه.
‫آه. باشه.
‫آقای چه، بیا بریم نوشیدنی بخوریم.
‫واقعا امروز هوس نوشیدنی کردم.
‫هادام، از این غذاها لذت ببر.
‫حتی برام مخلفات غذایی هم گذاشتی؟
‫ممنون.
‫حتما بعد از آزمون پیشرفت تحصیلی بهمون سر بزن.
‫قول میدم بیام.
‫ولی میشه...
‫یه بار دیگه بغلم کنی؟
‫معلومه که می‌تونم. ‫بیا بغلم ببینم.
‫بعدا باز می‌بینمت. ‫هوم؟
‫باشه.
‫- منم همینطور. منم بغل می‌خوام. ‫- خدای من!
‫پس منم باید بهتون ملحق بشم.
‫جراحی؟ ‫من اصلا چیزی در این باره نشنیده بودم.
‫تو خبر نداشتی؟
‫گمونم چان بهت نگفته بود که ‫یه وقت نگران نشی.
‫ببخشید.
‫شما طراح سونگ هاران هستید که ‫جایزه بهترین طراح رو گرفتید، درسته؟
‫اوه؟ توی اومدی اینجا چیکار؟
‫من عادت دارم به آدم‌هایی که جایزه می‌گیرن ‫تبریک بگم.
‫بیا.
‫تبریک میگم.
‫مرسی.
‫ولی وقتی که تازه جایزه گرفتی
‫چرا حالت گرفته‌ست؟
‫نه، واقعا خوشحالم.
‫نه، حالت چهره‌ات...
‫اینطوریه.
‫بیا بریم.
‫کجا بریم؟
‫عکس؟ ‫چه یهویی.
‫گفتم که، عکسی که تو گرفته بودی حساب نیست.
‫اوه. این یکی خوبه.
‫خیلی‌خب. بیا اینجا.
‫بهترین طراح ما.
‫خیلی‌خب. ‫یک، دو، سه.
‫باید لبخند بزنی.
‫این بار گل دستت بگیر.
‫بیا. لبخند بزن.
‫خیلی‌خب. ‫یک، دو، سه.
‫حالا چهره‌ام رو زشت می‌کنم ‫تا تو خوشگل‌تر بشی.
‫یک، دو، سه.
‫ژست خوشگل.
‫حالت چهره‌هات رو ببین.
‫- بیا به مقصد بعدی‌مون بریم. ‫- چی؟
‫کجا؟ کجا می‌ریم؟
‫زود باش، بریم.
‫از این طرف.
‫وای. تو تنها به همچین جای قشنگی اومدی؟ ‫ای بابا.
‫تو بدون اینکه بهم بگی ‫غیبت زد.
‫ببخشید، میشه یه عکس ازمون بگیرید؟
‫حتما، البته.
‫دو، سه.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫شما هم عکس می‌خواید؟
‫حتما.
‫خیلی‌خب. لبخند بزن.
‫اگه به سمت همدیگه لبخند بزنید ‫قشنگ میشه.
‫- می‌تونید رو به همدیگه لبخند بزنید؟ ‫- اینطوری؟
‫چیکار کنم؟
‫یه چهره زشت برات در میارم.
‫- ما هم یه عکس از شما می‌گیریم. ‫- اوه، لازم نیست.
‫ممنون.
‫حالا عکس رو می‌گیرم.
‫یک، دو، سه.
‫یه پتو هست که از بچگی استفاده می‌کنم،
‫و یه جور بوی خاصی داشت.
‫حس گرم و آرامش‌بخشی داشت
‫و حسی بهم منتقل می‌کرد ‫که بغلم رو در میاورد.
‫ولی اون بو از بین رفت.
‫دقیقا بوی مامانم رو می‌داد.
‫ولی امروز که مامانت بغلم کرد،
‫همون بو رو حس کردم.
‫واسه همین گریه‌ام گرفت.
‫فکر می‌کردم بوی ماده شوینده‌ست،
‫ولی گمون کنم بوی یه مامان بود.
‫اوه؟ ‫پس منم نباید همچین بویی بدم؟
‫منو بو کن.
‫بوی تو فرق می‌کنه.
‫من هر طور شده باهات ازدواج می‌کنم.
‫چی؟
‫هر وقت می‌بینمت،
‫کنجکاو می‌شم که چطور ممکنه اینقدر فوق‌العاده باشی.
‫ولی پدر و مادرت رو که دیدم ‫متوجه شدم.
‫اگه اونا خانواده من بشن،
‫خیلی خوشحال می‌شم.
‫با اینحال، تو رو بیشتر از همه دوست دارم.
‫من چیکار کنم؟
‫اونقدر خوشحالم که حس می‌کنم ‫الانه غش کنم.
‫دیگه چیزی جز خوشحالی برای ما نمونده.
‫هوم.
‫بیا بریم. ‫می‌خوام درس بخونم.
‫باشه.
‫حداقل نمره آزمون پیشرفت تحصیلی؟
‫عین آب خوردنه.
‫چرا نمیای؟
‫واقعا غش کردی؟
‫زود باش. ‫مسخره‌بازی در نیار.
‫هادام، من چیکار کنم؟
‫نمی‌تونم بلند بشم.
‫پام...
‫چی؟
‫ها؟
‫یوگیوم...
‫بابت چتر ممنون.
‫می‌بینمت.
‫- آره! ‫- خدافظ.
‫حتما. خدافظ.
‫- خدافظ. ‫- به سلامت برسی خونه.
‫باشه.
‫ای بابا. ‫الکی کاری کرد که امیدوار بشم.
‫باید ازش تشکر کنم.
‫خیلی ممنونم که ما رو بهم دیگه معرفی کرد.
‫چرا جواب نمیده؟
‫آقای یئون، امروز خیلی با آقای چه ‫بهم خوش گذشت...
‫جاسوسی چی رو می‌کنی؟
‫وای خدا، ترسوندیم.
‫آقای یئون بعد از قرار ملاقات ‫برنگشت اینجا؟
‫یه سر اومد و رفت.
‫آه.
‫محض اطلاعت به نفعته که...
‫برام ناهار بخری.
‫ولی اون که همیشه دیر از سر کار میره.
‫آقای یئون تسوک؟
‫بسته دارید.
‫من تحویلش می‌گیرم.
‫ممنون.
‫[یئون تسوک]
‫آقای یئون.
‫چی؟ ‫خونه هم نیست؟
‫آقای یئون، من...
‫اوه؟
‫چی...
‫چی شده؟
‫این جا کلیدی خیلی بانمکه.
‫مانجی، بیا دفعه بعد بریم سوجبی بخوریم.
‫و بیا تا هوا سردتر نشده ‫یه سر به چانچون هم بریم.
‫- بیا... ‫- کیم نابونگ.
‫چیه؟
‫چرا نمیای؟
‫تو.
‫این دفعه کجا داری میری؟
‫گفتم بیا به چانچون بریم.
‫دقیقا داری عین همون سال‌ها پیش رفتار می‌کنی.
‫توی 20 سالگیت که یهو رفتی فرانسه،
‫دقیقا همینطوری رفتار می‌کردی.
‫یهو بهم زنگ زدی
‫و گفتی، "بیا این کارو بکنیم. ‫بریم اینجا".
‫بعد بدون اینکه چیزی بگی ‫ناپدید شدی.
‫اون خیلی وقت پیش بود. ‫این حرفا چیه.
‫بهم بگو.
‫این دفعه چیه؟
‫آخه تو چت شده؟
‫الو؟
‫بله. ‫میشه بپرسم شما کی هستید؟
‫اوه...
‫خیلی‌خب.
‫میرم نگاه می‌کنم.
‫آه.
‫به این زودی دلم برات تنگ شده.
‫- هوم؟ ‫- میشه یکم بیای بیرون؟
‫چه سریع برگشتی، مگه نه؟
‫خسته نیستی؟
‫یعنی، بهت گفتم بری خونه و استراحت کنی،
‫ولی...
‫واقعا ناراحت بودم که رفتی.
‫چیه؟
‫چیزی شده؟
‫الان از رستوران بهم زنگ زدن.
‫کدوم رستوران؟
‫فکر می‌کنم یه توضیح بهم بدهکاری.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[در فصل درخشان تو]
‫به نظر میاد تقدیرشون باهم بودن نیست.
‫میشه بهم بگی در مورد اتفاقی که ‫هفت سال پیش افتاد چی می‌دونی؟
‫من همه‌چیز رو بهش میگم
‫و ازش عذرخواهی می‌کنم.
‫احتمال اینکه من و خانم سونگ باهم باشیم صفره.
‫من واقعا همه اون موقعیت‌ها رو اشتباه گرفتم؟
‫سخت میشه کسی رو پیدا کنی که ‫لبخند به لب‌هات میاره.
‫اگه حالت خوب نباشه چی؟
‫اگه اتفاق دیگه‌ای بیفته چی؟
‫من می‌خوام کنارش بمونم،
‫ولی نمی‌دونم چیکار کنم.
‫[در فصل درخشان تو]