‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و ‫حیوانات در محیط امنی صورت گرفته.]
‫[قسمت نهم]
‫سلام، از رستوران نائوم تماس می‌گیرم.
‫حین نظافت خودکارتون رو پیدا کردیم.
‫احیانا اگه پیداش کردید می‌شه ‫با این شماره تماس بگیرید؟
‫یادم اومد که گفتید اگه پیداش ‫کردیم باهاتون تماس بگیریم.
‫گمونم یه چیزی رو باید توضیح بدی.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫مکان حکاکی هر دوشون و نوع خطش.
‫هر دو خودکار منن.
‫چطور ممکنه؟
‫من...
‫قبلا خریده بودمش.
‫منظورت چیه؟
‫چطور ممکنه که...
‫همون خودکار رو...
‫وقتی توی آمریکا بودم خریدم.
‫اولین باری که توی آتلیه دیدمت...
‫وقتی خودکارت رو دیدم شوکه شدم...
‫چون خیلی آشنا بود.
‫پس وقتی که برگشتی آمریکا خریدیش؟
‫همون رو خریدی؟
‫آره.
‫باید بهم می‌گفتی. وقتی این ‫رو دریافت کردم خیلی گیج شدم.
‫فکر کردم یه خودکار خاصه ‫که فقط واسه من درست شده...
‫پس ظاهرا توی آمریکا زیاد پیدا می‌شه.
‫می‌تونستی بگی که خریدیش.
‫فکر کردی اینطوری من راحت نیستم؟
‫واقعا یه هنرمندی، به جزئیات توجه می‌کنی.
‫حکاکیش دقیقا همونه.
‫فقط از تو بر میاد که ‫بری یکی دیگه واسم بخری.
‫ببخشید.
‫من...
‫بهت دروغ گفتم.
‫بخاطر خودم دروغ گفتی.
‫خوب ازش استفاده می‌کنم. مرسی.
‫شاید یه خودکار معمولی باشه...
‫ولی همین که رفتی واسم خریدیش خاصه.
‫پس مرسی.
‫این سری چی شده؟
‫تو چه‌ات شده؟
‫هوم...
‫مچم رو گرفتی.
‫به زودی دارم می‌رم فرانسه.
‫فرانسه؟
‫کی؟
‫احتمالا قبل بهار.
‫بهار؟
‫وقتی شصت سالم بود دوست ‫داشتم بازنشسته بشم و برم اونجا.
‫ولی نقشه‌ام بخاطر دخترم ‫و دامادم به تعویق افتاد.
‫هنوز به بچه‌ها نگفتم...
‫ولی واقعا دوست دارم فاصله بگیرم.
‫پنجاه سال گذشته خیلی سخت کار کردم.
‫واقعا...
‫جدی می‌گی؟
‫معلومه.
‫کاش زودتر دوباره می‌دیدمت.
‫خیلی بد شد.
‫این روزها خیلی فکرم مشغوله.
‫خیلی چیزها هست که قبل ‫رفتن باید بهش رسیدگی کنم.
‫واسه همین زود می‌خواستم برم چانچون.
‫چرا رفتی بیمارستان؟
‫نرفته بودی ملاقات دوستت.
‫یه پرستار رو دیدم...
‫اسم تو رو صدا زد.
‫خیال کردی مدیریت یه شرکت توی این سن راحته؟
‫دارایی من سلامتیمه، واسه ‫همین مرتب می‌رم آزمایش می‌دم.
‫صرفا نمی‌خواستم که نگران بشی.
‫در هر صورت، بیا زود بریم چانچون.
‫دوست دارم ببینم خونمون هنوز هست یا نه.
‫خودشه.
‫واسه من این کار رو کردی.
‫پس ممنون.
‫هر چه بیشتر با فریب به دست بیاری...
‫کمتر می‌تونی با صداقت پیش بری.
‫شاید به نظر برسه که الان چیزی کسب می‌کنی...
‫ولی احتمالا بعدا بهاش رو پرداخت می‌کنی.
‫بهاش...
‫وای داغه! نزدیک بود بمیرم.
‫ساکت.
‫سوپ.
‫خانم سونگ؟
‫بیدار شدی.
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- اوه...
‫اومدم یه سری مدارک رو بذارم...
‫ولی گمونم یادت نمیاد.
‫حالت بهتر شد؟
‫این‌ها چیه؟
‫چرا خونه فقط آب و آبنبات داری؟
‫واسه همین یه سری قابلمه و ظرف سفارش دادم.
‫ارسال توی کره حرف نداره!
‫بشین. سوپ آماده است.
‫دیره. بهتره که بری.
‫من می‌رسونمت که...
‫چرت نگو. تو مریضی.
‫هیچی بدتر از این نیست ‫که توی مریضی تنها باشی.
‫پس همین‌جا بمون.
‫یه لحظه من رو ببخش.
‫خیلی‌خب. تبت اومده پایین.
‫چای گلابی هم تقریبا آماده است. ‫واسه سرماخوردگی حرف نداره.
‫فکر کنم بهتره هایونگ رو دیگه نبینم.
‫دائما در مورد تو حرف می‌زد.
‫فکر کنم خیلی ازت خوشش میاد.
‫جدا؟
‫- کل این سال توی اوجش بوده؟ ‫- آره. کل این مدت.
‫وای. نابغه بود.
‫لقبش یئون تسوپ بود...
‫مثل سونگ تسوپ از اسلم دانک.
‫یئون تسوپ؟ خب؟ وارد مسابقات شد؟
‫معلومه. اون واسه مسابقات...
‫بیا. متاسفانه نمی‌تونم مزه‌اش رو تضمین کنم.
‫وقتی رفتی می‌خورم.
‫- الان دیره، واسه همین. ‫- نه.
‫وقتی دیدم کاسه رو خالی کردی می‌رم.
‫خودت گفتی اگه خوب نبودم صادقانه بگم.
‫چرا وقتی مریض شدی بهم نگفتی؟
‫من...
‫نباید مریض باشم.
‫هان؟
‫یعنی چی که یه نفر حق نداشته باشه مریض بشه؟
‫فقط باید خوب شی دیگه.
‫بخور تا سرد نشده.
‫باشه.
‫آقای یئون.
‫مستقیم می‌رم سر اصل مطلب.
‫این روزها خیلی امیدم رو بالا بردم.
‫فکر کردم سرخ شدی و عرق می‌کنی...
‫چون از من خوشت میاد. نمی‌دونستم که مریضی.
‫ولی بخوام صادقانه بگم...
‫خوشحال بودم.
‫آقای یئون، حتی دیدنت توی این ‫وضع هم من رو کنجکاو می‌کنه.
‫دائما به هر کاری که می‌کنی و ‫هر حرفی که می‌زنی فکر می‌کنم.
‫و ناراحتم که مریض می‌بینمت.
‫انگار داشتم احساساتم رو انکار می‌کردم...
‫ولی الان ازش مطمئن شدم.
‫- آقای یئون. ‫- خانم سونگ.
‫فکر کنم ازت خوشم میاد.
‫نه، مطمئنم که ازت خوشم میاد.
‫اگه...
‫باعث شدم فکر اشتباهی بکنید، متاسفم.
‫ولی هرگز به شما به عنوان...
‫بیشتر از یه همکار فکر نکردم.
‫بله، البته.
‫فکرش رو می‌کردم.
‫هوم...
‫پس...
‫از الان فکر کن.
‫گمونم من برم راحت‌تر غذا می‌خوری.
‫پس امیدوارم زود خوب بشی.
‫سرکار می‌بینمت.
‫خانم سونگ.
‫یادت نره این رو روزی سه بار بخوری.
‫لابد دیوانه شدم.
‫بهش گفتم ازش خوشم میاد.
‫ولی اشکالی نداره. صرفا حقیقت رو بهش گفتم.
‫کارت خوب بود سونگ هایونگ.
‫چیکار بکنم؟
‫تو رو خدا...
‫حال یوگیوم خوب باشه.
‫لطفا...
‫آفرین یوگیوم.
‫یوگیوم، پات.
‫چی گفتن؟
‫خوب شدم.
‫بعد یه سری درمان حالم کاملا خوب می‌شه.
‫لابد بخاطر خستگی زیاد ورم کرده.
‫بعد یه هفته خوب می‌شم.
‫لابد خیلی شوکه شدی.
‫خیلی خیالم راحت شد.
‫بخاطر پات توی دفتر پرستار بودی، نه؟
‫تقصیر من بود.
‫من اشتباه فهمیدم و شلوغش کردم...
‫و کاری کردم که نگران من بشی.
‫خدایا.
‫فکر کردم باهوشی، ولی خیلی خنگی.
‫مزخرف می‌گی.
‫فکر کردم دیگه نمی‌تونی بیسبال بازی کنی.
‫هادام! یه چیزی شده. پاشو.
‫چی شده؟ پات درد می‌کنه؟
‫نه.
‫داری وقتت رو اینجا تلف می‌کنی، در ‫حالی که آزمون پیشرفت تحصیلیت نزدیکه.
‫بدو خونه و یکم استراحت کن.
‫می‌خوام ازت پرستاری کنم.
‫جدا؟
‫پس بهتره جای درمان برم خونه.
‫خیلی‌خب، باشه می‌رم.
‫نگران نباش و روی آزمون پیشرفت ‫تحصیلیت تمرکز کن. ما مواظبش هستیم.
‫به فکرت نزنه قبل آزمون‌هات ‫بیای بهم سر بزنی. راهت نمی‌دم.
‫کلی استراحت می‌کنم و درمان می‌شم.
‫پس بعد امتحانات هم رو ببینیم، خب؟
‫تمرکز کن!
‫تمرکز.
‫می‌خوام تو مسئول این باشی.
‫تصاویر کلی یه مجله‌ی مد؟
‫همیشه خودت این کار رو می‌کردی...
‫این عکاسی واسه نمایش هویت برنده.
‫وقتشه که با سرعت تو پیش بریم.
‫حال و هوا، طرح رنگ و جریان ‫ظاهریش رو برنامه‌ریزی کن.
‫همون‌طور که خودت گفتی داریم ‫هویت کلی برند رو به نمایش می‌ذاریم.
‫بهتره خودت...
‫نظر تو چیه آقای یئون؟ واسش سخته؟
‫به نظرم از پسش برمیاد.
‫هر موقع که خواستی من بهت کمک می‌کنم.
‫باشه. پس تمومه.
‫از الان حین تنظیم رنگ و تعداد ‫نظر خانم سونگ در اولویت باشه.
‫چی؟ خانم کیم...
‫چرا...
‫دوست ندارم حرفم رو تکرار کنم.
‫بهتره یه سری از وظایف من رو انجام بدی.
‫که من هم یکم استراحت کنم.
‫و این هفته یه روز برنامه‌ام رو خالی کن.
‫- چیزی هست که... ‫- چی...
‫بگو.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫هیچوقت نمی‌خواستی که ‫برنامه‌ات رو خالی کنیم.
‫فقط خواستم قبل این که ‫هوا سرد بشه یکم هوا بخورم
‫- پس می‌برمت... ‫- لازم نیست. خودم می‌تونم برم.
‫بله خانم.
‫ولی خانم کیم...
‫واقعا به نظرم درست نیست که من...
‫جلسه تمومه.
‫به اندازه‌ی کافی وقت دارم؟
‫نه.
‫باید انجامش بدم.
‫یه جلسه‌ی شخصی داره.
‫باشه. لطفا بندازیدش هفته‌ی بعد.
‫ظهر بخیر.
‫بهتری؟
‫آره، به لطف تو.
‫سونگ هایونگ، بیست و نه ساله، ای‌ان‌اف‌پی، ‫و ای‌ان‌اف‌جی وقتی که کار می‌کنم.
‫خانوادم، دوست‌هام، همکارهام، ‫کارم و رانندگی رو دوست دارم...
‫موسیقی گوش کردن توی ‫روزهایی که باد می‌زنه...
‫صداقت، غذاهای خوشمزه...
‫و مخصوصا غذاهای بیرونی رو دوست دارم.
‫و همچنین تماشای ویدئوهای بامزه قبل خواب.
‫- چی؟ ‫- و چیزهایی که دوست ندارم...
‫آدم‌هایی که کلافه‌ات می‌کنن...
‫بزدل‌‌هایی که به ضعیف‌ها زور می‌گن، ‫مشکل به وجود میارن، خبرچینی می‌کنن و شکاکن.
‫و همچنین متنفرم که ‫عزیزانم رو از دست بدم...
‫یا درد کشیدنشون رو ببینم...
‫از پشه‌ها هم متنفرم.
‫آهان یه چیزی یادم رفت.
‫اخیرا یه چیزی به فهرست ‫چیزهایی که دوست دارم اضافه شد.
‫چیکار می‌کنی؟
‫خیلی از زندگی شخصی هم خبر نداریم...
‫حتی بعد این همه سال.
‫بهت گفتم که بهم فکر کنی، ولی ‫گفتم اطلاعات زیادی در موردم نداری.
‫واسه همین یه سری اطلاعات بهت دادم.
‫چیزه، روت فشار نمیارم.
‫تو همیشه جدی و وقت‌شناسی، ‫واسه همین عجله نکن.
‫من مشکلی ندارم.
‫ولی همه وقتی باهام آشنا می‌شن ‫بیشتر از من خوششون میاد.
‫صرفا خواستم بگم.
‫چنین صحبت‌های خصوصی‌ای در محل کار...
‫آقای یئون دوست نداره سر کار صحبت خصوصی کنه.
‫باشه.
‫الان در موردت اطلاعات کسب کردم.
‫خب روز خوبی داشته باشی.
‫خب نظرت راجع به این منظره چیه؟
‫هوم... آره، در کل خوبه.
‫یه سری جزئیات هست ‫که می‌تونیم تغییرشون بدیم.
‫بن، حالت چطوره؟
‫خیلی خوبم.
‫غذاهای مادرزنم حرف ندارن.
‫مشغول جلسه بودیم چون یه ‫رونوشت جدید دریافت کردیم.
‫بعدا می‌فرستیمش واسه تیم طراحی.
‫خیلی‌خب، می‌ذارم به کارهاتون برسید.
‫سلام.
‫به نظر خوبه.
‫جلسه‌ی خوبی بود.
‫یقه رو یکم بالاتر ببرم؟
‫آقای پارک، قهوه.
‫وای خدا.
‫خدایا.
‫به این خودکار نگاه می‌کردی؟
‫آقای سونو واسم خریدش.
‫حتما توی آمریکا خیلی پیدا می‌شه.
‫سری آخر که رفت اونجا خریدش.
‫حتی یه برچسب واسه شانس هم روش چسبوند.
‫درسته...
‫خوشحالم که خوشت اومد.
‫گمونم از باخ خوشت میاد.
‫نه، تازه در مورد این آهنگ شنیدم.
‫یه نفر بهم گفت واسه فراموشی خوبه.
‫آهنگش یکم غمگینه.
‫بذار یه آهنگ شادتر بذارم.
‫بذار دوباره شادی رو حس کنه.
‫همه‌چیز رو بهم بگو. من می‌شم محرم اسرارت.
‫ایول! نمره کامل گرفتم.
‫آزمون پیشرفت تحصیلی رو می‌ترکونم.
‫تو چطوری؟ غذا خوبه؟
‫ایول! کل غذام رو می‌خورم، ‫حالم هم خیلی خوبه!
‫نگران من نباش و تمرکز کن.
‫هوم!
‫درسته. تمرکز.
‫وان در آسمان شب پرواز کرد.
‫در زیرش کهکشان راه‌شیری ‫مثل رودی جریان داشت.
‫راه‌شیری...
‫وان در آسمان شب پرواز کرد.
‫در زیرش کهکشان راه‌شیری ‫مثل رودی جریان داشت.
‫هوم؟
‫[ران]
‫نخوابیدی؟
‫هنوز نه.
‫واسه چی بیداری؟
‫یه سکانس جدید از کهکشان راه‌جدید هست...
‫خواستم برم ببینمش.
‫می‌خوای...
‫عه، دیروقته.
‫این وقت شب تنها رانندگی کنی؟
‫منصفانه نیست. قول دادیم ‫که با هم لیستت رو تجربه کنیم.
‫تماشای ستاره‌ها توی لیستت بود.
‫تنهایی رفتن حساب نیست. الان ‫ماشین رو می‌گیرم و میام اونجا.
‫پس منتظر بمون.
‫انگار ماه حالش خوبه.
‫اگه انقدر درخشان باشه نمی‌تونیم ‫کهکشان راه‌شیری رو ببینیم.
‫هوم؟
‫بخاطر ماه نمی‌تونیم ببینیمش؟
‫ماه خیلی درخشانه...
‫واسه همین نورهای ضعیفی ‫مثل نور راه‌شیری رو محو می‌کنه.
‫اوه...
‫سرده نه؟
‫ببخشید. تقصیر منه.
‫می‌شه از اون استفاده کنیم؟
‫- بیا. ‫- مرسی
‫بیا بریم.
‫یه موقع که نور ماه‌ کمتر بود میاییم.
‫عه!
‫خیلی قشنگه.
‫حس می‌کنم توی فضام.
‫انگار یه رویاست.
‫ولی...
‫ولی اون حرفت یکم غمگین بود.
‫که راه‌شیری وقتی مشخصه که ماهی نیست.
‫ماه و راه‌شیری خیلی به هم میان.
‫انگار قرار نیست پیش هم باشن.
‫هوم... یکم غمگینه.
‫حس می‌کنم هرگز نمی‌تونم...
‫این لحظه رو فراموش کنم.
‫هیچوقت از زمستون خوشم نمی‌اومد...
‫واقعا اینطور فکر می‌کنی؟
‫هوم؟
‫حواست پرت شده بود نه؟
‫ببخشید.
‫ستاره‌ها و آدمی که پیشمه...
‫خیلی خوشگلن...
‫یه لحظه حواسم پرت شد.
‫وای.
‫گفتم هرگز...
‫این لحظه رو فراموش نمی‌کنم.
‫و توی بهار...
‫بهار اینجا نیستی؟
‫در هر صورت...
‫ممنون که...
‫چنین آسمون قشنگی رو بهم نشون دادی.
‫دیر برگشتی. خسته به نظر میای.
‫برو استراحت کن.
‫شب بخیر.
‫آقای پارک.
‫بله؟
‫من...
‫می‌خوام پیشش بمونم...
‫بهار، تابستان...
‫پاییز و زمستان.
‫می‌خوام...
‫پیشش بمونم...
‫ولی نمی‌دونم چیکار کنم.
‫یه نفر رو می‌خوای که...
‫باهاش حرف بزنی؟
‫دیوار احاطه‌ات کرده؟
‫تو هم ناجی منی.
‫نئون فضایی...
‫تابستان، هفت سال پیش با دیوارها شروع شد.
‫شنیدم دیشب دیروقت رفتی بیرون.
‫رفتی پیش چان؟
‫رفتم یکم دیدمش.
‫چرا اون موقع رفتید؟ دلت واسش تنگ شده بود؟
‫مشخصه؟
‫وای.
‫نه، اصلا.
‫خداروشکر. هر وقت می‌خوای برو.
‫به این زودی داری میای پایین؟
‫نتونستی خوب بخوابی؟
‫چرا. دیشب ساعت نه رفتم خوابیدم.
‫ولی اینجا چه خبره؟
‫سوپرایز. داریم برای ‫آزمونت ناهار درست می‌کنیم.
‫سه روزه که داشتیم سر ‫لیست غذاها فکر می‌کردیم.
‫می‌شه خوردشون؟
‫- معلومه. ‫- فقط می‌تونم گیمباپ بخرم.
‫اگه بخری مامان خیلی عصبانی می‌شه.
‫صبر کن. فقط باید سوپ رو گرم کنیم.
‫من ولی باید برم دیگه.
‫خیلی وقت مونده.
‫می‌خوام قبل رفتن یه سر به ‫یوگیوم توی بیمارستان بزنم.
‫بیمارستان؟ یوگیوم بیمارستانه؟
‫بهم گفت چیزی نگم...
‫بخاطر پاش بردنش بیمارستان.
‫آسیب جدی دیده؟
‫بازیکن بیسباله...
‫گفته با درمان بهتر می‌شه...
‫ولی من نگرانشم.
‫در هر صورت، اون واسم شانس میاره...
‫واسه همین حس می‌کنم قبل آزمون ‫پیشرفت تحصیلی ببینمش که موفق بشم.
‫صبر کن، یه غذایی هم واسه اون آماده می‌کنم.
‫هادام، یه لحظه بیا اینجا.
‫بشین. واست موهات رو می‌بندم
‫چه یهویی.
‫وقتی فکرت خیلی مشغول باشه...
‫شونه کردن موهات به آرومی...
‫کمک می‌کنه که آروم بشی.
‫یوگیوم از پسش برمیاد...
‫و یادت نره که خودت هم کاملا آمادگی داری.
‫خوشگلی.
‫معلومه. نوه‌ی خودتم.
‫نگران نباش.
‫نوه‌ی تو و خواهر هاران و هایونگم.
‫خوب آزمون می‌دم.
‫می‌تونیم ببریمت.
‫چیزی نیست. می‌خوام خودم انجامش بدم.
‫نینیمون بزرگ شده و می‌ره ‫که آزمون پیشرفت تحصیلی بده.
‫ماژیک مخصوص امتحانت...
‫و ساعتت رو آماده کردی؟
‫ماژیک، ساعت و گرم‌کن دست.
‫تو و حتی آقای یئون کلی ‫از اون‌ها واسم آوردید.
‫بهتره بره دیگه. بیایید یکم بهش قوت بدیم.
‫قوت.
‫گفت قبل آزمون پیشرفت تحصیلی نرم پیشش.
‫ولی در هر صورت باید ببینمش.
‫جراحی ساعت هشت و نیم صبحه.
‫و بالای پا رو با استخوانی ‫که از لگن می‌گیریم پر می‌کنیم.
‫جراحی؟
‫- قراره جراحی کنی؟ ‫- هادام.
‫گفتی زودی خوب می‌شه.
‫پیوند استخوان طی یه هفته خوب می‌شه؟
‫ببخشید. می‌شه یه لحظه با دوستم حرف بزنم؟
‫حتما خیلی درد می‌کنه.
‫چرا چیزی بهم نگفتی؟
‫چطور چنین چیز مهمی رو مخفی کردی؟
‫من خوبم، برو آزمونت رو بده.
‫نه...
‫مهم‌ترین چیز من تویی.
‫پیشت می‌مونم.
‫هادام.
‫چطوری روی آزمونم تمرکز ‫کنم وقتی که قراره جراحی کنی؟
‫می‌تونم یه سال دیرتر برم دانشگاه.
‫می‌تونی از لگن من استخوان بگیری.
‫تو ورزش می‌کنی، ولی من ‫فقط می‌شینم و درس می‌خونم.
‫واسه همین...
‫نمی‌تونستم بهت بگم.
‫اگه این کار رو کنی نمی‌تونم ببینمت.
‫- می‌تونم سال دیگه آزمون پیشرفت تحصیلی بدم. ‫- نه، من مشکل دارم.
‫من...
‫می‌خوام بتونم بدون ‫احساس گناه بهت نگاه کنم.
‫چیکار کنیم؟
‫اگه نتونی بیسبال بازی کنی چی؟
‫هادام.
‫دستت رو بده من.
‫کاملا خوب می‌شم و دوباره ‫برمی‌گردم توی زمین بازی.
‫صرفا یه استراحت کوتاهی می‌کنم.
‫اتاقم رو دیدی دیگه؟
‫هدف زندگیم اینه که کسی ‫بشم که بتونی بهش افتخار کنی.
‫بیا هر دومون روی راه خودمون تمرکز ‫کنیم و چند ساعت دیگه هم رو ببینیم.
‫بعد آزمونت بیا دیدنم.
‫می‌تونی دیگه، درسته؟
‫حالا برگه‌های امتحانی توزیع می‌شن.
‫یکی بردارید و بدید عقب.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫دعا می‌کنم که جراحی یوگیوم خوب پیش بره.
‫دعا می‌کنم که هادام آزمونش رو خوب بده.
‫آزمون شروع می‌شه.
‫[جراحی در جریان است.]
‫واقعا آدم باملاحظه‌ای هستی. واسه هادام ‫ساعت و ماژیک مخصوص امتحان فرستادی.
‫بعد کار برنامه‌ات چیه؟
‫گفتم بریم یه چیزی بخوریم.
‫اگه وقت داری...
‫عه، جواب بده.
‫بله آقای چی؟
‫آقای چی زنگ زده؟
‫یه لحظه.
‫شرکت متریالی که بهش اشاره کرد تا چند هفته‌ی ‫دیگه آزمایش متریال‌ها رو انجام می‌ده.
‫می‌خواد به کارخانه سر ‫بزنه، پرسید می‌ریم یا نه.
‫معلومه، بهتره بریم.
‫عالیه.
‫خیلی‌خب، همراهتون میاییم.
‫باشه.
‫و این که هیون‌وو...
‫شانس این که من و ‫خانم سونگ به هم نزدیک شیم...
‫صفره.
‫گفتم بهتره بهت بگم...
‫که لازم نباشه نگرانش بشی.
‫خیلی‌خب.
‫گفتم شاید منتظر جوابی باشی.
‫لازم نیست که...
‫انرژیت رو صرف من بکنی.
‫نمیای داخل؟
‫یه چیزی رو خونه جا گذاشتم، نه، توی ماشین.
‫خیلی‌خب پس.
‫صفر...
‫داری حاضر می‌شی؟
‫آره.
‫همه‌چیز رو بهش می‌گم...
‫و ازش عذرخواهی می‌کنم.
‫با شرایط فعلی...
‫حس می‌کنم چیزهای بیشتری رو مخفی کنم...
‫و بیشتر بهش دروغ بگم، پس متاسفم.
‫می‌خوام همه‌چیز رو بهش بگم...
‫و از الان با هویت واقعیم دوستش داشته باشم.
‫می‌خوام قبل این که دیر ‫بشه، به شیوه‌ی خودم بهش بگم.
‫اختلال شنواییت ممکنه بخاطر ‫استرس دروغ گفتن هم باشه.
‫خودت می‌دونی که...
‫صداقت در رابطه‌های الکی جایی نداره.
‫انگار که قرار نیست با هم باشن.
‫مثل راه‌شیری و ماه...
‫این علائم بیشتر و شدیدتر می‌شن.
‫ممکنه بهت آسیب شدیدی بزنن.
‫بذار اول به شرایطت ثبات بدیم.
‫یه دوره‌ی کوتاه واست آرامبخش می‌نویسم.
‫این توهم جدیدت صداش چطوری بود؟
‫هام....
‫صدای تیزی داشت، مثل صدای فلز.
‫و بعد یه چیزی...
‫اینطوری.
‫دقیقا مطمئن نیستم که چی بود.
‫ولی نگرانم که...
‫قضیه‌ی پشتش طولانی‌تر باشه.
‫مثل صدای دستبندها؟
‫آره. و می‌خوام در مورد خودم بهش بگم...
‫فکر کنم اول باید اون ‫حفره‌های حافظه‌ام رو پر کنم.
‫اون مربوط به...
‫اتفاقیه که هفت سال پیش رخ داده.
‫حافظه‌ات الان مثل نقطه‌های پراکنده‌ است.
‫بهم متصل نیستن، برای همین نمی‌فهمیشون.
‫ولی وقتی که به هم متصل بشن...
‫یه شکلی رو تشکیل می‌دن.
‫و وقتی که این حفره‌ها پر بشن...
‫و خودت بفهمیشون، می‌تونی که...
‫خودم واسش...
‫بهتر توضیح بدم.
‫به نظرت راهی واسه پر کردن اون حفره‌ها هست؟
‫هوم.
‫فکر کنم باشه.
‫بین کارکنان اینجا به جز لی سوجین...
‫شخص دیگه‌ای به اسم سوجین هم دارید؟
‫یه لحظه.
‫روز حادثه؟
‫چرا این رو ازم می‌پرسی؟
‫شنیدم انفجار هفت سال پیش...
‫توی آزمایشگاه هیوکچان ‫بخاطر یه اشتباه معرف بود.
‫من اون موقع درست پشت در بودم.
‫کمی از حافظه‌ام رو بخاطر شوک از دست دادم.
‫شما یادتونه چی شد؟
‫می‌خوام واقعا از یه چیزی مراقبت کنم...
‫ولی واسه انجام این کار...
‫به حافظه‌ام نیاز دارم. ‫اومدم از شما کمک بخوام
‫من حتی دانشجوی دانشگاه شما نبودم.
‫یه دانشجوی پزشکی توی یه ‫مدرسه در اون نزدیکی بودم.
‫فقط چند بار به بی‌آی‌تی سر زدم ‫که هیوکچان رو ببینم، پس چرا...
‫هر بار که تکه‌ای از خاطرات ‫از دست رفته‌ام برگشت...
‫یک صدای خاص رو شنیدم.
‫هی سوجین، اومدی؟ الان می‌رم بیرون.
‫صدای دستبندی رو شنیدم...
‫که همیشه وقتی می‌اومدی ‫دیدن هیوکچان، دستت می‌ردی.
‫شبیه یه نشونه بود...
‫انگار تو شخصی هستی که همه‌چیز رو یادشه.
‫نمی‌دونم چرا نقاط خالی ‫توی حافظه‌ام به تو مربوطن...
‫ولی می‌شه بهم بگی هفت سال پیش...
‫چه چیزی رخ داد که من ازش بی‌خبرم؟
‫هر بار که بخشی از خاطراتم برمی‌گشت...
‫یادداشتش کردم.
‫- بس کن! ‫- ببخشید.
‫توی وضع خطرناکی هستی.
‫- ببخشید. ‫- هنوز هم دیر نشده.
‫اگه چیزی هست که می‌دونی...
‫نه، چیزی نیست.
‫صرفا چند کلمه باهات حرف زدم.
‫ببخشید که کمکی از دستم برنمیاد.
‫اون صدا.
‫راجع به صدایی که در ‫موردش نوشتم چیزی نمی‌دونی؟
‫به نظرم سرنخ مهمیه.
‫هام...
‫همه با یه صدا و اون خاطرات شروع شد...
‫گفتم نمی‌دونم دیگه!
‫اتفاقی که اون زمان رخ داد ‫همچنان من رو آزار می‌ده.
‫من هیوکچان رو توی اون حادثه از دست دادم.
‫تحقیق کردن در موردش چی رو عوض می‌کنه؟ ‫یه نفر مرده.
‫چرا باید یه نفر رو سر یه ‫سری خاطرات شکنجه کنی؟
‫تو الان خوب و سالمی.
‫- من... ‫- من چیزی نمی‌دونم...
‫پس دیگه نیا دنبالم.
‫هیوکچان، هندزفریت رو ‫توی ماشینم جا گذاشتی...
‫پس یعنی می‌گی...
‫وقتی که من نبودم...
‫همچنان با هاران حرف می‌زدی؟
‫و تظاهر کردی که منی؟
‫بس کن!
‫نابغه، این به چان نمیاد؟
‫خیلی بامزه‌ای.
‫کجا بودی؟
‫زنگ نزدم چون گفتم شاید با بن سر جلسه باشی.
‫هی، چرا از دیدنم خوشحال نیستی؟
‫هستم. انقدر خوشحالم که نزدیک بود برقصم.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫به نظر ناراحت میای.
‫ناراحت بودم، چون دلم واسه تو تنگ شده بود.
‫ولی اومدم اینجا...
‫و حالا دقیقا جلومی.
‫پس هر چقدر که می‌خوای بهم نگاه کن.
‫چرا سر صندلی همیشگیت ننشستی؟
‫نبودی، واسه همین منتظر ‫بودم که اومدنت رو ببینم.
‫مثل یه میرکت.
‫چی کشیدی؟ می‌شه ببینم؟
‫نه، این...
‫یه راز کاریه.
‫بذار من ببرمشون.
‫مشتری‌ها پتو می‌خواستن...
‫واسه همین شستمشون.
‫یه سری کارها رو به من بسپر.
‫این‌ها رو بذارم توی سبدها دیگه؟
‫- آره، مرسی. ‫- قابلی نداره.
‫هان؟
‫تولدت مبارک.
‫دارم واسه یه سمینار با پرواز می‌رم، ‫واسه همین خواستم یه روز زودتر بگمش.
‫بعدا ازت تشکر می‌کنم.
‫تولد؟
‫بهتره زود درستش کنم.
‫[قهوه‌فروشی شیم]
‫برنامه‌ات رو واسه عصر فردا خالی بکن.
‫قراره لباس قشنگ بپوشیم و یه شام خوب بخوریم.
‫به نظر خوب میاد.
‫ولی آخه چرا انقدر یهویی؟
‫پوشیدن لباس قشنگ...
‫و خوردن شام خوب رو ‫به لیستمون اضافه کردم.
‫همه‌چیز رو مهمون منی...
‫و مکانش رو بعدا واست می‌فرستم.
‫هوم...
‫- چه خبر شده؟ ‫- در هر صورت، لباس قشنگ بپوش، خب؟ می‌بینمت.
‫سایزش...
‫چه یهویی.
‫هام...
‫عادت دارم آمریکایی خداحافظی کنم.
‫- از کی؟ ‫- از امروز.
‫من برم دیگه.
‫هوم؟
‫[تولدت مبارک، از طرف پدر]
‫خدایا.
‫خیلی ضایع بود.
‫به نظرت راهی هست که ‫اون نقاط خالی رو پر کنیم؟
‫- هادام. ‫- یوگیوم.
‫چطور پیش رفت؟
‫ترکوندم.
‫به قولم عمل کردم.
‫خوشحالم.
‫خیلی خوشحالم.
‫مرسی.
‫گفتن که جراحی خوب پیش رفت.
‫موفق شدی.
‫خیلی خواب‌آلودم.
‫باشه.
‫بخواب. من پیشت می‌مونم.
‫کاملا خوب می‌شم و برمی‌گردم به زمین بازی.
‫عه، آقای یئون، ما داریم می‌ریم بیرون.
‫فردا می‌بینمت.
‫- فردا می‌بینمت. ‫- باز تا دیروقت کار می‌کنی؟
‫خسته نباشی.
‫من می‌خوام توی تیم هایونگ باشم!
‫- من هم. ‫- من هم، من هم.
‫من هم می‌خوام!
‫همه می‌خوان توی تیم من ‫یعنی نابغه‌ی بولینگ باشن.
‫بله خانم کیم.
‫جلسه با سردبیر «موست کره» رو عقب انداختی؟
‫آره، انداختمش هفته‌ی بعد.
‫ببخشید، ولی می‌شه بپرسم فردا کجا می‌ری؟
‫- باید بدونم... ‫- اومدم...
‫- که خیالم راحت بشه. ‫- چانچون.
‫دارم می‌رم شهر بچگیم.
‫نگران نباش، اگه هم مورد ‫مهمی پیش اومد بهم زنگ بزن.
‫خیلی‌خب.
‫اومدی.
‫برنامه‌ات رو خالی کردی که بری چانچون؟
‫چرا چانچون؟
‫من هم می‌خوام یکم تفریح کنم.
‫می‌خوام با مانجی برم به ‫محله‌ی قدیمیون سر بزنم.
‫فهمیدم.
‫یعنی چی که فهمیدی؟
‫چیزی نیست.
‫و با شال‌گردن‌هات قشنگ شدی.
‫با زیبایی تو می‌شه هر رنگی رو پوشید.
‫ولی من از اونی که سمت چپ بود خوشم اومد.
‫همینطوری لبخند بزن. خوشگل می‌شی.
‫کم پیش میاد کسی رو پیدا کنی که ‫باعث می‌شه لبخند بزنی. نگهش دار.
‫سلیقه‌ی خوبی داره.
‫واقعا به خودم رفته.
‫این رو ببین.
‫خیلی‌خب، این بهتره؟
‫- یا این؟ ‫- دوستت دارم.
‫می‌دونم. من هم دوستت دارم.
‫ولی الان باید شال‌گردنم رو انتخاب کنم.
‫باز هم ببینمشون. کدوم بهتره؟
‫قطار به زودی به ایستگاه آخر ‫یعنی ایستگاه چانچون می‌رسه.
‫همه‌چیز عوض شده.
‫اصلا مشخص نیست اینجا کجاست.
‫فکر کنم خونه‌ی شما اینجا بود.
‫آره، درست می‌گی.
‫ولی...
‫خونمون خراب شده.
‫خدایا.
‫خیلی سال گذشته.
‫درسته، حتی ما هم خیلی تغییر کردیم، ‫پس قطعا خونتون سرجاش نیست.
‫اینجاست!
‫اون درخت هنوز هست.
‫درسته. هنوز اینجاست.
‫درخت خرمالویی که پدرم کاشته بود.
‫خوشحالم...
‫که حداقل اون مونده.
‫نابونگ، بیا بریم مدرسه!
‫من رفتم مدرسه!
‫مانجی!
‫- خیلی‌خب، بریم. ‫- محکم بچسب.
‫وای...
‫همین‌جاست.
‫درخته هنوز هست.
‫اصلا عوض نشده.
‫بیا. زود باش.
‫باشه.
‫خیلی خوبه.
‫هم... صبر کن، باز شده.
‫هوم...
‫هام، بیا یکم آب بخور.
‫- مانجی، یه چیزی اینجاست. ‫- هان؟
‫گول خوردی!
‫اگه می‌تونی من رو بگیر.
‫مانجی! وای.
‫- انتقامم رو گرفتم. ‫- باورم نمی‌شه.
‫همین‌جا بمون. می‌رم یه چیز گرم بیارم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫حتما دیروز ترسوندمت. ‫بخاطر داروی بیهوشی بود.
‫الان حالم کامل خوب شده.
‫نه، بخاطر مسکن‌ها بود.
‫دومین روز پیوند استخوان ‫بیشترین درد رو داره.
‫درد لگنت احتمالا فردا بدتر می‌شه...
‫و وقتی که روز سوم سوند رو خارج کنن...
‫می‌تونی به سختی راه بری.
‫- و... ‫- صبر کن.
‫مگه بعد ده سال خواب بیدار شدم؟
‫به همین زودی دکتر شدی؟
‫کل شب در مورد پیوند استخوان درس خوندم.
‫و نقشه‌ات هم اینجاست.
‫کدوم نقشه؟
‫نقشه دوازده هفته‌ایت واسه قبول ‫شدن توی آزمون فیزیکی نیویورک کامتز.
‫من توی توانبخشیت کمک می‌کنم.
‫هان؟
‫آزمون پیشرفت تحصیلیم رو خوب دادم، ‫و حالا وقتم آزاده.
‫قدم اول درمان توی بیمارستانه.
‫تمرکزت رو بذار روی بهتر شدن...
‫و وقتی که بتونی حرکت کنی، ‫می‌ری سراغ قدم دوم.
‫بهتره خودت رو آماده کنی.
‫دوباره واسه اتاق مطالعه ثبت‌نام کردم.
‫اینطوری می‌تونم به عنوان شخصی ‫که قراره یه پزشک بشه تمرین کنم.
‫یوگیوم!
‫هی!
‫چرا بهم نگفتی که جراحی کردی؟
‫یکم تنهاتون بذارم؟
‫هی، گوشیم زنگ خورد.
‫الو؟
‫سلام، من این شماره رو ‫روی گردنبند یه خانمی دیدم.
‫انگار الان نمی‌دونه که کجاست.
‫گفتم بهتره بهتون خبر بدم.
‫درسته. یه لحظه لطفا.
‫می‌شم چند تا نارنگی واسم بخری؟
‫یهویی هوس کردم. شاید ویتامین بدنم کم شده.
‫حتما. الان می‌رم می‌خرم.
‫یانگ چانگمو، همراهم بیا.
‫نباید تو رو پیشش تنها بذارم.
‫اگه چیز دیگه‌ای لازم داشتی بهم بگو. ‫میارم واست.
‫از کجا زنگ می‌زنین؟
‫چانچون؟
‫می‌شه یه لحظه پیشش بمونید؟ ‫به زودی دوباره بهتون زنگ می‌زنم.
‫توی مسیر این شخص رو ندیدید؟
‫ندیدیدَ؟ خیلی‌خب، ممنون.
‫- الو؟ ‫- تلفن مادربزرگ هادامه؟
‫شما الان پیش خانم نانا کیم هستید؟
‫من نامزد جوان‌ترین نوه‌اش هستم.
‫اون گم شده...
‫و یه نفر بهم زنگ زد و گفت که پیششه.
‫چی؟
‫فقط من از بیماریش خبر دارم.
‫هادام و خواهرهاش خبر ندارن.
‫- سلام. ‫- من قبل‌تر بهتون زنگ زدم.
‫بله. اونجاست.
‫بله، ممنون.
‫نابونگ.
‫خانم کیم نابونگ!
‫- خانم کیم نابونگ! ‫- صبر کن، نا...
‫رفته بودم اونجا دوستم رو ببینم.
‫به زودی قراره برم فرانسه.
‫پس قضیه این بود.
‫این بلایی بود که...
‫داشت سرت می‌اومد.
‫نابونگ، برگرد پیشم.
‫هان؟
‫منم...
‫مانجی.
‫خسته‌ام.
‫خیلی خسته‌ام.
‫خیلی‌خب، یکم استراحت کن.
‫همینطوری استراحت کن.
‫فقط استراحت کن.
‫یه میز اینجا رزرو کردم. ساعت هشت بیا.
‫هوم...
‫همیشه خیلی قشنگی، ‫ولی لباس‌ پوشیدنت قشنگ‌تره.
‫خودشه.
‫خودت می‌دونی که...
‫صداقت در رابطه‌های الکی جایی نداره.
‫تولد دوستمه.
‫می‌شه این رو واسه دسر همراه شمع بیارید؟
‫انقدر؟
‫ای بابا، چرا همش می‌افته؟
‫دستت.
‫حالت خوبه؟
‫جاییت آسیب دیده؟
‫خوبم.
‫خیالم راحت شد.
‫خودت خوبی؟
‫آره...
‫خوبم.
‫من اینجا رو تمیز می‌کنم. تو برو.
‫مثل دیروز تا دیروقت کار نکن.
‫بیا یه لحظه حرف بزنیم.
‫پنج دقیقه‌ی دیگه میام. ‫به زودی می‌بینمت.
‫ببخشید. ولی اون صدا اذیتم می‌کنه.
‫ببخشید.
‫ممکنه بدجوری آسیب ببینی.
‫و در بهار...
‫انگار که قرار نیست با هم باشن.
‫من چیزی نمی‌دونم.
‫همیشه خیلی قشنگی، ‫ولی لباس‌ پوشیدنت قشنگ‌تره.
‫به نظرم باید بتونم نظر واقعیت رو بشنوم...
‫که بتونم این قضیه رو فراموش کنم.
‫فردا صبح یه جلسه دارم.
‫یه سری کار دیگه دارم...
‫یه چیزی بخور.
‫ممکنه...
‫آخرین باری باشه که باهام حرف می‌زنی.
‫از کجا می‌دونستی که این ‫روزها تا دیروقت کار می‌کنم؟
‫من تا وقتی که تمام چراغ‌های دفتر ‫ خاموش نشن، نمی‌رم بیرون.
‫پس چرا باید جلوی کمد رو بگیری که...
‫دست‌های یه طراح باارزش‌ترین داراییشن.
‫صرفا این کار رو کردم که آسیبی نبینی.
‫چون یه طراح توی آتلیه‌ام؟
‫و نه چون که...
‫سونگ هایونگم؟
‫نه.
‫ولی آقای یئون...
‫من...
‫از این کارها برداشت اشتباهی می‌کنم.
‫بخاطر من از چا مین انتقام گرفتی...
‫برگ‌ها رو با دستت برداشتی...
‫و بهم گفتی اشکالی نداره ‫که بگم حالم خوب نیست.
‫دائما اون لحظات توی سرم تکرار می‌شن.
‫پس باید امروز بشنومش.
‫اگه یه پاسخ صادقانه نشنوم ‫این قضیه ادامه خواهد داشت.
‫من واقعا...
‫در مورد تمام این اتفاقات...
‫اشتباه برداشت کردم؟
‫خانم کیم...
‫ناجی منه.
‫و خانواده‌اش، هاران، تو...
‫و هادام...
‫برای من هم باارزشن.
‫باید از همتون مراقبت کنم.
‫واسه همین مراقبت بودم.
‫حتی اگه هاران در خطر بود...
‫همون کار رو می‌کردم.
‫اگه در اون لحظات برداشت اشتباهی داشتی...
‫پس من معذرت می‌خوام.
‫پس گمونم حرفت اینه که...
‫اصلا من رو به چشم یک زن نمی‌بینی.
‫متاسفم.
‫خیلی‌خب، اگه انقدر پافشاری می‌کنی، ‫من کاری از دستم برنمیاد.
‫نمی‌خوام واست دردسر درست کنم.
‫می‌تونم بی‌خیال بشم و فراموش کنم.
‫خیلی راحت.
‫چطوره دست بدیم؟
‫احمقانه است که سر این ‫موضوع میونمون خراب بشه.
‫پس بیا دست بدیم که...
‫تحت شرایط خوبی به قضیه خاتمه بدیم.
‫می‌تونی بری دیگه. گفتی جلسه داری.
‫من یکم شام می‌خورم.
‫خیلی وقته که گرسنمه.
‫الان ماشین رو روشن می‌کنم.
‫ببخشید آقا؟
‫اوه...
‫آره، برو لطفا.
‫آقا.
‫ببخشید، می‌شه صندوق عقب رو باز کنی؟
‫چطوری با تب نزدیک چهل درجه طاقت آوردی؟
‫وقتی دارو اثر کنه تبت میاد پایین.
‫یکم استراحت کن.
‫مرسی.
‫ببخشید خانم کیم.
‫باید توی سفرت می‌رسوندمت...
‫ولی نباید با این وضع رانندگی کنم.
‫زود بهتر می‌شم و وقتی ‫که سفر تموم شد میام دنبالت.
‫خیلی ببخشید.
‫[دختر کیم نابونگ و شوهرش فوت کردند.]
‫ببخشید.
‫باید خوب باشم.
‫باید خانوادمون رو پیش هم نگه دارم.
‫باید خوب باشم.
‫تقصیر منه...
‫ببخشید.
‫واقعا متاسفم.
‫کجایی؟ چرا جواب نمی‌دی؟
‫چیزی شده؟
‫چرا نمی‌تونم باهات تماس بگیرم؟
‫دارم نگران می‌شم.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫الو؟
‫شما؟
‫سلام.
‫گریه کردی؟
‫خوبم.
‫بیا بریم رستوران.
‫واقعا خوبم.
‫چرا دروغ می‌گی؟
‫حالت خوب نیست.
‫شنیدم که دکترها حرف می‌زدن.
‫توی سرت چیه؟
‫ترکش همچنان توی عمق بخش گیجگاهه..
‫درست کنار عصب صورته، پس ‫خطر آسیب به عصب وجود داره.
‫این‌ها باقی مدارکه.
‫از بخش خاره‌ای گذشته و ‫حتی آی‌ای‌سی رو درگیر کرده.
‫واسه همین شنواییش رو از دست داده.
‫بخاطر اون حادثه شنواییت رو از دست دادی؟
‫اگه چیزی داخل سرته خطرناکه.
‫من کسی نیستم که سه ماه دیگه بره...
‫و کسیم نیستم که دیگه برنگردم.
‫خانم سونگ، من می‌خوام...
‫پیش تو بمونم.
‫نه، هاران.
‫پس همه‌چیز رو بهت می‌گم.
‫از ترکش توی سرم می‌گم، گوشم...
‫و زخم‌های روی بدنم.
‫بهت می‌گم چی شده...
‫ولی واسه این که همه‌چیز رو دقیق بهت بگم...
‫به زمان نیاز دارم.
‫خیلی طولی نمی‌کشه.
‫همه‌چیز رو خیلی صادقانه زود بهت می‌گم.
‫سفره‌ی دلم رو باز می‌کنم.
‫پس وقتی که کردم...
‫لطفا به همه‌چیز گوش کن.
‫اگه خوب نباشی چی؟
‫اگه اتفاق دیگه‌ای رخ بده؟
‫خوب بودم، الان خوبم و خوب هم خواهم بود.
‫پس...
‫بیا بریم...
‫بهار شکوفه‌های گیلاس رو ببینیم.
‫تابستان یخمک بخوریم...
‫پاییز برگ‌های خزان رو ببینیم...
‫و توی زمستون...
‫خوش می‌گذره بریم سورتمه‌سواری.
‫بیدار شدی.
‫می‌شه یه لحظه تنهامون بذاری؟
‫گریه نکن.
‫خیلی زود معاینه و مرخص می‌شم.
‫[سطوح‌، مرزها و ارسال سازه‌ها]
‫خوبی؟
‫خدایا.
‫نه، فقط هم اتاقیم.
‫- بیا. ‫- مرسی.
‫فکر کنم دستبندت افتاد.
‫این مال توئه دیگه؟
‫عه سلام، سونگ هاران گریان!
‫هان؟
‫کاری می‌کنم تولد سال ‫دیگه‌ات حتی خاص‌تر باشه.
‫باقی عمرم از اون دوره ‫آزمایشی استفاده می‌کنم.
‫وقتی بحث اونه شوخی نکن.
‫حواسم به همه‌چیز هست.
‫می‌ترسم. وحشت کردم.
‫نمی‌دونستم.
‫چی؟ چطور ممکنه ندونی؟
‫چطوره فردا بریم بیرون؟
‫می‌تونیم یه فیلمی ببینیم، ‫یه غذای خوب می‌خوریم...
‫و حینی که قدم می‌زنیم حرف بزنیم.
‫مثل زوج‌ها رفتار می‌کنیم.
‫سونو چان! کجایی؟
‫خیلی خیالم راحت شد که چیزی نشد.