‫[در فصل درخشان تو]
‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و حیوانات ‫در محیط امنی صورت گرفته.]
‫من کسی نیستم که سه ماه دیگه بره،
‫یا ممکنه هرگز برنگرده.
‫خانم سونگ، من می‌خوام...
‫پیش تو بمونم.
‫نه، هاران. ‫بنابراین همه‌چیز رو بهت میگم.
‫ولی برای اینکه همه‌چیز رو دقیق بهت بگم،
‫یکم زمان می‌خوام.
‫خیلی طول نمی‌کشه.
‫به زودی همه‌چیز رو صادقانه بهت میگم.
‫بنابراین وقتی خواستم بهت بگم،
‫لطفا به همه‌چیز گوش بده.
‫اگه حالت خوب نباشه چی؟
‫اگه اتفاق دیگه‌ای بیفته چی؟
‫من خوب بودم، الان خوبم ‫و همچنان خوب می‌مونم.
‫پس...
‫بیا...
‫بهار بریم شکوفه‌های گیلاس رو ببینیم.
‫توی تابستون بستنی یخی می‌خوریم،
‫توی پاییز، برگ‌های پاییزی رو می‌بینیم
‫و توی زمستون...
‫اسکی روی برف کِیف میده.
‫[قسمت دهم]
‫فکر کنم دستبندت افتاد.
‫این مال توئه، درسته؟
‫اوه. هی، سونگ هارانِ زود رنج.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫- بیا بریم. ‫- بذار دستبندش رو پس بدم.
‫اوه، نه. ببخشید. ‫اوه...
‫وسایلت رو بردار. ‫من اینو جمع می‌کنم.
‫من اومدم ازت کمک بخوام.
‫واقعا می‌خوام از چیزی محافظت کنم،
‫ولی برای این کار، نیاز به خاطراتم دارم.
‫عیب نداره. ‫بعضی اوقات پاره میشه.
‫خیلی وقته اینو دستم می‌کنم.
‫معذرت می‌خوام.
‫ببخشید، من برات تعمیرش می‌کنم.
‫واقعا اشکال نداره، هاران.
‫بله؟
‫آه. اسمت روی قلم نوشته شده بود.
‫اسم قشنگیه.
‫- بیا بریم. ‫- انگار اون خیلی عجله داره.
‫می‌تونی بری. ‫اشکال نداره.
‫واقعا معذرت می‌خوام...
‫چرا اینقدر بی‌قراری؟
‫نه، صبر کن. ببخشید. ‫بهتره سریع بری خونه و استراحت کنی.
‫دکتر گفت حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫پس بیا بریم.
‫اگه احساس سرگیجه یا ناراحتی کردی، ‫فورا بهم بگو.
‫آقا.
‫ببخشید، ولی میشه همین نزدیکی نگه داری؟
‫بهتر نیست بری استراحت کنی؟
‫من کاملا خوبم.
‫اوه؟ ‫تردیدی توی چهره‌ات هست.
‫پس صدتا شنا میرم!
‫خیلی‌خب، باشه. ‫حرفت رو باور می‌کنم.
‫حس می‌کنم اگه الان بریم خونه ‫حالمون گرفته میشه و پشیمون می‌شیم.
‫پس...
‫بیا مراسم اهدای کادوی تولد سونو چان ‫رو شروع کنیم.
‫اون کادوی منه، درسته؟
‫این...
‫اوه... بذار حدس بزنم.
‫هوم... لباسه.
‫یه ژاکت پشمی‌ای که خودت طراحی کردی.
‫از کجا می‌دونستی؟
‫من اینو مخفیانه آماده کردم.
‫تابلو بود.
‫جدی؟
‫اوه. که اینطور...
‫صبر کن. ‫پنج دقیقه بهم وقت بده.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک، سونو چان عزیز ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫صبر کن.
‫حتی اگه یه کیک معمولی فروشگاهیه
‫بازم باید آرزو کنی.
‫پس تو هم همراهم آرزو کن.
‫وای!
‫چه آرزویی کردی؟
‫یه رازه. ‫اگه بگم که برآورده نمیشه.
‫درسته.
‫پس...
‫حالا کادوی تولدت رو بهت میدم.
‫- تولدت مبارک. ‫- اوه. می‌تونم الان بازش کنم؟
‫ها؟
‫اینو نمی‌دونستم.
‫حداقل یه چیز رو مخفی نگه داشتم.
‫من خوشحال که به دنیا اومدم.
‫سونگ هاران تولدم رو تبریک گفت.
‫ملت! ‫سونگ هاران تولدم رو تبریک گفت!
‫زده به سرت؟
‫من اینو هر روز می‌پوشم، ‫توی بهار، تابستون، پاییز و زمستون.
‫حتی موقع خواب هم می‌پوشمش.
‫آه. ‫حتی زیر دوش.
‫چون اولین تولدیه که باهم هستیم ‫می‌خواستم کار بیشتری برات انجام بدم.
‫حالا که ناراحتی،
‫چطوره فردا بریم سر قرار؟
‫می‌تونیم یه فیلم تماشا کنیم، یه غذای خوب بخوریم، ‫دست همدیگه رو بگیریم،
‫و قدم بزنیم و حرف بزنیم.
‫کارهایی می‌کنیم که زوج‌های دیگه انجام میدن.
‫بهتره فقط استراحت کنی. ‫من نگرانم.
‫پس چاره دیگه‌ای برام نذاشتی. ‫باید شنا برم...
‫باشه. ‫بریم سر قرار.
‫ولی میشه دوباره اون تیکه رو بخونی؟
‫اونجاش که گفتی...
‫"سونو چان عزیز".
‫سال دیگه تولدت رو خاص‌تر هم می‌کنم.
‫تا آخر عمرم از اون دوره آزمایشی استفاده می‌کنم.
‫پس...
‫سالم بمون، باشه؟
‫حتما.
‫تازشم،
‫ذهن من از تو پر شده، هاران
‫پس یه تیکه کوچیک توی مغزم...
‫تاثیری روم نمی‌ذاره.
‫جناب؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫چی؟
‫چرا ما...
‫ما اون موقع توی چانچون بودیم...
‫مانجی.
‫رسیدیم. بیا پیاده بشیم.
‫چند وقته؟
‫قصد داشتی
‫دوباره کجا غیبت بزنه؟
‫مانجی.
‫من چیکار کنم؟
‫بچه‌ها رو چیکار کنم؟
‫می‌خوام...
‫بیشتر پیششون بمونم.
‫می‌خوام پیش تو هم بیشتر بمونم.
‫ولی اگه همه‌چیز رو فراموش کنم چی؟
‫اگه تو و بچه‌ها...
‫و بقیه چیزها رو فراموش کنم چی...
‫من می‌ترسم.
‫وحشت کردم.
‫طوری نیست.
‫همه‌چیز درست میشه.
‫پیش من می‌تونی خودت رو خالی کنی.
‫نگران نباش.
‫من هیچوقت...
‫نمی‌ذارم تنها بشی.
‫هیچوقت.
‫یکیش کمه.
‫ها؟
‫یکی از مهره‌هاش افتاده دست من.
‫چطور بهش پسش بدم؟
‫ترکش همچنان عمیقا در استخوان گیجگاهی قرار داره.
‫واقعا اشکال نداره،
‫هاران.
‫چه آرزویی کردی؟
‫من تا آخر عمرم دیگه آرزویی نمی‌کنم.
‫لطفا فقط بذار با این شخصی بمونم
‫که با هر اشک و لبخند
‫بهم اجازه زندگی کردن میده.
‫تا آخر عمرم از اون دوره آزمایشی استفاده می‌کنم.
‫فقط این یه چیز رو بهم بده.
‫بذار همچنان کنارش بمونم.
‫تولدم، روزی که تصمیم گرفتم ‫همه‌چیز رو توضیح بدم،
‫هرچند هنوز رخنه‌هایی وجود داره.
‫[در فصل درخشان تو]
‫[بخش خاره‌ای استخوان گیجگاهی]
‫خواهرت داره میاد داخل.
‫چیه؟
‫داری برای دانشکده پزشکی هم درخواست میدی؟
‫فقط داشتم یه چیزی رو جستجو می‌کردم.
‫مامان‌بزرگ هنوز خوابه؟
‫آره، اولین باره. ‫اون حتی آخرهفته‌ها هم تا دیروقت نمی‌خوابه.
‫بعد از سفرش به چانچون خسته‌ست؟
‫ولی اون کتاب‌ها واسه چی‌ان؟
‫با خودم گفتم کار کنم تا ذهنم مشغول باشه.
‫کتاب رنگدانه دست تو نیست؟ ‫توی اتاق مطالعه مامان‌بزرگ نبود.
‫احتمالا توی اتاق زیر شیروانیه. ‫هوم...
‫چرا چشم‌هات پف کردن؟ ‫گریه کردی؟
‫ها؟
‫معلومه که نه. ‫فقط خوب خوابیدم.
‫فقط برو و اون کتاب رو برام پیدا کن.
‫مرسی.
‫می‌تونی بهش غلبه کنی.
‫می‌تونی به تنهایی فرار کنی.
‫می‌خواستم بهت نشون هم بدم.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫چرا آستین‌هات رو بالا زدی؟
‫فقط می‌خوام یه چیزهایی رو جمع کنم.
‫مثل یه خونه‌تکونی بهاری.
‫عقلت رو به کار بنداز. ‫الان وسط زمستونه.
‫نه، بهاره.
‫فکر نمی‌کنم اینو بپوشم.
‫و این...
‫- من دارم میرم بیرون. ‫- صبر کن.
‫- نامه داری. ‫- اوه؟
‫حتما از بس در دسترس نیستی که ‫برات نامه فرستاده.
‫کانگ هیوکچان بیچاره.
‫- بعدا می‌بینمت. ‫- ها؟
‫حق با توئه. ‫اوه...
‫بله؟
‫فورا میام.
‫هاران، حتما هنوزم سرت شلوغه.
‫به این زودی یک ماه شد که به بوستون اومدم.
‫هنوز همه‌چیز برام ناآشناست.
‫دلم برات تنگ شده، ولی به خاطر تفاوت زمانی ‫خیلی سخته که صدات رو بشنوم.
‫دارم به راهی واسه در ارتباط بودن فکر می‌کنم.
‫می‌تونی سر کار از یه پیغام‌رسان استفاده کنی؟
‫اگه می‌تونی بهم بگو.
‫آه. بذار یه چیز باحال بهت بگم.
‫هم‌خوابگاهیم کره‌ایه،
‫و اسم اونم چانـه.
‫بامزه نیست؟
‫ولی فکر کنم صمیمی شدن باهاش سخته.
‫یکم آدم گوشه‌گیریه.
‫خیلی دلم برات تنگ شده، هاران.
‫توی تعطیلات تابستونی میام دیدنت.
‫مراقب خودت باش. ‫دوستت دارم.
‫بلیط سینما گرفتم. ‫ساعت 5 می‌بینمت.
‫اوه. باید آماده بشم.
‫آقای پارک.
‫امشب ممکنه خیلی دیر بیام خونه.
‫خیلی‌خب.
‫با هاران حرف بزن.
‫اگه صادق باشی، مطمئنم درک می‌کنه.
‫- باشه. همین کارو می‌کنم. ‫- باشه.
‫حتما باید از اون گوشه بری.
‫این خرابه. شارژ نمیشه.
‫بعد از دیدن فیلم وقت داری؟
‫باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫به زودی همه‌چیز رو صادقانه بهت میگم.
‫باشه.
‫اوه؟ ‫اون یکی پاپکورن رو یادم رفت.
‫میرم بگیرم.
‫- همینجا وایسا. ‫- پس داخل منتظر می‌مونم.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- اشکال نداره.
‫ممنون.
‫- زنگ هشدار اشتباهی به صدا در اومده؟ ‫- چیکار کنیم؟
‫لطفاً دستورالعمل‌ها رو رعایت کنید ‫و بلافاصله ساختمان رو تخلیه کنید.
‫لطفا همدیگه رو هل ندید.
‫سونگ هاران.
‫لطفا برید پایین.
‫هل ندید!
‫فورا ساختمان رو تخلیه کنید.
‫نباید بری داخل.
‫ببخشید!
‫- جناب! ‫- سونگ هاران!
‫سونگ هاران!
‫بس کن!
‫سونو چان!
‫همه‌چیز رو بهت میگم.
‫در مورد جای زخم‌های روی بدنم بهت میگم.
‫من تحمل مکان‌های پر سر و صدا رو ندارم.
‫سونو چان! ‫کجایی؟
‫کجا بودی؟
‫بیرون نمی‌دیدمت،
‫- واسه همین فکر کردم رفتی داخل... ‫- من خوبم.
‫خیالم راحت شد که اتفاقی نیفتاده.
‫طوری نیست.
‫بریم بیمارستان تا معاینه بشی.
‫به زودی میرم چکاپ انجام میدم.
‫نگران نباش.
‫چیزیم نمیشه.
‫[چکاپ پزشکی]
‫مامان‌بزرگ.
‫چیه، هاران؟ ‫چیزی شده؟
‫چیکار کنم، مامان‌بزرگ؟
‫اون حالش خوب نیست.
‫مدام غش می‌کنه،
‫و یه چیزی توی سرش گیر کرده.
‫میگه حالش خوبه، ولی اصلا به نظر خوب نمیاد.
‫اگه چیزیش بشه چیکار کنم؟
‫ممکنه اونقدر که فکر می‌کنید
‫من براش خوب نباشم.
‫ازت مخفیش نمی‌کنه.
‫احتمالا چون می‌ترسه
‫نمی‌تونه.
‫احتمالا چون دلت رو می‌رنجونه
‫نمی‌خواد دردش رو سربار تو کنه.
‫اون بیشتر
‫به محافظت از تو اهمیت میده ‫تا درد خودش.
‫ولی من می‌خوام ازش محافظت کنم.
‫نمی‌خوام به تنهایی باهاش دست و پنجه نرم کنه.
‫ولی هیچ کاری براش از دستم برنمیاد.
‫فقط کنارش بمون.
‫آدم‌ها حتی اگه یه نفر هم کنارشون داشته باشن ‫می‌تونن قوی باشن.
‫بهم اعتماد کن، من می‌دونم.
‫پس زیاد نگران نباش.
‫مطمئنم راهی پیدا می‌کنی.
‫دبه...
‫کانگ هیوکچان...
‫آزمایشگاه...
‫چا سوجین...
‫بس کن!
‫و من...
‫یعنی اون روز...
‫"دبه‌ی ماده‌ بی‌ثبات پاره شد"...
‫"رویداد خودانگیخته‌ای...
‫که به خاطر دستکاری نسنجیده‌ عوامل شیمیایی رخ داد".
‫"علت به طور قطعی مشخص نشده است".
‫نه، هیچی نیست.
‫گفتم نمی‌دونم!
‫اون داره سعی می‌کنه چی رو مخفی کنه؟
‫فردا هیچ کاری نکن...
‫و خیلی استراحت کن.
‫من همیشه کنارت هستم.
‫[تولدم، روزی که تصمیم گرفتم ‫همه‌چیز رو توضیح بدم،
‫هرچند هنوز رخنه‌هایی وجود داره.]
‫[کانگ هیوکچان] ‫[چا سوجین]
‫[برنامه‌ بازتوانی ۱۲ هفته‌ای]
‫آه. فرداست.
‫ولی آقای پارک، کِی به هادام و خواهرهاش بگیم؟
‫یوگیوم!
‫سلام، بابا!
‫واقعا؟ باشه.
‫باباته؟
‫- بده بهش سلام کنم. ‫- باشه، بابا.
‫گفتم می‌خوام بهش سلام کنم.
‫اوه، نشنیدم.
‫- ببخشید. ‫- عجبا.
‫بفرما. ‫کدو حلوایی پوره‌ شده‌ست.
‫مملو از بتاکاروتن و ویتامین آ هست، ‫بنابراین به خوب شدن التهاب کمک می‌کنه.
‫حتما همش رو بخور.
‫- هادام. ‫- بله؟
‫می‌دونی که خیلی دوستت دارم، درسته؟
‫وقتی من درد می‌کشیدم ‫تو کمکم کردی قوی باشم.
‫اگه یه روزی دچار سختی شدی،
‫منم همین کارو برات می‌کنم ‫تا بتونی قوی باشی.
‫باشه.
‫ولی همچین اتفاقی نمی‌افته.
‫وقتی حالت بهتر بشه، ‫همش روزهای خوش رو تجربه می‌کنم.
‫سلام.
‫- آخرهفته خوبی داشتی؟ ‫- بله.
‫دارم میرم دیدن آقای چه.
‫فایل‌های مصالح رو برام فرستاد، ‫ولی مدام خراب می‌شدن،
‫بنابراین می‌خواد حضوری برام بیارتشون.
‫حتما خودش همین طرفا کار داره.
‫چه تصادفی.
‫آه. داشتم نمونه‌ی رنگ ‫از تیم رنگ رو تست می‌کردم.
‫گمونم هنوز خشک نشده بود.
‫پس من دیگه میرم.
‫اونقدر معذبانه بود که چرت و پرت گفتم.
‫اینا رنگ‌هایی هستن که خانم کیم مطرح کرده.
‫پس این یکی مشابه‌ترینه،
‫ولی ممکنه روی پارچه خودش رو نشون نده.
‫منم همین فکر رو می‌کنم.
‫بهتره دوباره ترکیب کردن رنگ‌ها رو امتحان کنیم.
‫پس بیاید فعلا بازخورد رو اعمال کنیم ‫و گزارشش رو بنویسیم.
‫باشه.
‫قهوه؟
‫خیلی‌خب، دوستان.
‫قهوه تازه آوردم.
‫- آقای پارک. ‫- سلام.
‫چی شده اومدید اینجا؟
‫یه بار دانه قوه جدید برام اومده بود.
‫وای خدا.
‫پس با خودم گفتم که واسه مشتری‌های ثابتم بیارم.
‫مرسی.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- من این یکی رو برمی‌دارم.
‫کاملا باب میل خودمه.
‫اوه، ببخشید.
‫این برای یکی دیگه‌ست.
‫- اینو بگیر. ‫- باشه.
‫حیف شد. ‫خوراکم روبانه.
‫چون خیلی تابلو می‌شد ‫واسه همه قهوه آوردید، درسته؟
‫اوه...
‫- معلوم بود؟ ‫- آره.
‫سفرتون به چانچون چطور بود؟
‫مامان‌بزرگ خیلی واسه رفتن هیجان داشت.
‫آه... البته.
‫بهمون خوش گذشت.
‫راستی، حال آقای سونو خوبه؟
‫چون نمی‌خواستم مزاحمش بشم ‫زنگ نزدم.
‫چی؟ ‫مگه اتفاقی افتاده؟
‫معلومه که حالش خوب نیست، ‫ولی بهم نمیگه.
‫بعضی‌ها وقتی خیلی به یکی اهمیت میدن
‫براشون سخته که چیزهایی رو بهش بگن.
‫بهت تضمین می‌کنم
‫که وقتی چان ‫واقعا چیزی برای گفتن بهت داشته باشه،
‫صادقانه و بدون اینکه قایمش کنه
‫بهت میگه.
‫پس بهش اعتماد کن ‫و صبورانه منتظر اون لحظه بمون.
‫خیلی‌خب.
‫هوم.
‫من توی چانچون ترسوندمت، مگه نه؟
‫منم ترسیده بودم و مثل بچه‌ها رفتار کردم.
‫معذرت می‌خوام.
‫ولی لازم نیست نگران باشی.
‫همین الانش هم همه‌چیز رو برنامه‌ریزی کردم.
‫چه برنامه‌ای؟ ‫که به تنهایی بری ناپدید بشی؟
‫چکاپت فرداست، درسته؟
‫باید منو هم با خودت ببری.
‫از کجا تاریخش رو می‌دونستی؟
‫یوگیوم رو دیدم.
‫راجع‌به گردنبند و اینکه فقط اون می‌دونه بهم گفت.
‫که اینطور.
‫ولی من که بچه نیستم.
‫- خودم می‌تونم برم... ‫- نابونگ.
‫جلوی من لازم نیست ‫ادای سرسخت‌ بودن در بیاری.
‫بهت که گفتم،
‫نمی‌ذارم تنها باشی.
‫گمونم به خاطر همینه که
‫بعد از 50 سال همدیگه رو دیدیم.
‫تو کسی رو نداری که بهش تکیه کنی ‫و چیزهای زیادی برای محافظت کردن داری.
‫من ازت محافظت می‌کنم،
‫پس می‌تونی به من تکیه کنی.
‫من کنارت می‌مونم.
‫هوم؟
‫اینا چی‌ان؟
‫باید به جای من ‫به همه‌ چیزهایی که روی میزن رسیدگی کنی.
‫تا امروز تمومشون کن.
‫الو؟ ‫خانم کیم...
‫از بین 12 لباس کاندید مجموعه بهاری/تابستونی، ‫6تایی که من انتخاب کردم ثابت هستن.
‫تو 6تای دیگه رو انتخاب کن.
‫تا آخر امروز گزارشی از اینکه کدوم‌ها رو انتخاب کردی ‫و دلیلشون بنویس.
‫چی؟ ‫ولی...
‫تو دیروز نمونه‌های رنگدانه رو دیدی، درسته؟
‫بر اساس تفاوت رنگ‌ها مرتبشون کن ‫و تصمیم بگیر کدوم رو اجرا کنیم.
‫و همچنین بر اساس تفاوت‌های پارچه. ‫تا امروز بفرستش.
‫صبرکن، خانم کیم ‫من...
‫دو پیش‌نویس از بسته مطبوعاتی پاریس ‫به دستم رسیده.
‫اونی که به برند ما میاد رو انتخاب کن ‫و به آقای یئون بده.
‫من بیرون از دفتر کار دارم، ‫پس امروز نمیام.
‫همه‌چیز رو تا امروز تموم کن ‫و برام ایمیل کن.
‫- همه اینا رو تا امروز تموم کنم؟ ‫- داری میگی که نمی‌تونی؟
‫مگه فراموش کردی؟ ‫بهت گفته بودم که کارهای منو بر عهده بگیری.
‫ولی با اینحال...
‫آقای پارک!
‫[تعطیل است]
‫هوم؟ ‫چیزی نگفته بود.
‫نابغه.
‫تو می‌دونی آقای پارک کجا رفته؟
‫هوم؟
‫کجا رفته؟
‫خانم کیم، میشه مصالح رو تایید...
‫آه...
‫درسته، توی جلسه‌ست.
‫باشه.
‫باورم نمیشه. ‫هایونگ، چقدر تو دست و پا چلفتی‌ای.
‫خدایا.
‫این چیه؟
‫[واسه نوه‌هات دردسر درست نکن] ‫[من هنوز حالم خوبه]
‫[عینک‌ها رو جلوی مانیتور بگیر]
‫[گردنبند یوگیوم رو در نیار!]
‫"مرکز نوبل لایف"؟
‫[مرکز نوبل لایف] ‫[مرکز مشاوره]
‫بازشستگی خود را تضمین کنید.
‫اینجا مرکز نوبل لایف است، ‫مرکز مراقبت سالمندان برتر کره.
‫سلام، شما با مرکز نوبل لایف تماس گرفتید.
‫من...
‫یعنی،
‫من می‌خواستم...
‫نوبتم رو بررسی کنم.
‫اسمتون چیه؟
‫من سرپرست کیم نابونگ هستم.
‫درسته، کیم نابونگ.
‫هنوزم قراره آخر ژوئن بیان، درسته؟
‫شما یه اتاق تک‌نفره می‌خواستید
‫و برای مراقبت‌های تخصصی از بیماری آلزایمر ‫ثبت‌نام کردید، درسته؟
‫[کلید کمد، جعبه جواهرات]
‫"کلید کمد، جعبه جواهرات"...
‫من واقعا ناهار نمی‌خوام.
‫کِی همه اینا رو تموم می‌کنم؟
‫هایونگ.
‫چیه؟
‫چی شده؟ ها؟
‫چیکار کنیم؟
‫مامان‌بزرگ رو چیکار کنیم؟
‫مامان‌بزرگ چی؟ ‫چی شده؟
‫این چیه؟
‫[مرکز نوبل لایف] ‫[17ام برای تایید نوبت خود تماس بگیرید!]
‫منظورتون چیه؟ ‫چرا باید به یه مرکز مراقبتی بره؟
‫می‌دونم چون آزمون پیشرفت تحصیلیم تموم شده ‫دارید شوخی می‌کنید.
‫- هادام. ‫- اصلا با عقل جور در نمیاد.
‫آخه چرا مامان‌بزرگ...
‫چرا باید بره اونجا؟
‫فکر کنم فقط سعی داشته بی سر و صدا بره.
‫لابد خیلی وقته که
‫براش برنامه‌ریزی می‌کرده. مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫این اینجا بود.
‫برای نوه‌های عزیزم.
‫سلام به نوه‌های خوشگلم که به من رفتید.
‫وقتی که شما اینو باز کردید،
‫من احتمالا دارم توی یه هواپیما
‫به مقصد جنوب فرانسه ‫نوشیدنی می‌خورم.
‫تکون نخورید، خانم.
‫خیلی ناراحت نباشید.
‫می‌خوام به خاطر این همه سال سخت کار کردن ‫به خودم پاداش بدم.
‫پس من واقعا خوشحالم.
‫- لطفا پشتتون رو خم کنید. ‫- اوه.
‫و سعی هم نکنید بیاید دیدنم.
‫من توی 20 سالگیم خیلی سختی کشیدم
‫که مدام با حمل کردن یه بچه ‫به مدرسه مد می‌رفتم.
‫و به خاطر اینکه پول و وقت نداشتم
‫نتونستم خیلی چیزها رو امتحان کنم.
‫قراره خودم رو به شدت مشغول انجام تمام کارهایی کنم ‫که نتونستم اون زمان انجام بدم.
‫پس لطفا...
‫- خانم کیم نابونگ. ‫- بله.
‫- بذارید از زندگیم در اینجا لذت ببرم. ‫- به اتاق بعدی برید.
‫و در مورد لباس‌های عروسی...
‫مادربزرگت کیم‌ نانای معروفه...
‫یعنی بذاره لباس عروسیت رو یکی دیگه بدوزه؟
‫خیر.
‫اجازه‌ی چنین چیزی رو نمی‌دم.
‫فکر می‌کردم توی فرانسه ‫انقدر مشغول تفریحم...
‫که وقت نمی‌کنم لباس درست کنم...
‫واسه همین جلوجلو درست کردم.
‫خیلی راحت توی اوقات فراغتم درستشون کردم.
‫بیا دوباره یه روزی هم رو ببینیم...
‫بعد این که هر کدوم در جای خود درخشیدیم.
‫من از دوردست به زندگی ‫باشکوه شما افتخار می‌کنم.
‫هاران...
‫هایونگ...
‫هادام.
‫زندگیم رنگش به زیبایی رز شد...
‫چون شما سه تا نوه‌های من بودید.
‫مراقب خودتون باشید.
‫بدرود.
‫آهان.
‫دوست ندارم چیزهای تکراری بگم، ‫ولی چیزهایی که باید بگم رو می‌گم.
‫دوستتون دارم...
‫نوه‌های عزیزم.
‫چرا...
‫سه تا نوه داره.
‫چرا باید...
‫عجیبه که رفته جلسه.
‫الان کجاست؟
‫الان که نرفته؟
‫[مخفیانه در مورد یوگیوم، ‫گردنبند یوگیوم رو در نیار.]
‫یکم وقت با مادربزرگت بگذرون که...
‫چرا یهویی به مادربزرگم اشاره می‌کنی؟
‫چی؟
‫آهان...
‫چرا فلاسکت توی اتاق مادربزرگم بود؟
‫یکم پیش توی پارک اتفاقی دیدمش.
‫می‌دونی که اون همچین کاری نمی‌کنه.
‫چا یوگیوم. تو در مرود ‫مادربزرگم خبر داشتی، نه؟
‫الان کجا رفته؟
‫من خودم همه‌چیز رو می‌دونم! ‫بگو بهم!
‫امروز یه آزمایش داره.
‫اونجا.
‫[بخش عصب‌شناسی]
‫- اوه. ‫- سلام مانجی.
‫- طول کشید، نه؟ ‫- خدایا.
‫عالی بودی.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫چطور می‌تونی...
‫از بین این همه آدم، تو چطور ‫می‌تونی این کار رو باهام بکنی؟
‫چرا...
‫باید یکم از وظایف من رو انجام بدی.
‫بذاری من هم یکم استراحت کنم.
‫از تو مخفیش نمی‌کنه. احتمالا نمی‌تونه بکنه.
‫احتمالا نمی‌خواد بار دردش ‫رو بندازه روی دوش تو.
‫به محافظت از تو بیشتر ‫از درد خودش اهمیت می‌ده.
‫جلسه؟
‫و این چیه...
‫بذار خودم بکنم.
‫چی شد مادربزرگ؟
‫حتی بهش نگاه نکردی یا حرف نزدی.
‫رفت چون تو ناراحتش کردی.
‫مادربزرگم تهدیدی چیزی کردت؟
‫[واسه نوه‌هام دردسر درست نکن.]
‫مادربزرگ.
‫من خوبم.
‫چیزی نیست.
‫خانم کیم نابونگ، لطفا برید اتاق بغلی.
‫باشه.
‫الان برمی‌گردم.
‫بریم.
‫خیلی نوه داری.
‫خیلی‌خب.
‫یکم دیگه می‌بینمتون.
‫حتما خشک بمونه، و اگه خیلی تنگه بهم بگید.
‫باشه. ممنون.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫ویتامین نیاز داری. واست پوست می‌کنم.
‫- چیزی نیست، خودم می‌کنم. ‫- اوهوم.
‫- عه... ‫- چا یوگیوم!
‫خداحافظ.
‫هادام...
‫ببخشید که در مورد مادربزرگت بهت نگفتم.
‫اون بهم گفت...
‫مرسی یوگیوم.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫یوگیوم ازش مراقبت می‌کرده.
‫اگه گردنبندی که اون بهش داد نبود...
‫توی چاچون گمش می‌کردم.
‫حتما سخت بوده که خودش ‫تنها از این راز باخبر باشه.
‫اگه تنها بود خیلی سختش بود.
‫مرسی که...
‫ازش مراقبت کردی.
‫ببخشید که بهت نگفتم.
‫حتما خیلی شوکه شدی.
‫مرسی.
‫خیلی ازت ممنونم یوگیوم.
‫بیا بریم دیدنش.
‫من خبر نداشتم.
‫کاش می‌دونستم.
‫ولی نمی‌دونستم.
‫چرا؟
‫چطور نمی‌دونستی؟
‫تو با بقیه فرق داشتی.
‫تو گفتی اون ناجیت بوده...
‫و قول دادی که ازش مراقبت کنی.
‫تو همیشه کنارش بودی. چطور نفهمیدی؟
‫وقتی پرسیدم توی سونگسودونگ ‫اتفاقی رخ داده یا نه...
‫چرا ازم مخفی کردیش؟
‫نه، اگه نمی‌خواستی بهم بگی...
‫حداقل نباید در موردش بیشتر تحقیق می‌کردی؟
‫اگه اون موقع فهمیدی...
‫متاسفم.
‫نه.
‫حرفم رو نادیده بگیر.
‫حرفی که به تو زدم...
‫چیزیه که در واقع می‌خوام به خودم بگم.
‫می‌دونم که تقصیر تو نیست...
‫ولی خیلی احساس حماقت و رقت‌انگیز بودن دارم.
‫واسه همین نمی‌دونم چیکار کنم.
‫باید می‌دونستم.
‫ببخشید...
‫سرت داد زدم.
‫شرمنده.
‫جواب نمی‌ده.
‫کجایی آقای پارک؟
‫مشتری‌ها دارن میان و ‫می‌پرسن که چرا امروز تعطیلی.
‫بیمارستان؟
‫پس در مورد چی...
‫خانم سونگ چی شده؟
‫ام‌آر‌آی نشون می‌ده که ‫فشار داخل جمجمه طبیعیه...
‫ولی بطن‌ها به شدت بزرگ شدن.
‫همچنین یه آزمایش مایع مغزی ‫نخاع انجام دادیم که مطمئن بشیم...
‫و نتیجه نشون می‌ده که...
‫فراموشی نیست.
‫واقعا؟
‫خیالم راحت شد.
‫ولی به هیدروسفالی فشار طبیعی مشکوکیم.
‫هیدروسفالی؟
‫وقتی رخ می‌ده که مایع مغزی ‫نخاع خوب جذب نمی‌شه...
‫و باعث مشکلاتی مثل فراموشی و ‫عدم توانایی در درست راه رفتن می‌شه.
‫علائمشون مشابه است، واسه ‫همین با فراموشی اشتباه می‌گیرنش.
‫متوجه‌ام.
‫اخیرا حین راه رفتن مشکلی نداشتید؟
‫- فکر نکنم که دیده باشم... ‫- مطمئن نیستم...
‫- عه! ‫- وای خدا.
‫داشت. اون سری پاهات کبود بود.
‫چی؟ پات به جایی خورده؟
‫چیزی نیست. زمین خوردم. یهویی پام بی‌حس شد.
‫مریض‌ها معمولا بعد ۲۴ ‫ساعت واکنش می‌دن...
‫یا حتی بعد ده ساعت گذشت ‫از تخلیه‌ی مایع مغزی نخاعی.
‫بعد از آزمون گام برداشتن ‫می‌تونیم تاییدش کنیم.
‫پس بریم ببینیم چقدر پیشرفت داشتی.
‫مشخصه که گاهی قدم‌های کوتاه‌تری برداشتی...
‫و صبح‌ها پاهات رو روی زمین می‌کشیدی، درسته؟
‫ولی بعد تخلیه مایع خیلی بهتر شدی.
‫آزمایش هیدروسفالی با ‫فشار طبیعی رو تایید می‌کنه.
‫می‌تونه با درمان بهتر بشه، نه؟
‫با جراحی می‌تونه بهتر بشه.
‫خیلی‌خب.
‫یه ورودی کوچک روی جمجمه ایجاد می‌کنیم...
‫و لوله‌ی نازکی رو وارد بطن می‌کنیم...
‫که مایع اضافی مغزی ‫نخاعی رو به شکم می‌فرسته.
‫آهان...
‫با توجه به سنتون، پیشنهاد می‌دم ‫از چند روز زودتر بستری بشید...
‫که اول چند تا آزمایش بدید.
‫روال پذیرش رو طی کنید...
‫تا با توجه به وضعیتتون، ‫تاریخ جراحی رو مشخص کنیم.
‫پذیرش انجام شده؟
‫آره، یه آقای قد بلند با کت و شلوار ‫اومد و تکمیلش کرد.
‫حتی هزینه‌ها رو هم پرداخت کرد.
‫آقای یئون.
‫چا یوگیوم.
‫بله خانم کیم.
‫تو یه ورزشکاری. برو به ‫وضعیت خودت رسیدگی کن.
‫باید بهتر بشی.
‫- سونگ هادام. ‫- بله؟
‫گفتی که بهش کمک می‌کنی.
‫پیشش بمون.
‫و...
‫سونگ هاران، سونگ هایونگ.
‫نه، طراح اصلی سونگ و طراح سونگ هایونگ.
‫اگه وقتی نیستم توی شرکتم مشکلی پیش بیاد...
‫همه‌تون رو بیرون می‌کنم.
‫پس از الان روی کارتون تمرکز کنید.
‫حتی فکرش هم نکنید که بیایید اینجا.
‫ولی...
‫خیلی‌خب...
‫من از الان ازش مراقبت می‌کنم...
‫پس شما جوان‌ها برید روی ‫کار خودتون تمرکز کنید.
‫نوبتی میاییم اینجا. شما هم باید ‫قهوه‌فروشی رو مدیریت کنی.
‫اوهوم.
‫شیم موقتا تعطیله تا اون جراحی کنه...
‫و حالش بهتر بشه.
‫فرض می‌کنم تعطیلات زمستانیه...
‫و از اینجا بودن پیش ‫دوست قدیمیم لذت می‌برم.
‫خیلی‌خب همگی، مزاحم نشید دیگه.
‫ولی، آقای یئون کجا رفت؟
‫- فکر کنم توی راهرو دیدمش. ‫- اوه.
‫احتمالا سرش شلوغه و داره...
‫به کارهای مادربزرگ رسیدگی می‌کنه.
‫عه.
‫ببخشید که انقدر دیر اومدم.
‫تو از کجا فهمیدی؟
‫یکم پیش آقای پارک بهم گفت.
‫مطمئنم جراحیش خوب پیش می‌ره.
‫کاش آدم‌هایی که دوستشون دارم ‫درد فیزیکی و روحی رو تجربه نکنن.
‫مطمئنم بهش غلبه می‌کنه.
‫پس اصلا نترس.
‫همه حالشون خوب می‌شه.
‫ببخشید، ولی می‌شه ده ‫ثانیه‌ی دیگه همینطوری بمونیم؟
‫می‌تونیم ده دقیقه یا ده ساعت هم بمونیم.
‫ببخشید که زودتر باهات تماس نگرفتم.
‫سرم خیلی شلوغ بود.
‫عه؟
‫اگه سر این شرمنده باشی ناراحت می‌شم.
‫حتما ناهار هم نخوردی.
‫صبر کن، می‌رم یه چیزی واست بیارم.
‫پس یکم قهوه واسم میاری؟ ‫فکر نکنم بتونم چیزی بخورم.
‫خیلی‌خب، صبر کن.
‫چرا لباس گرم نپوشیدی؟
‫این ژاکتم رو خیلی دوست دارم...
‫و معمولا به کسی نمی‌دمش.
‫ولی می‌ذارم همین یه بار بپوشیش.
‫خرابش نکن.
‫باز هم رو دیدیم.
‫سلام.
‫مادربزرگم قراره چند روز اینجا بستری بشه.
‫جدا؟
‫من اشتباهی یکی از دستبندهای شانست رو بردم.
‫فردا که اومدم واست میارمش.
‫جدا؟ واسم سوال بود که دستبندم کجاست.
‫عالیه ولی...
‫آقایی که آخرین بار همراهت بود...
‫نامزدته؟
‫آره. چرا می‌پرسی؟
‫به هم میایید.
‫من رو یاد یه نفر انداخت ‫که قبلا می‌شناختمش.
‫آهان.
‫عه، دکتر مغز و اعصاب هستی.
‫مادربزرگم قراره بخاطر هیدروسفالی جراحی کنه.
‫لطفا ازش مراقبت کن.
‫من صرفا ویزیت می‌کنم، ‫ اجازه ندارم مستقیم بیمارها رو درمان کنم.
‫از بوستون اومدم.
‫آهان.
‫فهمیدم.
‫جراح‌های مغز و اعصاب خوب بهش رسیدگی می‌کنن.
‫بخش عصب‌شناسی نتیجه‌اش رو بررسی می‌کنه، ‫از اونجا می‌بینم.
‫و دستبندم...
‫نگران...
‫جای خالی روی دستبندم بودم.
‫خوشحالم که بهم پسش می‌دی.
‫- فردا می‌بینمت. ‫- خیلی‌خب.
‫خداحافظ.
‫برگشتی.
‫بله آقای پارک.
‫سونو رو توی سالن انتظار دیدم.
‫جدا؟
‫باشه.
‫مادربزرگ گفت می‌خواد تنها با تو حرف بزنه.
‫مشکلی نداره؟
‫- اگه حس می‌کنی راحت نیستی... ‫- نه، چیزی نیست.
‫باید در مورد حرفی که اون ‫روز زدم بیشتر فکر می‌کردم.
‫ببخشید خانم کیم.
‫اون روز؟
‫به لطف تو من می‌تونم با آرامش برم.
‫قراره جایی بری؟
‫می‌خوام بعد بازنشسته شدنم برم فرانسه.
‫از عمد این رو مخفی کردم.
‫چطور ممکن بود بدونی؟
‫خوبی؟
‫خوبم.
‫ولی...
‫می‌خوام همین رو هم از تو بپرسم.
‫در مورد سرت شنیدم.
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫نه...
‫مطمئن می‌شم که حالم خوبه...
‫که بتونم پیش خانم سونگ بمونم.
‫سرم، و چیزهای دیگه...
‫به همش رسیدگی می‌کنم.
‫هاران خیلی...
‫به تو اهمیت می‌ده.
‫واقعا غافلگیر شدم که انقدر با تو صمیمیه.
‫و انگار داره با آینده‌اش با تو فکر می‌کنه.
‫می‌دونم، خودم هم چنین حسی دارم.
‫می‌خوام ببینم که شما دو تا...
‫تا جایی که ممکنه با هم خوب کنار میایید.
‫حداقل بخاطر هاران و خودت...
‫مطمئن شو که حالت خوبه.
‫می‌شم.
‫ممنون که اومدی.
‫آزمایش بعدی تو کی می‌شه؟
‫هفته‌ی دیگه.
‫چیزی نیست، نگران من نباش.
‫مواظب خانم کیم باش.
‫من برم دیگه.
‫- راستی ژاکتت... ‫- چیزه...
‫پیشت بمونه. سردت می‌شه.
‫نگران نباش.
‫حق با مادربزرگ بود.
‫این که یه نفر رو داشته ‫باشی که بهش تکیه کنی...
‫بهت کمک می‌کنه که قوی بمونی.
‫شونه‌هام واسه تکیه کردن خیلی بزرگه.
‫دیدیش؟
‫می‌خوای بذارم اینجا بمونه که بهش تکیه کنی؟
‫- برو. ‫- باشه. می‌رم دیگه.
‫خداحافظ.
‫برگرد داخل.
‫بذار باهات حرف بزنم.
‫پیش خودت فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟
‫انقدر اذیتش نکن.
‫چیزی که می‌خواستی ازش مراقبت کنی...
‫اون بود؟
‫نگرانی که اگه من حرفی ‫بزنم اون رو از دست بدی؟
‫اون می‌دونه که...
‫با هیوکچان همکلاسی و همخونه بودی؟
‫می‌دونه که تو کی هستی؟
‫هیوکچان مرده، ولی تو زنده‌ای...
‫و شخصی که می‌خوای ازش ‫مراقبت کنی نامزد اون بوده؟
‫خنده‌داره.
‫از کی تا حالا؟
‫اون زمان هم عاشقش بودی؟
‫حتما وقتی که مرد از این ‫فرصت سواستفاده کردی.
‫اینطوری نگو.
‫اینطوری نبود.
‫اون الان دوره‌ی سختی رو پشت سر می‌ذاره.
‫حرفی نزن که...
‫زخم‌های قدیمی رو باز کنه.
‫لطفا.
‫چرا باید این کار رو واست بکنم؟
‫یه چیزی یادم اومد.
‫روزی که ظرف مواد آلوده ریخت...
‫تو هم توی آزمایشگاه بودی.
‫و داشتی فریاد می‌زدی که بس کنه.
‫وقت ندارم که به سوال‌های تو جواب بدم.
‫چرا ظرف مواد آلوده کنار هیوکچان بود؟
‫روزی که لب هیوکچان ترک خورده بود...
‫روزی بود که...
‫حادثه رخ داد؟
‫تا امروز هیچی یادم نمیاد...
‫ولی حس می‌کنم مال اون روزه.
‫بهم بگو اون روز توی آزمایشگاه چی شد.
‫تو می‌دونی چی شده.
‫نمی‌تونی حقیقت رو به هاران بگی.
‫نه، بهش نمی‌گی.
‫پس چرا انقدر دوست داری بدونی که چی شده؟
‫اگه هر کسی که درگیرش بوده حق داره بدونه...
‫هاران نباید بدونه که قلابی هستی؟
‫بهش می‌گم.
‫- ولی الان... ‫- اگه تو اول بهش بگی...
‫شاید من هم بعد به تو بگم.
‫لطفا.
‫انقدر ازم سوال‌های عجیب نپرس.
‫اگه اذیتم کنی...
‫معلوم نیست برم چی بهش بگم.
‫هی، کانگ هیوکچان.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫من با نامزدت اینترنتی صحبت می‌کردم.
‫فکر می‌کنه که با تو حرف می‌زده.
‫تظاهر کردی منی؟
‫می‌دونی چیکار کردی؟
‫- متاسفم. ‫- ازش خوشت اومده؟
‫حتما از این فرصت سواستفاده کردی.
‫هاران نباید بدونه که قلابی هستی؟
‫بهش گفتم...
‫همه‌چیز رو به هیوکچان گفتم.
‫ولی...
‫بعدش چی شد؟
‫متاسفم. همش تقصیر منه.
‫همش تقصیر منه.
‫تقصیر...
‫- نوزده. ‫- نوزده.
‫- ۳۱.۵. ‫- ۳۱.۵.
‫همگی، بیایید با روحیه‌ی خوب پیش بریم.
‫وقتی خانم کیم برگرده...
‫باید بهش نشون بدیم که چقدر ‫تلاش کردیم که خیالش راحت بشه.
‫پس یه هورای کوچولو چطوره؟
‫نه، ولش کن.
‫یک، دو، سه.
‫بزن بریم!
‫حالا هر چی که هست.
‫- سلام. ‫- چان اومد.
‫چی شده؟ امروز که جلسه نیست.
‫رونوشت اضافی رسیده، ‫واسه همین گفتم یه سر بیام.
‫و چون شیم تعطیل بود، ‫این‌ها رو خودم درست کردم.
‫مزه‌اش رو تضمین نمی‌کنم.
‫- مرسی. ‫- مرسی.
‫ولی خانم سونگ الان اینجا نیست.
‫جدا؟
‫- کجا رفته؟ ‫- بعد از ظهر رو مرخصی گرفت.
‫حتی با این که خانم کیم بهش گفته بود نیاد، ‫حتما خیلی نگرانه.
‫رفت بیمارستان؟
‫نه، گفت باید بره جایی.
‫باید یه چیز رو به یه نفر پس می‌داد.
‫اوه...
‫و دستبندم...
‫خوشحالم که بهم پسش می‌دی.
‫فردا می‌بینمت.
‫بیمارستان ملی سانیول ‫یک و نیم کیلومتر جلوتره.
‫می‌دونه که تو کی هستی؟
‫اگه اذیتم کنی...
‫معلوم نیست برم چی بهش بگم.
‫لحن بیمار قبلی از لرزش بدتر بود.
‫- دزش رو یکم کمتر کنیم. ‫- باشه، رسیدگی می‌کنم.
‫- هاران. ‫- هستی پس.
‫آقای سونو طبقه‌ی بالاست دیگه؟ ‫باید یه چیزی بهش بدم.
‫همین که من اومدم رفت.
‫گفت باید بره جایی.
‫عه...
‫پس می‌شه این رو بذارم توی اتاقش؟
‫حتما، مشکلی نداره.
‫من دارم برمی‌گردم بیمارستان. ‫اومدم یه سری وسایل بردارم.
‫پس می‌رسونمت. من هم دارم می‌رم اونجا.
‫نه، چیزی نیست. تاکسی خبر کردم.
‫کلی قهوه درست کردم که واسه دکترها هم ببرم.
‫یکی هم به تو می‌دم.
‫این رو بخور و بمون و چان رو ببین.
‫- باشه. ‫- زود برمی‌گرده.
‫آقای پارک.
‫بله؟
‫ممنون که مراقب مادربزرگم هستی.
‫خدایا.
‫لازم نیست از من تشکر کنی.
‫[موقتا تعطیل. شرمنده.]
‫ببخشید.
‫[سونو چان]
‫سلام همخونه.
‫آره، اینجاست.
‫یه چیزی واست آورده بود، ‫واسه همین رفت طبقه‌ی بالا.
‫صبر کن.
‫نه، چیزی نیست.
‫چند دقیقه‌ی دیگه می‌رسم.
‫جدا؟
‫هان؟ من تاکسیم رسید.
‫دارم می‌رم بیمارستان.
‫پس حواست به نابغه باشه.
‫برگه یادداشت هست؟ عه.
‫طبقه‌ی بالاست؟
‫اینجایی؟
‫هان؟
‫هوم...
‫[ممنون بابت...]
‫[کانگ هیوکچان، لوله‌ی ‫شیشه‌ای، صدای دوباره‌ی خون...]
‫[بستری شدن کانگ هیوکچان، صدای دستبند زن...]
‫همه‌چیز رو بهش می‌گم...
‫و ازش عذرخواهی می‌کنم.
‫می‌خوام همه‌چیز رو بهش بگم...
‫و از این لحظه...
‫با صداقت کامل دوستش داشته باشم.
‫قبل این که دیر بشه.
‫چان.
‫چرا برگشتی؟
‫خب...
‫خانم سونگ اومد اینجا؟
‫هی، چه‌ات شده؟
‫- گفتیم داره می‌ره بیمارستان دیگه. ‫- آهان...
‫خیلی‌خب.
‫آقای پارک، خانم سونگ الان بیمارستانه؟
‫نه، اینجا نیست.
‫مگه ندیدیش؟
‫اوه...
‫چیزی نیست. ولش کن.
‫[ران]
‫خونه‌ای؟
‫اگه خونه‌ای بیا بیرون.
‫بیا هم رو ببینیم. ‫بیا هم رو ببینیم و حرف بزنیم.
‫همه‌چیز رو توضیح می‌دم.
‫- سلام... ‫- جلوتر نیا.
‫موسسه تکنولوژی بوستون.
‫هم‌اتاقی کانگ هیوکچان.
‫واقعا تو....
‫هفت ساله که من رو می‌شناسی؟
‫- سونگ هاران. ‫- اسمم رو به زبون نیار.
‫خوش گذشت که...
‫تظاهر کردی کانگ هیوکچانی؟
‫همه‌چیز رو فهمید.
‫وقت نکردم توضیح بدم.
‫اگه این دو حقیقت عوض نشن...
‫من هم عوض نمی‌شم.
‫دوباره نیا جلوی چشمم.
‫لازم نیست بهم نگاه کنی یا حرف رو گوش کنی، ‫پس لطفا...
‫فقط این رو ببین.
‫هاران، تب داری.
‫تا الان کنارم عالی کارت رو انجام دادی.
‫هاران رفته.
‫فقط از تو می‌تونم بپرسم که کجا رفته؟
‫باید برم پیداش کنم.
‫باید من برم.