‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و ‫حیوانات در محیط امنی صورت گرفته.]
‫چی؟
‫[قسمت یازدهم]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫[ممنون بابت...]
‫کانگ هیوکچان...
‫[کانگ هیوکچان، لوله‌ی شیشه‌ای]
‫این اسم اینجا چیکار می‌کنه؟
‫بستری؟ هیوکچان؟
‫دستش بدجوری توی آزمایشگاه آسیب دیده.
‫حتی جراحی کرده.
‫هیوکچان رو از کجا می‌شناسه؟
‫[بیرون آزمایشگاه]
‫آزمایشگاه؟
‫ان‌آسی‌آی‌او.
‫سدیم هیپوکلریت...
‫انگار در این زمینه خیلی بلدی.
‫انگار رشته‌ات مهندسی بوده، نه هنر.
‫هان؟
‫این...
‫من فقط ویزیت می‌کنم، حق ندارم ‫مستقیما بیماران رو درمان کنم.
‫از بوستون اومدم.
‫بوستون؟
‫یه کنفرانس بین‌امللی بود.
‫مدرسه‌تون...
‫- نه، مدرسه‌ی سابقتون... ‫- بسه.
‫موسسه‌ی تکنولوژی بوستون.
‫عه.
‫طبقه‌ی بالاست؟
‫[ممنون بابت...]
‫[کانگ هیوکچان، لوله‌ی شیشه‌ای، خون]
‫[بستری شدن کانگ هیوکچان، صدای دستبند زن]
‫نه...
‫بذار یه چیز باحال بهت بگم.
‫هم‌اتاقیم کره‌ایه، اسم اون هم چانه.
‫قبلا چان صداش می‌کردی.
‫نامزد سابقت، هیوکچان.
‫هم‌اتاقی هیوکچان...
‫سونو چان بوده؟
‫[سونو چان]
‫مراقب باش!
‫سونگ هاران!
‫من اولین بار چند روز پیش دیدمت.
‫تو چند وقته که من رو می‌شناسی؟
‫بگو چطور من رو می‌شناسی.
‫چی رو مخفی می‌کنی؟
‫هفت ساله که...
‫من رو می‌شناسه.
‫چهره‌ام رو می‌شناسه...
‫اسمم رو می‌دونه.
‫از آشناییتون خوشوقتم.
‫عه.
‫من هم همینطور.
‫قبل‌تر از نزدیک دیدمت، ‫که به نقاشی سیسلی نگاه می‌کردی.
‫نه...
‫امکان نداره. نه.
‫نه...
‫عه، بوی بارون میاد.
‫بوی حل شدن مواد ارگانیکه.
‫پتریکور.
‫یه نفر دیگه هست که شبیه اون حرف می‌زنه.
‫بادمجون دوست نداره.
‫تو از کجا می‌دونی من بادمجون دوست ندارم؟
‫اه. مزه‌ی نئون فضایی.
‫من می‌خورمشون.
‫نئون‌های فضایی.
‫پس...
‫اون همه پیام...
‫کار اون بود که تظاهر می‌کرد هیوکچانه؟
‫نه...
‫امکان نداره. نه.
‫همه‌چیز رو توضیح می‌ده.
‫نه...
‫منطقی نیست.
‫بیا هم رو ببینیم.
‫هم رو ببینیم و حرف بزنیم.
‫همه‌چیز رو توضیح می‌دم.
‫نه، لطفا...
‫لطفا.
‫لطفا...
‫حتما اون موقع قاطی وسایل من شده.
‫فرض کن این قلم...
‫قلمیه که من واست پیدا کردم.
‫فکر کنم یه توضیح بهم بدهکاری.
‫من هم وقتی توی آمریکا بودم...
‫همین قلم رو خریدم.
‫پس این قلم...
‫اون از همه‌چیز خبر داشت...
‫- هی... ‫- نیا نزدیک‌تر.
‫موسسه‌ی تکنولوژی بوستون.
‫هم‌اتاقی کانگ هیوکچان.
‫تو واقعا...
‫هفت ساله که من رو می‌شناسی؟
‫- سونگ هاران. ‫- اسمم رو به زبون نیار.
‫خوش گذشت که...
‫تظاهر کردی کانگ هیوکچانی؟
‫سونو چان...
‫تو کی هستی؟
‫سونو چانی که...
‫تا همین چند لحظه پیش ‫می‌شناختم و بهش اعتماد داشتم...
‫اون واقعا کیه؟
‫تو کی هستی؟
‫ببخشید.
‫نباید می‌ذاشتم که اینطوری بفهمی.
‫باید بهت می‌گفتم...
‫تعجبی نداره که جلوی ‫دکتر انقدر دست‌پاچه شدی.
‫نمی‌خواستی گیر بیفتی...
‫چون اون می‌دونست که تو بوستون بودی.
‫چون من نباید می‌فهمیدم.
‫- همه‌چیز رو توضیح می‌دم. ‫- بگو.
‫تو هفت سال پیش...
‫بهم پیام دادی و تظاهر کردی که هیوکچانی؟
‫درسته؟
‫جواب بده.
‫واقعا بدون اطلاعش گولم زدی...
‫و تظاهر کردی که هیوکچانی؟
‫متاسفم.
‫چرا؟
‫چرا این کار رو کردی؟
‫یه بار...
‫لپ‌تاپ‌هامون اشتباهی عوض شد.
‫خوش گذشت که باهام حرف می‌زدی؟
‫کم‌کم از من خوشت اومد؟
‫اصلا نمی‌تونم بفهمم کی ‫هیوکچان بود و کی تو...
‫قلم.
‫حکاکیش.
‫کار کی بود؟
‫کار تو بود یا هیوکچان؟
‫متاسفم.
‫اگه تقلبیه...
‫حتی این قلم تقلبیه...
‫پس این هفت سال گذشته ‫یاد چی رو زنده نگه داشتم؟
‫حتی بخاطر این چیزها ‫مادربزرگم رو ناراحت کردم.
‫چرا...
‫حداقل وقتی که قلم رو بهم دادی...
‫باید بهم می‌گفتی.
‫وقتی حرفت رو مثل یه احمق باور کردم، ‫باید حقیقت رو بهم می‌گفتی.
‫وقت لازم داشتم.
‫حافظه‌ام خیلی...
‫متاسفم.
‫همش تقصیر منه.
‫اصلا می‌دونی واسم چه معنی‌ای ‫داشت که دستت رو بگیرم؟
‫که در قلبم رو به روت باز کنم؟
‫از بین این همه آدم...
‫چرا تو این کار رو کردی سونو چان؟
‫ببخشید که ناراحتت کردم و اینطوری فهمیدی.
‫ازت نمی‌خوام که حرف‌هام رو باور کنی...
‫پس لطفا...
‫غافلگیر شده بودم که یه ‫نفر انقدر من رو باور داره.
‫قدردان بودم.
‫ولی تو از اولش من رو می‌شناختی.
‫می‌دونستی چی بیشتر از همه ناراحتم می‌کنه...
‫و چی باعث می‌شه فروپاشی کنم.
‫فکر می‌کردم...
‫تو واسم یه معجزه‌ای.
‫ولی واسه تو...
‫من صرفا یه آزمایش بودم.
‫اینطوری نیست...
‫نه.
‫حقیقت نداره هاران.
‫اصلا درست نیست.
‫اگه تظاهر می‌کردی، نباید کاری ‫می‌کردی که ازت خوشم بیاد.
‫نباید کاری می‌کردی که انقدر بهت اعتماد کنم!
‫نمی‌دونستم همش تظاهره...
‫و احمقانه خندیدم، گریه کردم...
‫و حتی بخاطر تو خوشحال بودم.
‫حتما خیلی خوش گذشت که تماشام کردی.
‫مثل یه اردوی بهاری.
‫صبر کن.
‫لطفا.
‫لطفا بذار توضیح بدم.
‫چی رو توضیح بدی؟
‫که همچنان رفتارت صادقانه بود؟ مشخصه.
‫فرقی نمی‌کنه چه حرفی بزنی، ‫حقیقت عوض نمی‌شه.
‫همه‌چیز از اولش الکی بوده...
‫و هر لحظه‌ای که با من گذروندی...
‫این راز رو از من مخفی می‌کردی.
‫می‌دونستم که چنین چیز ‫خوبی امکان نداره واقعی باشه.
‫امکان نداره آدمی مثل من بتونه خوشحال باشه.
‫همیشه وقتی واقعا احساس خوشحالی می‌کنم...
‫یه نفر رو از دست می‌دم.
‫سلام!
‫- سلام. ‫- خیلی هیجان‌زده به نظر میان.
‫بابا!
‫مامان و بابا، سیزده سال پیش.
‫فقط پنج دقیقه مونده.
‫هیوکچان، هفت سال پیش...
‫و امروز.
‫تو رو، سونو چان.
‫این پایانیه که مخصوص منه.
‫من حق ندارم خوشحال باشم.
‫یه بار دیگه هم این رو اثبات کردی.
‫هاران، لطفا.
‫اگه همه‌چیز رو اینطوری تموم کنیم...
‫دوباره برمی‌گردی به این ‫که دور خودت دیوار بکشی.
‫- اگه این کار رو بخاطر من بکنی... ‫- درسته.
‫دوباره حال و هوام رو زمستان کردی.
‫هفت سال گذشته‌ام، حال حاضر...
‫و آینده رو.
‫همه رو واسم خراب کردی.
‫فقط بذار برم.
‫حالم رو بهم می‌زنی.
‫ همچنان معتبره؟
‫دوست بودن. دوره‌ی آزمایشی سه ماهه.
‫پس بیا بریم. مثل یه اردوی بهاری می‌شه.
‫بریم خوش بگذرونیم.
‫خانم سونگ!
‫شما طراح، سونگ هاران هستید، درسته؟
‫هر روز این رو می‌پوشم.
‫حس می‌کنم توی یه رویام.
‫[سونو چان]
‫من حق ندارم خوشبخت باشم.
‫یه بار دیگه این رو اثبات کردی.
‫دوباره حال و هوام رو زمستان کردی.
‫هفت سال گذشته، حال حاضر...
‫و آینده‌ام رو.
‫همش رو واسم خراب کردی.
‫تقصیر منه...
‫باید یه کاری بکنم.
‫با هاران حرف بزنم.
‫اگه صادقانه حرف بزنی، مطمئنم درک می‌کنه.
‫هاران؟
‫چی شده؟
‫چرا باز اینجا خودت رو زندانی کردی؟
‫این شال گردن چطوریه؟ بپوشمش؟
‫من ده دقیقه‌ی دیگه دارم می‌رم سر کار. ‫می‌خوای که...
‫چی؟
‫عرق کردی.
‫تب داری هاران.
‫گفتم لباس گرم بپوشی دیگه.
‫- بیا بریم بیمارستان. ‫- می‌تونم دارو بخورم.
‫دارو الان کافی نیست.
‫باید امروز استراحت کنی...
‫چطور در نبود مادربزرگ استراحت کنم؟
‫می‌رم حاضر شم، ماشین رو روشن کن.
‫بیا حرف بزنیم.
‫می‌دونم نمی‌خوای من رو ببینی...
‫ولی فقط گوش کن چی می‌گم.
‫اگه اینطوری تموم بشه، ‫برمی‌گردی به حالتی که قبلا بودی.
‫خیلی‌خب.
‫لازم نیست بهم نگاه کنی، یا به حرفم گوش کنی.
‫پس خواهشا، فقط این رو ببین.
‫چند تا قرص باید بخوری؟
‫- عه، چانه. ‫- پنجره رو نده پایین. برو.
‫- ولی چانه. ‫- برو.
‫باشه.
‫حتما موضوع مهمیه که این همه راه رو اومده.
‫چی شده؟ دعواتون شده؟
‫بیا فقط در آرامش بریم.
‫ولی خیلی ناراحت به نظر میاد.
‫بیایید بعد ناهار ادامه بدیم.
‫خیلی‌خب.
‫می‌شه...
‫چان اومد.
‫سلام چان.
‫خانم سونگ.
‫من امروز جلسه‌ای ندارم.
‫کسی رو راه نده داخل.
‫هان؟ ولی چان...
‫بهانه نمیارم.
‫می‌دونم نمی‌خوای گوش کنی، ‫پس خواهشا...
‫بدون استثنا. هیچکس رو راه نده توی دفترم.
‫من امروز ناهار می‌خرم.
‫حالا که اومدین میای پیشمون؟
‫نه، خوبم.
‫چیزه.
‫لطفا این رو بدید بهش. نگید از طرف منه.
‫باشه.
‫ولی اون بیشتر مریض به نظر میاد.
‫این یکی خیلی توی چشمه؟
‫بیشتر شبیه یه چیز اضافیه تا مرکز توجه.
‫نظر تو چیه؟
‫موافقم.
‫پس بیا به جاش با جریان پیش بریم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خوبه.
‫کسی رباتمون آقای یئون رو ندیده؟
‫باید راجع به آخرین فرصت ‫کنفرانس‌های مطبوعاتی ازش بپرسم.
‫چند روزیه از خودش و موهای مرتبش خبری نیست.
‫حتما سرش با خانم کیم خیلی شلوغه.
‫آره، سرش شلوغه و وظایف اون رو انجام می‌ده.
‫ولی از کی تا حالا آقای یئون ‫توی آتلیه‌ی نانا کار می‌کنه؟
‫از وقتی که نوزده سالش بوده.
‫- نوزده؟ ‫- عجب.
‫ولی فرقی نمی‌کنه سرش چقدر شلوغ باشه، ‫واقعا انگار ناپدید شده.
‫- اوهوم. ‫- درسته.
‫انگار یهویی استعفا داده.
‫اگه واقعا داده باشه چی؟
‫ممکنه، اگه از نوزده سالگی اینجا کار کرده.
‫تفاوت‌های رنگی رو مرتب ‫کردم و رنگدانه‌ها رو تایید کردم.
‫طرح‌های دیگه رو هم انتخاب کردم.
‫تو باید این رو تایید کنی.
‫حالت چطوره؟
‫- من هم باید همین رو بپرسم. ‫- چی؟
‫ناخوش به نظر میای.
‫- فقط یه سرمای کوچیک خوردم. ‫- فقط این نیست، نه؟
‫چی شده؟
‫حال آقای سونو بدتر شده؟
‫نه، چیزی نشده.
‫بیا فقط روی حالت قبل جراحی تمرکز کنیم.
‫نگران من یا شرکت نباش.
‫آقای پارک، می‌تونی امروز بری خونه. ‫من اینجا می‌مونم.
‫هوم.
‫گفتم مسئول اینجا منم.
‫بهتره بری خونه و استراحت کنی.
‫ممکنه به جای من تو بستری بشی.
‫انگار هر لحظه ممکنه غش کنی.
‫برو خونه.
‫پس لطفا ازش مراقبت کن.
‫ممنون آقای پارک.
‫با کمال میل.
‫- خداحافظ پس. ‫- خداحافظ.
‫انگار یه چیزی پیش اومده.
‫خانم کیم نابونگ، تا وقت جراحیت...
‫فقط نگران خودت باش.
‫هوم؟
‫خوبه؟
‫آره، خوبه.
‫- اگه درد اومد بهم بگو. ‫- باشه.
‫باز هم داری باهاش هماهنگ می‌کنی.
‫معلومه. باید هر روز این رو ثبت کنم.
‫باید فوریه توی آزمون پزشکی قبول بشه.
‫پس بیا مچ پات رو هم ببینیم.
‫سعی کن زور بزنی و مقاومت کنی.
‫درد میاد؟
‫نه، اصلا.
‫دامنه‌ی حرکتیت از هفته‌ی پیش خیلی بهتر شده.
‫درسته دکتر؟
‫آره.
‫پس هفته‌ی دیگه دور مچت آتل می‌بندیم...
‫و سعی می‌کنیم کمکت کنیم که بایستی.
‫به خودت فشار نیار. کارت خوب بود.
‫- مرسی. ‫- خداحافظ.
‫نسبت به هفته‌ی پیش دو درجه بیشتر بود.
‫مطمئنی دردت نیومد؟
‫بدنم رو بهتر از هر کسی می‌شناسم.
‫حس می‌کنم به زودی خوب ‫می‌شم و دوباره می‌تونم بازی کنم.
‫آقای چا، واقعا سرعت بهبود بالایی داری...
‫همونطور که انتظارش رو داشتم.
‫پس بیا از فردا تمرین در ‫فضای باز رو شروع کنیم...
‫که عادتت از بین نره.
‫بله مربی. بریم توی کارش.
‫آهان.
‫- صبر کن. ‫- حتما.
‫الو؟
‫بیا داخل.
‫باز هم می‌خوای بری؟
‫بیا داخل.
‫آقای یئون.
‫باز هم ناامیدت کردم.
‫هیچوقت نتونستم درست ازت محافظت کنم.
‫ببخشید.
‫خب...
‫منتظر بودی که من خوب بشم...
‫که دوباره سعی کنی استعفا بدی؟
‫مثل اون روز سیزده سال پیش؟
‫کارت خوب بود. می‌تونی بری.
‫خانم کیم...
‫[نامه استعفا]
‫متاسفم خانم کیم.
‫کاش اون روز مریض نبودم...
‫اگه من رانندگی می‌کردم...
‫حتی نتونستم لطف‌هات رو جبران کنم.
‫متاسفم.
‫اگه وقت داری چنین مزخرفاتی بگی...
‫از اون وقت استفاده کن...
‫که واسه دانشگاه آماده بشی.
‫بهتره با آزمون اول قبول بشی.
‫حالت چهرت درست مثل بعد...
‫خاکسپاری هیون و جونهو شده.
‫وقتی که اولین بار دیدمت...
‫می‌دونی چرا گفتم بیای پیشم؟
‫من رو یاد گذشته‌ام می‌انداختی.
‫حتی اگه هیچکس متوجه نمی‌شد...
‫نهایت تلاشم رو کردم...
‫و وقتی بیست سالم بود با تمام ‫وجود توی پاریس کار کردم.
‫به محض این که بیست سالم شد...
‫تنهایی رفتم پاریس، بدون هیچ دوست و فامیلی.
‫خودم رو قاطی درس و عشق کردم.
‫ولی بعد ازدواجم زود باردار شدم...
‫و حتی حین زایمانم هم تنها بودم.
‫خیلی سختی کشیدم...
‫و رفتم مدرسه‌ی مد و ‫همزمان هم بچه بزرگ می‌کردم.
‫به خودم گفتم که یه روزی ‫یکی متوجه زحماتم می‌شه...
‫و به خودم فشار آوردم.
‫وقتی که موفق شدم...
‫خیلی اون زمان حس شرم...
‫و غرور...
‫واسه خودم بهم دست داد.
‫اون روز دیدمت...
‫و در مورد تو هم همون فکر رو کردم.
‫واسه همین دست کمک به سمتت دراز کردم.
‫چون می‌خواستم قدر تلاش‌هات رو بدونم.
‫تو...
‫از من مراقبت کردی...
‫و زندگیم رو عوض کردی، ولی...
‫من اصلا با چنین دیدی بهش نگاه نکردم...
‫ولی همین الانش هم به ‫اندازه‌ی کافی جبران کردی.
‫بدون تو...
‫نه شرکتم و نه خانواده‌ام...
‫نمی‌تونستن به اینجا برسن.
‫نه.
‫من...
‫من حق ندارم که بمونم...
‫تسوک.
‫اون بار رو از دوشت بذار زمین.
‫تو با رانندگیت نمی‌تونستی اون روز...
‫جلوی اون تصادف رو بگیری...
‫و نمی‌تونستی الان هم با زودتر فهمیدن...
‫جلوی این ماجرا رو می‌گرفتی.
‫هیچکس توی خانوادم تو رو ‫مقصر این اتفاقات نمی‌دونه.
‫احساس گناه می‌کردی چون خیلی مهربونی.
‫ولی نباید بکنی.
‫همین الان اون بار رو از دوشت بردار.
‫تا الان انجام وظایفت...
‫در کنار من حرف نداشته.
‫پس پیشم بمون.
‫آقای یئون.
‫متاسفم.
‫واقعا متاسفم.
‫متاسفم.
‫واقعا متاسفم.
‫من...
‫نباید مریض باشم.
‫یکی می‌خوای؟
‫متاسفم.
‫نمی‌خواستم فضولی کنم...
‫ولی واسه مادربزرگ میوه ‫آورده بودم و حرف‌هات رو شنیدم.
‫آهان، پس واسه همین ‫سر قبر مامان و بابام بودی.
‫خیلی‌خب، حالا می‌فهمم.
‫- متاسفم. ‫- انقدر نگو که متاسفی.
‫همونطور که مادربزرگم گفت، ‫هیچکدوممون تو رو مقصر نمی‌دونیم.
‫حتی واسه یه لحظه.
‫مامان، بابا، تقصیر اون نیست، مگه نه؟
‫شنیدی دیگه؟ گفتن نه.
‫بیا.
‫این آبنبات ترش و شیرینی که ‫خیلی دوست داری رو بخور...
‫و بارش رو از روی دوشت بردار.
‫این رو بخور...
‫و شادی کن.
‫- باز هم این رو می‌دی بهم. ‫- چی؟
‫مگه سری قبل تو یکی بهم ندادی؟
‫جدا؟
‫خیلی ترشه. چرا انقدر ترشه؟
‫[تو هم من رو نجات دادی.]
‫بدون استثنا. کسی رو راه نده توی دفترم.
‫[آقای پارک]
‫بله آقای پارک؟
‫صدات چی شده؟
‫سرما خوردی؟
‫اوه...
‫شاید بخاطر اینه که اینجا نیستی.
‫کسی رو ندارم باهاش حرف بزنم...
‫واسه همین صدام یکم گرفته.
‫مشکلی...
‫پیش اومده؟
‫جز این که دلم واست تنگ شده، دیگه چیزی نیست.
‫حتما توی بیمارستان خیلی سختته.
‫من و نابغه اینجا حالمون خوبه...
‫پس نگران نباش...
‫و مواظب خودت باش.
‫خیلی‌خب.
‫من خوبم.
‫نه، مطمئن می‌شم که همه‌چیز خوبه.
‫همه‌چیز درست می‌شه.
‫سونگ هاران.
‫تو هفت سال پیش...
‫من رو نجات دادی.
‫اون زمان نجاتم دادی!
‫متاسفم.
‫هفت سال پیش و الان...
‫می‌خواستم خود واقعیم رو بهت نشون بدم.
‫باید بهت می‌گفتم، عواقبش مهم نبود.
‫همش تقصیر منه.
‫لطفا فقط این رو ببین. همه‌چیز توش هست.
‫داستان‌هایی که راجع به اون زمان نمی‌دونی.
‫بذار دو چیز ازت بپرسم.
‫فقط با آره یا نه جواب بده.
‫اگه این رو ببینم...
‫این حقیقت رو تغییر می‌ده...
‫که تظاهر کردی هیوکچان هستی و...
‫هفت سال پیش بهم پیام دادی؟
‫- نه. ‫- پس...
‫این حقیقت رو تغییر می‌ده که...
‫این همه مدت این رو ازم مخفی کردی...
‫در حالی که نامزد بودیم؟
‫- هاران. ‫- فقط جواب بده.
‫نه.
‫- ولی... ‫- پس نظرم عوض نمی‌شه.
‫اگه این دو حقیقت عوض نشن...
‫فرقی نمی‌کنه چه توضیحی بدی...
‫یا چیکار کنی...
‫نظرم عوض نمی‌شه.
‫اگه هنوز فکر می‌کنی دروغ‌هایی ‫که گفتی قابل توجیه هستن...
‫پس هنوز روحت هم خبر نداره...
‫که چقدر قلبم رو شکستی...
‫و چطور هفت سال گذشته‌ی ‫زندگیم رو نابود کردی.
‫دیگه نیا جلوی چشمم.
‫وقتی می‌بینمت...
‫حس می‌کنم قراره با فکر کردن به ‫اون هفت سال زندگیم روانی بشم.
‫اصلا واسم مهم نیست که برگردی پیشم.
‫ولی تو برمی‌گردی به حالتی ‫که هفت سال پیش بودی... مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫چا یوگیوم!
‫پرتابت هنوز حرف نداره.
‫تعجبی نداره که همیشه بهترین ‫بازیکن تمام مسابقات می‌شی.
‫وای. اشتباه انداختم.
‫هادام، بسه.
‫حتما خسته شدی.
‫به چانگمو می‌گم که بعدا کمکم کنه.
‫نه، می‌تونیم ادامه بدیم.
‫بیا بریم.
‫خیلی‌خب، بندازش.
‫وای، باز هم نتونستم بگیرم. می‌رم بیارمش.
‫زیاد تمرین کردیم؟
‫حتما خسته شدی.
‫اصلا.
‫بدنم رو می‌شناسم.
‫خیلی احساس سبکی دارم.
‫آهان راستی.
‫تیممون قراره بیاد ملاقاتم، ‫واسه همین خیلی شلوغ می‌شه.
‫بهتره الان بری خونه.
‫پس برم در مورد توانبخشیت بخونم.
‫با بچه‌ها خوش بگذره. بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه.
‫پسرهای شرور.
‫واسشون یکم خوراکی ببرم.
‫هوم، چقدر ساکته.
‫بیرون!
‫[فینال، دبیسرتان چونگسول سه، ‫دبیرستان هانیول دو]
‫یوگیوم.
‫هادام...
‫چیکار کنم؟
‫من...
‫فکر نکنم موفق بشم.
‫بدنم رو بهتر از هر کسی می‌شناسم.
‫[دبیرستان چونگسول برنده شد]
‫چی شده؟
‫خوابت نمی‌بره؟
‫چراغ‌ها رو خاموش کنم؟
‫نه.
‫مانجی...
‫بهتره بری خونه.
‫برو و راحت بخواب.
‫وقتی خوابیدی می‌رم.
‫چرا خوابت نمی‌بره؟
‫من فقط...
‫ذهنم خیلی مشغوله.
‫وای.
‫داره برف میاد.
‫عه. آره.
‫چرا انقدر ذهنت مشغوله؟
‫می‌دونی که من از بچگیم سرسخت بودم دیگه؟
‫ولی...
‫فکر این که بیهوش بشم و جراحی کنم...
‫یکم بهم استرس می‌ده.
‫مطمئنم جراحی خوب پیش می‌ره.
‫فقط خودت باش، همون کیم نانای قدرتمند...
‫و تحملش کن.
‫بیشتر نگران یه چیز دیگه‌ام ‫تا سوراخ شدن جمجمه‌ام.
‫چی؟
‫باید موهای پشت سرم رو بزنم.
‫اینطوری قیافه‌ام بد می‌شه.
‫چرا بیشتر نگران اینم؟
‫واقعا که همون طرفدار مد چانچونی.
‫کافی نیست.
‫باید از ظاهرت هم مراقبت کنم.
‫صبر کن.
‫چی؟
‫وای.
‫این با دست بافته شده.
‫تو واقعا...
‫یواشکی وقتی خواب بودی بافتمش.
‫ولی فکر کنم توی بافتن نابغه‌ام.
‫خیلی راحت دنبالش می‌کردم.
‫شاید باید در کنار قهوه‌فروشی...
‫یه فروشگاه بافتنی هم بزنم.
‫هان؟
‫تو چطوری...
‫می‌خوای امتحانش کنی؟
‫وای.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫- جدا؟ ‫- آره.
‫- بذار ببینم. ‫- باشه.
‫بیا، ببین.
‫نابونگ.
‫بعد جراحی...
‫چرا پیش من...
‫استراحت نمی‌کنی؟
‫چی؟
‫کیم نابونگ.
‫خیلی طول کشید...
‫ولی حاضری که...
‫دومین «زندگی با رنگ رز»‌ات رو...
‫پیش من یعنی پارک مانجی شروع کنی؟
‫هان؟
‫مانجی.
‫این مدت خیلی سختی کشیدی.
‫حالا یکم کنار من...
‫استراحت کن.
‫سلام همخونه.
‫چرا توی تاریکی نشستی؟
‫هی.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫اون...
‫همه‌چیز رو فهمید.
‫وقت نکردم توضیح بدم.
‫همش تقصیر منه...
‫ولی زجرش مال اونه، با ‫این که کار اشتباهی نکرده.
‫خیلی دردناکه که...
‫زجر کشیدنش رو ببینم.
‫لابد دیوانه شدم.
‫با وجود همه‌چیز...
‫همچنان...
‫خیلی می‌‌خوام ببینمش.
‫اگه اینطوری از دستش بدم...
‫اگه من...
‫کاری کنم که برگرده به حالت قبلیش...
‫اون وقت...
‫عزیزم...
‫واسم سوال بود که چی شده. وای.
‫تب داری.
‫چند وقته تب داری؟
‫هان؟
‫هی! همخونه!
‫هی!
‫چان!
‫خدایا.
‫می‌خوام پیشش بمونم...
‫توی بهار، تابستان...
‫پاییز و زمستان.
‫می‌خوام که...
‫پیشش بمونم.
‫ولی نمی‌دونم چیکار کنم.
‫می‌خوای با یکی حرف بزنی؟
‫آهان...
‫یه سری چیزها فرض کردم...
‫ولی خیلی چیزها رو نمی‌دونستم.
‫حتما تا الان خیلی بهت سخت گذشته.
‫خیلی چیزها کشیدی.
‫می‌خوام همه‌چیز رو بهش بگم و پیشش بمونم...
‫ولی اگه در مورد خودم بهش بگم...
‫بهش آسیب می‌زنم.
‫حتی مطمئن نیستم...
‫که بتونم خودم رو بهش توضیح بدم...
‫بدون این که زخم‌های قدیمیش دوباره باز بشن.
‫ولی اگه انقدر صادقی...
‫به نظرت خودش در آخر می‌فهمه؟
‫راستش، می‌ترسم.
‫اگه عجولانه عمل کنم...
‫حافظه‌ی پرعیبم ممکنه همه‌چیز رو خراب کنه.
‫می‌ترسم که...
‫دوباره بهش آسیب بزنم.
‫چان.
‫بعد این همه سال زندگی کردن...
‫چیزی که یاد گرفتم اینه که ‫درست نیست صبر کنی که...
‫شرایط درست بشه.
‫واسه مردم و واسه عشق.
‫«مرگ رو یادت نره.»
‫گفتی نمی‌خوای از چیزی پشیمون باشی.
‫اگه همینطور منتظر بمونی...
‫ممکنه فرصتت رو از دست ‫بدی و بابتش پشیمون بشی.
‫چرا همون اول بهش ثابت نکنی که چقدر صادقی؟
‫واسه رسیدگی به چیزهای دیگه دیر نمی‌شه.
‫باید آماده بشم که واسش توضیح بدم.
‫باید شروعش از...
‫اتفاقی باشه که هفت سال پیش افتاد...
‫و به شیوه خودم واسش توضیح بدم.
‫خیلی سرده.
‫چرا اینجا توی سرما نشستی؟
‫ساعت چنده؟
‫از دوازده گذشته.
‫چند وقته اینجا نشستی؟ ‫همینطوریش حالت خوب نیست.
‫بیا داخل.
‫راستی، رفتی بیمارستان؟
‫هاران، چی شده؟
‫هان؟ چیزی شده؟
‫چی شده؟
‫- هایونگ. ‫- بله؟
‫می‌خوام بیدار بشم.
‫تا الان فکر می‌کردم توی یه رویام...
‫ولی یه کابوس بوده.
‫می‌خوام بیدار بشم...
‫ولی نمی‌دونم چطوری.
‫- هاران. ‫- قرار نبوده ما با هم باشیم.
‫باید چیزهایی رو فراموش کنم ‫که فراموش کردنشون غیرممکنه.
‫ولی نمی‌دونم...
‫چطور همه‌چیز رو فراموش کنم.
‫تبش پایین اومد.
‫خدایا...
‫چیه؟
‫وای. ساعت چنده؟
‫اینجایی؟
‫چی؟
‫کجا رفت؟
‫هاران!
‫[هایونگ]
‫چی؟
‫کجا رفته؟
‫[طراح سونگ هایونگ]
‫هی، هایونگ.
‫چان، ببخشید که انقدر ‫دیروقت باهات تماس گرفتم.
‫ولی احیانا هاران بهت زنگ نزده؟
‫چرا؟ چی شده؟
‫هاران نیست.
‫ماشین نیست، ولی توی دفتر هم نیست.
‫فقط از تو می‌تونم بپرسم که کجا رفته.
‫بعد حرفی که زد خیلی مضطرب شدم.
‫گفت که رویاش کابوس شده.
‫فکر کنم بدونم که کجاست.
‫کجا می‌ری؟ هنوز خیلی تب داری.
‫باید برم پیداش کنم.
‫باید من برم.
‫چی می‌گی؟ هاران چیزیش شده؟
‫هان؟ چان!
‫گفت قرار نبوده با هم باشین...
‫و این که باید فراموش کنه.
‫متوجه نشدم چی می‌گه...
‫ولی واقعا حالش بد بود...
‫حس می‌کنم توی یه رویام.
‫خیلی کلمات غمگینی بود.
‫انگار قرار نیست با هم باشن.
‫گفتم که هرگز...
‫این لحظه رو فراموش نمی‌کنم.
‫و در بهار...
‫بهار بریم شکوفه‌های گیلاس رو ببینیم.
‫تابستون با هم یخمک بخوریم...
‫اوه، و بریم ساحل.
‫برگ‌های خزان رو توی پاییز ببینیم...
‫و زمستان، خوب می‌شه بریم سورتمه‌سواری.
‫اصلا می‌دونی چیکار کردی؟
‫- حتما از این فرصت سواستفاده کردی. ‫- دوستت دارم چان.
‫کانگ هیوکچان.
‫خوش گذشت که...
‫نه...
‫لطفا...
‫امکان نداره...
‫عمرا...
‫لطفا...
‫امکان نداره کار من بوده باشه.
‫ولی اگه بوده باشه چی؟
‫اون وقت اون...
‫می‌خواستم...
‫واسه آخرین بار یه چیزی رو چک کنم.
‫هفت سال پیش...
‫روز حادثه...
‫من...
‫کانگ هیوکچان رو زدم؟
‫من زدمش که زمین خورد؟
‫واسه همین لبش پاره شد...
‫و ظرف مواد آلوده افتاد؟
‫حقیقت داره؟
‫آره.
‫تو هیوکچان رو زدی.
‫ولی چرا؟
‫یادت نیست؟
‫روزی که هیوکچان از سفرش ‫برگشت همه‌چیز رو بهش گفتی.
‫خیلی وقته ازت خبری نیست.
‫- آره. ‫- صبر کن.
‫شرمنده. بیا لپ‌تاپ‌هامون رو پس بدیم.
‫همه‌ی اطلاعاتت رو از لپ‌تاپم بردار.
‫اوه...
‫خب...
‫من...
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫جدا؟ چی؟
‫هوم...
‫وقتی که نبودی، من...
‫خیلی طول می‌کشه؟
‫آره، یکم.
‫بذار بعدا حرف بزنیم.
‫الان باید برم دیدن استادم.
‫بعدا توی...
‫آزمایشگاه می‌بینمت.
‫خیلی‌خب، چی شده؟
‫می‌خواستی یه چیزی بهم بگی.
‫پیام‌رسانت...
‫چی؟
‫وقتی که از لپ‌تاپت استفاده می‌کردم...
‫با نامزدت اینترنتی حرف می‌زدم.
‫چی؟
‫چی داری می‌گی؟ یه بار دیگه بگو.
‫بعد از اون ماجرا...
‫با هم حرف می‌زدیم.
‫ولی فکر می‌کرد تویی.
‫هیوکچان، هندزفریت رو ‫توی ماشینم جا گذاشتی...
‫یعنی داری می‌گی...
‫وقتی من نبودم...
‫تو با هاران حرف می‌زدی؟
‫تظاهر می‌کردی که منی؟
‫شرمنده، تقصیر منه.
‫صبر کن.
‫به چه حقی چنین کاری کردی؟
‫چرا باید همه‌چیز رو اینطوری خراب کنی؟
‫بگو. چه حرف‌هایی می‌زدین؟
‫چرا؟
‫خیال کردی چون چند بار ازت خواستم ‫جوابش رو بدی، دیگه عیبی نداره؟
‫تو آدمی بودی که هیچکس بهش اهمیت نمی‌داد.
‫یه نفر بهت اهمیت داد و ‫فکر و خیال به سرت زد؟
‫کانگ هیوکچان!
‫عاشق سونگ هاران شده بودی.
‫بهش گفتی...
‫که وقتی مسافرت بوده با اون حرف می‌زدی...
‫و اوضاع خراب شد.
‫و در نهایت کتکش زدی.
‫هنوز هم می‌گی اون زمان ازش خوشت نمی‌اومد؟
‫پس...
‫اون حادثه...
‫بخاطر ظرفی بود که افتاد؟
‫آره. خب چه حسی داری؟
‫حس خوبی داره که حقیقت رو فهمیدی؟
‫بهت گفتم...
‫چیزی خوبی از گذشته نصیبت نمی‌شه.
‫همش بخاطر تو بود.
‫عامل اون حادثه تو بودی...
‫و هیوکچان مرد و کلی آدم دیگه آسیب دیدن.
‫تظاهر نکن که یه داستان عشق و عاشقی بزرگه.
‫با نامزد هیوکچان حرف می‌زدی...
‫و باعث شدی اتفاقی رخ بده و اون بمیره.
‫همش کار خودت بود.
‫اصلا می‌دونی چیکار کردی؟
‫شرمنده. تقصیر من بود.
‫همش تقصیر من بود.
‫آخه کجا رفتی؟ حتی گوشیت هم نبردی.
‫فکر می‌کنی اگه یهویی ‫غیبت بزنه من نگران نمی‌شم؟
‫خیلی نگران بودم.
‫دیگه همچین کاری نکن.
‫ببخشید که نگرانت کردم.
‫راستی. چان چی شد؟
‫دیگه اسمش رو جلوم نیار.
‫یعنی، ندیدیش؟
‫شنید رفتی و فورا سوار ماشینش شد و حرکت کرد.
‫- ندیدیش؟ ‫- منظورت چیه؟
‫دیشب دیروقت بهش زنگ زدم، ‫چون نمی‌دونستم کجایی.
‫گفتم شاید اون بدونه.
‫گفت می‌دونه کجا ممکنه باشی، ‫و فورا حرکت کرد.
‫شاید هم رو ندیدید.
‫دیگه در مورد من باهاش تماس نگیر.
‫اون دیگه هیچ ربطی به من نداره.
‫گوشیش خاموشه.
‫نتونستم درست واکنش نشون بدم.
‫سخته که بفهمم صدا از کجا میاد.
‫چی شده؟ کجا می‌ری؟
‫کجا می‌ری؟
‫این بیمار بعد یه انفجار در ‫یک آزمایشگاه در بوستون...
‫منتقل شده.
‫سوختگی‌هایی در کل بدنش داشته...
‫و ترکش هنوز در عمق ‫استخوان گیجگاهیش وجود داره.
‫خطر عمل در اون ناحیه زیاده، ‫پس فعلا تحت‌نظر داریمش.
‫همچنین یک گوشش ناشنوا شده.
‫سوختگی؟ ترکش؟
‫اخیرا بعد این که مدت کوتاهی بیهوش شد...
‫و خونریزی جزئی‌ای کرد، آوردنش اورژانس.
‫کلینیک سرپایی بررسی می‌کنه ‫که ببینه به ترکش مربوطه یا نه.
‫واقعا نقطه‌ی سختیه.
‫درسته.
‫اگه خونریزی در اثر ترکش بوده باشه...
‫ممکنه به همراهش...
‫علائم عصب‌شناسی‌ای مثل توهمات ‫شنیداری و بصری هم پیش بیاد.
‫توی چنین موردهای شدیدی...
‫فراموشی هم داشتیم.
‫بیماری که توی گیجگاهش ترکش داره...
‫معاینه شده؟
‫از نوبتش گذشته، ولی هنوز نیومده.
‫چرا می‌پرسی؟
‫[سونو چان]
‫چیزی نیست.
‫آقای پارک.
‫آقای پارک، ندیدی که...
‫دوره‌ی آزمایشی سه ماهه!
‫صرفا به عنوان یه دوره‌ی آزمایشی امتحان کن.
‫به محض این که سه ماه تموم شد، ‫ناپدید می‌شم.
‫[پایان دوره‌ی آزمایشی]
‫می‌تونیم با طرح ثانویه پیش بریم.
‫بهار شده!
‫ببینین، بهار اومده.
‫یاس‌های زرد شکوفه دادن.
‫یاس‌های زرد شکوفه دادن؟
‫این یعنی وقتمون کمه.
‫خیلی‌خب، بیایید چند روز دیگه ادامه بدیم.
‫- بزن بریم! ‫ - بزن بریم!
‫- بزن بریم! ‫- خیلی خوابم میاد.
‫خدایا.
‫فصول زندگی به ترتیب نمیان.
‫واقعا بهار شده.
‫گاهی‌اوقات که فکر می‌کنی بهار شده...
‫یهویی زمستان فرا می‌رسه.
‫این رو بگیر.
‫اوه...
‫پس بریم توی کارش.
‫انگاری اومدیم یه اردوی بهاری.
‫بریم خوش بگذرونیم.
‫[تابستان، سال‌ها پیش با دیوارها شروع شد.]
‫[پایان دوره‌ی آزمایشی]
‫مردی که...
‫ناگهان مثل تابش درخشان بهاری خورشید...
‫زمستان سردم رو نورانی کرده بود...
‫از زندگیم ناپدید شد.
‫ناپدید شد.
‫سونو چانی که من می‌شناسم عمرا اینطوری بره.
‫بخاطر من ناپدید شد.
‫کاری کردم که نباید می‌کردم.
‫خیلی وقته که داره آماده می‌شه.
‫انقدر بد شده که کاری از دستشون بر نمیاد.
‫یادته که...
‫چقدر طولانی مدت اسیر زمستان شده بودم؟
‫می‌دونستم که...
‫صداقتم رو درک می‌کنی.
‫سونو چان، کجایی؟
‫یعنی کجا رفتی؟