‫[شخصیت‌ها، وقایع، سازمان‌ها و ‫فضاهای این سریال همگی ساختگی می‌باشند.]
‫[فیلمبرداری از بازیگران خردسال و ‫حیوانات در محیط امنی صورت گرفته.]
‫آقای پارک.
‫آقای پارک، ندیدی...
‫نمی‌تونم باهاش تماس بگیرم.
‫دیشب حدود ساعت دو شب...
‫سوار ماشینش شد و رفت.
‫خیلی تب بدی داره.
‫الان توی شرایطی نیست که رانندگی بکنه.
‫پس بهتره زنگ بزنم پلیس...
‫سونو چان!
‫- بن. ‫- اینجاست؟
‫هنوز نتونستم باهاش تماس بگیرم.
‫چرا؟ مشکلی پیش اومده؟
‫یه ایمیل فرستاده دفتر مرکزی...
‫گفته استعفا می‌ده.
‫چی؟
‫نمی‌تونم باهاش تماس بگیرم...
‫و می‌گن حتی آدرس ایمیلش هم پاک کردن.
‫حتما از عمد ناپدید شده.
‫خدایا.
‫خیلی وقته که این برنامه رو داشته.
‫گفت که می‌خواد...
‫بهار، تابستان، پاییز و زمستان رو پیشت باشه.
‫گفت همه‌چیز رو به زودی توضیح می‌ده.
‫ولی انگار نمی‌شه درستش کرد.
‫تردید داشت...
‫چون حافظه‌اش کامل برنگشته بود.
‫و نگران بود که...
‫عجولانه اقدام کردن به تو آسیب بزنه.
‫اون هم داشت زمان سختی رو پشت سر می‌گذروند.
‫ولی ذهنش فقط روی تو متمرکز بود.
‫ولی ظاهرا چندین فرصت واسه ‫این که بهت بگه رو از دست داد.
‫اون مشکل مادربزرگت هم پیش اومد.
‫من...
‫مجبورش کردم بره.
‫لازم نیست بهم نگاه کنی یا به حرفم گوش کنی.
‫لطفا، فقط این رو ببین.
‫پس لطفا...
‫استثنایی در کار نیست. ‫کسی رو راه نده توی دفترم.
‫دیگه نیا سر راهم.
‫دوباره من رو وارد زمستان کردی.
‫حداقل باید به حرفش گوش می‌کردم.
‫چیکار کنم؟
‫بدون در نظر گرفتن این که ‫هفت سال پیش هم‌اتاقی کی بوده...
‫چه رازی رو مخفی کرده...
‫یا چه اشتباهی کرده...
‫واقعا که نمی‌تونم ازش متنفر باشم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫فقط اومدم سر بزنم. از بوستون اومدم.
‫[پایان دوره‌ی آزمایشی.]
‫یه دوره‌ی آزمایشی سه ماهه.
‫به محض این که سه ماه تموم بشه، ‫ناپدید می‌شم و هیچ ردی ازم نمی‌مونه.
‫من آدمی نیستم که بعد سه ماه غیب بشم...
‫یا شخصی باشم که دیگه برنگرده.
‫خانم سونگ.
‫نه هاران. من می‌خوام پیشت بمونم.
‫می‌خوام باقی عمرم از اون ‫دوره‌ی آزمایشی استفاده کنم.
‫اون کی اومد اینجا؟
‫کجا رفتی سونو چان؟
‫پس اون حادثه...
‫آره. همش بخاطر تو بود.
‫تو عامل حادثه بودی و هیوکچان رو کشتی.
‫اون...
‫ناپدید شد.
‫سونو چانی که من می‌شناختم ‫عمرا چنین کاری نمی‌کنه.
‫مطمئنم یه دلیلی داره.
‫ولی من اصلا بهش فرصت حرف زدن ندادم.
‫واسه همین پشیمونم.
‫تو، اون و هیوکچان هم رو...
‫توی بوستون می‌شناختید، نه؟
‫اره.
‫ناپدید شدنش...
‫ظاهرا به قضایای هفت سال پیش مربوطه.
‫اون زمان چه اتفاقی رخ داد؟
‫تو رو خدا بهم بگو.
‫من باید بدونم.
‫متاسفم.
‫هفت سال پیش...
‫من یه کار بدی در حقت کردم.
‫من اولین بار توی بیمارستان ‫با هیوکچان آشنا شدم.
‫هر دومون واسه جراحی توی صف انتظار بودیم.
‫اون زمان خیلی استرس داشت...
‫چون نمی‌تونست خیلی باهات تماس بگیره.
‫ساعت چنده؟
‫باز هم تماس‌هاش رو از دست دادم.
‫دانلودش کردی؟ پیام‌هام رو می‌بینی؟
‫آره، می‌بینم!
‫هی تماس‌هام رو جواب نمی‌دادی...
‫واسه همین گفتم با لپ‌تاپمون ‫واسه هم پیام بفرستیم.
‫من می‌رم بخوابم دیگه. دوستت دارم.
‫وای نه...
‫ژرژت ابریشمی...
‫- هاران، پارچه‌ی دوخت. ‫- اومدم.
‫ببخشید، من یکم عجله دارم.
‫بعدا بهت زنگ می‌زنم. شرمنده.
‫سیگار نکش.
‫به تو ربطی نداره.
‫کره‌ای هستی؟
‫بیا هم رو ببینیم و هر از گاهی حرف بزنیم.
‫جفتمون اینجا دانشجوهای تنهاییم.
‫هر دو همسنیم...
‫و هر دو دانشجوهای تنهایی بودیم ‫که خارج از کشورشون درس می‌خوندن.
‫واسه همین زود صمیمی شدیم.
‫فقط تو می‌تونستی این رو بیاری.
‫ولی شماره‌ات رو نداشتم، ‫واسه همین از دستیار معلم گرفتم.
‫ببخشید اذیتت کردم.
‫شماره‌ام.
‫اگه چیزی لازم داشتی بهم زنگ بزن. ‫ولی نه خیلی.
‫ببخشید.
‫شنیده بودم با هم‌اتاقیش صمیمی نیست...
‫ولی از سونو چان یه لطفی خواست...
‫و اون اولین باری بود که باهاش آشنا شدم.
‫- اون کی بود؟ دوستت؟ ‫- نه، هم‌اتاقیم بود.
‫با صمیمی‌تر شدنمون از هم خوشمون اومد.
‫[پیامی از ران]
‫بعد مرخص شدنمون همچنان هم رو می‌دیدیم.
‫اون موقع بود که بهانه‌های ‫هیوکچان شروع شد...
‫و از هم‌اتاقیش یه چیزهایی می‌خواست.
‫برنامه‌اش واسه رفتن به کره رو لغو کرد...
‫و حین تعطیلات با من رفت مسافرت...
‫ولی اشتباها لپ‌تاپ هم‌اتاقیش رو برد.
‫و فکر کنم طی اون یک ماه...
‫فکر کنم که سونو چان...
‫با لپ‌تاپ هیوکچان...
‫با تو حرف می‌زد.
‫هیوکچان تصمیمش مبنی بر ‫جدا شدن از تو رو گرفته بود.
‫شرمنده، ولی دلیلش من بودم.
‫سونو چان از عمد شروعش نکرد.
‫اشتباه هیوکچان بود و اون ‫ازش خواست که بهت پیام بده.
‫خوش می‌گذشت که با من اینترنتی حرف می‌زدی؟
‫کم‌کم داشت از من خوشت می‌اومد؟
‫با این که از وجودت خبر داشتم...
‫از هیوکچان خوشم اومد.
‫ببخشید.
‫خیلی‌خب.
‫سونو چان...
‫بخاطر من ناپدید شده.
‫اگه خونریزیش بخاطر ترکش باشه...
‫ممکنه به همراهش...
‫علائم عصبی‌ای مثل توهمات ‫شنیداری و بصری هم پیش بیاد.
‫در پرونده‌های شدیدی مثل این...
‫حتی بهم ریختن حافظه هم داشتیم.
‫بهم ریختن حافظه؟
‫خاطراتش بهم ریختن؟
‫فکرش رو نمی‌کردم...
‫که اون زمان بخاطر ‫انفجار انقدر آسیب دیده باشه.
‫بهم گفت که هرگز در مورد ‫هیوکچان و خودم بهت نگم...
‫ولی من گفتم بهتره بهت بگم.
‫در مورد هیوکچان می‌فهمم...
‫ولی منظورت چیه؟
‫چرا ناپدید شده...
‫من یه کاری کردم...
‫کاری که نباید به عنوان ‫یک آدم و یک دکتر می‌کردم.
‫گذرنامه‌ات؟ چرا؟
‫دارم می‌رم بوستون دیدن چان...
‫چون چهار روز مرخصی داریم.
‫چی؟ جدی؟
‫این روزها خیلی فرق کردی.
‫چی؟ چرا؟
‫همین چند لحظه پیش انگار ‫دیگه ازش خوشت نمی‌اومد.
‫یه ماه پیش بود؟
‫چرا یهویی بهش علاقمند شدی؟
‫خودم هم نمی‌دونم.
‫وقتی پیشم بود خیلی متوجه‌ حضورش نبودم...
‫ولی وقتی بدون دیدنش یا شنیدن صداش ‫باهاش اینترنتی حرف می‌زنم...
‫انگار واضح‌تر می‌شناسمش.
‫مشخصه چقدر درکم می‌کنه و با هم کنار میاییم.
‫شاید بخاطر این قلمه.
‫چیکار کنم؟
‫آقای یئون.
‫من دارم می‌رم کارخانه.
‫من ساعت چهار دارم ‫می‌رم کارخانه دیدن آقای چی.
‫شنیدم توی استان گانگوونه. ‫خیلی دوره، با احتیاط رانندگی کن.
‫جاسوییچیت چی شد؟
‫چون دوره با ماشین شرکت می‌رم.
‫ببخشید، من نمی‌تونم باهات بیام.
‫لازم نیست عذرخواهی کنی.
‫می‌دونم در نبود خانم کیم خیلی سرت شلوغه.
‫پس بعدا می‌بینمت.
‫خیلی طول می‌کشه.
‫باید شادش کنم.
‫لبخند بزن.
‫چی؟
‫کیم.
‫[یوگیوم]
‫چرا جواب نمی‌ده؟
‫یانگ چانگمو، نمی‌دونی یوگیوم کجاست؟
‫داره وسایلش رو از کمدش جمع می‌کنه.
‫می‌گه بیسبال رو گذاشته کنار.
‫- چی؟ ‫- گفت...
‫در هر صورت نمی‌تونه یه ورزشکار حرفه‌ای بشه.
‫[چا یوگیوم]
‫در سال ۲۰۰۷...
‫پارک جی‌سونگ زانوش رو عمل کرد...
‫و بعد نه ماه برگشت منچستر یونایتد.
‫تا نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان رفت.
‫سال ۲۰۲۵...
‫شوهی اوهتانی دو بار آرنجش رو عمل کرد...
‫و حتی محکم‌تر از قبل پرتاب می‌کرد...
‫و رکوردهای لیگ برتر رو جابه‌جا کرد.
‫و سال ۲۰۱۵...
‫ریو هیونجین...
‫عضله‌ی کتفش پاره شد...
‫هادام، بسه.
‫بسه.
‫متاسفم.
‫واقعا متاسفم.
‫ولی از پسش برنمیام.
‫اون ورزشکارها...
‫خیلی بیشتر از زمان مورد ‫انتظار طول کشید تا خوب بشن.
‫ولی قوی‌تر برگشتن.
‫تو مجبور نیستی بیسبال بازی کنی.
‫و مجبور نیستی عضو لیگ برتر بشی.
‫ولی...
‫اگه الان بی‌خیال بشی و تا آخرش تلاش نکنی...
‫تنها کاری که بعدا از دستت برمیاد...
‫پشیمانیه.
‫بیا تا آخرش نهایت تلاشمون رو بکنیم.
‫اون موقع می‌تونی بی‌خیال بشی.
‫تا وقتی که یه کار دیگه پیدا ‫کنی که بخوای انجامش بدی.
‫من مراقبت هستم، پس...
‫می‌ترسم.
‫می‌ترسم حتی بعد تلاش موفق نشدم.
‫پس.
‫می‌تونی چا یوگیوم بشی...
‫که حداقل تا آخرش تلاش کرد.
‫می‌تونی اون باشی.
‫اون وقت دیگه هیچی نیستی.
‫به من کمک کردی قوی بمونم...
‫وقتی که دوره‌ی سختی رو پشت‌سر می‌گذروندم.
‫پس نوبت منه که بهت کمک کنم روی پات بایستی.
‫حتی اگه بیسبال رو ول کنی، ‫من دستت رو ول نمی‌کنم.
‫تا آخرش پیشت می‌مونم.
‫پس بیا...
‫ازش فرار نکنیم.
‫سعیم رو می‌کنم.
‫می‌تونیم بعدا گریه کنیم ‫که نمی‌تونم انجامش بدم.
‫ولی الان...
‫بیا امتحانش کنیم.
‫[خبرنگار چی هیون‌وو]
‫- بله آقای چی؟ ‫- سلام.
‫بازدید از کارخانه رو ‫انداختیم چهارشنبه‌ی آینده.
‫می‌تونی اون موقع بیای پیشمون؟
‫چی می‌گی؟
‫خانم سونگ الان رفت یونگ‌وول.
‫هان؟ بهش پیام دادم و گفتم لغو شده.
‫بخاطر هشدار کولاک نمی‌تونیم بریم اونجا.
‫[آقای یئون]
‫سلام، این تلفن سونگ هایونگه ‫که همیشه همه‌جا جا می‌ذارش.
‫چی هیون‌وو.
‫باید مطمئن می‌شدی که پیام به دستش رسیده.
‫آدرس رو واسم بفرست.
‫متاسفم.
‫یه موضوع فوری پیش اومد، ‫مجبورم جلسه رو بندازم عقب.
‫واقعا متاسفم.
‫باورم نمی‌شه.
‫چی شده؟
‫هان؟
‫دارم روانی می‌شم.
‫بخاطر برف سنگین نمی‌تونی وارد بشی.
‫باید برگردی، خب؟
‫صبر کن.
‫ببخشید.
‫نمی‌تونی بری. آهای!
‫آقا! وایستا!
‫ماشینم روشن نمی‌شه، گوشیم هم همراهم نیست.
‫خیلی سرده.
‫نباید بخوابی سونگ هایونگ.
‫قراره اینجا بمیرم؟
‫خب...
‫زندگی خوبی داشتم.
‫خیلی احمق بودم.
‫خانم سونگ هایونگ.
‫خانم سونگ!
‫چرا توی چنین لحظه‌ای توهم ‫زدم صدای آقای یئون رو می‌شنوم؟
‫هان؟
‫آقای یئون؟
‫خانم سونگ.
‫حالت خوبه؟
‫واقعا خودتی آقای یئون؟
‫آره، خودمم.
‫دیگه تموم شد.
‫الان زنگ می‌زنم یدک‌کش. ‫صبر کن.
‫وای.
‫من خوبم، این رو بگیر...
‫نه.
‫بپوشش.
‫باز کاری نکن فکر اشتباه به سرم بزنه.
‫اگه هاران و یا هادام بود ‫هم باعجله می‌اومدی، نه؟
‫مطمئن نیستم.
‫چی؟
‫فکر کنم اشتباه می‌کردم.
‫چی...
‫فکر کنم واقعا...
‫واسم بیشتر از یه همکاری.
‫به خودم می‌گفتم که اجازه‌اش رو ندارم...
‫چون که تو نوه‌ی خانم کیمی.
‫پس گمونم واسه همین ‫احساساتم رو سرکوب می‌کردم.
‫چطور می‌تونم جذب...
‫آدمی مثل تو نشم؟
‫می‌دونم که خیلی دیره...
‫ولی اگه واقعا با آدمی مثل ‫من مشکل نداشته باشی...
‫مشکلی نداره که...
‫ازت خوشم بیاد؟
‫وای...
‫بیا اینجا رو تمیز کنیم.
‫که چان هر وقت خواست بتونه برگرده.
‫[سونو چان]
‫بله؟
‫خانم سونگ، یه بسته واستون اومده.
‫حالت خوبه؟
‫یکم طول کشید...
‫ولی درستش کردم.
‫بازسازی از لحظه‌ای شروع می‌شه ‫که تصمیم می‌گیری دوباره سرهمش کنی.
‫شاید یکم طول بکشه...
‫ولی اگه تا آخرش تسلیم نشی... ‫در نهایت تکه‌هاش دوباره میان کنار هم...
‫و اون تکه‌ها...
‫در مقابل قبلا داستان عمیق‌تری دارن.
‫من از طریق این شغل یاد گرفتم...
‫که معجزه‌ها با تسلیم نشدن رخ می‌دن.
‫اگه چیزی هست که می‌خوای درستش کنی...
‫امیدوارم واسه تو هم معجزه رخ بده.
‫تسلیم نشدن...
‫نمایندگیش کمکی نکرد چون ‫مدلش دیگه تولید نمی‌شه.
‫می‌تونی درستش کنی؟
‫اگه قطعات نو داشتم می‌تونستم امتحان کنم...
‫ولی چون این مدل مدت کوتاهی ده سال ‫پیش عرضه شده، پیدا کردنشون سخته.
‫متاسفم.
‫کسی می‌تونه این پد طراحی رو تعمیر کنه؟
‫هر کس حتی بتونه اطلاعاتش رو ‫بازیابی کنه بهش پاداش خوبی می‌دم.
‫این چیه؟ یه تبلت قدیمی؟
‫چنین پد طراحی‌ای هم وجود داره؟
‫وای، من حین دوره راهنمایی این مدل رو داشتم.
‫احتمالا یه جایی گذاشتمش.
‫اگه قطعاتش رو داشتم ‫می‌تونستم سعی کنم درستش کنم.
‫اگه پیداش کردی حاضری بهم بفروشیش؟
‫اگه آره لطفا بهم پیام بده.
‫[اگه پیداش کردی حاضری بهم بفروشیش؟]
‫الو؟
‫شما پیام گذاشتید و گفتید...
‫- می‌خواید پد طراحیم رو بخرید؟ ‫- آره، خودمم.
‫یه پد طراحی سالم پیدا کردم.
‫قطعاتش رو داره، می‌تونی درستش کنی دیگه؟
‫تضمین نمی‌کنم، ولی می‌تونی بذاریش پیشم.
‫به لطف قطعات جدید...
‫تونستم اطلاعاتش رو بازیابی ‫کنم و بریزم توی یه دستگاه دیگه.
‫[برای هاران]
‫[۱- تابستان هفت سال پیش، ‫ با دیوارها شروع شد.]
‫من و هیوکچان...
‫توی موسسه‌ی تکنولوژی بوستون هم‌اتاقی بودیم.
‫می‌شه بهش پیام بدی و ‫بگی من باید برم آزمایشگاه؟
‫یه لطفی بهم بکن.
‫یه روز می‌خواستم صدای ‫پیام هیوکچان رو قطع کنم...
‫ولی حرف‌هات توجه‌ام رو جلب کرد.
‫«اسیر دیوارها.»
‫احتمالا چون خودم چنین حسی داشتم...
‫می‌خواستم شخصی بشم که بتونی باهاش حرف بزنی.
‫می‌تونستم حدس بزنم که چقدر سردرگمی.
‫[اگه مشکلی نداری می‌تونی با من حرف بزنی.]
‫من فقط به حرفت گوش کردم...
‫ولی به طرز عجیبی به خودم هم آرامش می‌داد.
‫[ممنون به غرغرهام گوش کردی!]
‫با خودم گفتم...
‫اولین و آخرین باریه که حرف می‌زنیم.
‫ولی...
‫[۲- قلم خودنویس و حکاکی]
‫اون زمان هیوکچان دستش ‫بدجوری زخمی شده بود...
‫و ازم یه لطفی خواست.
‫هر چیزی که یه دختر حدودا ‫بیست ساله به کارش بیاد.
‫می‌خواست یه هدیه بهت بده...
‫ولی بخاطر درمانش وقت نداشت که بره بخره.
‫خیلی احساس شرم داشت.
‫دنبال قلمی می‌گردم که..
‫یه قلم مناسب طراحی. دارید؟
‫اون موقع حرفت یادم اومد.
‫گفتی حس کردی دیوارها احاطه‌ات ‫کردن و نمی‌تونی طراحی کنی.
‫واسه این که یکم خوشحالت کنم، ‫یه قلم طراحی انتخاب کردم.
‫خیلی‌خب، این رو می‌گیرم.
‫هدیه‌ است؟ اگه بخوای می‌تونم روش حکاکی کنم.
‫«هاران.»
‫یهویی یادم اومد...
‫که هیوکچان به چه اسمی صدات می‌کرد.
‫برنده‌ی مسابقه‌ی طراحی...
‫هاران، تبریک می‌گم.
‫[می‌دونی، تو ناجی منی.]
‫هیوکچان رفته بود که توی ‫تحقیقات به استادمون کمک کنه.
‫واسه تعطیلات می‌رم خلیج شرقی.
‫اگه استاد خبرم رو گرفت بگو ‫واسه دستم یکم استراحت می‌کنم.
‫اون زمان لپ‌تاپ‌هامون اشتباهی جابه‌جا شد.
‫و خیلی زود، یه روزی پیش اومد ‫که من احساس می‌کردم اسیر شدم.
‫تا کی می‌خوای این کار رو بکنی؟
‫دیگه چیکار کنم که بی‌خیال شی؟
‫یادته...
‫گفتم من هم تنها توی یه زمستان سخت ایستادم؟
‫اصلا طاقت نداشتم، ‫دیوارها احاطه‌ام کرده بودن...
‫ولی به محض این که خواستم ‫تسلیم بشم و به همه‌چیز پایان بدم...
‫یهویی تو باهام حرف زدی...
‫درست وقتی که داشتم خودکشی می‌کردم.
‫«تو...
‫«ناجی منی.»
‫می‌دونستم که اون حرف‌هات خطاب به من نبود.
‫ولی تصورش رو دوست داشتم.
‫گفتی که من ناجیتم...
‫ولی تو بودی که من رو نجات دادی.
‫و این...
‫دلیلی برای ادامه دادن بهم داد.
‫سونگ هاران.
‫تو نجاتم دادی...
‫هفت سال پیش.
‫اون موقع تو نجاتم دادی!
‫از اون موقع...
‫نمی‌تونستم پیام‌هایی که ‫می‌دادی رو نادیده بگیرم.
‫حینی که فکر می‌کردی با هیوکچان حرف می‌زنی.
‫[گلدبرگ، نئون فضایی، بوی باران، ‫شخصی که به دنیام وسعت داد]
‫اون چیز طلایی به خواب کمک می‌کنه. ‫شنیدم اثبات نشده.
‫مثل موسیقی واسه بیدار شدنه.
‫یادم رفته بود چطور لبخند بزنم...
‫ولی بخاطر تو دوباره لبخند می‌زدم.
‫خبرهای مهم.
‫داشتم ناهار می‌خوردم و توش بادمجان بود.
‫بادمجان؟
‫خیلی نرم و پنبه‌ایه، و رنگش نئونیه. اه!
‫طعم نئون فضایی.
‫نئون فضایی...
‫در موردت کنجکاو شدم...
‫و مشتاق بودم بدونم...
‫دیگه چه داستان‌های جالبی واسم تعریف می‌کنی.
‫زندگی سیاه و سفیدم مملو از رنگ شد.
‫و دنیای کوچیکم...
‫شروع کرد به رشد کردن...
‫به لطف پیام‌های تو.
‫ممنون که کمکم کردی بی‌خیال ‫چیزی که دوستش دارم نشم.
‫که دلیلی واسه ادامه دادن بهم دادی.
‫اگه شکاف کوچیکی بود که می‌تونستم ‫ازش نفس بکشم، زنده می‌موندم.
‫گمونم می‌خواستم اون قلم هم شکاف تو باشه.
‫تو خودت اون شکاف برای من بودی.
‫چون به لطف تو دوباره طراحی رو شروع کردم.
‫هی چان.
‫اطلاعیه تعمیرات خوابگاه اومده.
‫مرسی.
‫وای، چقدر کارت خوبه.
‫به نظرت می‌تونی یه روزی من رو بکشی؟
‫هوم، باشه.
‫- خوبه، مرسی. ‫- و...
‫واسه اولین بار برای فردا مشتاق بودم.
‫لحظاتی که با تو حرف می‌زدم...
‫بهم کمک می‌کرد قوی بمونم و فروپاشی نکنم.
‫[۵- انفجار]
‫ولی...
‫اواخر تابستان، حادثه‌ای رخ داد.
‫انفجار در آزمایشگاه.
‫همه می‌گفتن به زودی ‫می‌میرم و دیگه به هوش نمیام.
‫ولی...
‫چان.
‫یه صدایی شنیدم.
‫دوستت دارم.
‫دوستت دارم چان.
‫انگار که اون صدا می‌خواست من رو بیدار کنه.
‫با اون صدا بیدار شدم...
‫ولی یادم نمی‌اومد...
‫که کی صدام زد و بیدارم کرد.
‫بعد اون حادثه به مدت یک سال ‫ حافظه‌ام رو از دست دادم.
‫ولی بنابه‌دلایلی...
‫چهره و صدای اون شخص...
‫به وضوح یادم بود.
‫و وقتی واسه درمان اومدم کره، ‫اتفاقی دیدمش.
‫شب کریسمس.
‫توی جامسوگیو.
‫دویدم دنبالش...
‫و فرض می‌کردم کلید برگشتن حافظه‌ام اونه.
‫ولی یهویی ترقه‌ها منفجر ‫شد و انفجار یادم اومد.
‫تمام خاطرات گنگم...
‫یهویی برگشتن.
‫اون موقع بود که فهمیدم...
‫اون شخص نامزد هم‌اتاقیم بود...
‫و این که من واست...
‫کاملا غریبه‌ام.
‫[۶- مرگ رو یادت نره]
‫یهویی بلدون هیچ مقصدی رفتم.
‫می‌خواستم از گذشته‌ام فرار کنم.
‫یه بلیت واسه زود‌ترین پرواز می‌خوام.
‫ولی یه چیزی بود که همچنان ‫نمی‌تونستم ازش فرار کنم.
‫یه نفر بود که دو بار ‫بهم کمک کرد زنده بمونم.
‫حداقل واسه اون...
‫می‌دونستم که دیگه نباید ‫مثل یه مرده زندگی کنم.
‫این تتو رو زدم که این رو یادم نره.
‫«مرگ رو یادت نره.»
‫و هفت سال تلاش کردم، انگار ‫که می‌خواستم یه آدم دیگه بشم...
‫یه جایی...
‫محیطم، اطرافم و خودم...
‫واقعا عوض شده بود.
‫انگار که گذشته‌ام مهم نبود.
‫[۷- از دیدنت خوشحال شدم.]
‫بعد یه روز تو دوباره پیدات شد...
‫درست اومدی جلوم، بعد هفت سال.
‫از دیدنت خوشحال شدم.
‫من سونگ هارانم، طراح اصلی.
‫حس کردم الان گریه‌ام می‌گیره.
‫خیلی قدردان بودم، و دلم واست ‫تنگ شده بود و کنجکاو بودم، ولی...
‫من هم خوشحال شدم دیدمت، من...
‫تو ادمی هستی که نباید بهش فکر کنم.
‫سونو چان...
‫[۸- بیا مثل یه پیک نیک بهاری ‫ خوش‌ بگذرونیم.]
‫اگه سر تو هم بلایی بیاد...
‫هاران.
‫اولش خواستم ازت دوری کنم که گیر نیفتم...
‫ولی وقتی نگاهت می‌کردم...
‫احساس درد داشتم.
‫کسی که هفت سال پیش منو نجات داد ‫تنها توی زمستون گیر کرده بود.
‫فکر می‌کردم بعدا پشیمون می‌شم...
‫واقعا برام باارزشه، پس باید پیداش کنم.
‫بنابراین پیشنهاد سرسام‌آوری دادم.
‫یه دوره آزمایشی سه ماهه!
‫بیا انجامش بدیم.
‫طوری میشه که انگار ‫داریم یه پیک نیک بهاری می‌گذرونیم.
‫بیا خوش بگذرونیم.
‫[9- طمع]
‫بعدش اتفاقات زیادی بین ما افتاد.
‫اگه بازم درد کرد بهم بگو.
‫اگه مجبور بشم کولِت می‌کنم.
‫خانم سونگ!
‫حالت چطوره؟
‫این بده.
‫در نهایت خیلی بهت علاقه پیدا کردم،
‫[10- تولدم، روزی که تصمیم گرفتم همه‌چیز رو توضیح بدم، ‫هرچند هنوز رخنه‌هایی وجود داشت.]
‫منم دلم می‌خواد امروز همه‌چیز رو بهت بگم.
‫به نظرم دیگه نباید در مورد خودم چیزی رو قایم کنم.
‫زوج یا فرد؟
‫- می‌خواستم همه‌چیز رو بهت بگم... ‫- فرد.
‫نگران شدم که عجولانه اقدام کردنم
‫شرایط بین ما رو خراب می‌کنه ‫یا یه جوری بهت آسیب می‌رسونه.
‫و توی بهار...
‫بهار اینجا نیستی؟
‫تا آخر عمرم از اون دوره آزمایشی استفاده می‌کنم.
‫ولی...
‫کلافه شده بودم
‫که نمی‌تونستم با کسی که دوستش داشتم ‫راجع‌به آینده حرف بزنم.
‫بنابراین تصمیمی گرفتم.
‫تصمیم گرفتم که یواش یواش ‫هرچی یادم میومد رو توضیح بدم.
‫بعد از فیلم وقت داری؟
‫باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫می‌دونستم که
‫متوجه صادق بودنم میشی.
‫می‌خواستم بهت نشون بدم
‫که راه دیگه‌ای هم هست.
‫من اینو بوسیله اون شخص یاد گرفتم.
‫اون صرفا کسی بود که به دنیام وسعت بخشید.
‫حس کردی یکی که دلتنگش هستی
‫اسمت رو صدا زده.
‫تو همین الانش هم اون کارو برام کردی.
‫فکر کردم غیرممکنه، ‫واسه همین یادداشتش کردم...
‫ولی الان شاید ممکن باشه.
‫اون با من اومد بریم سفر.
‫هیوکچان توی تعطیلات رفته بود ‫تا به استادمون کمک کنه.
‫ازم لطفی خواست.
‫من تصمیم گرفتم هرگز کاری نکنم
‫که ممکنه سد راه خوشبختیش قرار بگیره.
‫به لطف تو، الان پی بردم
‫که درگیر زخم‌های قدیمی نشدن هم ‫راهی برای...
‫محافظت کردن از خوشبختیشه.
‫همه اون حرفا در مورد من بود.
‫باید به حرفش گوش می‌کردم.
‫باید فقط یه بار بهش گوش می‌کردم.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫- این خوبه؟ ‫- بذار ببینم.
‫خوبه.
‫ترخصیت تموم شد.
‫تبریک میگم.
‫- عالیه. ‫- بریم.
‫- آقای پارک اومده. ‫- من اومدم.
‫بیا.
‫- اون اومده. ‫- مرخص شدنت رو تبریک میگم.
‫چه خوشگلن.
‫بذارید برسونمتون. ‫در شیم پیاده‌تون می‌کنم.
‫مانجی.
‫پیاده برگردیم؟
‫می‌خوام قدم بزنم.
‫می‌خوام هوای سرد رو نفس بکشم ‫و بوی زمستان رو حس کنم.
‫بیرون سرما می‌خوری.
‫ماشین ما رو ببر.
‫راست میگن. ‫باید یکم استراحت کنی.
‫پیاده‌روی توی زمستان؟
‫به نظر من که محشره.
‫محشره.
‫فکر می‌کردم که قدم زدن و نفس کشیدن
‫صرفا چیزهای طبیعی زندگی هستن،
‫ولی امروز،
‫همش مثل یه هدیه می‌مونه.
‫من خیلی دیر به این پی بردم.
‫دیدن چنین غروب خورشید قشنگ
‫و حس کردن فصل‌ها...
‫اگه خودم می‌خواستم...
‫همیشه می‌تونستم
‫طوری زندگی کنم که انگار زندگی یه هدیه‌ست.
‫اصلا هم دیر نشده.
‫از الان به بعد،
‫می‌تونیم کم کم، همه این کارها رو باهم انجام بدیم.
‫در این بین،
‫ما تغییرات کوچیک و بزرگی رو تجربه کردیم.
‫لازم نیست عجله کنی.
‫- هر بار یه قدم. ‫- یواش...
‫آفرین.
‫چیزی نمونده.
‫یوگیوم.
‫چیه، هادام؟
‫"تبریک میگم، شما..."
‫- هادام! ‫- من الان یه دانشجوی پزشکی واقعی‌ام!
‫باریکلا بهت، هادام.
‫باورم نمیشه.
‫یوگیوم، چی شده؟ ‫چرا داری می‌پری؟
‫هادام الان یه دانشجوی پزشکیه.
‫تازه قبولیش اومده.
‫هی. چرا داری گریه می‌کنی؟
‫تو که عشقش نیستی.
‫تازه از تیم بهم زنگ زدن.
‫فکر می‌کردم بعد از انتخاب نشدنم ‫دیگه همه‌چیز تموم شد،
‫ولی تیم تایسان تایتانز انتخابم کردن.
‫دارم بازیکن حرفه‌ای می‌شم!
‫- وای. ‫- هی.
‫یانگ چانگمو!
‫صبر کنید.
‫هی، من چطور دارم می‌پرم؟
‫اوه! ‫درد نمی‌کنه.
‫واقعا؟
‫واقعا درد نمی‌کنه؟
‫نه، اصلا درد نداره.
‫درد نمی‌کنه!
‫آقا! آقای چا!
‫هنوز نباید بپری.
‫ببخشید.
‫وای.
‫داری میری بیرون؟
‫بله، دارم میرم بیرون.
‫اون گفت که بهم حس داره.
‫ازم پرسید که می‌تونه بهم علاقه‌ داشته باشه یا نه ‫و منم گفتم آره.
‫ولی دقیقا عین قبلا رفتار می‌کنه...
‫اگه وقت داری، دوست داری نوشیدنی بخوریم؟
‫خودمون دوتا.
‫خودمون دوتا؟
‫خیلی‌خب.
‫خوبه.
‫این چیه؟
‫تو تازه عمل شدی. ‫باید قوّت بگیری.
‫این یه خوراکی ویژه محلی از ججوئه، ‫استاد بزرگ درست کرده. خیلی خوشمزه‌ان.
‫- هوم. ‫- با نوه‎‌هات بخوریدشون.
‫- به نظر خوشمزه میان. مانجی. ‫- بله؟
‫تو هم بخور خب.
‫خیلی‌خب. ‫به نظر خوشمزه میان.
‫خیلی‌خب.
‫- بخور. ‫- باشه.
‫روی خوب شدن تمرکز کن.
‫- تو هم باید بخوری. ‫- باشه.
‫- بیا. ‫- بخورید بچه‌ها.
‫ممنون.
‫وای خدا.
‫هوم! ‫چه جویدنی‌ان.
‫- خوبن. ‫- خیلی خوشمزه‌ان.
‫چه خوبه.
‫هوم. به به.
‫"این ایمیل کامتز بود.
‫ما ویدئوی آزمایش پزشکی رو تماشا کردیم.
‫ما مایل به تأییدِ...
‫پیشرفت توانبخشی و سایر جنبه‌ها ‫جدا از ویدئو هستیم،
‫بنابراین توصیه می‌کنیم که
‫هرچه سریع‌تر در یک مرکز تمرینات محلی ‫تست نهایی رو انجام بدید".
‫چی؟
‫باید برای تست بری آمریکا؟
‫لابد به خاطر مصدومیتم نگرانن.
‫من میرم و تا آخر تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫همونطور که گفتی، اگه تا آخرش تلاش نکنم
‫فقط پشیمونی برام می‌مونه.
‫خیلی‌خب.
‫برو و بهشون نشون بده چند مرده حلاجی،
‫و پشیمونی‌ای به جا نذار.
‫بیا انجامش بدیم!
‫قدرتمون رو روی هم می‌ذاریم.
‫- بعد از اتفاقات زیادی که... ‫- از پسش برمیای، درسته؟
‫توی پاییز و زمستون افتاد،
‫فصل‌ها گذشتن...
‫واقعا بهار شده.
‫و زمستون...
‫به آغاز بهار رسید.
‫ولی مردی که یه پیک نیک بهاری خوش ‫رو پیشنهاد کرده بود
‫اثری ازش توی بهار نبود.
‫- من واقعا دلم یه چیز سرد می‌خواست. ‫- وای.
‫این بهشتیه. ‫بیرون خیلی گرمه.
‫بیا.
‫- مرسی. ‫- این باور نکردنیه.
‫بیا بهار بریم شکوفه‌های گیلاس رو ببینیم.
‫توی تابستون
‫بستنی یخی بخوریم.
‫بیا بخور، خانم سونگ.
‫بیا یکی بردار.
‫نمی‌خوام. لذت ببرید.
‫حتی با گذشت یه فصل دیگه،
‫هنوزم خبری ازش نبود.
‫[گل شمعدانی] ‫[نمی‌تونم از فکرت در بیام]
‫اون ابره‌ست، درسته؟
‫همونی که خانم سونگ توی گیونگجو دیده بود
‫و برای لباس وان ازش الهام گرفت.
‫اسمش چی بود؟
‫- ابر پیرارنگی. ‫- درسته.
‫بهش ابر پیرارنگی می‌گن.
‫می‌گن اگه یه ابر پیرارنگی ببینی ‫خوش شانسی نصیبت میشه.
‫حالا که بهش فکر می‌کنم،
‫به این زودی یک سال ‫از وقتی به گیونگجو رفته بودیم می‌گذره.
‫آپلودش کردم.
‫بچه‌ها، پستم رو لایک کنید.
‫هی، سونگ هاران. ‫نمی‌ذارم بی سر و صدا بری.
‫بیا پستم رو لایک کن.
‫اینم یه نماد خوش‌شانسیه.
‫می‌دونی که وقتی یه ابر پیرارنگی ببینی ‫شانس میاری.
‫[ما داریم از نقاشی‌ای که بهمون هدیه دادی ‫برای دعوتنامه‌های عروسی‌مون استفاده می‌کنیم!]
‫[هنرمند ابر پیرارنگی]
‫[من یه نقاشی غافلگیرانه هدیه گرفتم. ‫بابت خاطره عالی ازت ممنونم!]
‫"گانگ‌نونگ، 16 دقیقه پیش..."
‫[16 دقیقه قبل]
‫من امروز عصر نیستم.
‫چه یهویی.
‫چی؟
‫ولی اون که تازه اومده بود.
‫سلام.
‫شما خیلی به نظر خوشحال میومدید، ‫منم ازتون نقاشی کشیدم.
‫میشه بهتون هدیه‌اش بدم؟
‫- داری اینو به ما میدی؟ ‫- بله.
‫ممنونم.
‫ولی این ابره چیه؟
‫یه ابر پیرارنگی هست.
‫میگن واسه آدم خوش شانسی میاره.
‫می‌خواستم براتون خوش شانسی آرزو کنم.
‫از سفرتون لذت ببرید.
‫ممنونم.
‫این تویی.
‫خیلی قشنگه.
‫این تابلوی شماست، درسته؟
‫کسی رو این نزدیکی ندیدید که ‫همچین نقاشی‌هایی بکشه؟
‫مطمئن نیستم.
‫کسی رو ندیدید که همچین نقاشی‌هایی بکشه؟
‫نه.
‫سلام، شما این نزدیکی هنرمندی ندیدید ‫که نقاشی بکشه؟
‫نه.
‫ببخشید، میشه سوالی ازتون بپرسم؟
‫شما هنرمندی ندیدید که با یه همچین ابری ‫نقاشی بکشه؟
‫ما چند ساعت پیش یه نقاشی گرفتیم.
‫همین ابر نیست؟
‫کِی دیدینش؟
‫همین امروز.
‫- چهار، پنج ساعت پیش. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫آخه کجا رفته؟
‫هوم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چه سگ باحالی.
‫- میشه نازش کنم؟ ‫- حتما.
‫سلام.
‫من با یه سگی صمیمی بودم که ‫دقیقا شبیه این بود.
‫واقعا؟
‫خدافظ.
‫ببخشید.
‫دوباره قلمم...
‫افتاد.
‫پیدات کردم.
‫پیدات کردم، سونو چان.
‫چرا؟
‫چرا تنها اومدی اینجا؟
‫ببخشید، خیلی دیر فهمیدم.
‫ممنون که به خاطرم دروغ گفتی.
‫ممنون که از زخم‌هام محافظت کردی.
‫نه، همش تقصیر منه.
‫فقط من نبودم که نمی‌دونست ‫چه اتفاقی افتاده.
‫تو هم این چیزها رو نمی‌دونستی.
‫همش تقصیر منه.
‫- من داشتم طمع می‌کردم... ‫- نه.
‫تو باعث اون حادثه نشدی.
‫دکتر چا همه‌چیز رو بهم گفت.
‫سونو چان به خاطر من ناپدید شده.
‫هیوکچان بود که
‫باعث انفجار شد.
‫و سونو چان فقط یه قربانی بود.
‫من بهش دروغ گفتم.
‫می‌خواستم به هر طریقی که می‌تونم ‫از هیوکچان محافظت کنم.
‫متاسفم، کار من بود...
‫فندک اون باعثش شد.
‫به خاطر اینکه هیوکچان فندکش رو روشن کرد ‫انفجار رخ داد.
‫چرا باید اینطوری همه‌چیز رو خراب کنی؟
‫بس کن، هیوکچان.
‫بهم بگو!
‫باید به یاد بیاری.
‫هیچ کدوم از اینا تقصیر تو نبود.
‫وقتی من نبودم با هاران حرف می‌زدی؟
‫خودت رو جای من زدی؟ ‫چرا؟
‫فکر کردی چون چند بار ازت خواستم ‫دیگه اشکالی نداره؟
‫تو آدمی بودی که هیچکس بهت اهمیت نمی‌داد.
‫هیجان‌زده شدی
‫که یکی بهت توجه نشون داد؟
‫کانگ هیوکچان!
‫تو اصلا هیوکچان رو نزدی.
‫اون...
‫هیوکچان بود که تو رو زد.
‫بهم بگو!
‫کانگ هیوکچان!
‫باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫برنامه پیغام‌رسانت...
‫چی؟
‫وقتی از لپ تاپت استفاده می‌کردم،
‫مدام با عشقت چت می‌کردم.
‫چی؟
‫چی داری میگی؟ ‫دوباره بگو.
‫بعدش دیگه...
‫همینطوری باهم حرف زدیم.
‫ولی اون فکر می‌کنه با تو حرف می‌زد.
‫هیوکچان، هندزفریت روی تو ماشینم جا گذاشتی...
‫یعنی داری میگی
‫وقتی من نبودم با هاران حرف می‌زدی؟
‫خودت رو جای من زدی؟
‫ببخشید.
‫صبر کن.
‫تو کی هستی که همچین کاری کردی؟
‫چرا باید اینطوری همه‌چیز رو خراب کنی؟
‫من همین الانش هم عذاب وجدان داشتم
‫و داشتم به این فکر می‌کردم که چطور ازش جدا بشم.
‫همینطوریش ذهنم درگیر بود.
‫هیچ می‌دونی تو چیکار کردی؟
‫معذرت می‌خوام.
‫بهم بگو.
‫چه جور حرفایی زدی؟
‫بهم بگو!
‫کانگ هیوکچان!
‫تو کی باشی که نذاشتی ‫بدون کدورت ازش جدا بشم؟
‫حالا چیکار کنم؟
‫چرا؟
‫فکر کردی چون چند بار ازت خواستم ‫دیگه اشکالی نداره؟
‫تو آدمی بودی که هیچکس بهت اهمیت نمی‌داد.
‫هیجان‌زده شدی
‫که یکی بهت توجه نشون داد؟
‫بس کن، هیوکچان.
‫تویی که در حق اون دختر بدی کردی.
‫نه، ما بدی کردیم.
‫و تو دیگه بهش علاقه نداشتی.
‫پس سر هم‌اتاقیت خالیش نکن.
‫تو بهتره یه لحظه بری.
‫زده به سرت؟ ‫ما توی یه آزمایشگاهیم.
‫این روزها خیلی سیگار می‌کشی.
‫مراقب خودت باش.
‫برای تحویل گرفتن اومدیم.
‫هرگز دبه‌ی مواد زائد رو اینطوری ول نکنید.
‫حتی یه نشتی کوچیک هم حسگر رو فعال می‌کنه.
‫مواظب باشید.
‫ببخشید. حتما.
‫دبه‌ی مواد زائد هم هیچ ربطی به حادثه نداشت،
‫چون فورا اومدن بردنش.
‫خودم شاهد بودم.
‫هنوز دیر نشده.
‫برگرد کره و دختره رو ببین.
‫همه‌چیز رو بهش توضیح بده ‫و درست عذرخواهی کن.
‫و از هم‌اتاقیت هم عذرخواهی کن.
‫تو بودی
‫که لپ تاپش رو گرفتی ‫و ازش خواستی جات حرف بزنه.
‫آها.
‫تو اوضاع خطرناکی داری.
‫فقط برو یکم استراحت کن. ‫منم دیگه میرم.
‫چان، امروز یه رد هواپیما دیدم.
‫ولی این باعث شد که بخوام ‫سوار هواپیما بشم و بیام دیدنت.
‫تقصیر تو نبود.
‫اونی که باعث شد با عجله بیام
‫و بگم "دوستت دارم"
‫اون موقع و الان تویی.
‫دوستت دارم.
‫دوستت دارم، سونو چان.
‫وای نه.
‫کجا رفته؟
‫بررسی دقیق نشون داد
‫ترکش تغییر محل داده ‫و داشت اعصابش رو تحریک می‌کرد.
‫منجر به اختلالات حافظه و توهم شده.
‫خوشبختانه، به محل قابل جراحی‌ایی جابجا شده،
‫بنابراین تونستیم ترکش رو خارج کنیم.
‫سونگ هاران.
‫ولی به دلیل خستگی ذهنی شدید،
‫چند روزه که نتونسته به هوش بیاد.
‫باید صبر کنیم به هوش بیاد
‫تا ببینیم که جراحی ‫چطور روی خاطراتش تاثیر می‌ذاره.
‫هر بار که می‌بینمت،
‫یه جور کلماتی که توی گلوم گیر کرده ‫رو قورت میدم.
‫[11- چیزی که می‌خوام بهت بگم]
‫ولی...
‫دیگه قورتشون نمیدم.
‫امروز که دیدمت بهت میگم.
‫کلماتی که تصمیم گرفتم
‫همین که خاطراتم کامل یادم اومد ‫بهت بگم.
‫دوستت دارم.
‫[دوستت دارم] ‫[دوستت دارم، سونگ هاران]
‫دوستت دارم، سونگ هاران.
‫موزیک رو بزنید!
‫مبارکه!
‫خیلی‌خب.
‫ابراز عشق!
‫- ابراز عشق. ‫- ابراز عشق.
‫ابراز عشق.
‫ابراز عشق...
‫وای، خدای من! ‫واقعا انجامش داد!
‫مبارکه.
‫بیا.
‫چی؟ یه توپ بیس‌بال!
‫توپ آخرین ضربه‌ام که اولین پیروزیم رو آورد.
‫می‌خواستم به تو بدمش.
‫می‌دونم که هنوزم توی لیگ دسته دو هستم.
‫ممنون، هادام.
‫که نذاشتی تسلیم بشم.
‫من ازت ممنونم که تا آخرش تسلیم نشدی.
‫ولی حالا که بهش فکر می‌کنم،
‫- ما خیلی بچه بودیم. ‫- چی؟
‫فکر می‌کردیم که اگه از هم دور باشیم ‫خیلی دلواپس می‌شیم،
‫واسه همین فکر می‌کردیم که ازدواج ‫تنها راهمونه.
‫ولی الان، هرچقدر هم که از همدیگه دور باشیم، ‫اصلا دلواپس نمی‌شم.
‫درسته. ‫منم اصلا دلواپس نمی‌شم.
‫مگه حالا ما بالغ شدیم؟
‫بین فصل‌ها هم توانبخشی رو ادامه بده
‫و قبل از اردوی بهاری ‫به بهترین وضعیت جسمانی برس.
‫باشه.
‫و...
‫اینو هم برام امضا کن.
‫من هوادار شماره یک توئم، یادته که؟
‫از قبل امضاش کردم.
‫[تقدیم به دکتر هادام شماره یک خودم. ‫همیشه تشویقت می‌کنم، از طرف چا یوگیوم.]
‫هی!
‫وای.
‫کیا گزینه دوم رو ترجیح میدن؟
‫چی؟ سه به سه شدیم؟
‫پس باید چیکار کنیم؟
‫گزینه سوم.
‫خانم کیم!
‫خانم کیم اومده.
‫وقتی از گزینه اول و دوم مطمئن نیستید،
‫- پس انتخاب گزینه سوم هست. ‫- ولی خانم کیم،
‫شما گفتید که همراه آقای پارک ‫یک سال توی فرانسه می‌مونید.
‫یک ماه کافی بود. ‫من اهل مرخصی طولانی‌مدت نیستم.
‫خیلی‌خب، من منتظر یه گزینه ارتقاءیافته هستم.
‫- باشه. ‫- بله، خانم کیم.
‫خیلی‌خب.
‫بیاید گزینه سوم رو آماده کنیم.
‫بیاید شروع کنیم.
‫- بریم تو کارش. ‫- اینو تمیز کنید.
‫بریم تو کارش!
‫داری میری بیرون، خانم سونگ؟
‫سفارش مجدد لباس‌های ابریشم زیستی‌ ‫رو تبریک میگم.
‫باشه. خیلی ممنون.
‫چیزی شده؟
‫حتی بیرون دفتر،
‫همیشه منو خانم سونگ صدا می‌کنی.
‫هیچی عوض نشده...
‫ولش کن.
‫الان دیگه خانم سونگ هایونگ داره میره خونه.
‫مدیر اجرایی ارشد یئون تسوک.
‫هایونگ.
‫امروز حتما باید اینقدر زود بری خونه؟
‫اگه نرم...
‫منظورم اینه که،
‫خیلی خوب میشه که باهم شام بخوریم ‫و یه فیلم تماشا کنیم.
‫خوبه.
‫من فیلم دوست دارم.
‫بیا بریم.
‫- از این طرف. ‫- باشه!
‫اوه؟ چرا چهره‌ات اینطوریه؟ ‫به نفعته که منو عجیب نقاشی نکنی.
‫بیخیال. ‫من سونو چان‌ هستما.
‫مگه از مهارت‌هام خبر نداری؟
‫تموم شد.
‫اوه. صبر کن. ‫ده ثانیه بهم وقت بده.
‫بیا چشم‌هامون رو ببندیم ‫و با سه شماره به همدیگه نشون بدیم.
‫یک، دو، سه.
‫اوه! ‫خیلی کارت خوبه.
‫چرا مال خودت رو نشونم نمیدی؟
‫آه. یادم رفت. ‫میشه دوباره بشماری؟
‫خیلی‌خب.
‫یک، دو، سه.
‫بیا بهار بریم شکوفه‌های گیلاس رو ببینیم،
‫توی تابستون بستنی یخی بخوریم،
‫توی پاییز، برگ‌های پاییزی رو ببینیم،
‫و توی زمستون ‫اسکی روی برف بکنیم.
‫حاضری که
‫از الان به بعد، تمام فصول زندگی رو
‫با من بگذرونی؟
‫باید وایسی تا مثل توی نقاشی بشی.
‫ها؟
‫هوم.
‫ممنون که توی زندگیم ظاهر شدی.
‫بهت که گفتم،
‫هرجا که باشی ظاهر می‌شم.
‫من ازت ممنونم
‫که توی...
‫زندگی و زمستونم ظاهر شدی.
‫شکوفه‌های گیلاس قشنگن.
‫- این به نظر خوشمزه میاد. ‫- بیا.
‫- هوم! خوشمزه نیست؟ ‫- هوم!
‫این خیلی خوبه.
‫چان! چان!
‫من یه جایی خوندم
‫که فصل‌‌های توی زندگی ‫به ترتیب نیستن.
‫اگه زمستون یهو وارد زندگیم بشه چی؟
‫یه روزی می‌گذره.
‫حتی اگه زمستون به نظر بی‌پایان بیاد،
‫ممکنه روزی یه نسیم بهاری بیاد
‫وقتی که برای رد شدن ازش ‫مدام مبارزه کنی.
‫من نتونستم این کارو کنم،
‫پس احتمالا نمی‌تونم این پیام رو بفرستم،
‫ولی امیدوارم که وقتی داری زمستون رو می‌گذرونی،
‫یه نسیم گرم بهاری در نهایت بیاد
‫و به این فصل دردناک ‫قبل از اینکه زیاد طولانی بشه پایان بده.
‫و...
‫امیدوارم هر فصلی رو که می‌گذرونی،
‫همه‌شون درخشان باشن.
‫[در فصل درخشان تو]
‫ممنون که تماشا کردید.
‫همگی، خوشحال باشید.
‫وای، نه. تموم شد.
‫عجب زندگی درخشانی بود.
‫[از تماشا کردنتون سپاسگزار هستیم] ‫[در فصل درخشان تو]