‫«ترجمه از زهرا فرزین»
‫آهای!
‫کجایی؟
‫من اینجام. تو کجایی؟
‫آهای!
‫[قسمت اول: شهربازی]
‫الو؟
‫نه، تازه بیدار شدم.
‫باشه، لوکیشن بفرست. ‫الان راه می‌افتم.
‫[پلیس]
‫[بررسی صحنه جرم]
‫بیا دیگه.
‫- مُرده؟ ‫- آره، کارش تمومه.
‫هرکی خبر رو شنیده، بلند شده اومده.
‫همه‌شون هم می‌خوان با جسد سلفی بگیرن.
‫یکی‌شون سلفی گرفت و در رفت.
‫همه دارن مثل خبرنگارای عوضی رفتار می‌کنن.
‫بالأخره برگشتی به میدون.
‫ممنون مراد، ‫حمایتت یادم می‌مونه.
‫فعلا بی‌خیال این حرف‌ها.
‫کنجکاوم بدونم وقتی ببینی‌ش ‫چه واکنشی نشون می‌دی.
‫چیز عجیبیه. خوراک خودته.
‫- کارت‌شناسایی؟ ‫- فقط یه کارت اتوبوس پیدا کردیم.
‫به اسم بگوم ییلماز. ‫آدرس و همه‌چیزش رو داریم.
‫دوربین‌های اینجا کار نمی‌کنن.
‫بچه‌های دوربین مداربسته دارن همه‌چیز رو ‫تا شعاع ده کیلومتری چک می‌کنن.
‫فوزی، کارت تموم شد؟
‫دو دقیقۀ دیگه، سروان.
‫اینجا کشتتش.
‫بعد کشوندتش ‫سمت چرخ‌وفلک، درسته؟
‫آره، درسته.
‫بعدش هم گذاشتتش روی اون وسیله بازی.
‫به دخترای واحد موادمخدر بگو یه چک بکنن، ‫شاید چیز دیگه‌ای پیدا کنن.
‫- بهشون زنگ زدم، تو راهن. ‫- باشه.
‫سروان، کارمون اینجا تموم شد.
‫می‌تونید برین، بچه‌ها.
‫- فوزی؟ ‫- بگوم ییلماز.
‫۳، ۴ ساعت پیش مُرده. ‫یعنی بین ساعت ۲ تا ۳ صبح.
‫زمان دقیقش رو ‫بعد از کالبدشکافی می‌فهمیم.
‫- دستکش. ‫- با سیب‌ها کلی کلنجار رفته. کثافت.
‫چیه، ساره؟ می‌شناسی‌ش؟
‫نه، نمی‌شناسم.
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- وایستا.
‫کارینجا.
‫فوزی، رو دسته‌ش نوشته کارینجا.
‫ممکنه اسم برندش باشه.
‫ببین اینا رو کجا استفاده می‌کنن.
‫- به بقیه بگو چک کنن. ‫- همین الان.
‫- برند کارینجا رو چک کنین. ‫- نیرو فرستادین خونه‌ش؟
‫بله سروان. تازه اینو برام فرستادن.
‫اون چیه؟
‫کیفش رو نگشته.
‫- گوشیش؟ ‫- همراهش بوده.
‫چک کردم، آخرین سیگنالش رو اینجا نشون داده.
‫پس یا همین دور و براست ‫یا قاتل بردتش.
‫برند گوشیش رو چک کنین ‫و به فضای ابری‌ش دسترسی پیدا کنین.
‫یا شبکه‌های اجتماعیش. ‫همه‌چیز رو چک کنین، خب؟
‫- یه جستجوی کامل بکنین. ‫- چشم سروان.
‫خانواده‌ش چی؟ ‫باهاشون تماس گرفتین؟
‫هنوز نه، آلمانن.
‫باید یه معنی‌ای پشتِ ‫این سیبِ کاراملی باشه.
‫مثل یه امضا.
‫فوزی، به بچه‌های تشخیص هویت بگو عکسا رو بفرستن.
‫بعد از کالبدشکافی بیشتر می‌فهمیم. ‫تو بالای سر تیم بمون.
‫بعدش برو خونه‌ش. ‫من می‌رم اداره.
‫وقتی گزارش پزشکی قانونی اومد ‫بیا پیشم.
‫حله.
‫صاحبِ میدون و قلب من، ‫بالأخره برگشت.
‫چرا می‌خندی؟
‫کاری نکن همین‌جا نفله‌ات کنما. ‫برگرد سر کارت.
‫- صبح بخیر، سروان. ‫- صبح بخیر.
‫آشغال.
‫همه‌چیز رو برام تعریف می‌کنی.
‫چرا اون دختر رو کشتی؟
‫[دو روز پیش]
‫مجبوری اینجا این کار رو بکنی؟ ‫چرا یه جا رو رزرو نمی‌کنی؟
‫اون قهوه رو بنداز دور. ‫بذار برات نوشیدنی بیارم.
‫حواست هست چی دارم می‌گم؟ ‫واقعاً به این‌همه بساط نیاز داری؟
‫تازه یه قرارداد ۲۰ میلیونی بستیم.
‫مهمونی برای ما نیست.
‫برای اینه که این مردها بتونن ‫بدون زن‌هاشون خوش بگذرونن.
‫دوروک، برو به خوش‌گذرونیت برس. برو.
‫- ببین، داری گند می‌زنی... ‫- دودو، دودو!
‫اومدم، عزیزم.
‫هیچ‌جا نری‌ها، خب؟
‫- بله؟ ‫- هنوز خوابی؟ پاشو.
‫شرکت خدماتی ‫۱۵ دقیقۀ دیگه اونجاست.
‫خودشون همه‌چیز رو ردیف می‌کنن.
‫- باشه. ‫- پاشو، یه دوش بگیر. حال بیای.
‫می‌خوان خونه تو رو هم تمیز کنن.
‫باشه.
‫گردگیریِ اینم بکن، خب؟
‫بذار بهت نشون بدم.
‫داداش، دارن می‌رن طبقه بالا. ‫وسایلت رو برداشتی؟
‫آره، برداشتم.
‫ولی وسایل رو جابه‌جا می‌کنن. ‫دفعۀ پیش نتونستم هیچی رو پیدا کنم.
‫- باشه، بهشون می‌گم. ‫- بگو.
‫- داری می‌ری؟ ‫- نه، تو تاریک‌خونه کار دارم.
‫- با فیلم عکاسی کردی؟ ‫- به تو ربطی نداره. برگرد سر کارت.
‫- باشه. ‫- اینجاها رو تمیز کن.
‫باشه، بهشون می‌گم.
‫بچه‌ها.
‫بفرمایید. اینم قهوه‌ت.
‫ممنون، ملیس.
‫- این زنه کیه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫کنار تختم پیداش کردم و ظاهرش کردم.
‫امروز صبح یکی تو اتاقم بود.
‫تو کسی رو دیدی؟
‫نه، کسی رو ندیدم.
‫فکر می‌کنی مال اونا باشه؟
‫- ملیس. ‫- جانم داداش؟
‫بیا دوربینا رو چک کنیم پیداش کنیم.
‫- سخته. ‫- چرا؟
‫خراب شده، ازش دود درمی‌اومد.
‫ولی به یکی زنگ زدم، قراره بیاد.
‫- واقعاً؟ ‫- بهت که گفته بودم.
‫- یادت نمیاد؟ ‫- نه.
‫مهم نیست، بیا.
‫ببین.
‫مردی که هودی تنشه.
‫به نظر میاد داره زنه رو تعقیب می‌کنه. ‫نظرت چیه؟
‫آخه ممکنه تصادفی باشه.
‫دقیق‌تر نگاه کن، لباساش فرق می‌کنه. ‫توی یه روز گرفته نشدن.
‫اینجا هم هست. آره، حق با توئه.
‫من باز می‌کنم.
‫- صبح بخیر. ‫- سلام، صبح بخیر.
‫صبح بخیر.
‫یه لحظه.
‫- بله، شبنم خانم؟ ‫- سلام، آقا اطلس.
‫برای نوبت ساعت ۱:۵۳ تماس می‌گیرم.
‫- بله. ‫- تشریف میارین؟
‫- بله، میام. ‫- باشه، خدانگهدار.
‫باشه. روز بخیر.
‫- کاتالوگ‌ها رو برمی‌دارم و می‌رم. ‫- وایستا.
‫بفرمایید.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- یه پاکت به من بده. ‫- باشه.
‫دوروک، این زنه رو می‌شناسی؟
‫نه. اینا از کجا اومدن؟
‫ملیس بهت می‌گه.
‫اگه چیزی یادت اومد بهم بگو، خب؟
‫دوربینا رو هم درست کن، خب؟
‫خب.
‫چطور می‌تونم بفهمم ‫می‌شه به یکی اعتماد کرد یا نه؟
‫هوم. سؤال خوبیه.
‫اعتماد کردن سخته.
‫هم اعتماد کردن و هم جلب اعتماد.
‫بعضی‌ها همون اول اعتماد می‌کنن.
‫بعضی‌ها با گذشت زمان.
‫و بعضی‌ها هم در مورد آدمایی که ‫بهشون فرصت نمی‌دن، قضاوت اشتباه می‌کنن.
‫من کدومشم؟
‫تا حالا اینو از خودت پرسیدی؟
‫راستش رو بخواین، ‫اخیراً احساس گیجی می‌کنم.
‫در واقع، بله. جواب درستی وجود نداره.
‫هر چقدر هم تحلیل کنیم، ‫هیچ‌وقت نمی‌تونیم مطمئن باشیم.
‫همۀ ما با ریسکِ ‫اعتماد به دیگران زندگی می‌کنیم.
‫پس هر کسی یه‌جورایی داره شرط‌بندی می‌کنه.
‫درسته. ‫هر کسی یه‌جورایی داره شرط‌بندی می‌کنه.
‫ولی بعضی‌ها شرط‌های بزرگ می‌بندن، ‫بعضی‌ها هم اصلاً وارد بازی نمی‌شن.
‫سؤال اصلی اینجاست.
‫ریسک باختن رو می‌پذیریم؟
‫اون چیه؟ برای منه؟
‫فکر کنم.
‫ولی...
‫این داروهای جدید،
‫یه حس عجیبی بهم می‌دن.
‫مثلاً چطوری؟
‫انگار ذهن و بدنم ‫همزمان یه جا نیستن.
‫شبا می‌خوابم، بعد می‌بینم صبح شده. ‫اون وسط هیچی نیست.
‫بعضی وقتا بدن ‫زودتر از روح به خواب می‌ره.
‫این داروها ممکنه این‌جور ‫عوارض جانبی داشته باشن
‫ولی بهش عادت می‌کنی.
‫پس داروهات رو قطع نکن، اطلس.
‫- باشه؟ ‫- اوهوم.
‫چطور می‌تونم رؤیا رو از واقعیت تشخیص بدم؟
‫اگه چیزی که حس می‌کنی ‫با چیزی که می‌بینی همخونی نداشته باشه.
‫دیشب خونه من مهمونی بود.
‫من خبر نداشتم. ‫دوروک راهش انداخته بود.
‫منم حوصله‌م سر رفت، خواستم برم بخوابم.
‫خوابم برد. بازم، اون وسط هیچی یادم نیست.
‫صبح بیدار شدم، ‫یه زنی داشت از اتاقم می‌رفت بیرون.
‫صورتش رو ندیدم.
‫پشت پای راستش، ‫نزدیک مچ پاش،
‫یه تتوی مار دوسر بود.
‫داشتم سعی می‌کردم مستیم بپره، ‫همه‌چیز رو درک کنم،
‫که یه حلقه فیلم کنار تختم دیدم.
‫کنجکاو شدم و ظاهرش کردم. ‫تو پاکته.
‫درد داشت؟
‫آره. معلومه.
‫این واقعیته.
‫چرا؟
‫چون حسش می‌کنی.
‫رویا می‌تونه کاری کنه تماشا کنی ‫ولی دردی نداره.
‫اگه درد داشته باشه یعنی واقعیه؟
‫یا فقط بازتابیه ‫که فکر می‌کنی درسته.
‫ولی آره.
‫این می‌تونه ساده‌ترین تعریف باشه.
‫اگه درد داره یعنی واقعیه.
‫پس این زن رو نمی‌شناسی؟
‫نمی‌شناسم.
‫شاید یه مدله که فراموش کردی،
‫یه طرفدار، یا یکی که تو مهمونی دیدی؟
‫نه، یادم می‌موند.
‫مسئله اینجاست. اجازه می‌دین؟
‫حالا این مرده داره این زنه رو تعقیب می‌کنه. ‫فکر کنم.
‫آخه تو عکسای دیگه‌م هست.
‫عجیبه.
‫ولی داری از روی چندتا عکس گمانه‌زنی می‌کنی.
‫این‌طوری نمی‌تونیم کسی رو متهم کنیم، مگه نه؟
‫اگه بلایی سرش آورده باشه چی ‫یا اگه بخواد بیاره؟
‫دارم الکی شک می‌کنم.
‫اگه منظورت اینه، ‫داروها باعث پارانویا نمی‌شن.
‫خب، آره، بهت حق می‌دم.
‫دیدن اینا ذهن هر کسی رو می‌تونه درگیر کنه.
‫دارم به یه راه‌حل فکر می‌کنم.
‫لطفاً داروی جدید بهم ندین.
‫نه، به داروی جدید نیاز نداری.
‫نیازی نیست.
‫می‌دونی چیه.
‫می‌دونی که من به ‫نیروی انتظامی هم مشاوره می‌دم.
‫کمک گرفتن از اونا می‌تونه بهترین راه ‫برای این موضوع باشه، نه؟
‫این چیزیه که ممکنه باعث شه حس بهتری پیدا کنی.
‫باید برم پیش پلیس؟
‫از اونجایی که چیزی برای ‫ترسیدن یا مخفی کردن نداری،
‫این کاریه که ممکنه باعث شه حس بهتری پیدا کنی.
‫نمی‌خوای بری؟
‫جواب سؤالاتت رو می‌گیری.
‫حق با شماست.
‫بله، بهترین کار اینه که برم پیش پلیس.
‫خوبه.
‫حالا یه نفس عمیق بکش.
‫می‌بینی؟ همه‌چیز یه راه‌حلی داره.
‫شما می‌گین مردی که تو این عکساست ‫داره زنه رو تعقیب می‌کنه، درسته؟
‫این‌طور به نظر میاد.
‫می‌تونید این زنه رو پیدا کنین؟
‫زنی که تتو داشت. ‫شاید کار اون باشه؟
‫بهتون که گفتم، صورتش رو ندیدم.
‫باشه، عکسا رو همین‌جا بذارین. ‫چک می‌کنم و بهتون خبر می‌دم.
‫کارتم رو بهتون می‌دم.
‫شماره‌م روشه. ‫اگه چیزی پیش اومد خوشحال می‌شم کمک کنم.
‫تماس می‌گیرم.
‫ممنون.
‫عوضی.
‫«زنی که تو عکساست رو پیدا کنین.» ‫باهاش ارتباط داشتی و یادت رفته.
‫احمد!
‫تازه باید با آقا انیس هم سر و کله بزنم.
‫احمد!
‫[دوروک]
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫ملیس!
‫ببین، اگه داری یه شوخی مسخره می‌کنی، ‫پشیمون می‌شی.
‫به خدا من کاری نکردم. ‫یه حلقه فیلم دیگه پیدا کردی؟
‫دوربینا چی شد پس؟
‫به یکی زنگ زدم، ‫امروز میان. وایستا.
‫بذار هماهنگ کنم.
‫قراردادها امضا شدن. بفرستیدشون.
‫باشه، من ردیفش می‌کنم. الو؟
‫قرار بود امروز بیاین ‫دوربینا رو درست کنین.
‫کی هستین؟
‫سلام به همگی. اونور ارگین هستم.
‫صبح امروز یه قتل اتفاق افتاده.
‫این چیزیه که ‫تا حالا توی ترکیه مشابهش رو نداشتیم.
‫عکساش به دستمون رسیده.
‫همه توی شبکه‌های اجتماعی ‫دارن در موردش حرف می‌زنن.
‫حتماً به چشمتون می‌خوره.
‫الان می‌ذارمش روی صفحه.
‫توی عکس‌ها هیچی واضح نیست.
‫تنها چیزی که معلومه ‫دوتا سیب کاراملیه.
‫یه آدم عاقل هیچ‌وقت ‫این‌طوری از سیب کاراملی استفاده نمی‌کنه.
‫این اتفاق از قبل برنامه‌ریزی شده ‫و کار یه ذهن بیماره.
‫و می‌دونین کجا اتفاق افتاده؟ ‫توی شهربازی.
‫همون شهربازی‌هایی که ‫بچگی‌هامون توش احساس امنیت می‌کردیم.
‫یه قتل اونجا انجام شده. ‫این یه حرکت نمادینه.
‫بچه‌ها، یه آدم عاقل هیچ‌وقت...
‫لعنتی.
‫همه‌چیز رو برام تعریف می‌کنی.
‫چرا اون دختر رو کشتی؟
‫خب...
‫همه‌چیز رو بهت گفتم، همین بود.
‫وقتی تو تلویزیون دیدمش شوکه شدم.
‫عکسا رو کی گرفته؟
‫نمی‌دونم.
‫باشه، اینو نمی‌دونی. ‫کی فرستادتشون؟
‫نمی‌دونم کی گرفتشون ‫یا کی فرستادتشون.
‫همۀ حرفات معمائه.
‫عکسا رو کنار تختت پیدا می‌کنی، ‫ظاهرشون می‌کنی.
‫هر جور آدمی میاد اینجا. ‫دوربینا هم که خرابن.
‫خودمم از این بابت عصبانی‌م.
‫به ملیس هم گفتم، ‫آدم یه بار کارش به این دوربینا می‌افته.
‫قرار بود امروز یکی بیاد درستشون کنه.
‫من هم پام به ماجرای عجیبی کشیده شده.
‫من هم می‌خوام بدونم کی به خونه‌م میاد و میره.
‫دختره اصلاً صورتش معلوم نیست.
‫- چطور شناختیش؟ ‫- یعنی...
‫از لباسش. از روی لباسش شناختمش.
‫یه پیکسل اینجاش داره.
‫من عکاسم. ‫ذهن من این‌طوری کار می‌کنه.
‫- یه لحظه صبر کن. ‫- بشین.
‫- بشین وگرنه بهت شلیک می‌کنم. ‫- آروم باش.
‫باشه.
‫من قاتل نیستم، خب؟ ‫هیچ ربطی هم به این قضیه ندارم.
‫امروز صبح یه حلقه فیلم دیگه پیدا شد.
‫تو تاریک‌خونه ظاهرش کردم.
‫- داری منو دست می‌اندازی؟ ‫- نه، به خدا!
‫تو اتاقه. آویزونشون کردم. ‫حتماً تا الان خشک شدن.
‫باشه؟
‫- پاشو. ‫- چی؟
‫- پاشو. زود باش. ‫- مطمئنی؟
‫- پاشو ببینم. ‫- باشه.
‫دستکش داری؟
‫دستکش ظرفشویی؟
‫یا دستکش نظافت، هر دستکشی؟
‫نمی‌دونم، اینا کار ملیسه.
‫باشه، بیا ببینیم چیزی پیدا می‌شه یا نه.
‫هر فیلمی که پیدا کنی رو ظاهر می‌کنی؟
‫هر روز که تو اتاق خوابم فیلم ‫پیدا نمی‌کنم.
‫ولی اگه پیدا کنم، ظاهرشون می‌کنم.
‫این مرد رو می‌شناسی؟
‫نه، نمی‌شناسم.
‫می‌شه تفنگت رو بیاری پایین؟ ‫آدمو مضطرب می‌کنه.
‫ممنون.
‫خشک شده؟ می‌شه برشون داریم؟
‫- آره. ‫- باشه، برشون دار، بریم.
‫قراره سر اینم همون بلا بیاد؟
‫ببین، من هیچ ربطی به این ماجرا ندارم.
‫باشه؟
‫پای منو کشیدن وسط یه ماجرایی، ‫و الان گیر افتادم وسطش.
‫غیر خودت چند نفر اینجا رفت‌وآمد دارن؟
‫فقط من و ملیس کلید داریم.
‫- ملیس کیه؟ ‫- دستیارم.
‫- همین الان اسمشو آوردم. دستکشه... ‫- دیشب کجا بودی؟
‫- اینجا. ‫- شاهدی هم داری؟
‫نه.
‫قرص‌هامو خوردم و خوابیدم.
‫گوشیم هم کنار تختم بود.
‫کسی تو رو دیده؟
‫نمی‌دونم. ‫ماشین رو جلوی در پارک کردم.
‫بعدش اومدم داخل.
‫همه‌جا دوربین هست. ‫حتماً یکی‌شون منو گرفته.
‫- برای همه‌چیز یه جوابی داری. ‫- چون دارم سعی می‌کنم کمک کنم.
‫ببین، اگه نتونی ثابت کنی ‫دیشب کجا بودی،
‫به جرم قتل بازداشت می‌شی.
‫چی داری می‌گی؟ ‫من هیچ ربطی به این قضیه ندارم.
‫اگه دختری که از اتاقت رفت بیرون ‫همونی باشه که کشتیش چی؟
‫از اون شروع کردی.
‫ساره خانم، دارم راستش رو می‌گم ‫من کسی رو نکشتم.
‫دختری که به قتل رسیده،
‫روی پاش تتوی یه مار دوسر داشت؟
‫زنی که از اتاقم رفت بیرون یکی از اینا داشت.
‫فوزی، مقتول روی پاش تتوی مار داشت؟
‫دوسر.
‫بهم دروغ گفتی، نه؟ ‫گفتی تتو داشته.
‫باهاش ارتباط داشتی و بعد کشتیش.
‫حالا داری در مورد تتو ازم می‌پرسی ‫که ثابت کنی اون نبوده.
‫دارم می‌گم من هیچ ربطی ‫به این قضیه ندارم، می‌فهمی؟
‫کدوم دیوونه‌ای قبل از اینکه طرف رو بکُشه، ‫عکساشو می‌ده به پلیس؟
‫من اومدم پیشت که مشکلم رو بگم، ‫وضعیتم رو توضیح بدم.
‫تو اصلاً منو جدی نگرفتی.
‫منو جدی نگرفتی.
‫اونطوری که عکسا رو انداختی دور، ‫فقط با خودت فکر کردی من دیوونه‌م.
‫و ظاهراً دختره هم هیچ تتویی نداره.
‫آقا اطلس.
‫چرا کشتیش؟
‫شاهدهای اونجا به ما گفتن که تو کشتیش.
‫الکی به من نگو توی اخبار دیدیش. ‫کِشش ندیم.
‫- برای همین منو آوردی اینجا؟ ‫- جواب من رو بده!
‫سروان، کسی به شما چیزی نگفته. ‫لطفاً انقدر بلوف نزنید.
‫پس عکسا چی؟
‫اگه من کسی رو کُشته بودم، ‫چرا باید عکسا رو میاوردم اینجا؟
‫یعنی چی؟
‫خودتون می‌دونید ‫آقا انیس بهم گفت بیام اینجا.
‫این هیچی رو ثابت نمی‌کنه.
‫ما مجبور نیستیم به این سؤال جواب بدیم.
‫با دوستت، بگوم ییلماز، حرف زدم.
‫گفت دختره رو می‌شناختی.
‫بگوم ییلماز کیه؟
‫نمی‌شناسمش.
‫ما به سؤال‌هاتون جواب دادیم.
‫- هیچ مدرکی ندارین. ‫- پس این مَرده چی؟
‫اینم نمی‌شناسی؟
‫- ای بابا. ‫- جوابمو بده!
‫نمی‌شناسمش! ‫خودتم می‌دونی که نمی‌شناسمش!
‫- سروان. ‫- ساره!
‫- چیه؟ ‫- طوری نیست.
‫داد نزن.
‫احمد، می‌شه تنهامون بذاری؟
‫ساره، ببین، این وضعیت خیلی افتضاحه.
‫ولی فقط می‌تونیم ‫۲۴ ساعت اینجا نگهش داریم.
‫حق با وکیله، ما هیچ مدرکی نداریم ‫که نشون بده اون دختره رو کُشته.
‫درستی حرف‌هاش هم که اثبات شده.
‫پس ولش کنیم بره، مراد؟
‫دختری که تو عکسا بود، مُرده.
‫عکسای جدید داریم. ‫می‌خوایم چی‌کار کنیم، مراد؟
‫به حرف من که گوش نمی‌دی.
‫مدرکی علیهش نداریم.
‫یه ریگی به کفشش هست. می‌دونم.
‫چه خبره بچه‌ها؟ چی شده؟
‫مراد، می‌شه یه دقیقه ما رو تنها بذاری؟
‫این همون عکاسه‌ست؟
‫بله، رئیس.
‫وکیلش ‫قبل از بازجویی باهام حرف زد.
‫گفت موکلش کمک می‌خواسته ‫ولی بازداشت شده.
‫داری چی‌کار می‌کنی، ساره؟ ‫دیوونه شدی؟
‫کشوندیش اینجا.
‫دختری که تو عکساست، مُرده.
‫عکسای جدید پیدا کردیم.
‫همۀ اینا تصادفیه؟
‫ساره، از اونجایی که خیلی وقته دور بودی، ‫فکر کنم قوانین رو فراموش کردی.
‫اگه این کار رو بکنی، دادستان ‫حکم تعقیب و مراقبت بهمون نمی‌ده.
‫ببین، ساره، تو اینجایی ‫چون من بهت اعتماد دارم.
‫لطفاً اشتباه احمقانه نکن.
‫خب؟
‫بهت گفتم پشت میزت بمون ‫ولی گوش نکردی.
‫حالا که برگشتی تو میدون،
‫باید منطقی رفتار کنی ‫وگرنه برت می‌گردونم پشت همون میز.
‫- بله، رئیس. ‫- خوبه.
‫اگه می‌خوای اینجا نگهش داری،
‫اول یه ارتباطی بین عکسا و قتل پیدا کن.
‫ببین این مَرده کیه،
‫قبل از اینکه بمیره.
‫- چی گفت؟ ‫- هرچی به دهنش رسید.
‫مراد، این یارو رو نگهش دار، خب؟ ‫زود برمی‌گردم.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- پیش انیس.
‫حالا که انیس فرستادتش پیش من، ‫خودش باید توضیح بده قضیه چیه.
‫اطلس رو فرستادم پیشت، ‫چون بهت اعتماد داشتم، ساره.
‫فکر می‌کردم قضیه رو حل می‌کنی ‫و یه باری از روی دوشش برمی‌داری.
‫- فکر نمی‌کردم کار به اینجا بکشه. ‫- مشکل اطلس چیه، آقا انیس؟
‫می‌دونم شخصیه، ‫ولی خودت شرایط رو می‌دونی.
‫ببین، اطلس یه‌سری درمان‌های سطحی رو ‫امتحان کرده ولی جواب ندادن.
‫وقتی با هم آشنا شدیم، حالش خوب نبود.
‫تشخیصم افسردگی حاد بود. ‫فوری درمان رو شروع کردیم.
‫چند هفته اول براش سخت بود.
‫ولی الان وضعیتش پایدار شده، ‫حالش هم بهتره.
‫چی شد؟
‫فکر می‌کنی کار اون باشه؟
‫اصلاً همچین چیزی ممکنه؟
‫اگه عکس آدمایی که قراره بمیرن ‫به دست تو می‌رسید،
‫چه فکری می‌کردی؟
‫اون که از آینده عکس نمی‌گیره.
‫حق با توئه.
‫حق با توئه ولی...
‫نمی‌تونیم فقط به‌خاطر این مقصر بدونیمش، مگه نه؟
‫آره، نمی‌تونم متهمش کنم. ‫باید ثابت کنم.
‫برای همین اومدم اینجا.
‫دارم کم‌کم فکر می‌کنم ‫که فرستادنش پیش تو، اشتباه بود.
‫ببین، ساره.
‫در مورد اطلس ازم پرسیدی. ‫جواب من اینه که آدم خوبیه.
‫فکر نمی‌کنم ‫توانایی کشتن کسی رو داشته باشه.
‫به‌هرحال همه‌چیز رو بهت گفته، ‫اگه گناهکار بود این کار رو نمی‌کرد.
‫اگه جای تو بودم، ‫تمرکزم رو می‌ذاشتم روی پرونده، نه اطلس.
‫اگه اطلس عکسا رو برات نمی‌آورد ‫چی‌کار می‌کردی؟
‫هان؟ به نظرم از این زاویه هم بهش نگاه کن،
‫و خیلی مراقب باش.
‫بهت اعتماد دارم.
‫ببخشید. بله؟
‫آقا انیس، مراجعتون اومدن.
‫می‌شه بهشون بگین ‫یه لحظه منتظر بمونن؟
‫چیز دیگه‌ای هست؟
‫- مراجعم اینجاست. ‫- ممنون، آقا انیس.
‫این چه هچلیه که من توش گیر افتادم.
‫- بقیه چی شدن؟ ‫- فرستادنشون رفتن.
‫ولی خیلی تلاش کردن که اینجا نگهت دارن.
‫اتفاقای عجیبی داره می‌افته.
‫ببین، من وکیلت هستم.
‫چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
‫همه‌چیز رو بهت گفتم.
‫قاتل نیستم، خیالت راحت.
‫باشه. اگه اتفاقی افتاد، بهم زنگ بزن.
‫حتماً زنگ می‌زنم، هاکان.
‫باشه، من یه سر می‌رم پیش رئیس. ‫بعداً با هم حرف می‌زنیم.
‫همه دارن دیوونه می‌شن.
‫همه قاتی کردن.
‫این دیگه چه کابوسیه؟
‫باشه، فهمیدیم دکتر چی می‌گه.
‫عکاس رو بی‌خیال شو، ‫تمرکزت رو بذار رو پرونده.
‫بله، مراد. می‌شنوم.
‫خانواده‌ش آلمانن.
‫توی خونۀ دوران کودکیش زندگی می‌کرده. ‫با مادربزرگش بزرگ شده.
‫بعد از دبیرستان برمی‌گرده آلمان.
‫برای دانشگاه.
‫بعدش دوباره برمی‌گرده اینجا ‫و تنها زندگی می‌کنه.
‫مادربزرگش چی؟
‫پارسال فوت کرده.
‫- شغل دختره چیه؟ ‫- مترجم زبان آلمانی.
‫ارتباطش با این مَرده چیه؟
‫هیچ ارتباطی وجود نداره!
‫حداقل فعلاً ما چیزی نمی‌دونیم.
‫اگه اطلس دمیرجی کشته باشتش، ‫پس با این مَرده در ارتباطه.
‫مراد.
‫باید بفهمیم این مَرد کیه.
‫باز داری برمی‌گردی به اطلس.
‫من با...
‫با جرایم سایبری حرف زدم. ‫دارن عکسش رو اسکن می‌کنن.
‫اگه تطابق بیومتریک داشته باشه، ‫پیداش می‌کنیم.
‫ولی اگه نتونیم پیداش کنیم، ‫نمی‌دونم چطور می‌تونیم به هم ربطشون بدیم.
‫- الو، مراد؟ ‫- بیداری، ساره؟
‫- آره، چی شده؟ ‫- پیامی که برات فرستادم رو چک کن.
‫لعنتی.
‫- کجا پیداش کردن؟ ‫- لوکیشن رو می‌فرستم.
‫باشه، الان خودمو می‌رسونم.
‫صبح بخیر، سروان.
‫بفرمایید، از این طرف.
‫- فوزی. ‫- بله، سروان.
‫- چه خبر؟ ‫- سلامتی، شما چطور؟
‫کی پیداش کرده؟
‫یکی از کارمندای اینجا. ‫داریم اظهاراتش رو ثبت می‌کنیم.
‫مدارک رو جمع‌آوری کردین؟
‫داریم می‌کنیم. ‫اثر انگشت، ردّ پا، همه‌چیز.
‫از بچه‌های واحد موادمخدر هم کمک گرفتیم. ‫داریم همه‌جا رو دقیق می‌گردیم.
‫ساره، قبل از اینکه گندش در بیاد، ‫پرونده رو حل کن.
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر، مراد. ‫چایی رو از کجا آوردی؟
‫اونجا یکی داره می‌فروشه. ‫برای بچه‌ها هم گرفتم، بهشون بگو.
‫بچه‌ها، مراد چایی گرفته.
‫روش قتلش چی بوده؟
‫یه حوله خیس پیچیده دور یه چوب بیسبال،
‫و اون‌قدر زدتش تا مُرده.
‫حوله غرق خون‌ـه.
‫که زود نَمیره. ‫کار فرقه‌ای چیزی بوده؟
‫آره، طناب‌بند کردنش. ‫(نوعی شکنجه که قربانی را از دست‌ها آویزان می‌کنند)
‫رئیس، اینا رو پیدا کردیم.
‫گوشیش رو زمین بود. ‫شارژش داره تموم می‌شه.
‫بقیه وسایلش هم اون گوشه بود.
‫بازش کن.
‫«مهمت شن.»
‫توی مغازه لوازم خانگی کار می‌کنه، یا صاحبشه.
‫داریم در موردش تحقیق می‌کنیم.
‫آره، همه‌چیز رو بررسی کنین.
‫می‌شه کارت‌شناساییش رو نشونم بدی؟
‫مهمت شن.
‫[فرمانده اطلس]
‫[درود، فرمانده]
‫[حذف پیام؟]
‫به جرایم سایبری خبر بده.
‫ریزمکالمات، پیاما ‫و همه‌چیزش رو دربیار.
‫چشم، سروان.
‫می‌دونی که ‫این همون مرد تو عکسه، مگه نه؟
‫می‌دونم.
‫دقیقاً همون اتفاق افتاد.
‫تو برو مغازه‌ش، من می‌رم سراغ اطلس.
‫وایستا، تنها نرو. ‫فوزی هم باهات میاد.
‫- مراد. ‫- برای امنیت خودمونه.
‫لطفاً.
‫اشتباه نکن.
‫باشه؟ اینکه عکسا رو آورده ‫دلیل نمی‌شه که خودش کُشته باشتشون.
‫باشه، ولی بازم معنی‌ش ‫اینه که یه کاری کرده، نه؟
‫خونسردیم رو حفظ می‌کنم.
‫فوزی!
‫همین‌جا.
‫فوزی، توی ماشین بمون.
‫اومدم!
‫بفرمایید؟
‫اطلس دمیرجی اینجاست؟
‫بله، ولی خوابه.
‫چیه؟ بازم باید بریم ادارۀ پلیس؟
‫حرف بیخود نزن، برو بیدارش کن بیاد.
‫سر صبحی چی شده، ملیس؟
‫ساره خانم، اینجا خیابون نیست. ‫اینجا خونه و دفتر منه.
‫بازم اومدی ما رو ببری؟
‫برای یه کار کوچیک اومدم.
‫نمی‌ریم اداره.
‫می‌شه بیام تو؟
‫بفرما.
‫گوشی‌ت همراته؟
‫- چرا؟ ‫- یه کار کوچیکه.
‫جدی می‌گم.
‫ملیس، گوشیمو بیار.
‫می‌تونم یه نگاهی به گوشی‌ت بندازم؟
‫می‌شه ما رو تنها بذاری؟
‫برو انبار، موجودی رو چک کن. ‫نمی‌خوام فردا به مشکل بخوریم.
‫چشم، آقا اطلس.
‫می‌تونم یه نگاه به گوشی‌ت بندازم؟
‫[درود، فرمانده]
‫اینجا چی نوشته؟
‫درود، فرمانده.»
‫فرستندۀ این پیام رو می‌شناسی؟
‫نمی‌دونم، شماره‌اش ذخیره نشده.
‫ولی بهت پیام داده، گفته درود فرمانده.
‫- خب که چی؟ ‫- چرا یکی باید همچین پیامی برات بفرسته؟
‫- شاید شماره‌ش رو پاک کردی. ‫- من هیچ‌وقت شماره‌ای رو پاک نمی‌کنم.
‫اگه لازم باشه فقط بلاکشون می‌کنم.
‫- می‌دونی این کیه؟ ‫- نه، نمی‌دونم.
‫مَردی که تو عکسا بهم نشون دادی.
‫الان مُرده، مثل همون دختره.
‫مُرده، و تو به اسم «فرمانده» ‫تو گوشیش ذخیره شدی.
‫چرا؟
‫دیروز برای اولین بار، عکسا رو با هم دیدیم.
‫آره، ولی تو به اسم فرمانده ‫تو گوشیش سیو شدی.
‫- چرا؟ ‫- من از کجا بدونم؟
‫فکر می‌کنی این برای من یه‌جور بازیه؟
‫باشه، برای آخرین بار ‫یه چیزی ازت می‌خوام.
‫اگه حق با تو باشه، ‫دیگه هیچ‌وقت نمیام اینجا، خب؟
‫کلی وقته تو راهیم و هیچی نمیگی. ‫داریم کجا می‌ریم؟
‫حالا می‌بینی.
‫رسیدیم، سروان.
‫فوزی، توی ماشین بمون.
‫اطلس.
‫اینجا کجاست؟
‫الان می‌فهمی.
‫- تسلیت می‌گم. ‫- ممنون.
‫- اینجا خونه مهمت شن‌ـه؟ ‫- بله، بفرمایید؟
‫- شما مادرش هستین؟ ‫- مادرش داخله.
‫می‌شه صداشون کنین؟
‫حتماً.
‫آبجی، بیا اینجا.
‫- تسلیت می‌گم. ‫- ممنون.
‫اطلس؟
‫اطلس، پسرم.
‫اطلس، پسرم!
‫مهمت رو ازم گرفتن. ‫مهمت ما رو کشتن.
‫پسرم رو کشتن، اطلس.
‫اطلس!
‫«ترجمه از زهرا فرزین»