‫«ترجمه از زهرا فرزین»
‫[قسمت دوم: سنگ، کاغذ...]
‫بسم ‌الله ‌الرحمن‌ الرحیم.
‫یس. والقرآن الحکیم.
‫انک لمن المرسلین.
‫علی صراط مستقیم.
‫تنزیل العزیز الرحیم. لتنذر...
‫انگار همین دیروز بود که ‫وقتی سرباز بودین اومدم دیدنتون.
‫چطور تونستن مهمت رو بکشن؟
‫آزارش به مورچه هم نمی‌رسید.
‫سرش به کار خودش بود.
‫تو چی اطلس؟ ‫تو چطور فهمیدی؟
‫اطلس دوست منه. ‫وقتی بهم خبر دادن، پیش من بود.
‫مهمت دوست دوران سربازیش بود، ‫برای همین با هم اومدیم.
‫هر وقت تو سختی بودم، ‫به لطف تو مهمت اینجا بود.
‫خدا خیرت بده.
‫خیلی به گردنش حق داشتی.
‫حلالش کن.
‫حلالش باشه.
‫چی؟
‫چی؟ من که تو کلانتری با تو بودم.
‫کار من نبود. خودت دیدیش. ‫ازم حلالیت خواست.
‫گفت «خدا خیرت بده».
‫چی داری می‌گی؟
‫اینکه ازت حلالیت خواسته، ‫باعث می‌شه آدم خوبی باشی؟
‫معنی‌ش این نیست که آدم بدی‌ام.
‫گفتی نمی‌شناسی‌ش ‫ولی معلوم شد دوست دوران سربازیت بوده.
‫می‌دونم تو هم تو این قضیه دست داری.
‫نمی‌ذارم قسر در بری.
‫فهمیدی؟
‫کجایی اطلس؟ ‫داری کفرم رو در میاری.
‫صحنه آماده‌ست، منتظر توییم. ‫نمی‌تونی یه پیام بدی؟ خیلی توقع زیادیه؟
‫دارم میام.
‫تورو خدا بجنب.
‫آقا اطلس تو راهه.
‫یه‌کم بجنبید. یالا.
‫ساره، بگو ببینم چه خبره.
‫چه خبره؟
‫خبرها دست توئه. ‫از بگوم ییلماز خبری نشد؟
‫که خبرها دست منه؟
‫اطلس رو برداشتی بردی خونۀ مهمت شِن.
‫فوزی همه‌چیز رو بهم گفت.
‫- چرا این کار رو کردی؟ ‫- تا ببینم مادرش می‌شناسدش یا نه.
‫- خب؟ ‫- مادرش می‌شناسدش.
‫ولی اطلس اون رو نمی‌شناسه.
‫باشه، شاید مدرکی نداشته باشیم ‫که دستگیرش کنیم.
‫ولی باید حواس‌مون بهش باشه، مراد.
‫بی‌خیال، بیا دیگه در مورد اطلس حرف نزنیم.
‫پدر و مادر بگوم ییلماز ‫امروز از آلمان میان.
‫پزشکی قانونی وقت خواسته.
‫باید قبل از مراسم خاکسپاری یه چیزی پیدا کنیم.
‫ساره.
‫ساره، داری به حرف‌هام گوش می‌دی؟
‫الو؟ گوش نمی‌دی؟
‫گوش می‌دم.
‫پدر و مادرش دارن میان. ‫پزشکی قانونی وقت خواسته.
‫- پس چرا خیره شدی؟ ‫- خیره نشدم.
‫وگرنه صدات رو نمی‌شنیدم. ‫چرا داری بهم گیر می‌دی؟
‫من دارم بهت گیر می‌دم؟
‫جدی؟ تو اطلس رو بردی ‫خونۀ مهمت شِن...
‫...بعد من دارم بهت گیر می‌دم؟
‫- ای بابا، فقط... ‫- من...
‫- اجازه هست؟ ‫- آره فوزی، آره، بیا اینجا.
‫یه نفر اومده تا در مورد ‫قتل مهمت شِن شهادت بده.
‫سلام، خوش اومدین.
‫اسمت چیه پدر جان؟
‫- علی آیهان. ‫- علی آقا.
‫خب؟ چی می‌دونی؟
‫- چی می‌خوای بهمون بگی؟ ‫- برام دردسر نمی‌شه؟
‫معلومه که نه. اومدی پیش پلیس. بگو.
‫- اگه بگی می‌تونیم حلش کنیم، مگه نه؟ ‫- مهمت پسر خوبی بود.
‫ولی این اواخر اوضاعش روبه‌راه نبود.
‫منم کمکش کردم.
‫از یه نزول‌خور به اسم نظام پول گرفته بود.
‫چند روز پیش بدجوری کتکش زدن.
‫خیلی بد بود.
‫تا اومدم به پلیس زنگ بزنم، ‫ولش کردن.
‫باشه. شماره یا آدرس نظام رو داری؟
‫آره، دارم.
‫آدرس رو بده به بچه‌ها. ‫می‌ریم یه سر و گوشی آب می‌دیم.
‫- فوزی. ‫- چشم.
‫آدرس رو بگیر و برام بفرست.
‫چطوری اسماعیل؟
‫ما رو معطل گذاشتی. ‫اگه سرت شلوغه، خب بگو.
‫- چند ساعته منتظریم. ‫- کافیه. حالا که اومدم.
‫- کافیه؟ ‫- صبح بخیر طوبی.
‫به‌خاطر تو رفتیم شهادت دادیم. ‫داره یه اتفاقات مسخره‌ای می‌افته.
‫هرچی زنگ می‌زنم، جواب نمی‌دی. ‫حالا می‌گی کافیه؟
‫الان که اینجام. ساکت شو.
‫دوربینا کجان؟ ‫می‌خوای با گوشی‌ت فیلم بگیری؟
‫تو ماشین، درش بازه.
‫- سوییچ؟ ‫- درش بازه.
‫یه نزول‌خور می‌تونه به آدما آسیب بزنه،
‫حتی ممکنه فلجشون کنه یا بهشون شلیک کنه ‫ولی کسی رو نمی‌کشه.
‫آخه چرا بکشه؟ ‫طرف مغازه داره، بالأخره پولش رو می‌ده.
‫آره ولی هیچی معلوم نیست. ‫شاید یه چیزی گفته که یارو قاتی کرده.
‫بعد هم بردتش تو اسکله ‫و طناب‌بندش کرده.
‫اونجاش یه‌کم مسخره‌ست.
‫می‌تونست همون دور و برها این کار رو بکنه.
‫همینه.
‫سارۀ قدیم برگشته.
‫مراد، من گشنمه.
‫خیلی بوی غذا میاد. ‫بیا بعداً بریم یه دل سیر «کوکورچ» بخوریم.
‫باشه، حتماً.
‫یشیم جون، می‌خوام همون‌قدر ‫که لباس‌ها رو نشون می‌دیم،
‫از زیبایی تو هم استفاده کنیم.
‫دقیقاً.
‫- تو باله کار می‌کردی، درسته؟ ‫- آره.
‫- عالیه. ‫- خوبه.
‫شاید بتونیم یه کار ‫خلاقانه و هنری بکنیم.
‫- آره، حتماً. ‫- باشه.
‫یه چیزهایی تو مایه‌های ‫معلق بودن روی هوا مد نظرمه.
‫آقا اطلس می‌گن معلق روی هوا.
‫شاید بشه از یه پنکه استفاده کنیم.
‫گفتن «پنکه».
‫- می‌تونید پنج دقیقه صبر کنین؟ ‫- البته.
‫آیتاچ، کمکش کن.
‫- از این‌طرف. ‫- ممنون.
‫دوروک، همه صدامو می‌شنون. ‫لازم نیست داد بزنی، خب؟
‫چاییت رو بخور، هر کاری دلت می‌خواد بکن، ‫فقط دست از سرم بردار.
‫نمی‌خوای اینجا باشم؟
‫دوروک، تو همیشه با منی، خب؟ ‫امروز دیگه نمی‌کشم.
‫یه‌کم تنهام بذار.
‫باشه، رئیس تویی. ‫کیف‌ها رو گذاشتم اونجا.
‫کدوم کیف‌ها؟ ‫فقط باید یه کیف مشکی باشه.
‫یه مشکی و یه قهوه‌ای.
‫قهوه‌ای؟
‫چی‌کار کنم؟ برم پشت درخت قایم شم؟
‫دوروک، حواست به مانیتور باشه.
‫باشه؟ عکس‌ها رو چک کن. ‫نظر بده. لذتش رو ببر.
‫باشه، حتماً.
‫آره، آره. دستت رو ببر سمتش.
‫عالیه.
‫کارمون با تاج تخت تموم شد.
‫بریم سراغ یه حالتِ دیگه.
‫خوبه.
‫پنج دقیقه استراحت می‌دیم. ‫یه‌کم خستگی در کنید.
‫الان چکش می‌کنیم.
‫خوبم، ممنون.
‫صبر کنین، داریم می‌چرخونیمش.
‫- عاشقش می‌شی. ‫- آره.
‫ممنون.
‫- شنیدی؟ ‫- آره.
‫قراره این‌طوری بشه.
‫کارمون رو اینجا جمع می‌کنیم و می‌ریم.
‫- باشه. ‫- یادت نره.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫چیزی گفتی؟
‫داشتم با خودم حرف می‌زدم.
‫آژانس عاشق عکسا شده. ‫عالی شد.
‫لعنتی.
‫دارین منو دست می‌اندازین؟
‫هان؟
‫دارین بازیم می‌دین؟
‫این بازیه که راه انداختین؟
‫کی اینو گذاشته اینجا؟ تو گذاشتی؟
‫هان؟
‫تو بودی؟ تو گذاشتیش؟
‫چه خبره؟ ‫چرا داد می‌زنی؟
‫تو کیف‌ها رو آوردی. ‫تو از ماشین آوردیشون.
‫من فقط یه کیف گذاشتم ولی تو دوتا آوردی. ‫یا تو گذاشتیش یا یکی دیگه.
‫کدومتون گذاشتتش؟ بگین!
‫ببین، هر چی اونجا بود رو آوردم. ‫داد نزن. بچه‌های آژانس اینجان، خب؟
‫گور بابای تو و آژانست.
‫تو این تیم رو ساختی.
‫اینجا همه رو می‌شناسی؟
‫می‌شناسی‌شون؟
‫قرصات رو نخوردی؟ ‫باید آروم باشی.
‫چندین ساله داریم ‫با این آدم‌ها کار می‌کنیم.
‫می‌فهمیم کار کی بوده، خب؟ ‫آروم باش.
‫تو کیف رو آوردی؟
‫خودت گفتی در ماشین بازه. ‫منم برداشتم و آوردمشون.
‫باشه؟ کار دیگه‌ای نکردم. ‫گذاشتمشون همون‌جا.
‫با آژانس حرف بزن، من می‌رم.
‫داری می‌ری؟
‫کجا می‌ری؟
‫کالکو به اندازۀ دو طول اسب جلوتره. ‫بورگاز یه طول اسب عقب‌تر از اونه.
‫ماوی‌کیز نیم طول عقب‌تر از بورگازه. ‫بغداد هم پشت سر ماوی‌کیزه.
‫تاشدی‌فولف یه طول عقب‌تر از بغداده.
‫تولومبار دو طول پشت تاشدی‌فولفه. ‫صابرلی پنج طول عقب‌تر از تولومباره.
‫- نظام اینجاست؟ ‫- آره.
‫- الان بهش خبر می‌دم. ‫- پیچ آخر رو هم رد کردن!
‫کالکو سرعت می‌گیره! ‫حالا فاصله پنج طول اسبه!
‫پلیسا اومدن. سؤال دارن.
‫- راهشون بده بیان داخل، پسر. ‫- چشم، رئیس.
‫تاشدی‌فولف یه طول پشت بغداده. ‫تولومبار داره نزدیک می‌شه.
‫سلام علیکم، نظام.
‫علیکم السلام، جناب سروان.
‫- اون بیرون... ‫- بفرمایید بشینید.
‫بشینید. سرپا نمونید.
‫بگم چایی بیارن یا قهوه؟
‫ممنون، لازم نیست.
‫مسابقه چی شد؟ بردی؟
‫ما مادرزادی بازنده‌ایم، جناب سروان.
‫مراد، چرا نزول‌خورا ‫تو همچین جاهایی می‌پِلِکن؟
‫این یه‌جور رمز و رازه بین خودتون؟
‫اینجوریه؟
‫یه نگاه بنداز. ببین می‌شناسی‌ش؟
‫اوهوم. آره، خوب می‌شناسمش.
‫بدهیش رو گذاشت و رفت. ‫خدا بیامرزتش.
‫آخه درست نیست این‌طوری ‫پشت سر مرده حرف بزنم.
‫ولی کاش قبل از اینکه بمیره ‫بدهیش رو می‌داد.
‫حالا باید بیفتیم دنبال خانواده‌ش.
‫می‌دونی به قتل رسیده؟ ‫مرگ طبیعی نبوده.
‫آره، شنیدم.
‫خیلی حیف شد. ‫آدم خوبی بود.
‫خدا می‌دونه به پست کدوم روانی‌ای خورده.
‫نکنه پولت رو ازش خواسته بودی؟
‫جناب سروان، من پول می‌فروشم. ‫کاسبم، نه یه لات چاقوکش.
‫و راه و رسمش رو هم بلدم. نمی‌شه ‫تو مراسم عزاداری از خانوادۀ طرف پول خواست.
‫- مرام ما اینه، جناب سروان. ‫- هوم.
‫شبی که به قتل رسید، کجا بودی؟
‫یه جای خیلی امن بودم.
‫بازداشتگاه بودم.
‫احتمالاً آیهان رو می‌شناسین. ‫توی قهوه‌خونه‌اش داشتیم نوشیدنی می‌خوردیم.
‫- خب؟ ‫- دعوا شد.
‫منم تصادفی دماغ یکی رو شکستم.
‫بعدش هم یه شب رفتیم آب‌خنک خوردیم.
‫کلانتری تکسیم.
‫بپرسین، بهتون می‌گن.
‫می‌گن.
‫خداییش جناب سروان...
‫قیافۀ من شبیه احمقاست؟
‫مهمت از اون آدمایی بود ‫که وقتی پولم رو می‌خواستم...
‫...روی حرفم نه نمی‌آورد.
‫خونه‌ش مشخصه، مغازه‌ش رو بلدیم.
‫می‌دونیم کجاست.
‫وقتی می‌دونم پولم رو می‌گیرم، ‫چرا باید بکشمش؟
‫یکی دو بار بهش اخطار دادم، ‫چرا دروغ بگم؟
‫ولی در همین حد.
‫واقعاً.
‫- حالا چطوری می‌خوای پولت رو بگیری؟ ‫- روی هوا که پول نمی‌دیم.
‫منظورم اینه که...
‫دارم بهتون می‌گم من کاسبم ‫ولی شما باورتون نمی‌شه.
‫با سفته کار می‌کنم.
‫همه‌چیز رو قانونی پیش می‌برم.
‫اگه خانواده‌ش پولم رو ندن، ‫قانون وجود داره.
‫با وکیل، یه راه‌حلی براش پیدا می‌کنیم.
‫جناب سروان، من اون‌قدر تو زندان آب‌خنک خوردم ‫که حتی تصورشم نمی‌تونید بکنید.
‫این چیزی که بهش می‌گن آزادی ‫برام خیلی باارزشه.
‫قدرش رو می‌دونم.
‫پس یه نزول‌خور مدرنی.
‫سؤال دیگه‌ای هست؟
‫در دسترس باش.
‫من همیشه یا اینجام یا توی پیست اسب‌سواری. ‫از هر کی خواستید بپرسید.
‫هرجا باشی پیدات می‌کنم. جوش نزن.
‫جناب سروان.
‫توی دور پنجم یه شرط تضمینی ببند.
‫نال گولو، فیرتینا کِسِن.
‫اندازۀ پاداش بازنشستگی‌ت به جیب می‌زنی.
‫غذات رو بخور.
‫منو با بچه‌های آژانس تنها گذاشتی.
‫رفتارهات خیلی عجیب شده، اطلس.
‫نگران نباش دوروک.
‫عکس‌ها رو گرفتم، ‫برات می‌فرستمشون.
‫و هر کدوم رو که خوش‌شون اومد ادیت می‌کنیم، خب؟
‫از دلشون درمیارم، خب؟
‫مجبوری این کار رو بکنی، ‫به‌خاطر تو تا اینجا اومدن.
‫مدل یا لباساش، براشون مهم نیست.
‫به اندازۀ کافی منو دیدن.
‫- بعداً حرف می‌زنیم. ‫- یه لحظه وایستا.
‫اون حلقه فیلمی که پیدا کردی رو ظاهر کردی؟
‫خودت رو توی دردسر ننداز، بندازش دور.
‫کی هستی؟
‫تو رو هم می‌شناسم؟
‫چک کردی ببینی ‫مهمت بیمۀ عمر داشته یا نه؟
‫می‌دونی که بیشتر قتل‌ها به‌خاطر همینه.
‫به فوزی گفتم چک کنه.
‫شش ماه بود حتی نتونسته بود ‫حق بیمۀ خویش‌فرماش رو بده.
‫خیلی خب.
‫- بریم. ‫- ساره!
‫چیه؟
‫بچه‌های تشخیص هویت اومدن اینجا ‫و همه‌جا رو گشتن.
‫فقط اثر انگشتای دختره پیدا شده.
‫کس دیگه‌ای اینجا نبوده. ‫در هم به زور باز نشده.
‫گزارش‌ها رو هم که داریم. ‫پس برای چی اینجاییم؟
‫واقعاً تازه الان که رسیدیم اینجا، ‫داری اینو می‌پرسی؟
‫خودمون هم باید یه نگاهی بندازیم.
‫اونا همیشه یه چیزی رو جا میندازن ‫و ما پیداش می‌کنیم.
‫خیلی خب.
‫همین واحده.
‫واقعاً حیفه. خیلی جَوون بود.
‫با هیچ‌کس هم مشکلی نداشت.
‫انگار نتونستین قاتل رو پیدا کنین.
‫داریم می‌گردیم.
‫سر و کله زدن با قاتل‌ها و روانی‌ها، ‫کارتون خیلی سخته.
‫می‌شه دسته‌کلید رو بدین به من؟
‫باریکلا.
‫من نباید برم توی خونۀ اون دختر خدابیامرز.
‫باشه، هر جور راحتی.
‫مراد، من اینجا رو می‌گردم. ‫تو اون‌طرف رو بگرد، خب؟
‫چقدر عکس داره.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫[بگوم، دیلارا، مرتکان، دوغو، اطلس]
‫«اطلس.»
‫اطلس.
‫«دبیرستان خصوصی کورتولوش، ۲۰۰۵.»
‫هیچی توی این خونه پیدا نمی‌شه.
‫تو چیزی پیدا نکردی؟
‫نه. همه‌جا رو گشتم.
‫- پول پیدا کردم. ‫- همه‌جا پر عکسه.
‫چیزی در مورد اطلس پیدا کردی؟
‫نه. چیزی پیدا نکردم.
‫یه چیزی هست، ساره.
‫یه چیزی هست.
‫داریم یه چیزی رو از قلم میندازیم، ولی چی؟
‫همه‌جا رو گشتیم دیگه. منو برسون پاسگاه.
‫می‌خوای اونجا چی‌کار کنی؟
‫خوش اومدین.
‫چیه؟ انگار از اینجا خوشت اومده. ‫برای چی اومدی؟
‫کشته‌مردۀ اینجا نیستم.
‫ازت می‌پرسم از کجا می‌شناسی‌ش ‫و تو هم می‌گی نمی‌شناسی‌ش.
‫می‌پرسم عکسا رو از کجا پیدا کردی؟ ‫می‌گی کنار تختت. بعدش دیوونه می‌شم.
‫ولی این‌دفعه تو صندوق‌عقب ماشینم، ‫کنار وسایل عکاسیم پیداش کردم.
‫دختره رو نمی‌شناختیش، درسته؟
‫بهت که گفتم نمی‌شناسمش.
‫- از کدوم دبیرستان فارغ‌التحصیل شدی؟ ‫- کورتولوش.
‫- دبیرستان کورتولوش؟ ‫- دبیرستان کورتولوش.
‫- مگه جرمه؟ ‫- اونم از دبیرستان کورتولوش فارغ‌التحصیل شده.
‫خب، که چی؟
‫تصادفیه. ‫تو همۀ هم‌دوره‌ای‌هات رو می‌شناسی؟
‫ببین، من عکسا رو ظاهر کردم ‫و اومدم پیش تو.
‫دارم سعی می‌کنم کمک کنم.
‫خیلی خب؟
‫در واقع...
‫اینو تو یه پلاستیک گذاشتم ‫تا اثر انگشتی روش نمونه.
‫حالا برای من ادای پلیسا رو درمیاره.
‫دوتا حلقه فیلم پیدا کردم و دو نفر مُردن.
‫بیا تا دیر نشده، این زن رو پیدا کنیم.
‫- به چی فکر می‌کنی؟ ‫- به اینکه چرا نمی‌تونم بندازمت آب‌خنک بخوری؟
‫ببین، هر دوربینی امضای خاص خودش رو داره.
‫مثل اثر انگشت می‌مونه. ‫اینا با دوربین عتیقۀ من گرفته شدن.
‫ولی خیلی وقته ازش استفاده نکردم. ‫تو انباری بود.
‫گوش می‌کنی چی می‌گم؟
‫می‌تونی این عکسا رو بزرگشون کنی؟
‫می‌تونم.
‫انتظار یه چیز مدرن‌تر رو داشتم ولی...
‫دیجیتالی که نیستن.
‫این بهترین راهشه.
‫آلارم گوشیم بود، وقت دارومه.
‫دارو نخور.
‫چرا؟
‫نخور دیگه.
‫مغزت رو بی‌حس نکن.
‫دکترم بهم داده.
‫این دختره توی هر سه‌تا عکس ‫داره می‌ره یه جای مشخص.
‫ببین دیگه.
‫توی هر سه‌تا عکس داره می‌ره یه جای مشخص.
‫- ببین، اینجا. ‫- خیلی آشناست.
‫چی؟
‫عطرت آشناست.
‫چی برای خودت بلغور می‌کنی؟
‫می‌گم عکسا رو نگاه کن.
‫ببخشید.
‫ببین.
‫نوشته «گالری خلاقیت نگاتیو اسپنس»، درسته؟
‫آره، خلاقیت.
‫چی شد؟ کجا می‌ری؟
‫- می‌رم نجاتش بدم، اگه تا الان نکشته‌باشیش. ‫- خیلی بامزه بود.
‫ببین، هر کاری که بهت می‌گم رو ‫انجام می‌دی، خب؟
‫باشه، خیلی خب.
‫حداقل این‌دفعه نمی‌تونی بگی تو کُشتیش.
‫می‌گم. هر چی دلم بخواد می‌تونم بگم. ‫ساکت شو. حرف نزن.
‫بکِش کنار بابا.
‫یه‌کم یواش‌تر برو.
‫لطفاً.
‫سلام، وقت بخیر.
‫سلام.
‫یه سؤال داشتم.
‫- این خانم رو می‌شناسین؟ ‫- بله، نیهان کیزیلای.
‫مدیر آژانسمونه.
‫رفته هالیچ. توی نمایشگاه ‫«گالری خلاقیت نگاتیو اسپنس»مونه.
‫خیلی خب، ممنون.
‫دوتا مقتول هست، ‫یکی‌شون توی سرش سیب‌ کاراملی فرو کردن...
‫اون یکی رو هم طناب‌بند کردن.
‫با عقل جور درنمیاد ‫ولی شاید تو بتونی ازش سر در بیاری.
‫به نظرت با یه قاتل سریالی طرفیم؟
‫با توجه به نوع به‌قتل‌رسیدنشون، ‫ نظری نداری؟
‫این قتل از روی عصبانیت یا وحشت نیست.
‫کار کسیه که می‌خواد دیده بشه.
‫مخصوصاً در مورد بگوم.
‫منظورم اینه که شهربازی جای امنیه.
‫یه مرگ فجیع توی جایی که ‫مربوط به دوران کودکیه.
‫نه‌تنها برنامه‌ریزی‌شده‌ست، ‫بلکه نمادین هم هست.
‫مهمت چی؟ انگار شکنجه شده.
‫طناب‌بند کردن...
‫یه انتخاب عمدیه.
‫درد رو طولانی‌تر می‌کنه.
‫این قتلی نیست که فقط برای ‫پیام دادن انجام شده باشه.
‫قاتل داره قربانی رو می‌ترسونه یا باهاش ‫ارتباط روانی برقرار می‌کنه.
‫اطلس، اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫مریچ، چطوری؟
‫مریچ از دوست‌های قدیمیمه.
‫- سلام. ‫- این دختر نچسب کیه؟
‫اگه بگی نامزدته، همین‌جا غش می‌کنم.
‫ولی خیلی خوشگله.
‫نامزدشم.
‫می‌تونی غش کنی.
‫جدی؟ زبون‌دراز هم که هست.
‫من مریچم. از دوست‌های قدیمی اطلس.
‫- یعنی طرف دامادم. ‫- ساره.
‫اسم قشنگی داری. ساره.
‫بیاید، از بخش وی‌آی‌پی می‌برمتون داخل.
‫خیلی تاریکه، هیچی نمی‌بینم.
‫- خودش نیست؟ ‫- کجا؟
‫داره شروع می‌شه.
‫بفرمایید، اینم نوشیدنی‌هاتون.
‫- چیزی می‌بینی؟ ‫- نمی‌بینم.
‫- کجاست؟ ‫- نمی‌دونم. من که چیزی نمی‌بینم.
‫همون‌جا بود، بیا.
‫کجاست؟
‫- کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫همین‌جا بود.
‫اونجا.
‫اونجا، دم در. داره با تلفن حرف می‌زنه.
‫ممنون.
‫انگیزه‌ش چی می‌تونه باشه؟
‫کنترل.
‫این‌جور قتل‌ها تماشاچی‌ها رو هدف می‌گیرن، ‫نه قربانی رو.
‫با کسی طرفیم که می‌گه: ‫«منو ببینید، چه کارهایی از دستم بر میاد.»
‫ساره چطوره؟
‫منظورم اینه که پروندۀ مهمیه.
‫حواسش جمع هست؟
‫می‌دونیم قبل از اینکه برگرده، چطوری بود.
‫عقلش کاملاً سر جاشه.
‫راستش، خیلی وقته ‫انقدر متمرکز ندیده بودمش.
‫می‌تونه این پرونده قتل رو حل کنه.
‫براش خوب می‌شه.
‫یواش برو.
‫می‌شه لطفاً یواش‌تر بری؟
‫تو رو خدا یواش برو.
‫کاش شمارش رو گرفته بودیم.
‫با عجله زد بیرون.
‫تو اون هیر و ویر ‫نمی‌شد شمارش رو گرفت، نه؟
‫ماشینش هم که مثل غوله.
‫اصلاً دور و برش رو نگاه نمی‌کنه.
‫اون یاروی توی نمایشگاه رو از کجا می‌شناختی؟
‫- مریچ رو می‌گی؟ ‫- اوهوم.
‫تو یه مجلۀ دیگه با هم کار می‌کردیم.
‫ولی نیهان رو نمی‌شناسی، طبق معمول.
‫دوباره شروع نکن.
‫اگه یواش نری، پرونده رو ‫توی اون دنیا حل می‌کنیم.
‫حداقل حلش می‌کنیم.
‫وقتی مُردیم، ازشون می‌پرسم ‫از کجا می‌شناختنت.
‫چه جوک بامزه‌ای. عالی بود.
‫الان دقیقاً وقت این حرف‌هاست.
‫لطفاً یواش برو.
‫بگوم رو هم نمی‌شناختی. ‫ولی از یه مدرسه فارغ‌التحصیل شدین.
‫با هم عکس هم دارین.
‫- چه عکسی؟ ‫- داشبورد رو باز کن، ببین.
‫- چی؟ ‫- داشبورد، داخلش رو نگاه کن.
‫این دیگه چیه؟ ‫اونی که سر نداره منم؟
‫آره. ببین پشتش چی نوشته.
‫- فقط چون نوشته اطلس؟ ‫- اسمت احمد یا مهمت یا علی که نیست، درسته؟
‫اطلس هم تو ترکیه اسم رایجی نیست.
‫چه ربطی به این قضیه داره؟
‫مهمت دوست دوران سربازیت بود. ‫رفتیم نمایشگاه تا نیهان رو پیدا کنیم.
‫و همکار قدیمیت می‌پره بغلت ‫و می‌گه: «اطلس!»
‫- این عادیه؟ ‫- خیلی زشته. واقعاً زشته.
‫فقط جواب سؤالم رو بده.
‫- داریم گمش می‌کنیم. ‫- حواسم هست.
‫اگه استرس ندی، بهش می‌رسم.
‫۳۰-۶۲ به مرکز.
‫در حال تعقیب یه ماشین با شماره پلاک ‫۳۴-گ-آ-ی-۸۱۱۱ هستیم.
‫درخواست نیروی پشتیبانی ‫در مسیر اورتاکوی و آرناووت‌کوی.
‫قراره بهش چی بگیم؟
‫نمی‌دونم. می‌خوای چی بهش بگی؟
‫«عکستون رو پیدا کردیم.»
‫«قراره به‌زودی بمیرین.» منظورم اینه که...
‫مرکز به ۳۰-۶۲.
‫خروجیِ «تیره»، یه ایست بازرسی هست.
‫پلاک گزارش شد.
‫دریافت شد، ماشین رو متوقف کنید.
‫خدایا، خودت کمکمون کن.
‫همین‌جا بزن بغل.
‫بله، اینجاست.
‫عصر بخیر، خانم. ‫گواهینامه و کارت ماشین.
‫یه‌کم عجله دارم.
‫باید برم خونه، ببخشید.
‫بعد از اینکه چک کردیم، می‌تونید برید.
‫شب خوش.
‫- شب خوش، جناب سروان. ‫- سلام، سرکار.
‫من ازتون خواستم ماشین رو متوقف کنید. ‫مربوط به یه پروندۀ قتله.
‫اسم این خانم چیه؟
‫ناگیهان، بفرمایید.
‫- ناگیهان؟ ‫- بله.
‫ماشین رو بگردیم؟
‫شما بگردین، من باهاش حرف می‌زنم.
‫عصر بخیر، خانم.
‫اسم شما نیهانه؟
‫نه، ناگیهانه. ناگیهان کیزیلای. ‫چرا می‌پرسین؟ شما پلیسین؟
‫بله، من ازشون خواستم متوقفتون کنن.
‫ببینید، من باید برم خونه. بابای پسرم ‫سعی کرده بچه‌م رو ببره.
‫پرستار بچه به پلیس زنگ زده. ‫می‌شه بذارید برم؟
‫- ولی... ‫- منو با خواهرم اشتباه گرفتید.
‫نیهان توی نمایشگاهه. دوقلوی منه.
‫برید این موضوع رو با خودش حل کنید.
‫- باشه ولی... ‫- باید برم.
‫- توی آژانس کار نمی‌کنید. ‫- نه، من معمارم.
‫- خواهرم توی آژانس کار می‌کنه. ‫- باشه، آروم باشید.
‫خانم رو تا مقصدش اسکورت کنید. ‫می‌تونید شماره خواهرتون رو بهم بدید؟
‫- ۰۵۹۹۹۲۰۰۵۲۳. ‫- باشه، ممنون.
‫با احتیاط برونید.
‫- ممنون، دوستان. خسته نباشید. ‫- ممنون.
‫- تو اینجا رو بگرد. من اون‌طرف رو می‌گردم. ‫- باشه، باشه.
‫کجا بودی؟ یهو غیبت زد.
‫- نامزدت کجاست؟ ‫- مریچ، نیهان کیزیلای کجاست؟
‫با نیهان چی‌کار داری؟
‫الان وقت آبروریزی نیست. مراسمی ‫که ماه‌ها براش زحمت کشیده رو خراب نکن.
‫اصلاً کار درستی نیست.
‫چی می‌گی؟ من حتی نمی‌شناسمش.
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی، اطلس؟
‫چی؟
‫رو اعصاب من راه نرو! نیهان کجاست؟
‫- مریچ! ‫- دیوونه شدی؟
‫داشت می‌رفت سمت انبار ‫تا تابلوها رو چک کنه.
‫روانیه.
‫لعنتی.
‫نیهان خانم.
‫- وقتی من اومدم همین‌طوری بود. ‫- همون‌جا بمون.
‫جلو نیا.
‫وقتی رسیدم، خیلی وقت بود که مُرده بود. ‫قاتل از اینجا فرار کرد.
‫کار کی بود؟ هان؟
‫کی؟
‫لعنت بهش.
‫«ترجمه از زهرا فرزین»