‫[متاسفم. من مثل تو شجاع نیستم.]
‫«ترجمه از خشایار»
‫[قسمت پنجم: عکس روی دیوار]
‫ساره؟
‫ساره، منم، اطلس.
‫چیکار می‌کنی؟
‫برات توضیح می‌دم، باشه؟
‫آروم باش، الان بهت می‌گم. باشه؟
‫منم، اطلس.
‫نه!
‫بندازش دور.
‫تفنگت رو بنداز.
‫چه خبره؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌خواستی به خودت شلیک کنی.
‫داری از چی حرف می‌زنی؟ ‫چرا باید بخوام به خودم شلیک کنم؟
‫دست‌ها بالا! حرکت نکن!
‫آروم باشین، من مامور پلیسم!
‫مشکلی نیست، چیزی نیست.
‫احمد.
‫این آقا رو ببر.
‫یواش. گفتم یواش، آروم باش.
‫سروان، امیدوارم حالت خوب باشه.
‫رئیس متین داره میاد.
‫حالا چی؟
‫از ما اظهارنامه می‌گیرن.
‫بشین، بشین.
‫تو قبر رو باز کردی؟ ها؟
‫واقعیه؟ دیوانه شدی؟
‫کار ایشون نبود، ‫من بازم کردم قربان.
‫اوه، برو به جهنم!
‫اگه کار تو نبوده،
‫چرا شلیک کردی؟
‫به کی شلیک کردی؟ به اون؟
‫یا یه کسی دیگه؟ ‫معلوم هست چه خبره، ساره؟
‫یه چیزی بگو.
‫یا بهتر از اون،
‫حرف نزن.
‫نمی‌دونم می‌خواین چیکار کنین،
‫ولی بالاخره می‌فهمم.
‫بهت گفتم از سربازرس کمک بگیر.
‫باید یه اظهارنامه مناسب بدی، ساره.
‫یه اظهارنامه درست و حسابی.
‫یه وکیل خوب احتیاج داری.
‫من وکیل دارم. اونا ازش وکالت می‌کنن.
‫فوزی، می‌تونی برامون آب بیاری؟
‫- حتماً سروان. ‫- ممنون.
‫اطلس،
‫باید از اینجا فرار کنیم، باشه؟
‫خلیل توی کف دستش زخم نداشت.
‫برادرم زخم نداشت.
‫واسه همین نبش قبرش کردی؟
‫من زخم دارم،
‫اون نداره.
‫در موردش حرف می‌زنیم.
‫ولی باید از اینجا بریم بیرون، باشه؟
‫مامان؟
‫- اطلس. ‫- مامان، چی شده؟
‫- برو عقب! ‫- اطلس!
‫- مامان. ‫- بذار حرف بزنن.
‫ولش کن. مجاهد، بس کن.
‫- ول کن، احمد. ‫- اطلس.
‫- احمد، ول کن. ‫- اطلس، اطلس!
‫چی شده؟ بیا اینجا.
‫من رو ببخش، اطلس. ‫من رو ببخش.
‫گذاشتم این اتفاق بیفته.
‫گذاشتم همه اون اتفاقات بیفته. ‫به روی خودم نیاوردم.
‫ولی می‌دونی امروز چی شد؟
‫امروز، به خاطر هر چیزی که در برابرش
‫سکوت کردم، تاوان دادم.
‫امروز مجازات رو اجرا کردم.
‫- چه مجازاتی؟ ‫- اطلس، پسرم،
‫تو رو به فرزندی قبول کرده بودیم.
‫چی؟
‫- من تو رو به دنیا نیاوردم. ‫- چی؟
‫- من تو رو به دنیا نیاوردم. ‫- بس کن.
‫- جدی می‌گم. ‫- نه.
‫- من تو رو به دنیا نیاوردم، اطلس. ‫- این حرف‌ها درست نیست.
‫- اطلس، من تو رو به دنیا نیاوردم. ‫- این نقشه جدیدته؟
‫نه، گوش کن چی می‌گم.
‫- این نقشه‌ست؟ ‫- گوش کن.
‫تو رو مثل بچه خودم دوست داشتم.
‫دوستت دارم. باور کن پسرم.
‫باور کن لطفاً.
‫بابت هر شبی که سکوت کردم متاسفم. ‫لطفاً من رو ببخش.
‫- من... نتونستم ازت محافظت کنم، اطلس. ‫- مامان، اشکال نداره.
‫- اشکال نداره. ‫- اشکال نداره.
‫لازم نیست طلب بخشش کنی.
‫- باشه؟ ‫- اطلس، من اشتباه کردم.
‫ولی امروز، همه‌شون تموم شد.
‫دیگه تموم شد، اطلس. تموم شد.
‫هیچکس دیگه نمی‌تونه بهت آسیب بزنه، اطلس.
‫باشه؟ فقط لطفاً، من رو ببخش پسرم.
‫- من رو ببخش، پسرم. ‫- چیزی نیست.
‫من رو ببخش.
‫- مامان. ‫- من رو ببخش، اطلس.
‫- مامان. ‫- من رو ببخش، پسرم.
‫- اطلس! ‫- بسه! برو عقب!
‫- مامان. ‫- من رو ببخش، پسرم. اطلس!
‫- مامان! ‫- اطلس!
‫- خلیل برادرم بود؟ ‫- نه، اطلس!
‫نه! جیحون، به پسرم کمک کن!
‫ازش محافظت کن!
‫به پسرم کمک کن!
‫چی کار کرده؟
‫- چه بلایی سرش اومده؟ ‫- اطلس،
‫مادرت پدرت رو کشته.
‫تسلیت می‌گم.
‫بعد از اظهارنامه‌ش با رئیس ‫در موردش حرف می‌زنم.
‫این رو بگیر، آدرسم پشتش نوشته شده.
‫وقتی مسئله تو رو حل کردیم، ‫کارهای اداری می‌مونه.
‫بازم تسلیت می‌گم.
‫ول کن.
‫چیزی نیست، آروم باش.
‫احمد، من اینجا هستم، ‫تو می‌تونی بری.
‫- ممنون فوزی. ‫- چیزی نمی‌خوای؟
‫گرسنه نیستی؟
‫فوزی، یه سیگار و فندک بهم بده.
‫حس می‌کنم دارم خفه می‌شم.
‫پیش خودت باشه، سروان.
‫- ما گرسنه‌ایم. یه چیزی برامون سفارش بده. ‫- باشه، الان.
‫از اینجا می‌ریم بیرون، باشه؟
‫هر کاری من کردم، انجام بده.
‫بهم اعتماد کن.
‫آماده باش.
‫بلوک دی، طبقه دوم، یک کپسول آتش نشانی بیار.
‫بلوک دی، طبقه دوم.
‫این طبقه رو تخلیه کنید، یالا!
‫اطلس، وایستا.
‫بیا یه کم استراحت کنیم.
‫دست‌هات رو بیار.
‫بیا از شر این دستبند خلاص شیم.
‫وضعیت رو ببین.
‫عکس‌ها رو چاپ می‌کنم ‫و افراد توی عکس‌ها می‌میرن.
‫کسایی که فکر می‌کردم خانواده‌م هستن، ‫خانواده‌م نیستن.
‫مردی که بهش می‌گفتم برادر
‫جلوی چشمم خون بالا آورد و مُرد.
‫زنی که بهش می‌گفتم مامان،
‫بابام رو کشت.
‫خونش روی لباسمه.
‫و...
‫تو سعی کردی به خودت شلیک کنی.
‫چت شده؟
‫حتی یادم نمیاد رفتم قبرستون.
‫- چطور ممکنه؟ ‫- من...
‫اصلا یادم نمیاد.
‫یادت نمیاد؟
‫یادم نمیاد.
‫به دنیای من خوش اومدی.
‫بیا بریم یه جایی یه برنامه بریزیم.
‫الان فراری هستیم.
‫آقای جیحون. باید بریم پیشش.
‫اطلس.
‫شما دو تا اینجا چیکار می‌کنید؟
‫- باید حرف بزنیم. ‫- دیوانه شدی؟
‫رئیس زنگ خطر رو به صدا درآورد.
‫چرا فرار کردید؟
‫بیا بریم داخل.
‫عمو جیحون، هر چی می‌دونی بهم بگو.
‫خودت همه چی رو می‌دونی، اطلس.
‫مادرت بهت گفت.
‫نه،
‫من هیچی نمی‌دونم.
‫مامان گفت من رو به فرزندی قبول کردن.
‫من تکه‌هایی از خاطرات دوران بچگیم رو دارم
‫ولی یادم نمیاد به فرزندی قبول شده باشم.
‫خب، هر چی می‌دونی، بهم بگو.
‫تو رو
‫از یه پرورشگاه در بورسا آوردن.
‫ولی چیزی که مهمه، شناسنامه توئه.
‫اسم واقعیت اطلس نیست.
‫چطور ممکنه؟
‫اسم تو بوراک توپراکه.
‫وقتی کوچک بودی،
‫اسمت رو عوض کردن
‫تا ارتباطت رو با برادرت قطع کنن
‫و جلوی تحقیقات رو بگیرن.
‫بابات تو رو نمی‌خواست.
‫ولی پدرزنش، مرحوم آقای یکتا،
‫می‌خواست راه رو برای یک سری
‫ارتباطات با چهره یه خانواده مهربان ‫هموار کنه.
‫موفق هم شد.
‫واسه همین به فرزندی قبولت کردن.
‫پدرت نمی‌خواست.
‫من بهشون گفتم درست نیست ولی...
‫متاسفانه
‫متوقف کردن آقای یکتا غیرممکن بود.
‫برادرم زنده‌ست؟
‫الان کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی می‌تونی جواب‌ها رو ‫توی پرورشگاه پیدا کنی.
‫چندتا چیز می‌خوام.
‫البته.
‫مرسی.
‫ممنون.
‫مواظب باش.
‫نه.
‫نه، ساره نمی‌تونه این کار رو کرده باشه.
‫می‌دونم، تقصیر اون مردکه...
‫به خاطر همون،
‫مطمئنم.
‫- توی قبرستان پیدا شدن. ‫- اوهوم.
‫نمی‌فهمم دنبال چی می‌گشتن.
‫انگار که همون قتل‌ها کافی نبود.
‫وقتی اطلس فهمید به فرزندی قبول شده، ‫ممکنه تعادلش رو از دست داده باشه.
‫منظورم اینه، یک هویت گمشده ‫و یک تعلق حل نشده.
‫اینجور چیزها سخته که باهاش کنار بیای.
‫اوه، بس کن!
‫افراد توی عکس‌هایی که چاپ کرده، همه مُردن.
‫ اول، برادرش رو از دست داد، ‫بعد مادرش، پدرش رو کشت.
‫منظورم اینه، به فرزندی قبول شدن ‫در مقایسه با این چیزها یه آسیب روحی نیست.
‫درسته،
‫حق با توئه.
‫ولی می‌دونیم که ساره هم در گذشته ‫یه اتفاق آسیب‌زا براش افتاده.
‫به نظرت طبیعیه که ساره باهاش فرار کنه؟
‫نه، طبیعی نیست.
‫ولی ساره هم قبلاً کنترلش رو از دست داده بود.
‫شاید...
‫شاید یه ارتباط ویژه پیدا کردن.
‫چه جور ارتباطی؟
‫ببین،
‫آسیب‌های روحی آدم‌ها رو ‫به روش‌های عجیبی به هم نزدیک می‌کنه.
‫خیلی از سندرم‌ها
‫بر اساس صمیمیت غیرمنتظره شکل گرفتن.
‫مثل سندرم استکهلم
‫یا سندرم لیما.
‫لیما؟
‫- برعکس سندرم استکهلمه. ‫- هوم.
‫در اون حالت، آدم‌ربا نسبت به اسیر خودش
‫همدلی و یک احساس محافظت‌گونه پیدا می‌کنه.
‫ممکنه وضعیت ساره همین باشه.
‫- من نمی‌فهمم. ‫- بهتره آروم باشی.
‫ضمن اینکه، با توجه به جرم‌هاشون،
‫در بدترین حالت، ساره تعلیق می‌شه.
‫اطلس هم بعد از مدت کوتاهی آزاد می‌شه.
‫به اون سادگی‌ها نیست. نخیر.
‫نبش قبر کردن.
‫بعد قبل از اینکه ازشون ‫اظهارنامه گرفته بشه، فرار کردن.
‫چرا یه آدم بی‌گناه فرار کنه؟
‫نخیر، فرار نمی‌کنه.
‫منم نمی‌خوام به محض اینکه تونستم، ‫زندانیشون کنم.
‫حق با توئه، آره.
‫باید فوری پیداشون کنیم. وگرنه...
‫می‌دونی راستش از چی می‌ترسم؟
‫ساره ممکنه بی‌گناهی اطلس رو خراب کنه.
‫چی؟
‫منظورت اینه که ساره
‫داره اطلس رو با خودش می‌کشونه؟
‫منظورت همینه؟
‫چرا که نه؟
‫ساره توانمندتره، باتجربه‌تره.
‫تو ماه‌ها به حرف‌هاشون گوش دادی.
‫فکر می‌کنی کجا رفتن؟
‫نمی‌دونم.
‫بیا فکر کنیم.
‫بیا دیگه.
‫- روز خوش. ‫- سلام.
‫چطور می‌تونم بهتون کمک کنم؟
‫من وقتی بچه بودم، اینجا زندگی می‌کردم.
‫دنبال برادرم می‌گردم.
‫می‌تونیم
‫پرونده‌ها رو بررسی کنیم؟ ‫می‌تونید به ما کمک کنید؟
‫می‌تونیم بایگانی رو بررسی کنیم؟
‫متاسفم ولی بدون مجوز کتبی نمی‌تونید.
‫آره، البته.
‫نمی‌تونید فقط همین یک بار ‫استثنا قائل بشید؟
‫این جزو مقرراته. وگرنه من به دردسر می‌افتم.
‫- بدون مجوز نمی‌تونم اجازه بدم. ‫- باشه.
‫کارمندی دارید که
‫از سال‌ها پیش اینجا کار کنه،
‫یا کسی که من و برادر بزرگم رو یادش بیاد؟
‫امم،
‫شاید خانم قدریه.
‫قدیمی‌ترین کارمند اینجا بود.
‫از وقتی پرورشگاه افتتاح شده، ‫ اینجا بوده ولی...
‫می‌تونیم باهاش حرف بزنیم؟
‫اطلاعات تماسی، شماره تلفنی، آدرسی، ‫چیزی که بشه باهاش تماس گرفت؟
‫چند وقت پیش به طور ناخوشایندی از دنیا رفت.
‫کی؟ خانم قدریه؟
‫منظورت از به طور ناخوشایند چیه؟
‫توی خونه‌ش کشته شد.
‫به شکل عجیبی.
‫فهمیدم. این اتفاق کِی افتاد؟
‫ده روزی می‌شه. شاید یه کم بیشتر.
‫ببین، نمی‌خوام زیاد غر بزنم.
‫می‌شه فقط
‫زیر نظر شما یه نگاهی به بایگانی بندازیم؟
‫متاسفم ولی نمی‌شه.
‫باشه.
‫ممنون، روز خوبی داشته باشید.
‫امنیتش زیاد سفت و سخت نیست.
‫شب می‌ریم داخل، نگران نباش.
‫اطلس.
‫اطلس، چی شده؟ حرفم رو شنیدی؟
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫تو رو هر طور شده پیدا می‌کنم.
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫ما رو از هم جدا می‌کنن.
‫چی؟ چرا؟
‫چون ما پدر و مادر نداریم، باشه؟
‫ما رو به خانواده‌های مختلف می‌دن.
‫سرت رو بالا بیار، به من نگاه کن.
‫حتی اگه ما رو جدا کنن، ‫تو رو پیدا می‌کنم، باشه؟
‫من رو تنها نذار داداش.
‫حتی اگه من رو بردن، پیدام کن.
‫- من رو با خودت ببر. ‫- تو رو هر طور شده پیدا می‌کنم.
‫برای اینکه تو رو پیدا کنم ‫باید این کار رو بکنم.
‫ولی درد داره.
‫آماده‌ای؟
‫- می‌ترسم. ‫- بهم اعتماد کن.
‫اعتماد داری؟
‫هیچوقت این زخم رو فراموش نکن، باشه؟
‫یه روزی تو رو پیدا می‌کنم.
‫اونجا چه خبره؟
‫چیکار دارید می‌کنید؟
‫- داداش. ‫- خیلی دوستت دارم داداش.
‫همدیگه رو ول کنید!
‫- چاقو رو بگیر! ‫- دوستت دارم داداش!
‫- بیا اینجا! ولش کن! ‫- ول کن!
‫- اون چی کار کرد؟ ‫- بیا!
‫- ول کنید! ‫- تو چی کار کردی؟
‫- ول کنید! ‫- داداش!
‫- ول کن! ‫- داداش!
‫- بیا اینجا! ولش کن!
‫- داداش! ‫- بیا اینجا!
‫داداش!
‫- از این طرف، قشنگه. ‫- داداشم رو می‌خوام.
‫می‌دونم ولی خونه ما قشنگه.
‫یه اتاق بازی برات آماده کردم. ‫بس کن، الان می‌افتی.
‫لطفاً. نگاه کن، این ماشین ماست.
‫- بیا. ‫- داداش!
‫- باهام بیا. ‫- داداشم رو می‌خوام!
‫بعداً می‌بینیش.
‫- باهام بیا. ‫- داداش!
‫خیلی‌خب، الان می‌ریم.
‫- بیا اینجا. ‫- داداشم رو می‌خوام!
‫ولی اسباب‌بازی‌های خیلی خوبی داریم. ‫اینجا بشین.
‫بیا، بشین. زود باش.
‫خیلی‌خب، همینطوری.
‫بیا عزیزم. بیا.
‫بریم، زود باش.
‫داداش!
‫اطلس،
‫خوبی؟
‫چیزی یادت اومد؟
‫خوبم.
‫ساره.
‫به خودت بیا. ساره.
‫ساره، ساره، خوبی؟
‫ساره. ساره، ساره.
‫به خودت بیا ساره. ‫بهت احتیاج دارم، اینطور نباش.
‫این کار رو نکن. لطفاً.
‫این بو آشناست.
‫خوبی؟
‫گفتی این بو آشنا بود.
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم.
‫رفتارت عجیب شده بود. ‫دقیقاً همون کاری رو کردی که مراد کرد.
‫نمی‌دونم.
‫چه بلایی داره سر ما میاد؟
‫سرم داره می‌ترکه. نمی‌فهمم.
‫تو... حالت خوبه؟
‫یه چیزی یادت اومد.
‫باید بریم توی بخش بایگانی.
‫آقای دوروک، باید کمتر بخوری.
‫با توجه به اتفاقی که افتاد،
‫حس می‌کنم باید دو برابر بیشتر بخورم.
‫باز چی شده؟
‫- با وکیل هاکان حرف زدم. ‫- خب؟
‫- مادر اطلس، پدرش رو کشته. ‫- چی؟
‫به علاوه، اطلس با ساره از پاسگاه فرار کرده.
‫بهش زنگ می‌زنم، گوشی رو برنمیداره. چرا؟
‫چون گوشیش رو توی پاسگاه جا گذاشته.
‫چطور می‌تونیم گیرش بیاریم؟ ‫نمی‌دونیم حالش خوبه یا نه.
‫چرا نبش قبر کرد؟
‫چرا فرار کرد؟
‫دارم دیوانه می‌شم.
‫چی شد؟ تعجب کردی، نه؟
‫نه، این کار سروان ساره هست.
‫مطمئنم. آقا اطلس همچین کاری نمی‌کنه.
‫این تنها توضیح ممکنه.
‫- ساره اون رو برد و تمام. ‫- آره.
‫می‌تونست نه بگه.
‫با هم فرار کردن.
‫عکس‌ها ظاهر شدن،
‫آدم‌ها مردن، علاوه بر این،
‫برادرش، پدرش...
‫چه خبره؟
‫دیدی؟ حالا تو داری می‌خوری. آفرین.
‫باهوش شدی.
‫ماهر، پوشه دست توئه؟
‫هر چی ساره پیدا کرده، جمع کن. ‫تحلیلشون کن.
‫فوزی با ساره کار می‌کرد.
‫الان با تو کار می‌کنه.
‫بیا داخل.
‫با من کار داشتید، قربان؟
‫آره، می‌خواستم بدونم...
‫- حال مراد چطوره؟ ‫- پیشش بودم.
‫هنوز همونطوریه.
‫ماهر،
‫این قضیه رو هر طور شده، ‫هر چه زودتر حل کن.
‫نگران نباش رئیس.
‫فوزی.
‫با اجازه.
‫برو پیداشون کن.
‫قفله.
‫بازش کن.
‫پیداش کردم، ساره.
‫اسم برادرم تامر توپراک بود.
‫«فامیل خانواده‌ای که به فرزندی قبولش کرد.»
‫«صفیه دوغان.»
‫پس، اسمش تامر دوغانه.
‫اطلاعاتی درباره خانواده‌ای که ‫به فرزندی قبولش کرده، وجود داره؟
‫ازمیر، چشمه.
‫بیا بریم.
‫باشه.
‫رابطه شما با تامر دوغان چیه؟
‫من برادرشم.
‫خیلی متاسفم.
‫یک ماه پیش اون و خانواده‌ش رو به خاطر ‫مسمومیت با گاز طبیعی از دست دادیم.
‫نمی‌دونستیم برادر داره.
‫[تامر دوغان]
‫چه زندگی‌ای...
‫ازدواج کرد، بچه‌دار شد.
‫بعد من حتی نمی‌دونستم.
‫نشت گاز توی این قرن ممکنه؟
‫ساره، من خسته شدم.
‫یه هتل انتخاب کن، ‫بریم یه کم استراحت کنیم.
‫نه، هتل نه.
‫همون لحظه که کارت شناساییمون رو بدیم ‫پیدامون می‌کنن.
‫هتل ممنوع.
‫وبسایت‌های...
‫اجاره خونه چطور؟
‫آره، ایده خوبیه.
‫شماره شناسایی دوروک ‫و شماره کارت اعتباریش رو حفظ شدم.
‫نظرت چیه؟
‫به نظر خوب میاد،
‫بریم یه کم استراحت کنیم.
‫چند دست لباس نو هم لازم داریم.
‫مخصوصاً برای تو، اطلس.
‫- بیا توجه جلب نکنیم. ‫- باشه.
‫این طرف.
‫اینم کلیدتون، ‫اگه چیزی لازم داشتین بهم زنگ بزنین.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫می‌رم دوش می‌گیرم.
‫خیار می‌خوای؟
‫باشه.
‫بفرما.
‫ممنون...
‫این چیه؟
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫- یه خونه در چشمه اجاره کردم. ‫- چطور؟
‫- اطلس! ‫- اطلس!
‫این خوبه؟
‫چیه؟ بامزه نیست؟
‫بیا اسمش رو سوغاتی بذاریم.
‫همین کار رو بکنیم.
‫گفتی بوی من آشنا بود.
‫مثل خودت.
‫مثل خودم.
‫فکر کنم قبلا اینجا اومده بودم.
‫برای یه جلسه عکاسی بود؟
‫ساحل و اینجا آشناست.
‫شاید اومده بودی
‫ولی هیچی یادت نمیاد.
‫الان توی شهر چشمه‌ایم، اطلس.
‫همه ساحل‌ها شبیه هم هستن.
‫درسته.
‫همه چی به گند کشیده شد.
‫اوهوم.
‫آره.
‫کاش می‌تونستم برادرم رو پیدا کنم.
‫عالی می‌شد.
‫آره.
‫آدم‌هایی که نمی‌شناسیم مدام می‌میرن.
‫تو می‌شناسی‌شون.
‫همه‌شون رو می‌شناسی.
‫ولی کی داره این کار رو می‌کنه؟
‫شاید ما این کار رو کردیم.
‫از کجا می‌دونی؟
‫حدس می‌زنم منگ شدی.
‫خب، تو نشدی؟
‫من همیشه منگم.
‫همیشه.
‫اگه تو یه قضیه خلاف با هم آشنا نمی‌شدیم،
‫عاشقم می‌شدی.
‫آدم بامزه‌ای هستم.
‫مطمئنم که همینطوره.
‫جدی می‌گم. جدی گفتم.
‫نیمه دژاوو.
‫- چی؟ ‫- اوهوم.
‫- نیمه دژاوو چیه؟ ‫- نیمه دژاوو.
‫نیمه دژاوو چیه؟
‫داری از خودت درش میاری.
‫اگه دژاوو یعنی
‫یه چیزی دو بار اتفاق می‌افته،
‫نیمه دژاوو یعنی یه چیزی مشابه.
‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫امروز همین رو تجربه کردم.
‫بعضی چیزها
‫آشنا به نظر می‌رسیدن.
‫ولی من مثل تو نیستم.
‫حافظه خوبی دارم.
‫- هیچوقت فراموش نمی‌کنم. ‫- منم حافظه خوبی دارم.
‫- مزخرف نگو. ‫- جدی.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫تو هیچی یادت نمیاد.
‫کاش تو یه زمان دیگه با هم آشنا می‌شدیم.
‫اگه تو زمان دیگه‌ای آشنا می‌شدیم، ‫اصلاً با هم کنار نمیومدیم.
‫صبح بخیر.
‫آماده شو، یک ساعت دیگه می‌ریم.
‫یه چای دیگه می‌خوای؟
‫آره.
‫می‌شه دو تا چای بیارین؟
‫چای، دو تا.
‫اطلس؟
‫اطلس.
‫پسرم.
‫ساره.
‫خب شما دوتا آشتی کردید.
‫با هم ازدواج کردید؟
‫ازدواج؟ نه، ازدواج نکردیم.
‫مهم نیست،
‫همدیگه رو پیدا کردید.
‫یه روزی ازدواج می‌کنید.
‫دلم براتون تنگ شده بود بچه‌ها.
‫شادی از وجودتون می‌بارید.
‫هنوز هم عکاسی؟
‫شما چطور ما رو می‌شناسی؟
‫داری شوخی می‌کنی ساره؟
‫نه، جدی می‌گم.
‫چطور ما رو می‌شناسی؟
‫باهام بیاید.
‫یالا، بلند شید.
‫اون رو فراموش کردید؟
‫بله برادر؟
‫اطلس، سلام.
‫سروان ساره پیش توئه؟
‫آره.
‫یک لحظه.
‫صدات رو می‌شنوه.
‫ساره، متاسفم.
‫قضیه رو دارن از مطبوعات پنهون می‌کنن.
‫مراد
‫خودکشی کرد.
‫تسلیت می‌گم.
‫«ترجمه از خشایار»