‫«ترجمه از زهرا فرزین»
‫این دیگه چیه؟
‫[قسمت ششم: پودینگ انجیر]
‫مراد هیچ‌وقت منو تنها نذاشت...
‫ولی من تنهاش گذاشتم.
‫آخه چرا باید خودکشی کنه؟
‫خودتو سرزنش نکن.
‫این موضوع هیچ ربطی به تو نداره.
‫چرا نداره؟
‫پس این چیه؟ ما کنار همیم.
‫دقیقاً وایستادیم کنار همدیگه.
‫چطوری این کار رو کردن؟
‫ممکنه عکسو فتوشاپ کرده باشن؟
‫می‌تونی بفهمی؟
‫چاپ شده، باید بررسیش کنم.
‫ولی...
‫واقعی به نظر میاد.
‫واقعی؟
‫اطلس، آخه چطور ممکنه واقعی باشه؟
‫پس چرا تو رو نمی‌شناسم؟ ‫چرا هیچی ازت یادم نمیاد؟
‫منم دقیقاً همین حالو دارم.
‫به عکس که نگاه می‌کنم، ‫انگار حافظه‌م پاک شده.
‫یعنی هردومون با هم حافظه‌مونو از دست دادیم؟
‫اونم یهویی؟
‫بهت گفتم که بوی عطرت برام آشناست.
‫شاید ما قبلاً اینجا بودیم.
‫شاید به‌خاطر همینه.
‫بیا اول باهاش حرف بزنیم، ‫ازش بپرسیم ببینیم چی می‌دونه.
‫چرا بازش نکردی؟
‫فکر کردم برای آقا اطلس اومده.
‫- روش نوشته اطلس؟ ‫- نه، ننوشته.
‫- شرط می‌بندم توش یه حلقه فیلمه. ‫- پس بیا بازش نکنیم.
‫نه، مجبوریم بازش کنیم.
‫مطمئنید؟
‫لعنتی!
‫بیا ببریمش پیش پلیس. ‫اونا بررسیش می‌کنن.
‫اگه خودمون تو عکس باشیم چی؟ ‫پلیسا که بهمون نمی‌گن.
‫چرا باید ما توش باشیم آقا دوروک؟ ‫ما که هیچ ربطی به این قضیه نداریم.
‫چرا برادرِ اطلس مُرد، ملیس؟
‫مگه از ما بهش نزدیک‌تر بود؟ نه نبود.
‫باشه، ولی ما هیچ ربطی بهش نداریم. ‫فکر نکنم ما توش باشیم.
‫می‌تونی ظاهرش کنی؟
‫آره.
‫می‌تونم.
‫پدر جان، ما چند وقته اینجاییم؟
‫سه، شاید هم چهار هفته.
‫خودت بهش می‌گفتی مرخصی روحی روانی.
‫حتی یه روز کارت پلیست رو هم پیدا کردم.
‫همون‌موقع اینو بهم گفتی.
‫من هم اون‌موقع اینجا بودم، نه؟
‫خب، الان که نشستم اینجا ‫و دارم براتون توضیح می‌دم.
‫پسرم، تو عکاسی و تو هم پلیسی.
‫شوخی که نمی‌کنی، نه؟
‫چرا باید شوخی کنم عزیزم؟
‫همین‌جا وایستا.
‫می‌خوام یه چیزی برات بفرستم.
‫ببینم اینو یادت میاد یا نه.
‫امیدوارم منو دست ننداخته باشی.
‫یکی حافظه‌مونو پاک کرده.
‫- آفرین، پرونده رو حل کردی. ‫- توضیحی براش داری؟
‫- این چیه؟ ‫- پودینگ انجیرِ عمو زکی.
‫نوش جان.
‫جدی می‌گفت. برامون دسر فرستاده.
‫از همون اولش جدی بود. ‫عکسامون روی دیواره.
‫چی‌کار کنیم؟ بخوریمش؟
‫دوروک، لینک رو چک کردی؟
‫عکسای خیلی قشنگی توشه. ‫آدمای اینجا خیلی اصیلن.
‫عکسام فوق‌العاده‌ شده.
‫شاید یه نمایشگاهی زدیم.
‫- یه پولی هم گیرمون میاد. نه؟ ‫- باز شروع کرد.
‫چی داری می‌گی؟
‫تعطیلاتت رو که رفتی. ‫دیگه برگرد استانبول.
‫حالا کارهات رو دزدیده که دزدیده، ‫مگه چی شده؟
‫دوربین رو که گرفتی. ‫عکسای بهتری می‌گیری.
‫دیگه همه فهمیدن نیهان چه‌جور آدمیه.
‫من چی می‌گم، تو چی می‌گی!
‫تو عکسا رو ببین، ‫بعداً با هم حرف می‌زنیم، خب؟
‫داره بهمون کلی پیشنهاد کار می‌شه. ‫مدام سراغت رو می‌گیرن.
‫همه حقیقت رو می‌دونن.
‫می‌بینمت دوروک. خداحافظ.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون، مرت.
‫داداش، انگار قصد رفتن نداری. ‫خیلی از اینجا خوشت اومده.
‫اگه نمی‌خوای، می‌تونم برم.
‫نه بابا، این‌طوریا هم نیست.
‫مجبور نیستی بری.
‫- اینجا محشره. ‫- آره واقعاً.
‫از اوستا زکی پودینگ انجیر سفارش دادیم.
‫- یکی برات میارم، مهمون من. ‫- بیار.
‫همین الان.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫پودینگ انجیر دارین؟
‫خوش اومدین، بله، حتماً.
‫یه پودینگ انجیر ‫با یه قهوه ترک می‌خواستم.
‫حتماً، همین الان.
‫داداش، هنوز نخوردیش.
‫- فرصت نشد. ‫- آخ، خدا رو شکر.
‫- خراب شده؟ ‫- نه، نشده.
‫منظورم اینه که...
‫- میز پشتی‌م. ‫- خب؟
‫پودینگ انجیر سفارش داده.
‫می‌تونیم اینو بدیم به اون؟
‫آره.
‫- آره. ‫- باشه.
‫- اینا رو هم بده. ‫- اینا چیه؟
‫- این لطف رو در حقم بکن. ‫- باشه.
‫ببخشید.
‫قضیه چیه؟
‫دسر و چندتا عکس فرستادی؟
‫داشتی نگام هم می‌کردی. ‫جریان چیه؟
‫اگه مزاحمتون شدم، عذر می‌خوام.
‫من دسر رو نفرستادم. مال خودم بود.
‫گفتن این آخریشه، ‫شما هم یکی سفارش داده بودین.
‫منم دادمش به شما.
‫عکسا رو فرستادم ‫چون شما توشون هستین.
‫چی؟
‫اینجا بشینم.
‫پس توی این عکسا هستم.
‫بذار نگاشون کنم. من...
‫من یکی از این بچه‌هام؟ نه. کاش بودم.
‫من کجام؟ خودمو نمی‌بینم که.
‫- بفرمایید. نوش جان. ‫- ممنون.
‫اینجا، ایناهاش. ببین.
‫من داشتم اینجا عکس می‌گرفتم...
‫- خب؟ ‫- تو تمام عکسا...
‫شما اون پشتین. نگاه کنید.
‫اینا مال روزای مختلفه.
‫ببین، اینجا هم هستی.
‫اینجا هم همین‌طور.
‫اینجا هم.
‫- یعنی می‌خوام بگم... ‫- منحرفی چیزی هستی؟
‫نه، نیستم.
‫کاملاً اتفاقی بود. ‫برای همین دارم بهت می‌گم.
‫همه‌جا دارم باهات روبه‌رو می‌شم.
‫یعنی می‌گی قسمته؟
‫من همچین حرفی نزدم.
‫ببخشید.
‫- می‌شه بیای اینجا؟ ‫- مرت.
‫اومدم، بله؟
‫می‌شه یه قاشق به من بدین؟
‫حتماً.
‫خدمت شما.
‫می‌گم اینجا خیابونای قشنگی داره. ‫داشتم می‌رفتم بگردم.
‫اگه دوست داری تو هم بیا.
‫بعدِ خوردنِ دسر، ‫در موردش تصمیم می‌گیرم.
‫کم‌کم دارم می‌شناسمت.
‫یه کوچولو. اینکه کِی حرف می‌زنی؟
‫کِی سکوت می‌کنی؟
‫کِی می‌خندی؟
‫کِی اصلاً نمی‌خندی؟
‫هنوز چندتا تیکه از پازل کمه.
‫مثلاً هروقت در مورد گذشته حرف می‌زنیم...
‫همه‌چیز برات تار و مبهمه.
‫دوست ندارم در مورد گذشته‌م حرف بزنم.
‫در مورد شغلم هم دوست ندارم چیزی بگم.
‫اصلاً چی باید بهت بگم؟ ‫آدم جالبی نیستم.
‫زندگی رنگارنگ و پرهیجانی ندارم.
‫اشکالی نداره.
‫در مورد گذشته‌های دورت حرف می‌زنیم.
‫مثلاً بچگیت.
‫پس باید دراز بکشم ‫و چشمامو ببندم.
‫شاید.
‫برات از داستانای دوران بلوغم می‌گم.
‫حتماً.
‫تو هم دست‌کمی از من نداری. ‫تو هم مرموزی.
‫یه چیزهایی هست که نگفتی.
‫چرا انقدر مهربونی؟
‫خودت این‌طوری هستی یا اینکه زندگی...
‫مجبورت کرده این‌طوری باشی؟
‫راستش یه اتفاقاتی افتاده.
‫زندگی باهام مهربون نبوده.
‫برای همین تصمیم گرفتم ‫با آدمای دور و برم مهربون باشم.
‫از دوست داشتن و دوست داشته شدن می‌ترسم.
‫می‌ترسیدم.
‫ولی وقتی به تو نگاه می‌کنم...
‫دیگه نمی‌ترسم.
‫پس می‌خوای بذاری دوستت داشته باشم.
‫ولی بیا روش اسم نذاریم، ‫همین‌جوری خوبه.
‫روش اسم نذاریم.
‫همین‌طوری حالمون خوبه.
‫داره اثر می‌کنه.
‫باید یه آبی به سر و روم بزنم.
‫چطور پیش رفت؟
‫بهش پیشنهاد دادی؟
‫نه، حلقه نخریدم.
‫دیروز به فکرم رسید ‫که باید این کار رو بکنم.
‫تازه بهم گفت ‫که نباید روی رابطه‌مون اسم بذاریم.
‫عجله کردم عمو زکی؟
‫وقتی عاشق باشی، ‫دیگه تند و کند بودن معنی نداره پسرم.
‫هر حسی که توی دلت داری، ‫همون درسته.
‫«متأسفم، من مثل تو شجاع نیستم. ساره.»
‫- ساره. ‫- یادم اومد.
‫تو رو یادم اومد.
‫- دماغت داره خون میاد. ‫- یادم اومد.
‫تو رو یادم اومد.
‫یادم اومد.
‫ساره!
‫ساره، وایستا!
‫ساره، صبر کن! ‫بهم بگو چی شده. ساره!
‫ساره!
‫بین ما چه اتفاقی افتاده؟
‫چطور تو رو یادم نمی‌اومد؟
‫تو چطور منو یادت نبود؟
‫معذرت می‌خوام.
‫برای چی؟ بهم بگو چی شده.
‫تقصیر تو نیست.
‫فکر نمی‌کنم تقصیر تو بوده باشه.
‫من مثل تو شجاع نیستم.
‫تو شجاع نیستی؟
‫من مگه چی‌کار کردم که شجاعم؟
‫تو هیچی یادت نمیاد؟
‫یادت نیست؟
‫ما اینجاییم.
‫قدم می‌زنیم.
‫می‌ریم بازار، من ازت عکس می‌گیرم.
‫من خوشحالم.
‫عاشقتم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫همه‌ش همین؟
‫چیز دیگه‌ای یادت نمیاد؟
‫اون خونه.
‫ما توی یه خونه‌ایم.
‫چیز دیگه‌ای از اون خونه یادت نمیاد اطلس؟
‫- یادت نمیاد؟ ‫- اون مَرده بهم گفت.
‫اون‌قدر عاشق هم بودیم ‫که می‌خواستیم ازدواج کنیم.
‫من تَرکت کردم.
‫توی اون خونه رهات کردم.
‫فقط گذاشتم و رفتم.
‫همون‌جا ولت کردم.
‫من آدم خوبی نیستم، خیلی بَدَم.
‫من تَرکت کردم!
‫بیا اینجا. ببین، قراره خیلی عالی بشه.
‫فقط پاشو بیا اینجا، خب؟ می‌بینمت.
‫فعلاً خداحافظ.
‫یه‌سری زنگ زدن. گفتم اطلس مریضه.
‫یه عکاس پیدا کردم.
‫از این قضیه خوشش نمیاد.
‫الان نمی‌تونیم به این چیزها فکر کنیم.
‫باید همین الان به اطلس خبر بدیم.
‫شماره اونجا رو دارم ‫ولی احتمالاً پلیس داره شنود می‌کنه.
‫- اوهوم. ‫- باید...
‫یه راه دیگه پیدا کنیم تا باهاش حرف بزنیم.
‫باشه، بیا بهش ایمیل بزنیم.
‫- ایمیل؟ ‫- اوهوم.
‫فکر خوبیه.
‫عکسا رو هم براش بفرست.
‫- باشه. ‫- اونا رو هم بفرست.
‫باشه، الان انجامش می‌دم.
‫چی‌کار باید بکنیم؟
‫اتفاق‌های بدی داره می‌افته.
‫آخه اگه ساره به قتل‌ها ربط داشته باشه ‫و ما ندونیم چی؟
‫امکان نداره. ‫من از همون اول باهاش بودم.
‫پس چرا فرار کرد؟
‫به‌خاطر اینکه ساره اونجا بود، ‫ننداختنش توی سلول.
‫منم بودم همین کار رو می‌کردم.
‫اون یه پلیسه.
‫مطمئنم یه توضیح قانع‌کننده براش هست.
‫اون مردی که ما بهش می‌گیم اطلس...
‫برادرشو نبش قبر می‌کنه. ‫ساره هم کنارش وایمیسه.
‫۲۰ دقیقه بعدش مادرش میاد اینجا ‫و می‌گه شوهرشو کشته.
‫اینا عادیه؟
‫رئیس، با در نظر گرفتن اینکه یه عکاس ‫یه‌سری عکس به دستش می‌رسه...
‫و آدمای توی اون عکسا می‌میرن،
‫چیزی که اینجا عادی نیست،
‫دست داشتن ساره تو این قضیه‌ست.
‫اگه دستگیر بشه ‫که نمی‌تونه پرونده رو حل کنه.
‫می‌تونست همین رو بگه.
‫می‌تونستیم با دادستان صحبت کنیم.
‫حتماً داره یه سرنخی رو دنبال می‌کنه.
‫باشه.
‫یه روز صبر کنین، ‫بعد حکم بازرسی بگیرین.
‫مقامات بالا چیزی در موردش نمی‌دونن.
‫هیچ‌کدوم از این حرف‌ها ‫از این اتاق بیرون نمی‌ره، خب؟
‫فکر کنم امروز باهامون تماس بگیره.
‫چشم، رئیس.
‫فوزی، فیلمای دوربین اتاقی که ‫مراد توش بود رو بگیر
‫و بررسی‌شون کن.
‫- اگه چیز عجیبی دیدی بهم بگو. ‫- چشم، رئیس.
‫چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫راستش...
‫در مورد اطلسه.
‫اطلس؟
‫سلام، آقا انیس.
‫اطلس کجایی؟ حالت خوبه؟ ‫این شمارۀ کیه؟
‫قضیه پیچیده‌ست.
‫ذهنم خیلی درگیره.
‫می‌خواستم باهاتون تماس بگیرم.
‫یه‌سری تیکه‌هایی از گذشته ‫مدام داره میاد تو ذهنم.
‫چیزهایی که اصلاً یادم نمیاد.
‫برای هر چیزی یه راه‌حلی هست اطلس. ‫نگران نباش.
‫چه‌جور تیکه‌هایی از گذشته؟
‫مثلاً برادر واقعیم.
‫تازه برادرتو از دست دادی. ‫طبیعیه که این حسو داشته باشی.
‫نه، این‌طوری نیست.
‫من یه چیزی فهمیدم، خب؟
‫از وقتی اینو فهمیدم این‌طوری شدم.
‫انگار چیزهایی که می‌دونستم واقعی نیستن ‫و یه واقعیت دیگه وجود داره...
‫توی ناخودآگاهم.
‫داروهاتو می‌خوری؟
‫- نه. ‫- آخه چرا اطلس؟ چرا؟
‫اگه قرصاتو نخوری، ‫برمی‌گردیم سر خونه اول.
‫نباید پشت‌گوش بندازیش.
‫- این‌جوری حالم بهتره. ‫- آره، اولش این‌طوریه.
‫ولی بعدش یهو کنترلتو از دست می‌دی.
‫لطفاً قرصاتو بخور، خب؟
‫پیش ساره‌ای؟
‫جاتون امنه؟
‫پول لازم ندارین؟ ‫اگه حالت خوب نیست می‌تونم بیام پیشت.
‫- کجایین؟ ‫- نه، نه.
‫نباید بهت بگم.
‫به‌خاطر خودته.
‫نمی‌خوام اگه کسی ازت چیزی پرسید، ‫بیفتی تو دردسر.
‫اطلس، باز داری فرار می‌کنی.
‫لطفاً دیگه نگران من نباش، خب؟
‫من می‌خوام ازت محافظت کنم. ‫می‌تونم کمکتون کنم.
‫خودت اینو می‌دونی، پس بذار کمکت کنم.
‫چون فرار کردی، همه فکر می‌کنن مقصری.
‫- کجایی؟ ‫- دیگه باید برم.
‫- بعداً حرف می‌زنیم. ‫- اطلس!
‫کی بود اطلس؟ چرا بدون اینکه ‫به من بگی کاری می‌کنی؟
‫آقا انیس بود. ‫ماه‌هاست که داره بهم روحیه می‌ده.
‫آقا انیس مشاور اداره پلیسه.
‫من همه‌چیز یادمه، خب؟
‫اینجا رو، تو رو. اینکه چرا ترکت کردم. ‫یادمه چرا اومدم اینجا.
‫ولی چرا الان باید یادم بیاد؟
‫من فقط یه تیکه‌هاییش یادمه.
‫- چرا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫خب؟ ولی یه چیزی عجیبه، ‫این طبیعی نیست.
‫بدون اینکه به من بگی با هیچ‌کس حرف نزن.
‫اگه انیس شماره‌مون رو بده به پلیس، ‫می‌تونن ردیابی‌مون کنن.
‫باید از شر این گوشی خلاص بشیم.
‫بریم.
‫سلام، روز بخیر. ‫هندونه کیلویی چنده؟
‫ما عمده‌فروشیم.
‫آها. روز خوش.
‫- مطمئنی می‌رن آنتالیا؟ ‫- پشت تلفن شنیدم.
‫این‌جور جاها واقعاً آدما رو آروم می‌کنه.
‫- بله. ‫- عادت شده، ببخشید.
‫وقتی آروم باشی، ‫مغزت دست از جنگیدن برمی‌داره
‫و احساس خطر کمرنگ می‌شه.
‫یه‌سری جاها طوری طراحی شدن که ‫به مغزمون این پیامو بدن:
‫«نترس. اعتماد کن.»
‫برای همین، محیط هم ‫به اندازۀ خودِ درمان مهمه.
‫واقعاً آدم باید بیاد.
‫باید حرف بزنه.
‫انگار آدم آروم می‌شه، ‫ولی من از این عادتا ندارم.
‫به نظرم باید داشته باشی.
‫برگردیم سر بحث خودمون.
‫قبلاً در موردش حرف زدیم، ‫ولی شاید یه چیزی رو از قلم انداختیم.
‫آخه چرا ساره باید با این آدم فرار کنه؟
‫چه اتفاقی می‌تونه بینشون افتاده باشه؟
‫این اطلس دمیرجی کیه؟
‫عالی شد.
‫با دخترا هم هماهنگ کردم.
‫- ولش کن. ‫- اونا منتظرن.
‫دخترا رو بی‌خیال.
‫این یارو کیه؟
‫ببخشید.
‫جلوی پات رو نگاه کن.
‫ببخشید، داشتم عکس می‌گرفتم.
‫چرا تنه می‌زنی؟
‫عمدی نبود. ببخشید.
‫با یه دوربین راه افتادی، ‫چشم‌چرونی می‌کنی؟
‫ای بابا. گفتم که.
‫- سوء تفاهم شده. ‫- گور بابای سوء تفاهم.
‫بیا اینجا ببینم.
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫آروم بگیر!
‫بیا اینجا.
‫چه خبرتونه؟
‫سه نفری ریختین سر یه نفر؟
‫- آخ، لعنتی! ‫- بریم!
‫- پلیس!
‫آخ، لعنتی. آروم.
‫بشین اینجا. بیا، بشین.
‫- لعنتی. ‫- خوبم، عمیق نیست.
‫چرا خودتو قاتی کردی؟ ‫چرا پریدی وسط؟
‫- کثافت‌ها در رفتن؟ ‫- آره. بی‌شرفا.
‫توی بیمارستانِ خودمونیم.
‫کیفتو گشتم ‫تا به خانواده‌ت خبر بدم.
‫کارتِ اینجا رو پیدا کردم، ‫برای همین آوردمت اینجا.
‫بعد دعوا گفتم حالم خوبه، ‫ولی فکر کنم خوب نیستم.
‫نه خب، اون‌قدرها هم بد نیستی، خوبی.
‫یه چندتا بخیه خوردی، همین.
‫کاش قاتیِ دعوا نمی‌شدی. ‫یه چندتا مشت دیگه بهشون می‌زدم، تموم می‌شد.
‫قیافه‌شون به این نمی‌خورد که ‫با چندتا مشت بی‌خیال بشن.
‫ولی حق با توئه.
‫باید می‌ذاشتم کتک بخوری ‫و از دور تماشات می‌کردم.
‫بفرما، اینم از نتیجۀ قهرمان‌بازیِ من.
‫عاشق هوک راستت شدم. ‫عین دوران اوج «مایک تایسون» بودی.
‫دمت گرم. اگه تو نبودی،
‫الان من روی این تخت خوابیده بودم.
‫استاد، بیدار شدین.
‫بله، بیدارم.
‫ببخشید.
‫الان بهتون یه مسکن می‌زنم.
‫دکتر احمد برای معاینه بخیه‌هاتون میاد.
‫بعدش باهاشون صحبت می‌کنین.
‫امیدوارم زودتر خوب بشین.
‫ممنون، تولای.
‫شما دکتری؟
‫روان‌پزشکم.
‫تو چی؟
‫عکاسی یا فقط یه سرگرمیه؟
‫آره.
‫عکاسم، ولی چند ماهیه از کار فاصله گرفتم.
‫شغل ما خیلی پیچیده‌ست.
‫منم که افسرده بودم.
‫شاید بشه گفت سندرم فرسودگی شغلی،
‫ولی من... در حقم نامردی شد.
‫قاتی کردم، زدم بیرون.
‫کلمۀ افسرده رو یادم می‌مونه.
‫وقتی بهتر شدم می‌تونیم در موردش حرف بزنیم. ‫نظرت چیه؟
‫نه.
‫لازم نیست.
‫اتفاق‌های زیادی تو زندگی می‌افته.
‫با گذشت زمان شاید فراموششون‌ نکنی،
‫ولی دیگه بهشون فکر هم نمی‌کنی.
‫همین کافیه.
‫زندگی همینه دیگه.
‫حالا که این‌طوری گفتی، ‫منم به‌عنوان یه انسان،
‫کنجکاو شدم بدونم چه اتفاقی برات افتاده.
‫خدا بد نده.
‫- ممنون. ‫- سلام، روز بخیر.
‫- ممنون. ‫- استاد انیس، چی شده؟
‫اجازه بدین پرونده‌تون رو چک کنم.
‫بیشتر از این مزاحمتون نمی‌شم.
‫حرف زدیم ولی آشنا نشدیم.
‫من اطلسم. اطلس دمیرجی.
‫آممم...
‫انیس کاراجااوغلو.
‫- خوشوقتم، اطلس. ‫- منم همین‌طور.
‫ممنون.
‫- می‌تونم ازتون عکس بگیرم؟ ‫- باشه.
‫خیلی‌خب.
‫ممنون.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- خدانگهدار. ‫- خداحافظ.
‫- امیدوارم زودتر خوب بشین. ‫- ممنون.
‫- ریشه موها، «حسرت». ‫- اوهوم.
‫خوبه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خب.
‫یه‌کم بچرخین.
‫- این‌طرفی؟ ‫- بله.
‫- خوبه؟ ‫- عالیه.
‫غافلگیر شدی؟
‫آره.
‫خوشحالم شدم.
‫عکاسی برای مصاحبه ‫تخصص من نیست، ولی...
‫تخصص منم نیست.
‫وقتی ازم عکس می‌گیرن، معذب می‌شم.
‫ولی بعدش یاد تو افتادم. ‫بعد رفتم کاراتو دیدم.
‫دروغ چرا، سبک متفاوتی داری.
‫از جزئیات فنیش سر در نمیارم.
‫ولی عکسات احساس دارن، اطلس.
‫برای همین می‌خواستم با تو کار کنم. ‫و اونا هم باهات تماس گرفتن.
‫خیلی ممنونم.
‫تا حالا همچین بازخوردهایی ‫در مورد کارم نگرفته بودم.
‫این برای منم یه‌جور بازگشت به کاره.
‫حالا دو برابر بهت بدهکارم.
‫نه. این حرف‌ها رو نزن. ‫تو هیچ بدهی‌ای به من نداری.
‫حالا که پیش همیم، ‫بیا اون صحبتمونو دیگه عقب نندازیم.
‫نظرت چیه؟
‫حتماً. آره.
‫ولی من تو جلسات مشاوره استرس می‌گیرم.
‫به چشم یه جلسه بهش نگاه نکن. ‫قرار نیست جلسه باشه.
‫هر چی دوست داری بهم بگو. ‫اینکه دوباره بیای هم تصمیم خودته.
‫اگه بیای، در واقع پولی که ‫برای این عکاسی دادم رو پس می‌گیرم.
‫خیلی‌خب، بیاید ادامه بدیم.
‫بچه‌ها آماده‌اید؟
‫توی استانبول حوصله‌م سر رفته بود.
‫احساس خفگی می‌کردم.
‫همه‌چیز برام ساختگی و غیرواقعی شده بود.
‫آدما، رابطه‌ها، ‫همه‌ش دنبال موفقیت دویدن.
‫سخته.
‫‌بار سنگینیه.
‫برای همین رفتم چشمه.
‫خارج از فصل مسافرت خیلی قشنگه.
‫بعدش یه معجزه شد، اونو دیدم.
‫خشن بود، سرسخت بود.
‫ولی قلبش مهربونه.
‫اول توی عکسا ‫موهاش، سرش، دستاش و پاهاش بود.
‫خیلی سریع پیش رفت.
‫خیلی خوشگل بود.
‫عاشق شدم.
‫صبح روزی که می‌خواستم ‫بهش پیشنهاد ازدواج بدم...
‫با یه یادداشت تَرکم کرد و رفت.
‫یه تیکه از قلبمو هم با خودش برد.
‫می‌خوای اسمشو بهم بگی؟
‫ساره.
‫اسمش ساره‌ست.
‫- خوش اومدین آقا انیس. ‫- ممنون.
‫- رئیس متین منتظرتونه. از این‌طرف. ‫- ممنون.
‫بیا تو.
‫- آقا انیس اومدن رئیس. ‫- بگو بیاد تو.
‫- خوش اومدین. ‫- ممنون.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫بفرمایید.
‫اول از همه، از تمام کارهایی که
‫- تا امروز کردین ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫کار کردن با آدمایی مثل شما آقا انیس،
‫برای همکارای من خیلی آموزنده بوده.
‫چندین ماهه دارم باهاتون کار می‌کنم.
‫می‌شه دیگه فقط انیس صدام کنی؟
‫باشه، حتماً.
‫پس تو هم دیگه به من نگو رئیس.
‫بهم بگو متین.
‫قبوله.
‫خب،
‫وقتی پشت تلفن در مورد ساره حرف زدی، ‫تعجب کردم.
‫ساره یکی از مأمورهای مهم سازمانه.
‫خیلی ماهر و باهوشه.
‫ولی اون اتفاق خیلی روش تأثیر گذاشت.
‫از وقتی نامزدش فوت شد...
‫خیلی شرایط سختیه.
‫آره، واقعاً سخته.
‫برام عجیبه تو چطور در مورد ساره فهمیدی.
‫چند روز پیش چند نفر ‫در مورد یه پرونده کمک می‌خواستن.
‫وقتی چندبار گفتن:
‫«کاش سروان ساره اینجا بود.»
‫کنجکاو شدم این سروان ساره کیه.
‫بعدش از این اتفاقات باخبر شدم.
‫توی سن کم آسیب روحی بزرگی دیده.
‫شرایط راحتی نیست، خیلی سخته.
‫اگه آدما بعد از همچین اتفاقاتی ‫کمک حرفه‌ای نگیرن،
‫ممکنه جونشون رو از دست بدن، ‫چه برسه به شغلشون.
‫برای همین می‌خواستم به سروان ساره مشاوره بدم ‫و کمکش کنم برگرده سر کارش.
‫کار خوبی کردی. ممنون.
‫اینجا همه منتظرن تا ساره ‫برگرده سر کارش.
‫امیدوارم بتونیم با یه گزارش خوب ‫هرچه زودتر برش گردونیم.
‫نگران نباشید، تمام تلاشمو می‌کنم.
‫ممنون.
‫بیا تو.
‫رئیس.
‫ساره، بیا تو.
‫انیس کاراجااوغلو، مشاور ما.
‫ساره.
‫- خوشوقتم. ‫- ساره بایکال هستم.
‫اطلس خیلی زود به هم می‌ریزه.
‫نگران عکسایی بود که پیدا کرده بود.
‫فکر کردم صحبت با یه متخصص ‫شاید آرومش کنه.
‫برای همین فرستادمش پیش ساره.
‫ولی اگه بینشون اتفاقی افتاده، ‫من بی‌خبرم.
‫اونا همچین چیزی بهم نگفتن.
‫تا جایی که می‌دونم، ‫هردوشون قلبشون شکسته.
‫می‌تونی حدس بزنی کجا رفتن؟
‫نه، حدسی ندارم.
‫- ولی می‌تونی پیداشون کنی. ‫- چطوری؟
‫بیست دقیقه پیش از یه شماره ناشناس ‫بهم زنگ زد.
‫کجا بودن؟
‫پرسیدم ولی نگفت.
‫ای بابا، انیس. ‫چرا زودتر بهم نگفتی؟
‫- ای بابا! ‫- حق با توئه.
‫مطمئن نبودم باید بهت بگم یا نه.
‫این شماره‌ست. تماس تصویری بود.
‫ببین متین، قبلاً هم بهت گفتم.
‫اطلس کسی رو نمی‌کشه.
‫ولی ساره آدم پیچیده‌ایه.
‫می‌دونم ساره برات مهمه. ‫برای منم هست.
‫خیلی تلاش کردم برش گردونم سر کار.
‫ولی از کارهایی که ممکنه بکنه می‌ترسم.
‫منظورم اینه که شاید به‌جای ساره ‫باید از اطلس محافظت کنیم.
‫ممکنه ساره مقصر باشه.
‫اطلس چی‌کار داری می‌کنی؟ ‫اون تبلت رو از کجا آوردی؟
‫مال صاحب‌خونه‌ست. ‫می‌خوام ایمیلامو چک کنم.
‫یعنی چی می‌خوام ایمیلامو چک کنم؟
‫ما که راه ارتباطی برامون نمونده.
‫اگه اتفاقی بیفته، ‫ملیس و دوروک بهم ایمیل می‌زنن.
‫- ملیس یکی فرستاده. ‫- چی نوشته؟
‫آقا اطلس، فوری.
‫یه حلقه فیلم دیگه به دستمون رسید. ‫من و آقا دوروک ظاهرش کردیم.
‫چندتاشو براتون می‌فرستیم، ‫بعد می‌بریمشون اداره پلیس.
‫یعنی چی؟ بازش کن.
‫چی‌کار می‌کنی؟ بازش کن.
‫هر کسی که تو عکسا نشونت دادم، مُرد.
‫مسخره‌بازی درنیار. بازش کن.
‫به من شک داری؟
‫نه.
‫فقط دارم می‌گم.
‫پس بازش کن.
‫آقا انیس قراره بمیره.
‫«ترجمه از زهرا فرزین»