‫«زهرا فرزین»
‫دویگو خانم جوری نگاهمون می‌کنه ‫انگار می‌خواد حرف بزنه.
‫یه همچین نگاهی تو چشماشه.
‫ببینیم چی می‌شه. شاید این‌دفعه حرف بزنه.
‫سمت راسته. در رو براتون باز می‌کنم.
‫ممنون.
‫دویگو خانم.
‫می‌تونیم حرف بزنیم؟
‫چقدر گذشته؟
‫فکر کنم دو ماه.
‫دو ماهه که نتونستم بیام دیدنتون.
‫ولی یه خبر خوب دارم.
‫داداشم رو پیدا کردم.
‫بوراک رو پیدا کردم، دویگو خانم.
‫فقط یه دقیقه.
‫حق نداری داد بزنی.
‫وگرنه به‌جای سکوت، ‫ممکنه یه خواب عمیق بیاد سراغت.
‫قبوله؟
‫حالا برگرد به همون تاریکیِ عمیقی ‫که صدات رو توش جا گذاشتی.
‫برو اونجا و دستات رو ببَر توی اون آب زلال.
‫بعدش صدای قشنگت رو بردار.
‫می‌بینی؟ صدات زلاله.
‫حالا می‌تونی ازش استفاده کنی.
‫حاضری؟
‫یک، بنفشه.
‫بوی خوبی داره.
‫دو، شمعدونی.
‫خوشرنگه.
‫و سه، خرزهره.
‫سمی.
‫آروم باش.
‫اگه داداشت رو پیدا کردی،
‫ولم کن. تو رو خدا ولم کن برم.
‫تو همۀ رازهای منو می‌دونی.
‫التماست می‌کنم.
‫نه.
‫انیس.
‫ببین چی آوردیم.
‫انیس، ببین، این برای توئه.
‫می‌خوای بازش کنی؟
‫چی داری می‌نویسی؟
‫دارم خاطراتم رو می‌نویسم ‫تا داداشم رو فراموش نکنم.
‫خب، اگه یه چیزی بهت بدم ‫تا خاطراتت رو فراموش نکنی چی؟
‫نظرت چیه؟
‫کِی داداشم رو می‌بینم؟ ‫گفتی میاریش اینجا.
‫میاریمش.
‫نگران نباش، داریم روش کار می‌کنیم. ‫به همین زودیا می‌بینیش، خب؟
‫انیس، بیا اینا رو باز کنیم.
‫می‌خوای ببینی اینجا چیه؟
‫بفرما!
‫یه ماشین قرمز.
‫با هم بازی می‌کنیم، مگه نه؟
‫من عاشق ماشین‌بازیم.
‫تازه بازم هست.
‫یعنی توی این چیه.
‫وای! یه ربات!
‫ببین.
‫ممنون.
‫بامزه نیست؟
‫بیا.
‫یه ضبط صوت.
‫ببین، با این می‌تونی صدا ضبط کنی.
‫این یکی توقفه. این جلو می‌بره. ‫و اینم برمی‌گردونه عقب.
‫همه‌شون اینجان.
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫مامان و باباش انیس رو خیلی دوست دارن.
‫خیلی زیاد.
‫این می‌شه اولین صدای ضبط‌شدمون.
‫بیا گوشش بدیم.
‫مامان و باباش انیس رو خیلی دوست دارن.
‫خیلی زیاد.
‫ممنون.
‫چیزهایی که یادت میاد رو ضبط کن.
‫بعدش با هم با اسباب‌بازی‌های جدیدت ‫بازی می‌کنیم، خب؟
‫به‌زودی می‌بینمت، بوراک.
‫انیس!
‫انیس، انیس!
‫انیس!
‫ولم کنین! بهم دروغ گفتین!
‫منتظرم گذاشتین! گولم زدین!
‫گفتین می‌ذارین ببینمش، ‫باهاش حرف بزنم!
‫- حالا هم می‌گین مُرده. ‫- انیس.
‫داداشم مُرد و من پیشش نبودم!
‫- انیس، عزیزم. ‫- می‌خوام تنها باشم.
‫انیس، ببین، گوش کن.
‫باشه.
‫باشه، تا هر وقت که خواستی تنهات می‌ذاریم.
‫تو نمُردی.
‫امکان نداره مُرده باشی.
‫دارن گولم می‌زنن.
‫بهت قول می‌دم، یه روز پیدات می‌کنم.
‫بعد از اینکه با انیس حرف زدم ‫بهتون خبر می‌دم.
‫نگران نباشید.
‫سلام، انیس.
‫اسم من دویگوئه.
‫من اینجا با بچه‌ها و نوجوونا حرف می‌زنم.
‫بعضی وقتا فقط گوش می‌دم.
‫بعضی وقتا سعی می‌کنیم ‫با هم هم‌فکری کنیم.
‫دلم می‌خواد امروز با تو حرف بزنم. ‫نظرت چیه؟
‫داداشم.
‫گفتن مُرده.
‫آره.
‫این‌طور گفتن.
‫شنیدن یه همچین چیز بزرگی توی این سن، ‫ممکنه زبونمون رو بند بیاره.
‫ولی من فکر می‌کنم ‫تو قراره حرف بزنی.
‫از کجا می‌فهمیم ‫آدما دارن دروغ می‌گن؟
‫بیشتر وقتا، از صداشون.
‫بعضی وقتا، از سکوتشون.
‫ولی بیشتر از همه، از چشماشون.
‫من همیشه تو چشمای آدما نگاه می‌کنم.
‫که این‌طور؟
‫تو چشماشون چی می‌بینی؟
‫اینکه می‌ترسن. یا دارن طفره می‌رن.
‫و معذب هستن.
‫مثلاً، ‫شما الان یادداشت برداشتن رو متوقف کردین.
‫چون تعجب کردین.
‫وقتی آدما تعجب می‌کنن، ‫مردمک چشماشون بزرگتر می‌شه.
‫انیس، دلت می‌خواد ‫یه چندتا کتاب بهت بدم
‫که کمکت کنه این مهارت رو پرورش بدی؟
‫بعد از اینکه اون کتابا رو بهش دادم عوض شد.
‫تمرکزش رو گذاشت روی ‫یه چیز جدید.
‫دیگه در مورد برادرش حرف نمی‌زنه.
‫مرگِ برادرش رو قبول کرده.
‫خیالتون راحت باشه.
‫به مرور زمان باهاش کنار میاد. ‫فقط به یه‌کم زمان نیاز داره.
‫چیه، مو هویجی؟ ‫داشتی می‌خندیدی که.
‫چی عوض شد؟ ها؟ چت شد؟ ها؟
‫داشتی می‌خندیدی، مو هویجی.
‫یالا! دوباره بخند! یالا!
‫بخند! زود باش!
‫بخند دیگه!
‫راه بیفت!
‫بیا اینجا، مو هویجی.
‫فردا قراره موهات رو سیاه کنیم، ‫باشه؟
‫باریکلا پسر. ‫بریم پسرا. بریم.
‫خیلی خوب کتکش زدی.
‫نمی‌تونه از جاش بلند بشه.
‫بی‌دست‌وپا.
‫هر کلمۀ درستی که به ذهن اضافه می‌شه، ‫بی‌صدا رشد می‌کنه و جَوونه می‌زنه.
‫کنار دریایی.
‫جز تو کسی اونجا نیست.
‫آروم باش.
‫یه نفس عمیق بکش.
‫به جایی فکر کن ‫که توش از همه‌جا خوشحال‌تری.
‫یادت نره، کاری که کردی حقت بود.
‫تو توی آبی.
‫داری پاک می‌شی.
‫به آرامش می‌رسی.
‫عدالت بعضی وقتا نه توی دادگاه، ‫بلکه وقتِ نگاه کردن توی آینه شروع می‌شه.
‫تاوان کاری که با اون پسر کردی ‫بیشتر از اینا بود.
‫انیس.
‫خوش اومدی.
‫چرا زنگ نزدی؟
‫- می‌خواستم غافلگیرتون کنم. ‫- که کردی.
‫بیا اینجا.
‫قرار بود زنگ بزنی ‫بیایم دنبالت.
‫برای ارشد قبول شدم.
‫چی؟ آفرین پسر خودم.
‫کارِت عالی بود!
‫سه هفته اینجا می‌مونم. ‫بعدش بر می‌گردم.
‫تبریک می‌گم.
‫خیلی خسته‌ام.
‫باید بخوابم.
‫باشه، برو یه‌کم استراحت کن.
‫- صبح همه‌چیز رو برامون تعریف می‌کنی. ‫- باشه.
‫می‌خوای بیام کُمکت؟
‫نه، ممنون.
‫[موفقیت با کنترل ذهن]
‫تو رو خدا. ‫اصلاً به حرفم گوش می‌دی؟
‫این آخرین شانسمونه.
‫به‌زودی برمی‌گرده آمریکا. ‫اینو می‌فهمی؟
‫الان دیگه باید همه‌چیز رو بدونه.
‫اینکه داداشش زنده‌ست.
‫نمی‌شه.
‫چندین سال گذشته، ‫بهش گفتیم مُرده.
‫اگه الان حقیقت رو بهش بگیم، ‫نابود می‌شه.
‫زندگی‌ش رو تباه می‌کنیم. ‫تازه، چه‌جوری می‌خوایم بهش بگیم؟
‫آخرین ضبط.
‫از این به بعد دیگه ضبطی در کار نیست.
‫تو رو از من گرفتن، داداش.
‫و این برای آخرین بار خواهد بود.
‫الو، توی خونه نشتی گاز داریم.
‫عمارت کاراجااوغلو، پلاک دو.
‫انیس، تسلیت می‌گم پسرم.
‫سخته ولی یه چیزهایی هست ‫که باید در موردشون حرف بزنیم.
‫تو تنها کسی هستی ‫که از خانوادۀ کاراجااوغلو باقی مونده.
‫سهام شرکت، اموال غیرمنقول،
‫دارایی‌های توی بانک، همه‌شون الان مال توئه.
‫باید این مدارک رو امضا کنی ‫تا مراحل قانونی طی بشه.
‫ولی اول باید حالت بهتر بشه ‫و همه‌شون رو بخونی، خب؟
‫یه‌کم استراحت کن. ‫فردا یه سر میام و با هم حرف می‌زنیم.
‫عمو جُنِید.
‫داداشم کجاست؟
‫داداشت؟
‫آقا هارون به من گفت مُرده.
‫چیزی در این مورد نمی‌دونم.
‫ولی اگه می‌خوای برات بگردم، ‫می‌تونم سعیمو بکنم.
‫- می‌تونی کمکم کنی؟ ‫- البته.
‫اول بیا کارهای قانونی رو تموم کنیم. ‫بعدش این کارم می‌کنیم، خب؟
‫اگه چیزی لازم داشتی بهم زنگ بزن.
‫فعلاً استراحت کن.
‫اگه می‌خواید وارد ذهن کسی بشید،
‫اول تنهاش بذارید.
‫ذهنی که توی افکارش گم شده، ‫فکر می‌کنه هر صدایی که می‌شنوه، صدای خدائه.
‫این بازی دادن نیست.
‫تلقینه؟
‫اصلاً.
‫این فقط یه آماده‌سازیه برای ما ‫که بتونیم ورودی رو ببینیم.
‫اصلی‌ترین احساسی ‫که آدما رو کنترل می‌کنه، ترسه.
‫بعد از اون، نوبت غروره.
‫بعدش برای سر پا موندن، به امید نیاز دارن.
‫پس آسون‌ترین راه ‫برای متقاعد کردن یه نفر چیه؟
‫توی زندگی هیچی آسون نیست.
‫فقط می‌شه میون‌بر زد. ‫مثل اینکه بدون انجام دادن کاری، ازش انتقاد کنی.
‫ولی جواب تو اینه، ‫تکرار کردن بهترین روشه.
‫اگه یه چیزی رو به اندازۀ کافی تکرار کنی، ‫دروغ هم باشه، واقعی می‌شه.
‫من یه سؤال متفاوت دارم.
‫از چیزهای متفاوت خوشم میاد، بپرس.
‫تلقین محدودیتی هم داره؟
‫تلقین تا وقتی که آدم متوجهش نشه، ‫نامحدوده.
‫به یکی بگو خیلی قویه.
‫«تو خیلی قوی هستی.»
‫و اینو تو زمانای مناسب ‫سه بار تکرار کن.
‫دفعه چهارم، ‫خودش هم باورش می‌شه.
‫از لحظه‌ای که خودش باورش می‌شه،
‫دیگه کنترل دست تو نیست.
‫چون حالا داره کارهایی رو می‌کنه ‫که تو بهش گفتی.
‫آزمون تو از اونجا شروع می‌شه.
‫آیا خودش داره انجامش می‌ده؟
‫یا تو داری مجبورش می‌کنی؟
‫اگه فکر می‌کنی طناب دست توئه، ‫داری اشتباه می‌کنی.
‫آدم بااعتمادبه‌نفس پرتوقعه، ‫زیاد حرف می‌زنه.
‫این باعث می‌شه بقیه کمتر بهش اعتماد کنن.
‫آره، در واقع تلقین نامحدوده.
‫ولی زیاده‌روی جادوش رو از بین می‌بره.
‫باعث می‌شه اشتباه کنی.
‫اگه طرف مقابل مقاومت کرد چی؟
‫هوم. مقاومت از غرور تغذیه می‌کنه.
‫غرور رو نوازش کن، مقاومت رو کم کن.
‫بهشون بگو که خاصن.
‫کاری کن حس کنن که فقط تویی
‫که می‌تونی درکشون کنی.
‫و یه پیشنهاد بده.
‫ولی یه‌جوری پیشنهاد بده ‫که رد کردنش
‫باعث بشه یه آدم معمولی به نظر برسن.
‫این همون حس داشتنِ فقط یه گزینه‌ست.
‫حس داشتنِ فقط یه گزینه.
‫بازی دادن یعنی گزینه بدی ‫و مسیر رو مشخص کنی.
‫تلقین یعنی کاری کنی طرف فکر کنه ‫اون گزینه از قبل انتخاب شده.
‫مغز یه آدم چقدر می‌تونه ‫واقعیت رو با خیال قاتی کنه؟
‫می‌تونن چیزی رو ‫متفاوت از اون چیزی که هست ببینن؟
‫البته که می‌تونن.
‫در واقع، همیشه همین‌طوری می‌بینن.
‫ذهن، واقعیت رو با باور درک می‌کنه، ‫نه با چشم.
‫به یه بچه بگو یه هیولا توی اتاقشه.
‫چیزی نمی‌بینه ولی می‌ترسه. ‫اگه ترس باشه، واقعیت هم هست.
‫با هیپنوتیزم،
‫یه احتمال ساده رو می‌ذاری توی ذهن طرف.
‫بعدش مغز شروع می‌کنه جاهای خالی رو ‫با اون احتمال پر کردن.
‫و یه مدت بعد، ‫طرف از خودش می‌پرسه.
‫«اگه واقعی باشه چی؟»
‫از اون لحظه به بعد، دیگه مهم نیست ‫چیزی که اتفاق افتاده واقعیه یا نه.
‫چون اونا واقعیت رو ‫همون‌جوری که تو بهشون می‌گی زندگی می‌کنن.
‫دستکاری ذهنی ‫دکور رو برای داستان می‌چینه.
‫صحنه‌هایی رو طراحی می‌کنه ‫که چیزی که می‌بینن رو تأیید کنه.
‫یه صدا، یه سایه، یه کلمه ‫توی ذهن بزرگ‌تر می‌شه.
‫بزرگ و بزرگ‌تر می‌شه ‫تا اینکه طرف توی آینه نگاه می‌کنه،
‫و تصویر خودش رو هم باور نمی‌کنه.
‫چون از نظر اونا، همه‌چیز
‫همون چیزیه که تو بهشون می‌گی.
‫نمی‌دونم کی هستید. ‫ولی می‌دونم قراره کی بشید.
‫چون من بهتون یاد دادم چطوری فکر کنید، ‫نه اینکه به چی فکر کنید.
‫منتظر می‌مونم ‫تمرین‌هایی که ازتون خواستم رو انجام بدید.
‫استاد، یه سؤال ‫در مورد ارائه‌مون دارم.
‫- اوهوم. ‫- مهلتش تا کِی هست؟
‫پلیس دنبالمونه.
‫عکس آقا انیس رو گرفتیم.
‫تو همه‌چیز رو یادت میاد.
‫و منو تَرک کردی.
‫می‌دونستم بحث به اینجا می‌کشه.
‫چرا نکِشه؟
‫اطلس، من ترسیدم.
‫می‌فهمی؟ ترسیدم.
‫تازه، تو اصلاً منو نمی‌شناسی. ‫چطور تونستی تو چهار هفته ازم خواستگاری کنی؟
‫- چهار هفته! ‫- یعنی همه‌چیز به زمانیه که گذشته؟
‫من از احساساتم مطمئن بودم.
‫مطمئن بودی ‫از همون احساساتی که یادت نمیاد.
‫اینو از چیزهایی که یادمه ‫و احساسات الانم متوجه می‌شم.
‫چی رو متوجه می‌شی؟
‫اینکه عاشقتم.
‫پاشو بریم. ‫دارن انیس رو می‌کشن.
‫باید یه راه‌حلی پیدا کنیم.
‫حداقل الان دیگه فرار نمی‌کنی، ‫فقط بحثو عوض می‌کنی.
‫دلم نمی‌خواد بلایی سرت بیاد، خب؟
‫جوابم همینه.
‫هر جوری دوست داری، برداشت کن.
‫منظورت چیه؟ ‫یعنی بهم علاقه داری؟
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫رئیس، بدون اینکه خودشون بفهمن ‫از مأموره بازجویی کردیم.
‫چک کردیم، پاکِ پاکن.
‫هیچ ربطی به این قضیه ندارن.
‫- دکتره هم همین‌طور. ‫- جدی؟
‫پس یا کار من بوده یا انیس کاراجااوغلو.
‫نه، اشتباه برداشت نکنین.
‫آقا انیس سال‌هاست که مشاورمونه.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫یه جای این کار می‌لنگه.
‫بیا تو.
‫رئیس، دو نفر اومدن ‫می‌خوان در مورد اطلس د‌میرجی حرف بزنن.
‫باشه، بفرستشون اتاقم. الان میام.
‫این قضیۀ عکس دیگه داره می‌ره رو اعصابم.
‫اینو آوردم ‫که اگه اثر انگشت خواستین داشته باشین.
‫البته ما بهش دست زدیم ولی...
‫احمد، اینو بگیر ببر بده بررسی کنن.
‫چشم رئیس.
‫فکر نکنم من بهش دست زده باشم.
‫شما می‌دونین اطلس کجاست؟
‫من چیز دیگه‌ای نمی‌دونم. ‫تنها چیزی که می‌دونستم رو آوردم.
‫شما چی؟
‫من دلم نمی‌خواد بلایی سر اطلس بیاد.
‫فکر کنم اون پلیسه به زور بردتش.
‫اطلس از این کارها نمی‌کنه.
‫آقا.
‫می‌دونین کجان؟
‫با مشخصات من ‫توی چشمه یه خونه اجاره کردن.
‫آها! همینه.
‫اطلاعات رو بهشون بده.
‫همین الان داشتم می‌گفتم ‫یا کار من بوده یا انیس کاراجااوغلو.
‫عکسش به دستمون رسید.
‫می‌خوام یه چیز دیگه هم بهتون بگم.
‫چی؟
‫ما این عکسا رو برای آقا اطلس فرستادیم.
‫- من بهش گفتم این کار رو بکنه. ‫- چرا؟
‫- آره. چرا؟
‫چرا ملیس؟
‫شما بهم گفتین. ‫چون ایشون خواست انجامش دادم.
‫آره، من بهش گفتم.
‫چون اولش،
‫رئیس، نمی‌دونم چطوری بگم ‫ولی من قبلاً از آقا انیس بدم می‌اومد.
‫آخه بهش شک داشتم.
‫حالا با خودم گفتم ‫عکسا رو بفرستیم تا کشته نشه.
‫ولی الان می‌فهمم که اشتباه کردم.
‫همین‌طوره.
‫این کلید اون خونه‌ایه که توش بودیم. ‫صاحب‌خونه میاد ازتون می‌گیرتش.
‫باشه، ولی چرا این‌جوری دارین می‌رین؟
‫- اول یه چیزی بخورین. ‫- نه، باید فوراً بریم.
‫باشه، ولی من پودینگ انجیر درست کردم، ‫همونی که دوست داری.
‫- باشه برای یه وقت دیگه. ‫- لااقل بشینین کنار پنجره.
‫برید. این‌جوری نگام نکنید.
‫برید.
‫- برید بچه‌ها. ‫- باشه.
‫دارن معطلمون می‌کنن.
‫- چی؟ ‫- دارن وقت می‌کُشن.
‫یه‌جوری فهمیدن ما کجاییم.
‫پاشو.
‫لعنتی.
‫عمو زکی!
‫بدو.
‫من بهت اعتماد کردم، ‫اینجوری جوابم رو می‌دی؟
‫رئیس، حق با شماست. ‫ولی می‌تونم همه‌چیز رو توضیح بدم.
‫توضیح که می‌دی. مجبوری.
‫دختر، چرا نبش قبر کردین؟ ‫چرا خواستی به اطلس شلیک کنی؟
‫اِم...
‫راستش من نخواستم به اطلس شلیک کنم.
‫پس چی‌کار کردی؟
‫چطوری بگم؟
‫می‌خواستم به خودم شلیک کنم.
‫اطلس نجاتم داد.
‫یعنی چی؟
‫کل ماجرا رو برام تعریف کن.
‫خلیل برادر واقعی اطلس نیست.
‫وقتی تو پرورشگاه بودن، برادر واقعی‌ش ‫هم رو دست خودش و هم رو دست اطلس یه زخم گذاشته،
‫تا بعداً بتونه از اون طریق دوباره پیداش کنه.
‫اطلس از خانوادۀ واقعی‌ش پرسید، ‫یعنی همون خانواده‌ای که می‌شناسه،
‫که آیا همچین اتفاقی افتاده، ‫اونا گفتن نه.
‫اطلس رفت قبرستون تا مطمئن شه.
‫برای همین مجبور شد نبش قبر کنه.
‫تا اون زخم رو ببینه.
‫رئیس، هر کسی که مُرده ‫یه ربطی به اطلس داشته.
‫اطلس تازه فهمیده که فرزندخونده‌ست. ‫یعنی تازه با هم فهمیدیم.
‫تو چرا رفتی قبرستون؟
‫سلام آقا.
‫من بهش گفتم اونجام. ‫اون نمی‌دونست.
‫رئیس، من اسلحه رو کشیدم ‫و گرفتم سمت سرم.
‫قبل از اینکه بتونم ماشه رو بکشم، ‫اطلس نجاتم داد.
‫ساره، تو می‌دونی مراد چطوری مُرد؟
‫نه.
‫یه ویدیو برات می‌فرستم، ببینش.
‫رئیس، یه عکس دیگه به دست اطلس رسیده.
‫انیس کاراجااوغلو.
‫شما از کجا می‌دونید؟
‫دوست‌های اطلس آوردنش.
‫اونا کمک کردن پیداتون کنیم.
‫لعنت بهت، دوروک.
‫ساره، ویدیو رو ببین.
‫رئیس اونجاست. آقا انیس هم هست.
‫- صبر کن! ‫- مراد!
‫بزنش عقب. آروم باش.
‫یه‌کم بزنش عقب.
‫اوهوم. یه‌کم دیگه.
‫حالا نگاه کن.
‫دیدی چی‌کار کرد؟
‫رئیس.
‫رئیس، می‌شه ثانیۀ هشتم ‫ویدیو رو چک کنین؟
‫انیس دستش رو نشون می‌ده.
‫و بعدش...
‫بعدش مراد به خودش شلیک می‌کنه.
‫تو هم همون کاری رو کردی که مراد کرد؟
‫طبق گفتۀ اطلس، آره.
‫چرا این اتفاقا داره برای اطلس می‌افته؟
‫بذارین توضیح بدم.
‫همۀ اون آدما کسایی هستن ‫که تو دوره‌هایی از زندگی‌م...
‫باعث ناراحتیم شدن.
‫دیوونه شدی؟ ‫به‌خاطر این باید بمیرن؟
‫قبول دارم، نباید بمیرن ولی...
‫همین داره اتفاق می‌افته.
‫شاید عکس انیس به دستمون رسیده باشه.
‫ولی الان یا خودش پشت این قضایاست ‫یا خودش هدف بعدیه.
‫می‌تونم یه درخواستی بکنم؟
‫می‌شه دست انیس رو چک کنین ‫ببینید زخمی روش هست یا نه؟
‫چرت‌وپرت نگو.
‫داریم به یه چیز فکر می‌کنیم؟
‫رئیس، شما اجازه بدین. ‫من این پرونده رو حل می‌کنم.
‫بهم اعتماد کنید. حلش می‌کنم.
‫ولی باید در جریان ‫هر قدمی که برمی‌داری باشم.
‫خیلی خب؟
‫اگه زخم داشت بهت می‌گم.
‫ممنون رئیس.
‫آقا تحسین، من و تو ‫ساره رو نه دیدیم، نه باهاش حرف زدیم.
‫این یه عملیات ویژه‌ست. ‫متوجهی چی دارم می‌گم.
‫پای یه قاتل سریالی در میونه.
‫رئیس متین، ما از هر راه ممکنی ‫به سروان ساره کمک می‌کنیم.
‫خیالتون راحت.
‫دستت درد نکنه. ممنون.
‫بهشون نیاز پیدا می‌کنی، سروان.
‫مراقب اسلحۀ یدکیم باش.
‫حتماً، ممنون.
‫به بچه‌ها می‌گم ‫یه گوشی براتون پیدا کنن.
‫اگه زخم داشته باشه چی می‌شه؟
‫معنی‌ش این نیست که حتماً داداشته.
‫پس چرا داریم می‌گردیم؟ ‫دنبال چی هستیم؟
‫اول ببینیم زخم داره یا نه. ‫بعدش...
‫آقا انیس از این کارها نمی‌کنه.
‫- اون همچین آدمی نیست. ‫- نمی‌دونیم.
‫از همون اول داره بهمون کمک می‌کنه.
‫هر چیزی ممکنه، اطلس.
‫آروم باش.
‫خیلی چیزها رو محو یادمه.
‫ولی حالا دیگه هیچ‌وقت ‫تو رو فراموش نمی‌کنم.
‫بعد از این‌همه اتفاقاتی که افتاده، ‫فراموش کردن همدیگه غیرممکنه.
‫آره.
‫یه چیزی بهت بگم.
‫من اصلاً از شغلت سر درنمیارم.
‫عکاسی و نقاشی و هنر.
‫از مجسمه‌سازی هم هیچی نمی‌دونم.
‫- منم نمی‌دونم. ‫- ها؟
‫منم از مجسمه‌سازی سر درنمیارم.
‫چون همه گند می‌زنن به همه‌چیز، ‫تشخیص زشت و زیبا سخت شده.
‫اگه یه چیز اصیل ببینی، ‫خوشت میاد.
‫- این‌طور فکر می‌کنی؟ ‫- آره.
‫ما اصلاً شبیه هم نیستیم.
‫این‌جوری بهتره، با تفاوت‌هامون ‫همدیگه رو کامل می‌کنیم.
‫انگار من حسابی کاملت کردم.
‫همه‌چیز رو در مورد شغلم یاد گرفتی.
‫دقیقاً.
‫الان می‌تونم درها رو با کارت باز کنم.
‫به روزی که با هم آشنا شدیم فکر کن.
‫چی می‌شد اگه فقط دسرم رو می‌خوردم و می‌رفتم؟ ‫و عکسا رو بهت پس می‌دادم؟
‫شاید هیچ‌کدوم از این اتفاقا نمی‌افتاد.
‫شاید.
‫شاید قرار بوده این اتفاق بیفته ‫و تو هم قرار بوده حلش کنی.
‫آره، درسته.
‫ولی ما هیچ‌وقت با هم آشنا نمی‌شدیم.
‫دلم نمی‌خواد حتی به این احتمال فکر کنم.
‫اطلس.
‫رسیدیم.
‫دقیقاً داریم اینجا چی‌کار می‌کنیم؟ ‫من باید دنبال چی بگردم؟
‫داریم دنبال یه چیزی در مورد انیس می‌گردیم.
‫یه عکس، یه ویدیو. ‫هر اطلاعاتی در موردش. شاید یه سرنخ.
‫باشه.
‫ساره.
‫گاوصندوق.
‫لعنتی.
‫چی شده؟
‫اسکنر بیومتریک داره.
‫نمی‌تونیم بازش کنیم.
‫رمز عبور تأیید شد.
‫نمی‌دونم.
‫ببین، دیدی؟
‫می‌دونستم.
‫این عکسا رو من گرفتم.
‫می‌دونستم.
‫سلام، آقا انیس.
‫امیدوارم بیخودی منو از آمریکا ‫نکشونده باشی اینجا، شبنم.
‫بهم اعتماد کنید، بیخودی نیست.
‫بالأخره انجامش دادم. ‫کارِ ناتمومِ بابام رو تموم کردم.
‫دقیق بررسی‌ش کردی؟ مطمئنی؟
‫مدت‌ها تو زباله‌هاش می‌گشتم. ‫تک‌تکِ تار موهاشو دادم آزمایش کنن.
‫[نتیجۀ آزمایش دی‌ان‌ای]
‫[نمونه: اطلس دمیرجی ‫نمونه: انیس کاراجااوغلو]
‫[مثبت]
‫آقا انیس.
‫اوناهاش.
‫خودشه؟
‫آره.
‫برادرتون روبه‌روتون ایستاده.
‫اطلس دمیرجی.
‫یا همون بوراک توپراک.
‫ازم می‌خواین چی‌کار کنم؟
‫سه نفر که دعوا بلدن رو پیدا کن.
‫بیا اینجا!
‫شما کی هستین؟
‫آروم بگیر.
‫بیا اینجا!
‫چه خبرتونه؟
‫سه نفری ریختین سر یه نفر؟
‫بیشتر از این مزاحمتون نمی‌شم.
‫حرف زدیم ولی آشنا نشدیم.
‫من اطلسم. اطلس دمیرجی.
‫انیس کاراجااوغلو.
‫- خوشوقتم، اطلس. ‫- منم همین‌طور.
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫- امیدوارم زودتر خوب بشین. ‫- ممنون.
‫اطلس، حالا چیزی که می‌خوام بگم رو ‫توی اعماق ذهنت حک کن.
‫برای همیشه.
‫اگه یه روزی دوباره این عکس رو دیدی،
‫و اگه ساره هنوز زنده بود، ‫بکُشش و با من تماس بگیر.
‫به شماره‌ای زنگ می‌زنی ‫که به اسم «تامر دی» توی گوشیت سیو شده.
‫اطلس.
‫متأسفم، ساره.
‫«زهرا فرزین»