‫«ترجمه از زهرا فرزین»
‫اطلس.
‫یعنی بوراک...
‫الان توی دنیایی هستیم که ‫فقط من و تو ازش خبر داریم.
‫فقط من و تو از حرفایی که ‫الان می‌زنم، خبر داریم.
‫- فهمیدی؟ ‫- اوهوم.
‫من برادر واقعی توام.
‫منو یادته، بوراک؟
‫هر جور شده پیدات می‌کنم.
‫این جای زخم رو یادت نره، خب؟
‫- هر جور شده. ‫- اوهوم.
‫بهت قول دادم که پیدات می‌کنم.
‫و همین کار رو هم کردم، برادر.
‫ولی فعلاً اینو فقط ‫توی این دنیایی که توش هستیم می‌دونی.
‫توی دنیای واقعی یادت نمیاد.
‫ولی بهت قول می‌دم.
‫وقتی همه‌چیز تموم شد،
‫یه زمانی می‌رسه ‫که توی دنیای واقعی هم یادت میاد.
‫حالا می‌خوام بهم در مورد آدمایی بگی ‫که بهت صدمه زدن.
‫وقتی بچه بودی نتونستم پیشت باشم.
‫نتونستم ازت محافظت کنم.
‫ولی الان اینجام، پیشتم.
‫کاری می‌کنم هر کسی که بهت صدمه زده، ‫حسابش رو پس بده.
‫یکی یکی از همه‌شون حساب پس می‌گیرم.
‫حالا همه‌چیز رو بهم بگو ‫و هیچ جزئیاتی رو از قلم ننداز.
‫توی استانبول حوصله‌م سر رفته بود. ‫احساس خفگی می‌کردم.
‫همه‌چیز برام ساختگی و غیرواقعی شده بود.
‫آدما، رابطه‌ها،
‫همه‌ش دنبال موفقیت دویدن. ‫سخته.
‫بار سنگینیه.
‫برای همین رفتم چشمه.
‫خارج از فصل مسافرت خیلی قشنگه.
‫بعدش یه معجزه شد، اونو دیدم.
‫خشن بود، سرسخت بود.
‫ولی قلب مهربونی داشت.
‫اول تو عکسا موهاش، سرش، ‫دستاش و پاهاش بود.
‫خیلی سریع پیش رفت.
‫خیلی خوشگل بود.
‫عاشق شدم.
‫صبحِ روزی که می‌خواستم ازش خواستگاری کنم...
‫با یه یادداشت تَرکم کرد و رفت.
‫یه تیکه از قلبمو هم با خودش برد.
‫می‌خوای اسمشو بهم بگی؟
‫ساره.
‫اسمش ساره‌ست.
‫به انجام کارهایی که بهت گفتم ‫ادامه می‌دی.
‫حالا یه نفس عمیق بکش.
‫روی صدای من تمرکز کن.
‫به دلفین‌های تو اقیانوس فکر کن.
‫مثل اونا آزادی،
‫ولی در عین حال وحشی.
‫عکسایی که توی جیبته، ‫و عکسایی که به دستت می‌رسه
‫توی ذهنت حک می‌شن.
‫اونا رو توی عمیق‌ترین جای ‫ذهنت قرار بده.
‫و وقتی صدای درست رو شنیدی، ‫وارد عمل شو.
‫بدون تردید.
‫بدون فکر کردن.
‫فقط انجامش بده.
‫[قسمت هشتم: عشق و آغاز]
‫بگوم وسط شهربازی مسخره‌م کرد.
‫اینجوری گفت.
‫چه حسی داشتی؟
‫خجالت.
‫تو مدرسه به همه گفت
‫که من مشکلات روحی دارم.
‫- دیگه خودت می‌دونی باید چی‌کار کنی. ‫- بله.
‫این مَرده داره اون زنه رو تعقیب می‌کنه.
‫فکر کنم. ‫آخه توی عکسای دیگه هم هست.
‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫من به نیروی انتظامی هم مشاوره می‌دم.
‫کمک گرفتن از اونا می‌تونه بهترین راه ‫برای این موضوع باشه، نه؟
‫شاید این باعث شه حس بهتری پیدا کنی.
‫باید برم پیش پلیس؟
‫از اونجایی که چیزی برای ‫ترسیدن یا مخفی کردن نداری،
‫فکر کردم شاید این کار ‫باعث شه حس بهتری پیدا کنی.
‫نمی‌خوای بری؟
‫به سؤالاتت جواب داده می‌شه.
‫حق با شماست.
‫بله، بهترین کار اینه که برم پیش پلیس.
‫و عکسایی که به دستت می‌رسه ‫توی ذهنت حک می‌شن.
‫شما می‌گین مَردی که توی این عکساست ‫داره زنه رو تعقیب می‌کنه، درسته؟
‫این‌طور به نظر میاد.
‫می‌تونید این زن رو پیدا کنید؟
‫آهای!
‫مهمت.
‫وسطِ عملیات تنهام گذاشت. ‫اون‌ورِ مرز بودیم.
‫محاصره‌مون کردن،
‫و مهمت فرار کرد.
‫تنها موندم.
‫پوستم رو کَندن.
‫بعدش چی‌کار کردی؟
‫رفتم دست مادرشو بوسیدم.
‫می‌خواست منو ببینه.
‫دیگه هیچ‌وقت مهمت رو ندیدم.
‫کثافت.
‫قراره همون اتفاق ‫براش بیفته؟ هان؟
‫اگه تو عکس آدمایی رو دریافت می‌کردی ‫که دارن می‌میرن،
‫چه فکری می‌کردی؟
‫از آینده که عکس نمی‌گیره.
‫حق با توئه ولی نمی‌تونی به‌خاطر این ‫متهمش کنی، درسته؟
‫نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم متهمش کنم، ‫باید ثابتش کنم.
‫برای همین اومدم پیش شما.
‫دارم فکر می‌کنم ‫فرستادنش پیش تو اشتباه بود.
‫ببین ساره، تو دربارۀ اطلس ازم پرسیدی. ‫جواب من اینه که اون آدم خوبیه.
‫فکر نمی‌کنم ‫بتونه کسی رو بکشه.
‫بالأخره همه‌چیز رو بهت گفت. ‫اگه گناهکار بود این کار رو نمی‌کرد.
‫من اگه جای تو بودم، ‫روی پرونده تمرکز می‌کردم، نه اطلس.
‫اگه اطلس عکسا رو برات نیاورده بود ‫چی‌کار می‌کردی؟
‫به نظرم از این زاویه هم بهش نگاه کن، ‫و خیلی مراقب باش.
‫بهت اعتماد دارم.
‫اینجا چه‌خبره؟
‫تو کی هستی؟
‫کمکم کنین!
‫دیوونه شدی؟
‫ولم کن!
‫نیهان.
‫اثرم رو دزدید.
‫بهترین اثر دوران عکاسیِ حرفه‌ایم رو دزدید.
‫بعدش هم دروغ گفت.
‫هر دوربینی امضای خاص خودش رو داره.
‫مثل اثر انگشت می‌مونه. ‫اینا با دوربین عتیقۀ من گرفته شدن.
‫ولی خیلی وقته ازش استفاده نکردم. ‫توی انبار بود.
‫گوش می‌کنی چی می‌گم؟
‫برادرم، خلیل.
‫وقتی کوچیک بودم، مسمومم کرد.
‫وقتی بچه بودیم باهام خیلی بد بود.
‫خواهش می‌کنم بذار برم!
‫وقتی بزرگ شدیم هم چیزی عوض نشد.
‫پدر و مادرت توی این مورد ‫ازت محافظت نکردن؟
‫پدرم،
‫دید.
‫ولی سکوت کرد.
‫روی تمام کارهایی که برادرم کرد ‫چشماشو بست.
‫و مادرم،
‫مجبور بود سکوت کنه.
‫از پدرم می‌ترسید.
‫مثل جهنم بود.
‫نه، شما دادخواست‌ها رو نگه دار.
‫بله، بذار منتظر بمونن.
‫وقتی نشون دادن چی توی چنته دارن، ‫به حسابشون می‌رسم.
‫- تموم شد؟ همین‌قدر بود؟ ‫- اوهوم.
‫اگه همۀ کاری که می‌تونی بکنی همینه،
‫بهشون بگو چراغا رو کم کنن ‫تا نقایصم مشخص نشه.
‫عدالت...
‫- داداش! ‫- درها رو ببندین!
‫- ببندینشون! ‫- هیچ‌کس نره بیرون!
‫- داداش! ‫- هیچ‌کس بیرون نمی‌ره!
‫درها رو ببندین!
‫چراغا رو روشن کنین!
‫وایستا!
‫آهای، وایستا!
‫وایستا!
‫کجا داری می‌ری؟
‫برگرد!
‫آقا مراد، باید آتیش عشق رو ‫توی قلبتون خاموش کنید.
‫مراد! مراد!
‫مراد!
‫جای زخم.
‫دارین می‌گین که قاتل ‫دیگه آدم نمی‌کُشه؟
‫نه، نمی‌تونم همچین ادعایی کنم
‫ولی این یکی از احتمالاته. ‫باید آماده باشی.
‫ببین ساره، می‌دونم می‌خوای ‫این پرونده رو حل کنی.
‫می‌دونم که برات مهمه.
‫ولی باید آروم و صبور باشی
‫تا وقتی وقتش رسید ‫حرکت درست رو انجام بدی.
‫بهت اعتماد دارم.
‫خسته نباشی.
‫هر وقت کمک خواستی من آماده‌ام.
‫اطلس اومده سر خاک برادرش.
‫انگار داره دنبال یه چیزی می‌گرده.
‫آقای انیس؟
‫- چی شده؟ ‫- ساره.
‫می‌خوام بری سرِ خاک خلیل ‫و بدون اینکه به اطلس صدمه بزنی، جلوشو بگیری.
‫اگه نتونستی، می‌دونی وقتی ‫جای زخم رو دیدی باید چی‌کار کنی.
‫ساره، این مداد هیچ‌وقت شکسته نشده بود.
‫می‌تونی از همون‌جا که تموم کردی ادامه بدی.
‫من دارم می‌رم. ‫هر وقت کمک خواستی من آماده‌ام.
‫ساره.
‫ساره، منم، اطلس.
‫برات توضیح می‌دم، خب؟
‫آروم باش. برات توضیح می‌دم. باشه؟
‫منم، اطلس.
‫نه!
‫خلیل بچۀ بدی بود.
‫ولی اونی که واقعاً آدم بدیه، ‫پدریه که بزرگش کرده.
‫این اتفاقاتی که برای اطلس افتاد، حقش نبود.
‫ولی تو همیشه سکوت کردی، ‫چشمت رو به حقایق بستی.
‫اگه می‌خوای اطلس ببخشدت،
‫باید امشب تاریک‌ترین گوشۀ ‫ این خونه رو روشن کنی.
‫اون چشمایی که بهشون نگاه می‌کنی ‫ولی نمی‌تونی باهاشون روبه‌رو بشی رو،
‫برای همۀ کارهاش تنبیه می‌کنی.
‫وقتی سه‌تا از گل‌های بهاری ‫رو که توی قلبت کاشتم کندی،
‫امشب هر کاری بهت گفتم رو، ‫انجام می‌دی.
‫یک گل بابونه.
‫دوتا گل بابونه.
‫سه‌تا گل بابونه.
‫اون زنه توی پرورشگاه.
‫همیشه منو کتک می‌زد.
‫توی گوشه‌های تاریک.
‫انگشتاتو نشونم بده!
‫نشونشون بده!
‫با کی دارم حرف می‌زنم؟
‫زود باش!
‫همیشه ناخنامو از ته می‌گرفت، ‫دستامو خون می‌انداخت.
‫نمی‌تونستم به داداشم بگم ‫چون می‌گفت بدترشو با اون می‌کنه.
‫اسم اون زن رو یادته؟
‫قدریه.
‫هیچوقت یادم نمی‌ره.
‫[اطلاعات در مورد کودک انیس توپراک]
‫این پروندۀ جدید انیس توپراکه.
‫تامر دوغان.
‫برادر بزرگ‌تر بوراک توپراک ‫با اسم تامر دوغان ثبت شده.
‫اسم برادرم تامر توپراکه.
‫نام خانوادگی خانواده‌ای که ‫به فرزندی قبولش کردن. صفیه دوغان.
‫پس اسمش تامر دوغانه.
‫باید این پرونده رو بدون اینکه ‫کسی متوجه بشه برگردونی سر جاش.
‫فردا وکیلش می‌خواد با آقای رئیس ‫ پرونده رو بررسی کنه.
‫اگه برش گردونی سر جاش،
‫یه پاکت دیگه هم دریافت می‌کنی.
‫برش می‌گردونم، نگران نباشید.
‫منو یادته؟
‫خوبه.
‫برو. برو.
‫نگران نباش داداش.
‫همه تاوان کارهایی که باهات کردن رو ‫پس می‌دن.
‫حالا دراز بکش.
‫برگرد به اون جای عمیق.
‫برگرد به اعماق.
‫هر چی به عمق نزدیک‌تر می‌شی ‫نفست تنگ‌تر می‌شه.
‫و باز هم تنگ‌تر.
‫اکسیژنت داره تموم می‌شه.
‫الان،در اعماق آب‌ها هستی.
‫ولی نترس.
‫می‌بینی؟ یه دلفین اونجاست. ‫از اعماق میاد بیرون
‫تا تو رو به سطح آب بیاره.
‫من صاحب اون دلفینم.
‫فرستادمش پیش تو که کمکت کنه.
‫وقتی اومدی روی سطح،
‫چشماتو باز کن
‫از همون‌جا که بودیم ادامه می‌دیم.
‫همین؟ سؤالی نیست؟ ‫نمی‌ریم به دوران کودکیم؟
‫نمی‌خوای دراز بکشم؟
‫نیازی نیست تا اونجا برگردیم عقب، اطلس.
‫ولی می‌تونی چیزهایی رو که ‫ ناراحتت کرده بهم بگی.
‫مثلاً،
‫چیزهایی که نمی‌تونی فراموش کنی.
‫کدومشون؟
‫زیادن.
‫مثلاً با اولی شروع کن.
‫مثلاً...
‫یعنی...
‫یهویی چیزی به ذهنم نمی‌رسه.
‫اطلس.
‫متأسفم، ساره.
‫اطلس، منم.
‫منم. ساره.
‫من واقعی‌ام.
‫اسم من
‫بوراک توپراکه.
‫اطلس.
‫اسم من بوراک توپراکه.
‫اطلس. ما رو یادت بیار.
‫چشمه رو یادت بیار.
‫اطلس، ما واقعی هستیم. ‫یادت بیار. یالا.
‫لطفاً.
‫تَرکم کردی.
‫چون عاشقت شده بودم.
‫عاشقتم.
‫ساره.
‫ساره، معذرت می‌خوام.
‫ببخشید، ساره. ببخشید.
‫معذرت می‌خوام، ساره.
‫معذرت می‌خوام.
‫ببخشید، ساره.
‫نکن. برش ندار.
‫- باید بفهمم. ‫- نه.
‫نه، برش ندار! این کار رو نکن!
‫بوراک.
‫بوراک، منم، انیس. برادرت.
‫بوراک، چندین سال گشتم تا پیدات کنم.
‫ولی ببین چی‌کار کردی.
‫چرا به دوربین شلیک کردی؟
‫باشه، می‌فهمم. گیج شدی.
‫گیج شدی ولی...
‫می‌تونیم رو در رو در موردش حرف بزنیم.
‫و در مورد ساره اشتباه می‌کردی.
‫اون مثل بقیه نبود.
‫هیچ‌وقت نمی‌خواست ناراحتت کنه.
‫تو این‌طوری فکر می‌کردی.
‫برای همین نتونستی بکشیش.
‫حالا ساره رو با خودت بیار ‫با هم بیاید تاریکخونه.
‫وقتشه که به این ماجرا پایان بدیم.
‫ساره حق داره بدونه تو کی هستی.
‫چیه؟ چی شده؟
‫خب این کاریه که می‌خوایم بکنیم.
‫- من می‌رم استودیو. ‫- نه.
‫- تو نمیای. ‫- نه، همین‌جا می‌مونی.
‫- نیا. ‫- چرت نگو.
‫نمی‌خوام بلایی سرت بیاد. ‫تو نمیای.
‫من پلیسم. داری چی‌کار می‌کنی، اطلس؟
‫ولم کن!
‫از این‌طرف، رئیس.
‫چیزهایی که آقا انیس گفت باید درست باشه، ‫مگه نه رئیس؟
‫شکی نیست ماهر، شکی نیست.
‫در رو بشکنین.
‫امنه، رئیس.
‫رئیس، حموم.
‫همه‌شون رو من کُشتم.
‫حقشون بود تاوان کاراشون رو پس بدن.
‫اصلاً پشیمون نیستم.
‫به اورژانس زنگ بزن.
‫رئیس، می‌خواستم بهتون زنگ بزنم.
‫ساره، انیس قاتل نیست.
‫الکی بهش شک کرده بودیم. ‫قاتل به لطف انیس پیدا شد.
‫چی؟
‫نه، امکان نداره.
‫منشیِ انیس، شبنم.
‫به همه‌چیز اعتراف کرد، ‫بعدشم خودشو کشت.
‫به‌موقع رسیدیم.
‫رئیس، دارم بهتون می‌گم ‫که این غیرممکنه.
‫ساره، اطلس رو با خودت بردار ‫و برو استودیو. همین الان.
‫به استودیو؟
‫برو به جایی که ‫همه‌چیز از اونجا شروع شد.
‫اونجا جاییه که قراره همه‌چیز تموم بشه.
‫لعنتی.
‫ساره!
‫[متأسفم. ‫نمی‌تونم ریسک از دست دادنت رو به جون بخرم.]
‫هر چی عمیق‌تر می‌ری، نفست تنگ‌تر می‌شه.
‫اکسیژنت داره تموم می‌شه.
‫الان،در اعماق آب‌ها هستی.
‫ولی نترس.
‫می‌بینی؟ یه دلفین اونجاست. ‫از اعماق میاد بیرون
‫تا تو رو به سطح آب بیاره.
‫من صاحب اون دلفینم.
‫عایشه.
‫لعنتی!
‫عایشه کوتای و دنیز کاراجا ‫در حال ترک مراسم دیده شدند.
‫[۱۰ سالگی! ‫توی تعطیلات شکلات خوردیم.]
‫مادرم توی تعطیلات شکلات آورد.
‫یکیشو خوردم.
‫اون یکی رو برای تو نگه داشتم.
‫امروز برف اومد. ‫ولی تو اینجا نیستی، بوراک.
‫نتونستم آدم‌برفی درست کنم. ‫چون بدون تو نمی‌شد.
‫مادرم می‌خواست لبخند بزنم.
‫نتونستم.
‫من هنوز منتظرتم.
‫یه روز پیدات می‌کنم.
‫یه روز برت می‌گردونم.
‫۱۳ سالگی.
‫آخرین یادداشت.
‫اونا دیگه حرفمو باور نمی‌کنن، ‫ولی من می‌دونم.
‫چی رو می‌دونی؟
‫امروز گفتن که تو مُردی.
‫ولی من باور نمی‌کنم.
‫تو داداشمی، ‫از هر چیزی بیشتر دوستت دارم.
‫دیگه تنها نیستی، داداش.
‫دیگه تنها نیستی.
‫وایستا! وایستا! وایستا!
‫تاکسی! وایستا!
‫وایستا.
‫تلقین تا زمانی که به واقعیت بپیونده ‫حد و مرزی نداره.
‫به یکی بگو که خیلی قویه.
‫«تو خیلی قوی هستی.»
‫و اینو سه بار تکرار کن ‫در زمان‌های مناسب.
‫توی بار چهارم، ‫خودشون باورش می‌کنن.
‫همه‌چی مرتبه، داداش؟
‫آره، داداش.
‫باید فوری برم بومونتی.
‫می‌ریم.
‫یا این شهر تو رو می‌خوره، ‫یا تو اونو می‌خوری.
‫تو طرف کی هستی؟
‫عجله دارم. باید برم بومونتی.
‫حتماً. هر طور شما بخواین، فرمانده.
‫بیدار شدی، بوراک.
‫وقتشه با حقیقت روبه‌رو شی ‫و به سمت یه زندگی جدید راهی بشی.
‫داداش.
‫به قولم عمل کردم.
‫پیدات کردم.
‫از همۀ اونایی که ناراحتت کردن ‫انتقام گرفتم.
‫سال‌هایی رو که نتونستم پیشت باشم، ‫جبران کردم.
‫اینو می‌دونی، نه؟ ‫هر کاری کردم، به‌خاطر تو بود.
‫تا تو حالت خوب باشه.
‫تا خوشحالت کنم.
‫ولی یه نفر...
‫یه نفر...
‫سعی کرد تو رو از من بگیره.
‫اون هم با توهمِ عشق.
‫به اسم عشق.
‫و عشق بدترین ویروسه، داداش.
‫وقتی وارد بدنت شد، ‫حتی می‌تونه خودت رو هم علیه خودت کنه.
‫می‌تونی این‌طوری ‫به ضمیر ناخودآگاهت مسلط بشی.
‫جالبه.
‫حالت خوبه؟ هان؟
‫حالت خوبه؟
‫من هیچ‌وقت از دوست داشتنت، ‫از دنبالت گشتن، دست نکشیدم.
‫اونا چطور؟
‫اونا چی‌کار کردن؟
‫اونا ازت سوء استفاده کردن.
‫مثلاً دوروک.
‫از صدقه سر تو کلی پول به جیب زد.
‫و اون کِرم کوچولو.
‫بدون اینکه بهت بگه ‫عکسا رو می‌فروخت.
‫نمی‌دونستی که ‫دارن پشت سرت چه کارهایی می‌کنن.
‫اگه می‌دونستی، ‫به برادرت می‌گفتی، مگه نه؟
‫حالا نگاه کن.
‫دوروک و ملیس.
‫می‌خوایم یه بازی کنیم. ‫اسمش هست آدم خوبه کیه؟
‫وقتی برگ سوم افتاد پایین،
‫هر کی سریع‌تر باشه زنده می‌مونه. ‫یعنی برنده می‌شه.
‫خواهش می‌کنم این کار رو نکن.
‫- اولین برگ به زمین می‌خوره. ‫- این کار رو نکن.
‫- برگ دوم به زمین می‌خوره. ‫- خواهش می‌کنم نه.
‫برگ سوم به زمین می‌خوره.
‫- دوروک، وایستا! ‫- نه!
‫- نذار این کار رو بکنه! نه!
‫انگار دوروک قراره زنده بمونه.
‫برگا رو درختن.
‫اونا رو نزدیک خودت نگه داشتی ‫چون فکر می‌کردی آدمای خوبین، نه؟
‫حالا نگاه کن، ‫حقیقت رو با چشمای خودت ببین.
‫داداش.
‫داداش، اگه می‌اومدی پیش من،
‫اگه بهم می‌گفتی که برادرمی،
‫بازم دوستت داشتم.
‫- نه، نداشتی. ‫- داشتم.
‫من از همون روز اول دوستت داشتم.
‫تو هیچ‌وقت منو نمی‌بخشیدی ‫چون یه عمر تنهات گذاشتم.
‫گذشته‌ت پر از آدمایی بود که ‫در نبود من ناراحتت می‌کردن.
‫به این می‌گن گذشته. ‫گذشته دیگه تموم شده.
‫من هیچ‌وقت خانواده یا برادری نداشتم.
‫باشه؟
‫کاش این کارها رو نمی‌کردی.
‫برادر بودن یعنی شریکِ درد شدن.
‫برادرهای بزرگ‌تر از ‫برادرهای کوچیکترشون محافظت می‌کنن. باید بکنن.
‫- می‌خواستم برات کاری بکنم. ‫- و این کار رو کردی؟
‫تو تنها خانواده‌ای هستی که دارم!
‫ببین چی‌کار کردی. ‫حالا چطور می‌تونیم یه خانواده باشیم؟
‫- بگو دیگه. چطوری؟ ‫- نگران نباش.
‫نگران نباش، ‫من همه‌چیز رو تحت کنترل دارم.
‫- آره، تحت کنترلته. ‫- همه‌چیز رو.
‫- همه‌چیز تحت کنترله. ‫- نگران نباش.
‫ولی اول، باید یه مشکلی رو حل کنیم.
‫اون‌ تو رو ناراحت کرد، ‫بازم این کار رو می‌کنه.
‫و تو هنوز عاشقشی. ‫هنوز عاشقشی.
‫مطمئن باش.
‫مطمئن باش قلبت رو می‌شکنه.
‫من مطمئنم.
‫قبلاً تَرکت کرده.
‫بازم این کار رو می‌کنه.
‫برای همین،
‫باید از دستش خلاص بشی.
‫از شرش خلاص شو، داداش.
‫مثل عایشه که قلب تو رو شکست؟
‫دیگه به عایشه فکر نکن. ‫اگه نمی‌خواد بهش فشار نیار.
‫فشار نمیارم.
‫بهش فشار نمیارم.
‫اون فقط از احساساتش خبر نداره.
‫به‌زودی می‌فهمه که منو می‌خواد. ‫می‌بینی.
‫باشه، بریم.
‫یالا، پسر.
‫آروم باش.
‫پیش من جات امنه.
‫حالا آرومی.
‫خیلی آروم.
‫صدای من توی ذهنت می‌پیچه.
‫هر کلمه یه چراغ توی وجودت روشن می‌کنه.
‫یکی حفره‌های قلبت رو پر می‌کنه.
‫کسی که تو رو همون‌طور که هستی می‌خواد.
‫من!
‫هیچ‌کس تا حالا این‌طوری دوستت نداشته.
‫این اشتیاق،
‫این محبت،
‫این اعتماد،
‫فقط کسی که عاشقته ‫می‌تونه اینا رو بهت بده.
‫من!
‫دوستت داره، عایشه.
‫خیلی دوستت داره.
‫دلت می‌خواد هر روز صبح ‫کنار اون صبحانه بخوری.
‫قد و هیکلش، صداش، عطرش.
‫اون کیه؟ من!
‫مقاومت نکن.
‫مقاومت نکن، این انتخاب خودته.
‫این یه اعتراف صادقانه‌ست.
‫داری عاشق می‌شی.
‫منو می‌خوای.
‫دوستم داری.
‫عایشه! عایشه، من می‌خوام پرنده‌هایی رو که ‫روی شاخه‌ها هستن بشمرم.
‫بعد از پرنده سوم، می‌ری خونه،
‫روی تختت دراز می‌کشی ‫و با آرامش می‌خوابی.
‫اولین پرنده، گنجشک.
‫دومین پرنده، کبوتر.
‫سومین پرنده، پرستو.
‫می‌تونی بری.
‫انیس، انیس، آروم باش.
‫رگشو زده، ‫تو حموم پیداش کردن.
‫خون زیادی ازش رفته.
‫ولی نگران نباش، حالش خوب می‌شه.
‫- بهش رسیدگی کردیم. ‫- اوهوم.
‫امیدوارم حالش بهتر بشه.
‫نمی‌شه فهمید مشکلش چیه.
‫خیلی متأسفم.
‫حداقل هنوزم داره کاری رو می‌کنه که ‫بیشتر از همه دوست داره.
‫شهرت نقاشی‌های عایشه خانم، جهانی شده.
‫فکر می‌کنید یه روزی ‫بتونه بازم حرف ‌بزنه؟
‫امیدوارم.
‫عایشه.
‫من عایشه رو دوست داشتم.
‫حسابی عاشقش شدم.
‫ولی اون‌قدر کور بود
‫که نمی‌تونست ببینه ‫چقدر می‌تونم خوشبختش کنم.
‫همون‌طور که ساره تو رو ترک کرد، ‫عایشه هم منو ترک کرد.
‫ولی من فوراً فهمیدم.
‫که عشق یه بیماریه، یه اعتیاد وحشتناک.
‫یه سقوط آزاد با یه قلب وحشی.
‫می‌دونم گیج شدی ‫ولی نگران نباش، من اینجام.
‫من پیشتم، داداش. ‫من از همۀ کسایی که بهت آسیب زدن انتقام گرفتم.
‫ولی بیشتر از اینا هم می‌تونیم.
‫می‌تونیم با هم کارهای بیشتری بکنیم، بوراک.
‫بیا با من. یالا.
‫بیا کنار آدمایی باشیم که آسیب دیدن.
‫تا چیزهایی که سر ما اومد، ‫سر بقیۀ بچه‌ها نیاد.
‫بیا جلوی آدمای بد بایستیم.
‫بیا عدالت رو به این دنیای بی‌عدالت بیاریم.
‫اگه من و تو کنار هم بایستیم،
‫می‌تونیم این سیستمی رو که ‫به نفع قدرتمنداست با هم بشکنیم.
‫همه‌چیز رو بهت یاد می‌دم.
‫همه‌چیز رو بهت می‌گم، نگران نباش.
‫قراره خیلی از من بهتر بشی.
‫قدرتمندتر، مصمم‌تر، بی‌رحم‌تر ولی...
‫قبل از اون
‫کاری که باید بکنی رو بکن.
‫فرمانده.
‫ساره، آخرین حرف‌هاتو بزن.
‫قضیه چیه؟
‫یه دسر فرستادی
‫با چندتا عکس.
‫داشتی بهم نگاه می‌کردی.
‫چه خبره؟
‫بوراک.
‫بوراک، وایستا.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫من حاضرم جونم رو برات بدم.
‫نذار دوباره از هم جدامون کنن!
‫اطلس، تو آدم خوبی هستی. این کار رو نکن.
‫- تو آدم خوبی هستی. ‫- بهش گوش نده، بوراک.
‫گوش نده. بوراک!
‫بوراک، نکن. اطلس، نه، نه!
‫برگ‌ها روی زمین افتادن.
‫[استودیو متامورفوز]
‫«ترجمه از زهرا فرزین»