‫حالا که نیروهامون نابود شدن،
‫جلوگیری از ورودشون به شهر سخت میشه.
‫وقتی برسن، غارت می‌کنن.
‫تا اون موقع، همۀ غذا و چیزای باارزشمونو پنهان می‌کنیم.
‫اینجا چیز زیادی جا نمی‌شه.
‫من پسرامو می‌برم کوه تا پناه بگیرن.
‫آره، فکر خوبیه.
‫فاطیما، تو و ستاره باید توی سرداب پنهان بشین.
‫سه روز دیگه میایم دنبالتون.
‫ستاره، فاطیما رو به تو می‌سپرم.
‫چشم. ازشون محافظت می‌کنم.
‫تا اون موقع، بانو... ستاره.
‫زود می‌بینیمتون.
‫منو یاد بچگیام میندازه. بارها و بارها از شهرمون فرار کردیم.
‫لااقل یه کم نگرانی از خودت نشون بده.
‫بفرمایین، بانو. یکم خرما بخورین.
‫ممنون، ستاره.
‫اینجا که هستیم، انگار زمان از حرکت ایستاده.
‫نور بیرون که از اینجا دیده میشه، سه بار اومده و رفته.
‫خان‌دایی و بقیه به‌زودی میان دنبالمون.
‫و حتی اگه یکم بیشتر از انتظار طول بکشه،
‫به لطف دوراندیشی‌شون، آذوقۀ کافی داریم که دووم بیاریم.
‫کتابای ارزشمندتون هم امنن.
‫درسته.
‫اوه، من که کاری نکردم.
‫کوچک‌ترین تصوری ندارم.
‫ولی نباید حتی یکی‌شونو از دست بدم.
‫شوهرم عمرشو صرف جمع کردن این کتابا کرد.
‫بله، حق با شماست.
‫پس بهم بگو، ستاره.
‫به محمد علاقه داری؟
‫اوم، بله. براشون بیشترین احترامو قائلم.
‫فکر نکنم آدمای زیادی تو این دنیا به هوشمندی ایشون باشن.
‫به پدرش رفته.
‫همیشه از محدودیتای الهیات سنتی سر باز می‌زد.
‫هرچی بیشتر مسیر خودشو تو زندگی پیش بگیره،
‫مطمئنم با مخالفت بیشتری روبه‌رو میشه.
‫تو چنین وقتایی، فقط یه نفر می‌تونه بهش پشتیبانی و آرامش بده.
‫ستاره، اون آدم تویی.
‫می‌خوام کنار اون خدمت کنی.
‫به‌عنوان یک انسان.
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫این کارو می‌کنم.
‫برادرم و دختران، نه؟
‫بالاخره می‌تونیم بریم بیرون.
‫بله.
‫آه.
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫ممنون، ستاره.
‫خواهش می‌کنم.
‫برو کنار.
‫هیچ مقاومتی نکنیا.
‫بله، بانو.
‫اعلیحضرت! پیداش کردم!
‫همینه.
‫هوم...
‫پس این اصول اقلیدسه.
‫نه. اون کتاب نه.
‫مطمئنی؟
‫بـ... بله، اعلیحضرت!
‫هاهاها!
‫پس ارزششو داشت که این‌همه راه بیام.
‫با کتابای دیگه چیکار کنیم، سرورم؟
‫نیازی بهشون ندارم. هر کاری خواستین باهاشون بکنین.
‫سرورم.
‫«دست دزدان را، چه مرد باشند و چه زن،
‫به کیفر کاری که کرده‌اند قطع کنید!»
‫ستاره!
‫اون کتاب مال تو نیست! پسش بده!
‫چی گفت؟
‫ام...
‫گفت کتاب دزدی رو پس بدین، سرورم.
‫بگو اشتباه گرفته.
‫همان‌گونه که خورشید بر سراسر جهان می‌تابد،
‫همه‌چیزِ روی آن هم از آنِ پدر من، چنگیزخان بزرگ است!
‫«من دزد نیستم.»
‫«همه‌چیز روی این زمین...»
‫«از آنِ پدر ارباب من، چنگیزخان بزرگ است.»
‫این پسر زبون ما رو می‌فهمه.
‫اربابم گفت که بهت بگم.
‫دختر.
‫خیلی شجاعی، نه؟
‫ناپسنده.
‫موجود ظریفی مثل تو
‫فقط باید یه‌چیزو بشناسه.
‫و اون ترسه.
‫نه.
‫بـ... بانو؟
‫حق نداری...
‫دست بزنی...
‫بانو؟
‫بانو!
‫ستاره‌جون؟
‫زنده‌ای.
‫زخمی شدی؟
‫انیس‌خانوم.
‫من...
‫نتونستم به قولم عمل کنم...
‫که از بانو محافظت کنم.
‫بانو...
‫فهمیدم.
‫ما تو راه کوهستان اسیر شدیم.
‫بعد از اون، ما رو به گروهای جدا تقسیم کردن.
‫زنا، بچه‌ها و صنعتگرای ماهر.
‫بقیه، مردا و پیرا، همه رو بردن یه جای نامعلوم.
‫اون آخرین باری بود که خان‌دایی رو دیدیم.
‫یکم بعدش...
‫میکائیل!
‫نه...
‫بلند شین!
‫راه می‌افتیم!
‫خواهش می‌کنم گریه نکن. بچۀ خوبی باش.
‫زمردخانوم...
‫می‌تونی بلند شی؟
‫طوری نیست...
‫اون آقا رو می‌شناسم.
‫همون آهنگریه که اون تشتو سال‌ها پیش تعمیر کرد.
‫باید زودتر خان‌دایی و بقیه رو پیدا کنیم.
‫حسن! حسن!
‫هی!
‫ترس از آن مردان ناشناس
‫ستاره و دیگران را به دل بیابان راند.
‫ماه صفر امسال هنوز کمی سرده،
‫برای همین آب سرده.
‫ولی وقتی آفتاب درمیاد، غنچه‌های رزو می‌بینم که دارن ورم می‌کنن.
‫وقتی مشغول کارامونیم...
‫بسم الله الرحمن الرحیم.
‫صدای شاگردهای عمو رو می‌شنویم که تلاوت تمرین می‌کنن.
‫ناز نیست؟
‫منو یاد وقتی می‌ندازه که تازه اومده بودم اینجا.
‫خوش اومدین، بانو.
‫بازار چطور بود؟
‫به لطف زمرد، کلی چیز خوب با قیمت مناسب پیدا کردم.
‫همیشه در خدمتتونم، بانو.
‫درسته.
‫دفعۀ بعد تو هم باید باهامون بیای، ستاره.
‫باشه.
‫ستاره.
‫یه نامه به نیشابور فرستادم.
‫شاید تا وقتی رزا شکوفه بدن، جوابش برسه.
‫بعد از ماه صفر، ماه ربیع‌الاول میاد؛ وقتی که رزا شکوفه می‌دن.
‫یا بهتره بگم، وقتی که باید شکوفه می‌دادن.
‫زمرد.
‫باید یه چیزی بخوری تا جون داشته باشی.
‫تو هم باید غذا بخوری، ستاره.
‫شما بخور، انیس‌خانوم.
‫ممنون.
‫ولی این سهم توئه.
‫هی، یادت هست؟
‫وقتی گفتم برده‌ها حق ندارن برای خودشون تصمیم بگیرن؟
‫بله.
‫یعنی برده‌ها مسئول هیچ چیزی هم نیستن.
‫مثلاً اگه یه برده جرمی مرتکب بشه،
‫مجازاتش فقط نصفِ مجازات یه آدم آزاده.
‫میشه گفت ما رو قادر به مسئولیت‌پذیری در برابر کارهامون نمی‌دونن.
‫اتفاقی که برای بانو افتاد...
‫تو نباید خودت تصمیم بگیری که مسئولش بودی یا نه.
‫پس کی باید تصمیم بگیره؟
‫دیگه کسی نمونده که بتونه.
‫نه بانو. نه خان‌دایی. هر دوشون...
‫درسته.
‫در واقع، نه.
‫هنوز یه نفر هست. تو نیشابور.
‫ارباب محمد...
‫ارباب محمد هنوز زنده‌ست.
‫درسته.
‫هنوز یه چیز برای باور کردن داریم.
‫ما...
‫پس از آن، اسیران روز به روز به سوی شرق پیش رفتند.
‫از میان کوه‌ها گذشتند، رودها را پشت سر گذاشتند، و بعد...
‫درست وقتی ماه صفر رو به پایان بود...
‫بیرون!
‫کاروان به گروهی از چادرها رسید که در جایی به نام طالقان برپا شده بودند.
‫ممکنه این شهرشون باشه؟
‫شما اهل کجایین؟
‫باورم نمی‌شه. حتی توسو هم غارت کردن؟
‫شما اهل کجایین؟
‫وقتی گفتیم صنعتگر ماهریم، از کشتن ما صرف‌نظر کردن،
‫و ما رو آوردن اینجا.
‫ما اهل نیشابوریم.
‫وقتی فهمیدیم کوچ‌نشینا دارن نزدیک می‌شن، خطوط دفاعیمونو محکم کردیم.
‫و وقتی بالاخره پیداشون شد، تیری که از باروها رها شد
‫درست به فرمانده‌شون خورد.
‫و به تلافی همون یه تیر، نیشابورو با خاک یکسان کردن.
‫مو بالیک، شهر بد، خونِ خونم را ریخت.
‫ما صنعتگرا تنها بازمانده‌ها هستیم.
‫بقیه، حتی زنا و بچه‌ها هم...
‫امکان نداره...
‫زمرد!
‫زمردخانوم!
‫میکائیل.
‫زمرد.
‫آفتابِ غروب.
‫آه، چقدر روشنه، نه، میکائیل؟
‫چقدر زیباست.
‫زمردخانوم!
‫نریا!
‫ما رو تنها نذار.
‫خواهش می‌کنم.
‫ زمردخانوم از یه سرزمین دور اومده بود که از اونجا می‌شد دریا رو دید.
‫از همۀ ما بیشتر به بانو خدمت کرده بود.
‫یعنی تمام این مدت واقعاً دلش می‌خواست به زادگاهش برگرده؟
‫یعنی تمام این مدت دلتنگ خانواده‌ش بود؟
‫لااقل بذار درست به خاک بسپاریمش،
‫تا دوباره به برادر کوچیکش برسه.
‫«و همانا به سوی او بازمی‌گردیم.»
‫حالا دیگه هیچ‌چیز حس خوبی نمی‌ده.
‫بیچاره.
‫چی شده؟
‫ببخشید.
‫به یه سرباز که داشت رد می‌شد حمله کرد.
‫همون‌جا زمینگیرش کرد.
‫چه وحشتناک.
‫چرا همه...
‫خدا بیامرزه بیچاره رو.
‫خودش برای خودش تصمیم گرفت.
‫به‌جای اینکه بردۀ کوچ‌نشینا بشه،
‫انیس‌خانوم خواست بردۀ خانوادۀ توسیش بمیره.
‫می‌دونم.
‫اگه همین‌طور مستقیم راه برم، شاید یکی یه تیر بهم بزنه.
‫صبر کن!
‫همون پسریه که...
‫آخ. این...
‫این‌طوری نیست... مـ... منظورم این نیست!
‫هی! گوش کن!
‫نمی‌خوای اون کتابو پس بگیری؟
‫ها؟
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫قسمت بعد: «شعله‌ای نامیرا.»