.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫هی! گوش کن!
‫نمی‌خوای اون کتابو پس بگیری؟
‫ها؟
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫در قرن سیزدهم، امپراتوری پهناوری در سراسر اوراسیا پدیدار شد.
‫چنگیزخان، «فرمانروای جهانگیر».
‫او که به خان بزرگ مشهور شد، همراه با خاندانش امپراتوری مغول را ساخت.
‫گرچه مغول‌ها در آغاز فقط قبیله‌ای کوچک بودند،
‫تا سال ۱۲۰۶ میلادی، قبایل دیگر دشت را فتح کرده و به قدرتی بزرگ تبدیل شده بودند.
‫اندکی بعد، به سرزمین‌های گوناگونِ هم‌مرز با دشت تاختند.
‫هی، برادرا...
‫تولوی.
‫هنوز به اندازۀ کافی ننوشیدی؟
‫خوش برگشتی.
‫لشکرکشی به خوارزم چطور پیش رفت؟
‫خوب، جز اینکه...
‫سربازای زیادی از دست دادیم.
‫ننگش به گردن منه.
‫شک و تردیدای تو مقصره، جوچی.
‫فقط کافی بود از فرمان پدر پیروی کنی.
‫بسه دیگه، شما دوتا.
‫تو چطور، تولوی؟ فکر کنم تو ایران بودی؟
‫درسته.
‫در نبرد، نام چنگیزخانو سربلند کردم.
‫باریکلا اوتچیگین، امپراتور آینده‌مون. اسم دیگه‌ش تموگه‌ست
‫تازه، چیز خوبی هم به دست آوردم.
‫یه کتاب به زبان بیگانه؟
‫شنیدم اسمش اصوله.
‫همسرم این کتابو به‌عنوان نشانه‌ای از دلاوری‌هام ازم خواسته.
‫چه زن بی‌توقعیه!
‫می‌تونست به‌جاش طلا یا جواهر بخواد.
‫برای خوشحال‌کردنش هر کاری می‌کنم.
‫خب، توی این کتاب چی نوشته؟
‫هیچ ایده‌ای ندارم.
‫آها، پس دانشمندی داری که بتونه محتواشو توضیح بده؟
‫نه.
‫همسرت می‌تونه زبانای بیگانه بخونه؟
‫فکر نکنم!
‫ای وای.
‫برای همین، می‌خواستم تو رو به شاهزاده تولوی معرفی کنم.
‫دختر یه دانشمندی، نه؟
‫ترجیح می‌دادم خودم داوطلب بشم،
‫ولی متأسفانه فقط چیزای ساده رو می‌تونم بخونم و بنویسم.
‫البته زبانای جدیدو زود یاد می‌گیرم.
‫چرا اون کتاب رو می‌خواست؟
‫ها؟ نمی‌دونم.
‫حتی نمی‌تونه بخونه توش چی نوشته.
‫و اونو به‌جای طلا یا نقره خواسته.
‫درخواست عجیبیه، شکی نیست.
‫با این حال، این فرصت توئه که به خاندان امپراتوری خدمت کنی.
‫و دوباره اون کتابو تو دستات بگیری.
‫معاملۀ بدی نیست، مگه نه؟
‫امپراتور مغول؟ خدمت به خاندانش؟
‫نه، قبل از اون... قبل از همۀ اینا...
‫همسرم این کتابو ازم خواسته.
‫بانوی من برای این مرد؟!
‫امم، اتفاقی که برای خانواده‌ت افتاد، خب، تأسف‌باره.
‫پس بذار عذرخواهی کنم.
‫ولی من چاره‌ای نداشتم.
‫هر کاری می‌تونم می‌کنم تا نظرشونو جلب کنم.
‫نمی‌خوام منو به خط مقدم بفرستن.
‫پسرای هم‌سن منو می‌فرستن جلوی جلوی سپاهای لشکرکشی‌شون.
‫تا سپر انسانی بشن.
‫تو هنوز اون‌قدر بزرگ نیستی که ریش دربیاری. اسیرت کردن؟
‫درسته.
‫نه، دیگه حرف‌زدن از گذشته کافیه.
‫این فرصت منه که تو دنیا خودمو بالا بکشم.
‫با این نظم اجتماعی تازه،
‫راه موفقیت بر پایۀ شایستگی به رومون باز شده.
‫هر کاری لازم باشه می‌کنم تا زنده بمونم و به جایی برسم.
‫الان فرصت توئه که از سوادت بیشترین استفاده رو ببری.
‫و از اون صورت دل‌ربات هم استفاده کنی.
‫اگه بخت یارت باشه، می‌تونی ملازم یه آدم بلندمرتبه بشی.
‫همون‌طور که می‌بینین، لبخندش خیلی دل‌رباست.
‫برای همین باید یه کاری بکنی.
‫ولی دقیقاً چه کاری؟
‫من از کجا باید بدونم تو این وضعیت چه راهیو انتخاب کنم؟
‫باید چی‌کار کنم؟
‫ولی اگه درس بخونی و دانا بشی،
‫تو هر دردسری که بیفتی، بهترین راهِ عمل رو می‌فهمی.
‫من هم به حکمت باستان مسلطم، هم به آموزه‌های نو.
‫نیازی به گفتن نیست...
‫که می‌تونم اون کتاب، اصول اقلیدسو بخونم.
‫حق با توئه.
‫می‌خوام زندگی راحتی داشته باشم و هر روز غذای خوب بخورم.
‫شاید این همون فرصت بزرگ من باشه!
‫مطمئنم اگه با هم کار کنیم، می‌تونیم انجامش بدیم!
‫آ-آره.
‫اِ... اسم من شیراست. اهل سمرقندم.
‫من ستاره‌م.
‫ستاره؟
‫امم... صبر کن.
‫با همچین اسم پرزرق‌وبرقی...
‫آره، من برده‌ام. که چی؟
‫شاید نظم اجتماعی تازه‌ای باشه،
‫ولی خانواده‌دار بودن هنوز آدمو خیلی جلو میندازه.
‫مخصوصاً وقتی با خاندان امپراتوری سروکار داری.
‫خب، فکر کنم می‌تونی دروغ بگی.
‫یه اسم باوقارتر انتخاب کنیم.
‫در اون صورت...
‫خوب گوش کن.
‫هر کسی که به حضور مغولا پذیرفته میشه، باید از میان دو آتش بگذره.
‫باور دارن آتش قدرت پاک‌کردن شر رو داره.
‫یه آیین کافرانه، ها؟
‫راستی، حتماً حتماً پات رو روی آستانۀ ورودی نذار.
‫اگه این کارو بکنی، اعدامت می‌کنن.
‫«درود، دخترِ دانشمند! خوشحالم می‌بینم هنوز زنده‌ای،»
‫اعلیحضرت این‌طور می‌فرمایند.
‫اسم من...
‫فاطیماست، اعلی‌حضرت.
‫این آتیشا هرگز برای پاک‌کردنشون کافی نیستن.
‫نه اون روزای مهربونی که دیگه جز تو خاطراتم وجود ندارن.
‫نه پیوندم با بانو و بقیه.
‫اگه هنوز کاری از دستم بربیاد، پس گرفتن اون کتابه.
‫تا آن روز، کنیز بانوی خودم باقی می‌مونم.
‫به لطف حرف خوب فرمانده، از سرنوشت خط مقدم نجات پیدا کردم.
‫اون زنِ تولویه؟
‫نه، شاهدخت سرقویتی باید تو اردوگاه اصلی مغولا باشه، خیلی دور تو شرق.
‫پس اون کیه؟ زن یکی از ژنرالاست؟
‫چی؟
‫مغولا همیشه چندتا زنو با خودشون می‌برن، حتی تو لشکرکشیا.
‫چندتا زن تو لشکرکشی؟
‫حتی نمی‌تونم تصورش کنم.
‫اول باید درباره‌شون یاد بگیرم.
‫شیرا، چند کلمۀ سادۀ مغولی یادم بده.
‫می‌خوام سریع جلو بیفتم.
‫پس در عوض، ازت می‌خوام وقت نیاز کمکم کنی.
‫البته.
‫ما تو یه جبهه‌ایم، مگه نه؟
‫همۀ آدمای اینجا دشمن منن.
‫تا آخرین نفس می‌جنگم، هرچقدر هم تنها باشم.
‫همه‌جا دنبالت گشتم، تورگنه.
‫شاهزاده اوگتای.
‫ای وای. حتی یه کلمه قدردانی برای شوهرت که از جنگ برگشته نداری؟
‫من زن تو نیستم.
‫من دشمنتم.
‫سال ۱۲۲۱ است.
‫پس از دوره‌ای کوتاه استراحت در طالقان، سپاه مغول... یه جا تو افغانستانِ امروزیه نزدیک مرز ایران
‫بار دیگر در پاییز به راه می‌افتد.
‫یکی از قدرت‌های بزرگ آسیای میانه: امپراتوری خوارزمشاهیان.
‫مغول‌ها به سوی جنوب می‌روند تا آخرین فرمانروایش را شکست دهند.
‫این درگیری بعدها در تاریخ به نبرد سند معروف شد.
‫در همین حال، دور از عرصۀ عریانِ تاریخ،
‫اسیرانی که در ایران گرفته شده بودند، راهپیمایی ‫طولانی‌شان را تا اردوگاه اصلی مغول ادامه دادند.
‫نیم سال گذشته.
‫دیگه چقدر طول می‌کشه؟
‫توقف!
‫فوراً افراختن چادرها رو شروع کنین!
‫مهمان محترم خان بزرگ از شرق به این سمت میاد.
‫باید اردو بزنیم و برای شب اقامتش جا فراهم کنیم.
کمکی از دستم برمیاد؟
‫نه، این کار مردونه‌ست.
‫متوجه شدم.
‫هنوز چیزای زیادی از شیوۀ زندگی مغولا هست که برام گیج‌کننده‌ست.
‫ولی کم‌کم دارم می‌فهممش.
‫همه‌شون بدون من درمونده‌ن.
‫مثلاً ورودی چادراشون همیشه رو به جنوبه.
‫چیکار می‌کنین؟! وقت آب دادن به حیووناست!
‫تازه، برنامۀ روزانۀ سخت‌گیرانه‌ای هم دارن.
‫کنجکاوم بدونم زمان رو چطور حساب می‌کنن.
‫فهمیدم. ساعت آفتابیه.
‫جایی که نور داخل چادر می‌افته، زمان رو بهشون نشون می‌ده.
‫هوشمندانه‌ست که کل چادر مثل ساعت عمل می‌کنه.
‫البته اسطرلاب زمانو دقیق‌تر نشون می‌ده.
‫این چیزی جز حکمت وحشیا نیست.
‫شنیدی؟
‫می‌گن مهمون امشب حکیمی از شرقه که راز نامیرایی رو می‌دونه.
‫نامیرایی؟
‫ببخشید.
‫ما اویغورهایی از شهر نزدیک اینجاییم.
‫برای استاد حکیم پیشکش آوردیم.
‫ممکنه ما رو پیشش ببرین؟
‫چی؟
‫نه، من زیادی می‌ترسم.
‫ولی...
‫قبول دارم فکرِ آدم نامیرا یه کم ترسناکه. با این حال...
‫از این طرف.
‫تویی، رئیس؟
‫اوه، چینقای!
‫تو همراه حکیم بودی؟
‫اوه، ببخشید. باید شما رو جناب چینقای صدا می‌زدم.
‫نیازی نیست. وقتی فقط یه دست‌فروش بودم، خیلی کمکم کردی.
‫برای استاد حکیم.
‫شراب، نان و هندوانه از شهر ما، جان‌بالق.
‫هـ... هندونه!
‫خیلی عالی به نظر می‌رسن. لطفاً بفرمایین داخل.
‫بیا. تو اینو بیار.
‫ها؟
‫اوم، من...
‫چی شده؟ دنبالشون برو.
‫ولی...
‫آدم نامیرا؟
‫همچین کسی که واقعاً نمی‌تونه وجود داشته باشه.
‫خودم می‌رم حقیقتو می‌بینم.
‫اجازه بدین معرفیشون کنم.
‫به دعوت خان بزرگ، و در حال سفر به سوی غرب:
‫حکیم، استاد چانگ‌چون.
‫یعنی دویست سال زنده بوده؟
‫وحشت کردم!
‫لطفاً پیشکش رو تقدیم کنین.
‫استاد چانگ‌چون چنین می‌پرسند.
‫«کسی اینجا خورشیدگرفتگیِ روز اول ماه پنجم رو دید؟»
‫خورشیدگرفتگی؟
‫اوه، بله، واقعاً یکی بود.
‫در ساعت مار.
‫حدود هفت‌دهم خورشید باید پوشیده شده بوده باشه.
‫مـ... منم دیدم.
‫من هم دیدم.
‫اون روز، از نزدیک سمرقند می‌گذشتم.
‫آسمان کمی تاریک شد. خورشید، حدود شش‌دهم، پوشیده شد.
‫سایه‌های هلالی از میون درختا.
‫خورشیدگرفتگی.
‫ارباب محمد شاید از این یادداشتی برداشته باشه.
‫ولی من حتی زمان دقیقش رو هم الان نمی‌دونم.
‫اون موقع. نور خورشید.
‫روی لبۀ تیرای سقف می‌تابید. داخل چادر.
‫لبۀ تیرای سقف، ساعت اژدها رو نشون می‌ده.
‫یعنی این اطراف، گرفتگی دیرتر شروع شده؟
‫استاد چانگ‌چون خورشیدگرفتگی رو کنار رود خرلن در شرق دیدن.
‫زمانش نیمروز بوده.
‫پس حتی دیرتر.
‫ایشون تونستن ستاره‌ها رو تو آسمون ببینن.
‫شدت خورشیدگرفتگی هم فرق می‌کنه؟
‫«در خورشیدگرفتگی، ماه سایه‌ش رو روی خورشید می‌اندازه.»
‫«می‌شه اونو مثل پوشوندن این شعله با بادبزن تصور کرد.»
‫«از جایی که من نشستم، شعله دیده نمی‌شه،
‫ولی بقیۀ شما منظرۀ متفاوتی می‌بینین.»
‫دنیا واقعاً جای پهناوریه.
‫ببخشید که نفهمیدم تو همراه اونا نیستی.
‫من چینقای هستم، یه اویغور.
‫تو روزای دست‌فروشیم کمی فارسی یاد گرفتم.
‫اِ... اسم من فاطیماست.
‫به شرق سفر می‌کنم تا به همسر شاهزاده تولوی خدمت کنم.
‫اوه، همسر تولوی، شاهدخت سرقویتی؟
‫پس ندیمۀ ایشونی، ها؟
‫حالا هوشی که نشون دادی منطقیه.
‫لطف دارین.
‫و خب، ام...
‫ممکنه جسارت کنم و بپرسم، ام، استاد حکیم چند سالشونه؟
‫می‌خوای بیشتر دربارۀ نامیرایی بدونی؟
‫متأسفانه نمی‌تونم راز ایشون رو پیش از خان بزرگ برای تو فاش کنم.
‫نه، علاقه‌ای به نامیراشدن ندارم.
‫زمانی یه کتاب خوندم که همچین داستانی توش بود.
‫دربارۀ مردی بود که در جست‌وجوی عمر طولانی به هند سفر کرد.
‫اما مردانی که اونجا پیدا کرد،
‫از پدرها و پدربزرگ‌هایی مراقبت می‌کردن که اونقدر پیر بودن که حتی نمی‌تونستن وایسن.
‫علاوه بر این...
‫پدربزرگِ پدربزرگم.
‫باید با این پارچه بپوشونمش، وگرنه موشا بدنش رو جوئن.
‫با این حال، زنده‌ست و از عمر طولانی برخورداره.
‫اون مرد با شنیدن این، دیگه دنبال عمر دراز نرفت.
‫به‌جای رسیدن به نامیرایی با سرپیچی از خدا،
‫بهتره مرگی سالم و طبیعی رو بپذیریم.
‫پند اون داستان همین بود.
‫راستش، استاد چانگ‌چون اونو برای من فاش کردن.
‫راز نامیرایی رو.
‫دختر باهوشی هستی، پس استثنا قائل می‌شم و باهات در میون می‌ذارم.
‫راز نامیرایی اینه که...
‫وجود نداره.
‫همۀ ما باید مرگی سالم و طبیعی رو بپذیریم.
‫می‌بینم که هم در شرق و هم در غرب حکیم پیدا می‌شه.
‫امپراتوری ما شاید نیرومند باشه، اما هنوز جوونه.
‫چیزهای زیادی هست که هنوز باید یاد بگیریم.
‫فاطیما، ما به حکمت تو خیلی نیاز داریم.
‫راه موفقیت بر پایۀ شایستگی به رومون باز شده.
‫دقیقاً چه کاری از دست من برمیاد؟
‫من... قصد دارم به سفر برم.
‫اون موقع...
‫چرا این‌قدر احساس درموندگی کردم؟
‫راه برین! تقریباً رسیدیم!
‫برگشتیم.
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫طبق نقشۀ جهانِ ابوریحان بیرونی که زمانی دیده بودم...
‫حالا خودمو درست در لبۀ اون می‌بینم.
‫چه سرده!
‫بـ... باورم نمی‌شه این‌قدر سرده!
‫دارم یخ می‌زنم!
‫اینا رو بپوشین.
‫به اُردوی شاهدخت سرقویتی خوش اومدین.
‫بانو برای شما پالتو و چادرهای گرم آماده کردن.
‫دختری به نام فاطیما اینجاست؟
‫شاهدخت سرقویتی، آوردمش.
‫ممنون که تو این سرما این راه طولانی رو تا اینجا اومدی.
‫تو همونی هستی که قراره این کتاب رو به من یاد بده، درسته؟
‫قسمت بعد: «اوتچیگین.»