.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫بانوی من!
‫ای بابا. اینجا چی کار می‌کنین؟
‫وقتشه برای رفتن آماده بشین.
‫الان میام.
‫بدرود، نایمان.
‫من از مردم نایمان بودم، سرزمینی خیلی دور در غرب اینجا،
‫و قرار بود با مرکیت‌ها که متحدمون بودن وصلت کنم.
‫نمی‌دونم قبیله‌هایِ مرکیت چه جور مردمی‌ان.
‫اونا تو جنگلایِ شمال زندگی می‌کنن و خیلی‌هاشون کماندارایِ ماهری‌ان که بهشون مرگن می‌گن.
‫مرگن؟
‫اونا مردم مرگن‌ان، واسه همین بهشون می‌گن مرکیت.
‫یعنی شکارچیایِ وحشی.
‫خب، مهم نیست.
‫من چیزی بیشتر از یه هدیۀ باارزش نیستم.
‫هیچ فرقی با یه سنگ قیمتی یا پوستین نفیس ندارم.
‫منم مشکلی باهاش ندارم.
‫به همین افتخار می‌کنم.
‫پس مرکیتا اینجا زندگی می‌کنن؟
‫خیلی دلگیرتر از چیزیه که فکر می‌کردم.
‫چرا مردا این‌قدر کمن؟
‫تورگنه.
‫می‌بینم سالم رسیدی. ببخش که استقبال چندانی ازت نکردیم.
‫جا خوردی که فهمیدی شوهرت این‌قدر پیر و فرتوته؟
‫اوه، نه.
‫خب، هرچی هست همینه دیگه.
‫ازدواج با مردی خیلی مسن‌تر اصلاً چیز عجیبی نیست.
‫ولی دایر بعد از عروسیمون هیچ‌وقت بهم نزدیک نشد.
‫برعکس...
‫امروز هم می‌ری؟
‫ببخش که همیشه تنهات می‌ذارم.
‫و باز هم داریم کوچ می‌کنیم؟
‫تازه به اینجا رسیدیم.
‫نمی‌تونیم زیاد یه جا بمونیم.
‫بهتره راه بیفتی.
‫چو!
‫اگه چیزی لازم داشتی، بهم بگو.
‫بـ... باشه.
‫اِم...
‫بانو، با اینا چی کار کنم؟
‫اوه، اینا رو...
‫همۀ قبیله‌هایِ دیگه هم این‌قدر زودبه‌زود جابه‌جا می‌شن؟
‫نه، یه جای کار اینجا می‌لنگه.
‫انگار داریم از یه چیزی فرار می‌کنیم.
‫خب، فکر کنم نگرانی من هیچ فایده‌ای نداره.
‫تنها نقشم اینه که یه سنگ قیمتی باشم.
‫نگرانی یه سنگ قیمتی به چه دردی می‌خوره؟
‫می‌خوام برگردم نایمان.
‫اگه گم بشم، هیچ‌کس متوجه نمی‌شه.
‫نه رئیس دایر، نه هیچ‌کس دیگه‌ای.
‫صبر کن!
‫تکون نخور!
‫نزدیک بود.
‫صدمه ندیدی؟
‫قولتوقان، واقعاً برازندۀ لقب مرگنی.
‫نه بابا. هرکسی می‌تونست این کارو بکنه.
‫اوه؟
‫تو باید تورگنه باشی...
‫مادر جدیدم!
‫من خولانم، دختر دایر.
‫قولتوقان. یعنی اسمم اینه.
‫خولان بچۀ دایر بود و قولتوقان بچۀ یکی دیگه از رئیسایِ قبیله.
‫نگاه کن.
‫اگه از این رود پایین بری، به دو رود قارا و دال تقسیم می‌شه.
‫پایین‌تر که بری، هر دوشون به رود سلنگه می‌ریزن.
‫من و قولتوقان هر دومون همون‌جا به دنیا اومدیم.
عه؟
‫اگه تا آخرِ رودا بری، می‌دونی آخرش به کجا می‌رسن؟
‫اون ستارۀ شمالی رو می‌شناسی که تکون نمی‌خوره؟
‫زیرش یه چالۀ خیلی بزرگه که همۀ رودایِ دنیا بهش می‌ریزن.
‫واو، اینو نمی‌دونستم.
‫انگار خودت رفتی و دیدیش.
‫هی، قولتوقان.
‫واقعاً؟
‫هیچ‌کدوممون قدرت کام‌ها رو نداریم که با ارواح حرف بزنیم.
‫پدرم کامه و بارها به جایی که رودا تموم می‌شن رفته.
‫روحش تبدیل به پرنده می‌شه و تا اونجا پرواز می‌کنه.
‫کام؟
‫کاش منم قدرت یه کامو داشتم.
‫یا دست‌کم کماندار بهتری بودم.
‫واقعاً تیراندازیت افتضاحه.
‫هی، زبونتو نگه دار!
‫خودت گفتی!
‫هی!
‫«هی» چی؟
‫داری می‌خندی.
‫اوه، ببخشید.
‫اون روز یه چیزی تو وجودم عوض شد.
‫انگار خودِ دنیایِ دوروبرم داشت روحم رو به جنب‌وجوش می‌انداخت.
‫خنده و شادی رو تجربه کردم.
‫نارضایتی و غم رو هم.
‫عاشق روزایی شدم که اینجا می‌گذروندم.
‫اون‌وقت بود که برای اولین بار فهمیدم.
‫همه بیدار شین!
‫آتیش اجاقاتونو خاموش کنین!
‫باید همین الان فرار کنیم!
‫چی شده؟
‫سپاه رئیسامون شکست خورده!
‫دشمن به‌زودی می‌رسه!
‫برین تو جنگل!
‫خولان! تورگنه خانم! از این طرف!
‫قولتوقان!
‫چقدر غارت کردن؟
‫خانوادۀ قدو رو بردن، زن و بچه‌هایِ چیلاون رو هم.
‫تورگنه!
‫پدر!
‫حتماً خیلی ترسیدی.
‫ممنون که از خولان محافظت کردی.
‫اون بود که از من محافظت کرد.
‫دقیقاً چه خبره؟
‫پس نایمانا واقعاً هیچی بهت نگفتن؟
‫البته نمی‌شه هم سرزنششون کرد.
‫مردم ما یه دشمن دارن.
‫تموچینِ مغول.
‫مردی که حالا بهش می‌گن چنگیزخان.
‫چنگیزخان؟
‫ما مرکیتا مدت‌هاست با مغولا درگیریم.
‫اونا خیلی از اعضایِ خانواده و ثروتمون رو ازمون گرفتن،
‫همون‌طور که ما هم همین کارو باهاشون کردیم.
‫ولی وقتی تموچین رهبر شد، همه‌چی عوض شد و تعادل دشت از بین رفت.
‫دلیل اینکه تو رو دادن تا همسر پیرمردی مثل من بشی
‫حفظ اتحادمون علیه مغولا بود.
‫اما...
‫شاید بالاخره آخر کار نزدیک شده باشه.
‫داداش، اگه به مغولا ببازیم چه بلایی سرمون میاد؟
‫پرسیدن داره؟ مردا رو می‌کشن و زن‌ها و بچه‌ها رو با خودشون می‌برن.
‫می‌ترسم. نمی‌خوام بمیرم.
‫احمق. بعد به خودت می‌گی مردِ مرکیت؟
‫اوسون.
‫اوسون. یعنی «رود جاری».
‫لقبی که زمین برای نقشش به‌عنوان کام به پدر داده.
‫خوب گوش کنین. تا وقتی کارم تموم نشده، هیچ‌کس وارد نشه.
‫از ارواح می‌خوام آینده‌مونو بهم نشون بدن.
‫ای ارواح، منو به آسمونا ببرین.
‫نشونم بدین تو آینده‌مون چی در انتظارمونه.
‫اوسون!
‫خولان، اونجایی؟
‫همین‌جام، پدر.
‫یه دشت سرسبز دیدم.
‫رودی که شاخه‌شاخه می‌شد و به رودایِ زیادی راه پیدا می‌کرد.
‫و وقتی رودو تا سرچشمه‌ش دنبال کردم،
‫بالایِ کوهی به بلندایِ آسمون، سرچشمۀ پاکی پیدا کردم.
‫رودا، تبارایِ خونی مردم دشتن.
‫یعنی نسل مغولا سراسر این سرزمین پخش می‌شه.
‫یعنی...
‫ما به مغولا می‌بازیم.
‫یعنی همۀ ما رو می‌کشن؟
‫نه، نمی‌ذارم این اتفاق بیفته.
‫ارواح اینو می‌گن.
‫خون مرکیت حتی بعد از تسلیم شدن به مغولا هم باقی می‌مونه.
‫واقعاً چنگیزخان بهمون رحم می‌کنه؟
‫البته در عوضش باید خراج مناسبی بدیم.
‫یه سرچشمۀ پاک.
‫دخترمو به چنگیزخان پیشکش می‌کنم.
‫خولان.
‫نباید این کارو بکنی!
‫نمی‌ذارم خولان رو قربانی کنی!
‫اون یه انسانه، با فکر و ارادۀ خودش!
‫نه یه سنگ قیمتی یا یه پوستین!
‫اون مثل من نیست.
‫تورگنه.
‫ممنون، ولی من خوبم.
‫خولان؟
‫خوشحالم، پدر.
‫همیشه از زن بودنم بدم می‌اومد، چون باعث می‌شد بقیه مجبور باشن ازم محافظت کنن.
‫ولی حالا می‌تونم تیری باشم که از همۀ شما محافظت می‌کنه.
‫تو...
‫ما مرکیتا استاد کمانیم.
‫ببینین چطور دختر مردم مرگن یه گرگو از پا درمیاره.
‫و این‌طوری، تسلیم مغولا شدیم.
‫خولان زنجیرایِ دیرینۀ دشمنی بین مغولا و مرکیتا رو برید،
‫و جون خیلی از مرکیتا رو نجات داد.
‫ولی قولتوقان و بقیۀ قبیله‌هایِ مرکیت تا آخرین لحظه مقاومت کردن،
‫و به طرف غرب فرار کردن.
‫فکر کنم همه اومدن.
‫چرا همۀ ما رو صدا کردی؟
‫اینجا فقط دخترایِ جوونن.
‫شما دایر اوسون هستین؟
‫ما در خدمت شاهزاده اوگتای، سومین پسر خانیم.
‫کارمون اینه که پشت سپاه بمونیم و مراقب آذوقه‌ها باشیم.
‫پس می‌تونم خیالم راحت باشه.
‫از این به بعد این زنا رو به شما می‌سپرم.
‫رئیس دایر؟
‫تصمیم گرفتیم همۀ شما رو به اشراف مغول بسپریم.
‫نه!
‫تورگنه.
‫همه‌تون خوب گوش کنین.
‫مغولا فقط از جونمون گذشتن، همین.
‫به‌خاطر درگیریایِ گذشته‌مون ما رو نبخشیدن.
‫قطعاً برده‌مون می‌کنن.
‫ولی شما دخترا فرق دارین.
‫زندگی شما تازه شروع شده.
‫برین و خوشبختی‌تونو پیدا کنین.
‫تو.
‫حتماً اینو به شاهزاده‌تون و خانتون بگو:
‫این زنا از این به بعد دیگه مرکیت نیستن.
‫حالا و تا ابد.
‫حـ... حتماً منتقل می‌کنم.
‫تورگنه.
‫دستتو باز کن.
‫این یه سنگ جاداست.
‫باهاش می‌تونی طوفان احضار کنی.
‫این تنها چیزیه که می‌تونم به‌عنوان هدیۀ خداحافظی بهت بدم.
‫واقعاً از بودنت تو خونه‌م خوشحال بودم.
‫بدرود.
‫با لبخند به زندگیت ادامه بده.
‫اون شب به شکل ترسناکی ساکت بود.
‫اسبا رو آماده کنین! زود باشین!
‫چـ... چشم!
‫آسمون می‌سوخت. غرق خون بود.
‫منظره‌ای غیرزمینی که تا اون روز مثلش رو ندیده بودم.
‫چه خبره؟
‫شورش شده. اسرا تو کوه سنگر گرفتن.
‫سپاه شاهزاده اوگتای الان داره برای سرکوبشون می‌ره.
‫لعنت به دایر اوسون.
‫هیچ‌وقت نمی‌شه به حرف مرکیتا اعتماد کرد.
‫برو کنار!
‫چو!
‫هـ... هی! صبر کن!
‫آره، حتی وقتی مغولا ازشون گذشته بودن...
‫اونا حتی یه بار هم مغولا رو نبخشیده بودن.
‫ما شکارچیایِ جنگلیم.
‫هیچ‌وقت بردۀ چوپونایِ پست نمی‌شیم.
‫برین و خوشبختی‌تونو پیدا کنین.
‫یعنی اون حرفا هم دروغ بود؟
‫نه، مطمئنم واقعاً از ته دل گفته بودشون.
‫برای همین هیچی بهم نگفته بود.
‫ولی رئیس دایر یه اشتباه بزرگ کرده بود.
‫نفهمیده بود من چقدر دوستش دارم.
‫آهان، فهمیدم.
‫یادم رفته بود روح یه کام می‌تونه به آسمونا بره.
‫من فقط با سوراخ کردن بدنش کمک کردم روحش راحت‌تر بیرون بیاد.
‫رود سرخ تو آسمون، ها؟
‫تو کی هستی؟
‫تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫شورشو خیلی راحت سرکوب کردن.
‫بعداً فهمیدم قولتوقان و بقیه رو هم کشتن.
‫و وقتی چنگیزخان برگشت، خولان هم از شورش باخبر شد.
‫وقتی خبرشو شنید...
‫پدرم با حماقت خودش این سرنوشتو برای خودش ساخت.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه شکوه خان رو لکه‌دار کنه.
‫خولان، اون موقع چطور تونستی لبخند بزنی؟
‫بعدش منو همسر اوگتای کردن و اجازه دادن زنده بمونم.
‫بچه‌هاشو هم به دنیا آوردم.
‫زمان در آرامش گذشت.
‫ولی تمام اون مدت...
‫منتظر طوفانی بودم که این امپراتوری رو ویران کنه.
‫قبلاً به‌خاطر لبخندت نجاتت دادم.
‫خولانِ اون روزو تویِ تو دیدم.
‫بعد از این‌همه مدت، حالا می‌فهمم.
‫زیر اون لبخند چقدر غمگین و درمانده بوده.
‫ولی نقش خودش رو کاملاً می‌فهمید.
‫اون موقع باید دقیقاً می‌فهمیدم چه حسی داره، ولی...
‫خب؟
‫واقعاً کی هستی؟
‫من...
‫مهم نیست.
‫هرکسی هم که باشی، نمی‌تونی...
‫شاهدخت سرقویتی بیگی بهم گفت...
‫شاهزاده تولوی و قاآن بزرگ.
‫بی‌تعادلی بین قدرت نظامی و اقتدار سیاسی حتماً بدبختی میاره.
‫یعنی امپراتوری هیچ‌وقت به اندازۀ الان شکننده نبوده.
‫تو...
‫اسمم ستاره‌ست. یه برده‌ام.
‫سپاه مغول بانومو کشت و کتاب باارزشش رو دزدید.
‫آخرین وظیفه‌م در برابرش این بود که کتابشو پس بگیرم، ولی...
‫فکر اینکه مقاومت کورکورانه ممکنه فاجعۀ بیشتری به بار بیاره...
‫این ترس باعث شد بی‌هدف زندگی کنم.
‫ولی این باید همون لحظه‌ای باشه که منتظرش بودم.
‫ما اصلاً چه کاری از دستمون برمیاد؟
‫من دانش دارم.
‫بذارین به‌عنوان سنگ جادایِ جدیدتون بهتون خدمت کنم، اعلیحضرت.
‫لطفاً قدرتتونو بهم قرض بدین.
‫بذارین دوتایی یه طوفان احضار کنیم.