‫وقتی که از خواب بیدار می‌شم،
‫می‌بینم که تنهام و روی ‫صفحه‌ای باز شده وایستادم.
‫هر جا رو نگاه کنم چیزی نمی‌بینم.
‫هیچ مسیر یا راه خروجی نداره.
‫- اون لحظه است که صدایی می‌شنوم... ‫- [لوبیا چیتی خیلی گرون شده.] ‫واسه ماکیو چان گرفته ‫بودم، پولم تموم شد.]
‫تو رو می‌شنوم که داری ‫اسمم رو صدا می‌زنی.
‫پس شروع به قدم‌زدن می‌کنم. ‫با این کلمات درهم برهم خودم...
‫که شاید بهترین ریتم رو ‫نداشته باشن... عه.
‫ولی امیدوارم وقتی این آهنگ رو ‫زمزمه می‌کنم، صدام رو بشنوی.
‫- مثل صدای اوج گرفتن جهانیه که... ‫- آسا. ‫- آسا!
‫ببخشید! صدام بلند بود؟
‫بلدی جاستین بیبر بخونی؟
‫چی؟!
‫آخه بلد نیستم.
‫خواهش کردم دیگه.
‫عز...
‫خب، امروز کاتسوی مرغ ‫با کنجد درست می‌کنم...
‫وایستا، اون که واسه فردا بود.
‫غذای امروز قراره توفو باشه.
‫آها، با سبزیجات.
‫به نظر خوشمزه میاد.
‫دینگ تموم شد.
‫ماکیو چان، چرا به ماکروویو می‌گی دینگ؟
‫اذیتم نکن.
‫گوشیته.
‫داره زنگ می‌خوره.
‫می‌دونم.
‫پس عین آدم‌های بالغ ‫جواب بده دیگه.
‫عجب سردردی...
‫سلام، کودای هستم.
‫آها، بله.
‫بله، بابت اون روز ممنونم.
‫از وقتی تو اومدی ‫غذاهای سالم‌تری می‌خورم.
‫جدی؟
‫پس استخدامم کن.
‫برو کار پیدا کن.
‫اگه تمیزکاری کنم چی؟
‫اینجا نیاز به تمیزکاری نداره.
‫خیلی نیاز داره که.
‫می‌شه بخوابم؟
‫راحت باش. روی تخت بخواب.
‫من اینجا راحتم.
‫می‌تونی چراغ رو روشن بذاری.
‫هوم...
‫صدای تق‌تق کیبورد.
‫بعضی وقت‌ها متوقف می‌شه، ‫ولی یهو با صدای بلند شروع می‌شه.
‫صدای خش‌خش کاغذ.
‫با نفس‌های عمیق.
‫نمای پرده‌هایی که کنار زده شدن.
‫می‌شه زندگی شبانه رو ‫از اون طرفش دید.
‫من اینجا پشت کوهی از کتاب‌ها...
‫تک و تنهام.
‫این چه کاری بود؟
‫داشتم عکس خوشگل می‌گرفتم.
‫خنگ.
‫خودم تک و تنهام.
‫کنار صندلی حکومت ملکه‌ای ‫از سرزمینی عجیب دراز کشیدم.
‫من عاشق این شب‌هام.
‫[قسمت یکم: سرریز]
‫روز قشنگ دیگه‌ای در سراسر کشور داریم.
‫ولی مراقب خشکی هوا باشین.
‫حالا سراغ اخبار می‌ریم.
‫دیشب تصادفی توی پارکینگ اوتسوکی ‫واقع در بزرگراه چوئو رخ داد،
‫که کامیونی با خودروی سواری برخورد کرد.
‫پلیس گفته سرنشینان اون خودرو، ‫هاجیمه تاکومی و مینوری کودای بودن.
‫هر دو به بیمارستان منتقل شدن، ‫اما متاسفانه فوت کردن.
‫دخترشون ماکیو در لحظه وقوع سانحه...
‫توی ماشین نبود.
‫یادت نرفته چیزی بگی؟
‫چون انقدر درمونده‌ای دارم به عنوان ‫خواهر بزرگترت ابراز نگرانی می‌کنم.
‫احتیاط کنید. توقف ناگهانی داریم. ‫لطفا توجه کنید...
‫مسافران عزیز، توجه کنید.
‫به ما درخواست توقف فوری داده شده.
‫در اسرع وقت که امنیت مسیر ‫تایید بشه، ادامه خواهیم داد.
‫اینجایی ماکیو؟
‫ببخشید زود بیدارت کردم.
‫شناسایی کردی؟
‫چی رو؟
‫جنازه‌ها رو می‌گم دیگه.
‫اصلا دلم به همچین کاری نمی‌ره.
‫گفتن می‌خوان کالبدشکافی کنن.
‫انتخابش با ما نبود.
‫مجبورمون کردن همچین جای ‫وحشتناکی منتظر بمونیم.
‫ماکیو چان...؟
‫آره، خودشه. خاله ماکیوته...
‫خواهر کوچیکه مامانته.
‫نمی‌دونستم یادته. ‫آخه خیلی وقته ندیدیش.
‫خب دیگه. من برم مدارک رو امضا کنم.
‫می‌شه یه مدتی پیشت باشه؟
‫چی؟ براش هتل می‌گیرم. ‫من حتی یه تشک فوتون هم ندارم.
‫تو رو خدا انقدر بی‌رحم نباش.
‫نمی‌شه که تنهاش بذاریم.
‫روت حساب کردم.
‫من ماکیوئم.
‫آم...
‫عه. من آسا تاکومی‌ام.
‫آسا. فهمیدم.
‫بریم یه چیزی بخوریم.
‫آره، یه چیزی بخوریم...
‫موافق نیستی؟
‫چرا.
‫بخور.
‫بابت غذا ممنونم...
‫اگه بیشتر خواستی بهم بگو.
‫هر چقدر خواستی بخور.
‫باشه. چشم.
‫باز هم نوشیدنی می‌خوای؟
‫عه... لطف می‌کنین؟
‫هنوز یه‌کم وقت داریم.
‫می‌تونی استراحت کنی.
‫ناراحتی؟
‫نمی‌دونی چه حسی داری؟
‫اصلا چیز عجیبی نیست.
‫اگه وقتش رسید می‌تونی ناراحت باشی.
‫تو چی ماکیو چان؟ تو ناراحتی؟
‫متاسفانه اصلا ناراحت نیستم.
‫چون از خواهرم متنفر بودم.
‫فقط دلم به حال تو می‌سوزه.
‫از این جهت ناراحتم.
‫دفتر...
‫شاید بهتر باشه دفتر خاطرات بگیری.
‫توش درباره حرف‌هایی ‫که بقیه می‌زنن بنویسی...
‫یا درباره چیزهایی که حرف نمی‌زنن.
‫درباره هر چیزی که حس می‌کنی و نمی‌کنی.
‫می‌تونی همه خاطراتت رو ثبت کنی.
‫حتی اگه هیچ‌وقت بازش نکنی،
‫یه روز می‌بینی که باهاش ‫مسیرت رو پیدا می‌کنی.
‫من تنها دفتری که توش چیزی نوشتم، ‫یه دفتر درباره رشد نیلوفرهای صبحگاهی بود.
‫در جواب بهم گفت:
‫«توی دفترت رشد نیلوفرهای ‫صبحگاهی رو ثبت می‌کردی؟»
‫«بعدا که آدم بالغی شدی، ‫احتمالا بیشتر کیف بده.»
‫دفتر خاطرات...
‫دیروز مامان و بابام ‫توی ماشین بودن که...
‫- ولی دختر خود مینوری چان نیست، نه؟
‫- درباره چیزهایی که بهم می‌گن... ‫- نه، فکر کنم نسبتی ندارن.
‫واقعا می‌گی؟
‫- من که اینطور شنیدم. ‫- یا درباره چیزهایی که نمی‌گن.
‫- یعنی هیچ‌کدوم از فامیل‌هاش نیومدن؟ ‫- دقیقا فهمیدم منظورش چیه. ‫- هیچ‌کس نیومد. هیچ اقوامی نداشت. ‫- من که با حقوق بازنشستگیم سر می‌کنم. ‫- کیوکو سان، حداقل تو دیگه اینطوری نگو.
‫واقعا ناراحتم، ولی...
‫درباره هشدار هوای خشک ‫از هوستون تا ماهی تن شنیدی؟
‫- آره بابا. مشکل از سیستم فره. ‫- استعدادم: شنیدن حرف‌هایی که نمی‌گن.
‫فعالش کردم.
‫این همون حلقه هولاهوپ از شیمانتوئه؟
‫یا طناب حصیریه؟
‫ولی اینطوری که نمی‌شه نوشت.
‫آسا؟
‫آسا.
‫آب...
‫آسا! مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫صبح به خیر.
‫باید یه چیزی بخوریم.
‫آره، یه چیزی بخوریم.
‫چرا دو بار می‌گه؟
‫بذار کمکت کنم.
‫باشه.
‫آم...
‫این‌ها رو نباید شست؟
‫عه، چرا.
‫باشه.
‫دو تا تیکه است، پس دو تا...
‫آم، چیز دیگه‌ای نمونده؟
‫آها. بذار ببینم...
‫کلم توی یخچال باید ریز بشه.
‫باشه.
‫سه چهار تا برگ بسه.
‫باشه.
‫بشین.
‫باشه.
‫بابت غذا ممنونم.
‫وایستا ببینم. چرا سوسیس رو جدا می‌خوری؟
‫کاش بهم گفته بودی.
‫ببخشید.
‫ببینم، نکنه خیلی...
‫خجالتی هستی؟
‫نه! راستش چرا.
‫ببین، حرف‌هایی که دیروز زدم ‫از روی هیجان لحظه‌ایم بود...
‫ها؟ یعنی منظورت...
‫نه،
‫اون بخشش درست بود ‫که نمی‌تونستم تحمل کنم.
‫ولی اصلا متوجه این موضوع نبودم که من...
‫آدمی نیستم که بتونم زندگیم رو ‫با یکی دیگه شریک بشم.
‫چی؟!
‫می‌دونم. تقصیر منه.
‫ولی می‌شه اینطوری نگی «چی»؟
‫اذیت می‌شم.
‫ها؟
‫آخه، فقط جا خوردم ‫که آدم بزرگ‌ها هم ناراحت می‌شن.
‫معذرت می‌خوام.
‫گمون نکنم خواهرم جلوت ‫این عواطف رو نشون داده باشه.
‫ماکیو چان، چرا ازش متنفر بودی؟
‫مامانم رو می‌گم.
‫از کسی انتظار نداشته باش ‫پشت سر مرده حرف بزنه.
‫اگه بهت گفتم چون حق داشتی بدونی.
‫چه آدم عجیبی...
‫دفتر خاطراته؟
‫واقعا می‌خوای بنویسی؟
‫تو گفتی کمکم می‌کنه.
‫آها. آره.
‫پس برگه‌هایی که نوشته داره رو پاره کن.
‫مرسی.
‫خیلی عجیبه.
‫من امروز شروع کردم ‫با یه آدم عجیب زندگی کنم.
‫چون که...
‫بیابونه.
‫تا چشم کار می‌کنه، ‫فقط شن دیده می‌شه.
‫اینجا هیچی نیست.
‫اینجا کاملا...
‫خالیه.
‫عه، شام؟
‫اگه می‌خوای بری خرید میام.
‫وقتی خاطراتت رو می‌نویسی...
‫لازم نیست چیزی که ‫دلت نمی‌خواد رو بنویسی.
‫فقط اون چیزی که در لحظه ‫دلت می‌خواد رو بنویس.
‫فرقی نداره واقعی باشه یا نه.
‫حتی با اینکه دفتر برای خاطراتمه؟
‫حتی در اون صورت.
‫هیچ‌کسی سرزنشت نمی‌کنه.
‫بخش‌هایی که برات سخته رو ننویس.
‫خواستم... ‫خواستم یه چیزی بنویسم، ولی...
‫نه بابام هست. نه مامانم.
‫جفتشون رفتن.
‫انگار...
‫توی فضای بازم. محیط خالی دورمه.
‫انگار پرت شدم توی بیابون.
‫مورمورم می‌شه.
‫آسا.
‫آب می‌خوام.
‫آسا.
‫فقط ای کاش می‌شد...
‫به لگن پر از آب برسم...
‫آسا!
‫چرا اینطوری داد می‌زنه؟
‫حتما خیلی ناراحتی. طفلکی.
‫کلمه کانجی «لگن» رو بلدین؟
‫من عمیقا از مادرت بدم می‌اومد.
‫واقعا حالم بد می‌شه که فکر می‌کنم ‫حتی بعد از مرگش این نفرت وجود داره.
‫ببخشید اینطور می‌گم،
‫ولی تو برام با بچه‌هایی که توی خیابون ‫از کنارشون رد می‌شم، هیچ فرقی نداری.
‫همچنان یه دختری مثل تو...
‫یه بچه پونزده ساله...
‫نباید چنین فلاکتی رو تحمل کنه.
‫تو لایق زندگی خیلی بهتری هستی.
‫می‌تونی اونجا بخوابی.
‫خونه من هیچ‌وقت مرتب نیست.
‫معمولا هم حال و حوصله ندارم.
‫قول نمی‌دم بتونم محبت‌ورزی کنم.
‫ولی این قول رو بهت می‌دم...
‫که هیچ‌وقت احساساتت رو زیر پا نذارم.
‫اون روز، این زن...
‫اگه قبول می‌کنی بیا پیشم بمون. ‫فردا باش، پس‌فردا باش.
‫حتی روز بعدش هم باش!
‫نمی‌ذارم بی‌تفاوت ول بشی!
‫با چشم‌هایی شبیه گرگی ‫که از گله دور شده...
‫من رو از زندگی منزوی نجات داد.
‫در جواب سوالت:
‫کلمه کانجی لگن مثل «آب» داخل ‫«ملات» و زیرش عین «بشقاب» نوشته می‌شه.
‫- [لگن (تارای)]
‫حتی لگن رو به کانجی بلده.
‫خدایا، ماکیو سان...
‫میام.
‫میام باهات زندگی کنم.
‫بلند شو بریم. ‫سوشی خشک‌ ارزش نداره.
‫بریم سوشی واقعی بخوریم.
‫کسی اینجا نیست.
‫توی این بیابون وسیع که داخلشم...
‫هر چقدر که می‌گردم، ‫هیچی پیدا نمی‌کنم.
‫آدم بزرگ‌ها هم درگیر ‫چنین افکاری می‌شن؟
‫یعنی می‌تونم راه خروج ‫ازش رو پیدا کنم؟
‫هیچی نیست.
‫خودم تک و تنهام.
‫فقط خودمم.
‫من...
‫درک می‌کنم.
‫این حس به قول گفتنی...
‫«تنهاییه.»
‫تنهایی؟
‫خودم رو توی بیابون ناآشنا پیدا کردم.
‫اونجا بود که دیدم ملکه‌ای ‫از سرزمینی عجیب...
‫روی صندلی حکومتش ‫در انزوای کامل نشسته بود.