‫می‌گم...
‫می‌شه تمیزکاری کنم؟
‫آخه لزومی نداره...
‫نه، منظورم این نبود.
‫تمیزکاری دوست دارم.
‫آم، یعنی خودم می‌خوام.
‫پس هر طور راحتی.
‫- رمانه؟ ‫- [قسمت دوم: خمیرپیچ] ‫- واقعا داری می‌نویسی؟ رمان می‌نویسی؟
‫مگه چیه؟
‫یهو رفتی رمان می‌نویسی؟ ‫تو دیگه چقدر...
‫خوب بلده بخونه...
‫فقط همین رو نوشته؟
‫[ایمیری: اوضاع چطوره؟]
‫می‌گم... می‌گم.
‫بله؟
‫این رو باز گذاشته بودی...
‫عذاب وجدان گرفتم که دیدمش.
‫می‌شه بیشتر احتیاط کنی؟
‫من مشکلی ندارم بخونیش.
‫ولی دفتر خاطراتته.
‫باید بیشتر...
‫بریم شام بخوریم.
‫باشه.
‫حس می‌کنم دیروز آبگوشت خوردیم.
‫ترتیب غذایی اینجا اینطوریه: ‫آبگوشت، آبگوشت...
‫برنج، برنج، گوشت زنجبیلی، ‫گوشت زنجبیلی و ساشیمی.
‫ترتیب غذایی، یعنی...
‫برنامه هفتگیه.
‫ناهار هم نودل اودون می‌خوریم.
‫چه روزهایی؟
‫هر روز.
‫چی؟ چی؟
‫«اوضاع چطوره؟»
‫پیام همکلاسیم بود.
‫نمی‌دونم چه جوابی بدم.
‫الان که گفتی یادم اومد ‫من هم همچین پیامی گرفته بودم.
‫واقعا؟ چه جوابی دادی؟
‫عه، هنوز جواب ندادم.
‫ولی بالاخره باید جواب بدم.
‫[ماکیو چان، یک هفته است جوابم رو ندادی. ‫زنده‌ای؟ اوضاع چطوره؟]
‫[یه خبرهایی دارم. تصمیم گرفتم...]
‫باورم نمی‌شه!
‫یعنی یهویی صاحب بچه شدی؟
‫باورنکردنیه، نه؟
‫بیرون سرده. بیا تو.
‫دستت درد نکنه.
‫تو آسا چانی، نه؟
‫از ماکیو تعریفت رو شنیدم.
‫من نانا دایگوئم.
‫چند سالته؟
‫پونزده.
‫پونزده؟ باورم نمی‌شه.
‫آها، راستی.
‫- می‌شه از اون چایی‌ها درست کنی؟ ‫- نفهمیدم. چیش عجیبه؟ ‫- اگه دارچینم خراب نشده باشه.
‫واقعا؟
‫وای، کی اینجا رو انقدر مرتب کردی؟
‫حالا می‌شه توش نشست. ببین.
‫نمی‌دونم چرا اینطور قضاوت می‌کنی.
‫ببینم، مگه دارچین خراب می‌شه؟
‫- اصلا حرف‌هاشون ربطی به هم داره؟ ‫- حتما تا الان شده دیگه. ‫- حرف‌هامون ربطی داره؟
‫آره، شنیدم.
‫خب؟ دارچین خراب می‌شه؟
‫- هیس. ‫- پس همدیگه رو می‌فهمن...
‫وای! آم...
‫من، عه...
‫تا حالا ندیده بودم بزرگترها ‫عین دوست رفتار کنن، واسه همین...
‫واقعا؟ مامانت اینطوری نبود؟
‫گمونم منظورش اینه تا حالا ‫انقدر آدم بالغ و شلخته ندیده بود.
‫آها، پس منظورت اینه!
‫بزرگترها از خنده روده‌بر نمی‌شن، نه؟
‫- روده‌بر نمی‌شن؟ ‫- چه عجیب.
‫گرسنمه.
‫بریم غذا درست کنیم.
‫این چیه؟
‫دسره.
‫ببینم، اصلا به خودت ‫زحمت می‌دی آشپزی کنی؟
‫بهت غذای خوب می‌ده؟
‫آم، خب...
‫[برنامه هفتگی غذایی]
‫بذار ببینم.
‫آبگوشت، آبگوشت، برنج، برنج، ‫گوشت، گوشت، ساشیمی. ‫- [همین برنامه حتی برای...] ‫- [تابستان رعایت می‌شود. ماکیو.] ‫لیست خوبیه.
‫بدک نیست.
‫هنوز به آشپزی واسه دو نفر عادت نکردم.
‫آها. اون رو که یاد می‌گیری.
‫خواهر بزرگه‌ات زن خانه‌دار بود؟
‫از من نپرس.
‫مگه نمی‌دونی؟ چه عجیب.
‫- آها، فهمیدم داستان چیه. ‫- بزرگترها اینطوری حرف می‌زنن؟
‫کاملا فهمیدم.
‫در اصل برنامه‌ام این بود که واسه ‫شما دو نفر شام درست کنم...
‫ولی بی‌خیالش.
‫نه، بزرگترها اینطوری نیستن.
‫انگار دارن...
‫به زبون دیگه‌ای حرف می‌زنن.
‫نظرت چیه؟ با هم درست کنیم؟
‫اصلا شما دو نفر می‌تونین ‫مراحل سختش رو انجام بدین.
‫وایستا!
‫غصه نخور بابا. من راحتم.
‫دایگو!
‫همینطوریش بهش وظایف تمیزکاری دادم.
‫پایه‌ام! می‌خوام آشپزی کنم!
‫مگه چیه؟ تمیزکاری می‌کنه که می‌کنه.
‫آخه نمی‌تونم مجبورش کنم ‫آشپزی هم انجام بده.
‫می‌بندم! گیوزا رو می‌بندم!
‫خودش حرفش رو زد.
‫من نمی‌خوام بهش دیکته کنم ‫چیکار کنه و نکنه...
‫اگه ماکیو چان خوشش نمیاد، ‫می‌تونم انجام ندم...
‫چه زشت شد!
‫گوش کن ماکیو.
‫یه مدت خودت اومدی پیشم و حتی ‫بلد نبودی ساده‌ترین کارها رو انجام بدی.
‫دایگو...
‫- دیگه نمی‌خوام اونطوری گریه کنی. ‫- دایگو! ‫- گفتم نمی‌خوام، فهمیدی؟
‫به نظر خیلی بالغ نمیاد...
‫تا حالا این وجه شخصیت ‫ماکیو چان رو ندیده بودم.
‫تو فکر کن فرصت مناسبیه.
‫از این به بعد قراره اسممون ‫«تیم بائو» باشه.
‫تیم بائو؟
‫- [تیم بائو] ‫- تیمی که بائو رو خمیرپیچ می‌کنه... ‫- که اسمش تیم بائو می‌شه.
‫می‌دونی چرا گیوزا انقدر خوبه؟ ‫چون می‌شه با هر چیزی پرش کرد.
‫چیز خاصی دوست نداری؟
‫جوانه زنجبیل.
‫حتی مال این فصل نیست.
‫زن‌هایی که بائو رو...
‫می‌شه این رو توی ماکروویو گرم کنی؟
‫یک دقیقه بمونه کافیه.
‫چشم.
‫ماکیو، ساقه‌های بادمجون رو که بریدی...
‫بعدش کلم رو خرد کن.
‫باشه.
‫دایگو، یاد سگت افتادم.
‫یادته عاشق مغز کلم بود؟
‫وای. آره.
‫یادمه همه‌اش صدای جویدنش می‌اومد.
‫من مغز کلم دوست ندارم!
‫عین سگ‌های کورگیه.
‫نه، بیشتر شیباست.
‫ولی دماغش سیاهه.
‫دماغ من سیاه نیست!
‫آره، همینطوری از طول برش بده.
‫ماکیو.
‫بعدش بادمجون رو بذار.
‫خوب بلدی خرد کنی‌ها.
‫بعد از اینکه کلاس آشپزیم تموم شد، ‫یه آقایی اومد جام رو گرفت.
‫چی؟ آخه مرگش چی بود؟
‫شاید از استعدادت خوشش اومد آسا چان.
‫نه، مشکلش این بود که ‫فقط پیازچه دوست داشت.
‫کم‌کم داری شبیه ماکیو می‌شی.
‫خب! همه رو بریزیم توی کاسه و هم بزنیم!
‫من از این حرف‌های عجیب نمی‌زنم...
‫ولی تا همین‌جاش بهم گفت.
‫گفت: کلا پیازچه دوست دارم!
‫نگران مقدار ادویه نباش.
‫حالا همینطوری به یک سمت ‫هم بزن و ورز بده.
‫دایگو سان، تو از کجا انقدر ‫توی گیوزا درست کردن واردی؟
‫یکی که توی رستوران چینی کار می‌کرد ‫بهم یاد داده بود.
‫حسابی خاطرخواهش بودم.
‫تو کارت رو بکن.
‫من هم این ماجرا رو نشنیدم.
‫آخه الان ازش خجالت می‌کشم.
‫ولی هر بار که گیوزا درست می‌کنم، ‫یاد اون میفتم...
‫مرتیکه!
‫خب گیوزا درست نکن.
‫- ورز بده، ورز بده، ورز بده... ‫- بادمجون رو چیکار کنم؟
‫- ورز بده، ورز بده، ورز بده... ‫- با دست پاره کن و کنجد و آب نودل اضافه کن.
‫من با چه غذاهایی بزرگ شدم؟
‫همه اون غذاهای خونگی...
‫به نظرم خیلی خوشمزه بودن. ‫ولی الان...
‫آسا، خوشمزه شده؟
‫آره!
‫ولی یادم نمیاد.
‫مامانم توی گیوزا...
‫چه موادی استفاده می‌کرد؟
‫تیم بائو، وقتشه خمیرپیچ کنیم!
‫- چشم! ‫- چشم!
‫بذار توی این فاصله برات سس مخصوص ‫و سرّیم رو درست کنم.
‫سرّی؟
‫دستور تهیه‌اش مخفیه.
‫بعدا بهت یاد می‌دم.
‫آیدی لاینت رو بهم می‌دی؟
‫آره!
‫این کجاش محرمانه است؟
‫باشه. پس دستور تهیه‌اش رو ‫به تو هم می‌دم.
‫آسا چان، می‌شه براش بفرستی؟
‫آره. چشم.
‫عه...
‫هنوز آیدی‌هاتون رو به هم ندادین؟
‫دست به کار بشین دیگه!
‫خب، ما که این‌همه مدت ‫با هم زندگی کردیم...
‫خب، تیم بائوی عزیز، ‫وقتشه خمیرپیچی رو شروع کنیم.
‫- چشم. ‫- چشم.
‫سس صدف به همراه سیر و زنجبیل.
‫سس آلو ترشی و خردل.
‫شیسو و میسو و سس پیاز و سرکه.
‫در نهایت، همون سس کلاسیک ‫سویا سرکه به همراه روغن چیلی.
‫با کلی زنجبیل خرد شده.
‫چقدر خوشمزه شد!
‫واسه اینستاگرام می‌گیری؟
‫واسه اینستاگرامه.
‫خب! تموم شد.
‫بریم که بخوریم...
‫شبیه شیبا شد.
‫پس «اوضاع چطوره»، ها؟
‫این دوستت جریان خانواده‌ات رو می‌دونه؟
‫می‌دونه.
‫پس فهمیدم.
‫آفرین که حالت رو پرسید.
‫ماکیو؟
‫انگار خیلی روی انتخاب کلماتش دقت کرد.
‫از بین «حالت چطوره»، «خوبی»، ‫یا «چه خبرها؟»...
‫جواب دادن به هر کدوم از ‫این سوال‌ها سخته.
‫احتمالا نمی‌خواست خیلی روزمره ‫یا نگران حالت رو بپرسه.
‫انگار می‌خواست با پرسیدن ‫«اوضاع چطوره؟»...
‫اینکه افکار پیچیده‌ای داره رو بهت برسونه.
‫واسه همین آفرین بهش.
‫خیلی خوب توضیح دادی.
‫می‌بینی؟ دقیقا همینت رو دوست دارم.
‫گمونم لطف داری دیگه.
‫[ایمیری: اوضاع چطوره؟]
‫این رو خودت درست کردی؟
‫از این کیک‌ها که جایی نمی‌فروشن.
‫خب؟ تصمیم گرفتی چطور جواب بدی؟
‫- [اوضاع چطوره؟] ‫- آم... تو فکرم بود بگم «حالم خوبه.» ‫- [حالم خوبه.] ‫- خوبه. موافقم!
‫- [مرسی.] ‫- به‌به.
‫مرسی، امروز خوش گذشت.
‫قربونت.
‫می‌گم، چرا با کاساماچی صحبت نمی‌کنی؟
‫درباره همین مسائل مالی.
‫آخه با اشتهایی که این بچه داره...
‫حتما کار سختیه که بخوای ‫از پس هزینه‌ها بر بیای.
‫با کاساماچی صحبت کنم؟
‫زندگیت قراره دگرگون بشه.
‫عجب دورانی شده.
‫واقعا برات احترام قائلم.
‫تموم شد.
‫دستت درد نکنه.
‫خب، من دیگه برگردم سر کارم...
‫عه، باشه.
‫خواستی بخوابی بهم بگو.
‫آم...
‫یادته بعد از تصادف چی بهم گفته بودی؟
‫که اگه وقتش برسه ‫می‌تونم ناراحت باشم؟
‫آها، اون رو می‌گی.
‫خواستم بگم...
‫ممنونم.
‫نگران بودم اگه ناراحتی نکنم، ‫ممکنه عجیب جلوه کنم.
‫واسه همین اون حرفت ‫خیالم رو راحت کرد.
‫ازت ممنونم ماکیو چان.
‫احساساتی که تو داری، ‫به هیچ‌کس جز خودت مربوط نیست.
‫کسی حق نداره بابت احساساتت ‫تو رو سرزنش کنه.
‫آره.
‫پس هر موقع ناراحت شدم، ‫حتما بهت خبر می‌دم.
‫الان که حالم خوبه. ‫واقعا می‌گم.
‫فهمیدم. من هم اگه نیاز داشتم بهت می‌گم.
‫از این به بعد با هم کار می‌کنیم.
‫قبوله.
‫ولی من یه آدم افسرده و بی‌حوصله‌ام.
‫پس ازت می‌خوام ‫خیلی بهم فشار نیاری.
‫فشار نیارم؟
‫آها، از اون فشارها.
‫عین حرفی که مامانم می‌زد.
‫«حتی همین کار هم بلد نیستی؟»
‫منظورت همین بود، نه؟
‫فهمیدم! پس فشاری نمیارم.
‫یه‌کم می‌رم بیرون.
‫می‌تونی واسه شام ‫از بیرون غذا بگیری؟
‫چقدر خوب شدی!
‫اصلا شبیه همیشه نیستی!
‫مرسی...
‫سنسی، می‌شه امضاتون رو بگیرم؟
‫کاساماچی، بس کن...
‫طبق معمول انگار از هیچی راضی نیستی.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫شرمنده یهو دعوتت کردم.
‫مشکلی که نداره.
‫همون یه بار هم زنگ بزنی ‫من پیدام می‌شه.
‫قهوه لطف کنین.
‫الان میارم.
‫خب، تهش روبی چطوری مرد؟
‫- [برای کاساماچی. مثل همیشه ممنونم.] ‫- پایانش رو مبهم گذاشتی که انگار زنده است.
‫واقعا خوب دقت می‌کنی.
‫آخه واقعا کتاب خوبی بود.
‫اگه قرار باشه دنباله‌ای بنویسم، ‫درباره روبی بیشتر توضیح می‌دم.
‫گفتی «اگه قرار باشه»؟
‫این مجموعه که خوب فروش نمی‌ره.
‫براشون ناراحتم.
‫منظورم برای شخصیت‌ها بود.
‫با اینکه وجود دارن، ‫ولی نمی‌تونم قصه‌شون رو بنویسم.
‫یه‌کم به شکل عجیبی گفتم.
‫اصلا هم عجیب نبود.
‫- شخصیت‌هات عین بچه‌های خودتن. ‫- ببخشید، یه ساندویچ گریل میارین؟
‫چشم!
‫گوش می‌کنی چی می‌گم؟
‫حالا که بحث بچه شد...
‫پایه چندمه؟ راهنماییه؟
‫پونزده سالشه.
‫می‌دونی...
‫از حرفم بد برداشت نکن. ‫بی‌منظور می‌گم.
‫اولا که من امیدی ندارم ‫بتونیم برگردیم پیش هم.
‫ولی وقتی شنیدم بچه به سرپرستی گرفتی، ‫یه‌کم آزرده شدم.
‫اون زمان که نامزد بودیم، ‫همیشه می‌گفتی دلت بچه نمی‌خواد.
‫واسه همین برام عجیب بود.
‫بگذریم، خلاصه فهمیدم خیلی اذیتت کرده.
‫همین و بس. تموم.
‫خب؟
‫چیه؟
‫موضوع حرفت مالی بود؟
‫آها، آره.
‫حداقل تا وقتی که فارغ‌التحصیل بشه ‫و بتونه کار پیدا کنه.
‫ولی اصلا نمی‌دونم چی نیاز داره ‫و چه کاری از دستم بر میاد.
‫می‌خوای نقل مکان کنی؟
‫حتما اون آپارتمان براتون کوچیکه.
‫اونجا که مال خودمه. ‫واسه همین فعلا نمی‌خوام بلند شم.
‫چی؟ خریدیش؟ ‫آپارتمان رو خریدی؟
‫آره.
‫کی؟
‫شیش سال پیش بود؟
‫یعنی همون موقع که نامزد بودیم؟
‫خب، مجموعه‌ای که اون زمان ‫می‌نوشتم یهو خوب فروخت، واسه همین...
‫اصلا نمی‌دونستم.
‫این حرف‌ها رو اصلا با آدم ‫در میون نمی‌ذاری، خبر داری؟
‫خودم هم فکرش رو نمی‌کردم ‫اثرم انقدر خوب بفروشه.
‫حس می‌کردم اگه به کسی بگم ‫از این خواب بیدار می‌شم.
‫عین همیشه‌ای.
‫خوشحالم که به کارت ادامه می‌دی.
‫هنوز درخواست قیومیت ندادی؟
‫یعنی چی؟
‫باید قیم دختره باشی تا بتونی ‫بیمه عمر خانواده‌اش رو دریافت کنی.
‫بهت یه نسخه ندادن؟
‫نمی‌دونم.
‫هنوز نرفتم خونه‌شون.
‫پس به نظرم حتما پیگیر شو.
‫دیگه چی بود؟
‫این بچه خیلی می‌خوابه.
‫در طول روز یه‌کم بیدار می‌شه. ‫ولی بقیه اوقات خوابه.
‫همیشه.
‫گمونم خودش هم متوجه نیست.
‫شاید اینطوری آسیب‌هاش رو هضم می‌کنه.
‫به صورت درونی این زخم‌ها رو حل می‌کنه.
‫با این اوصاف آیا کار درستیه ‫که بیدارش کنم...
‫و ازش بخوام درست و اصولی ‫با این موضوع کنار بیاد؟
‫خودم خیلی... می‌ترسم.
‫هنوز توی شوکم.
‫تو کلا از ارتباط انسانی وحشت داری.
‫حتما موقع زنگ زدن به من ‫کلی استرس کشیدی.
‫ادامه نده.
‫مگه دست خودته؟
‫خب...
‫معلومه که می‌ترسم. ‫باید هم بترسم.
‫آخه سر و کله زدن ‫با یه بچه پونزده ساله...
‫توی این سن حساس...
‫کوچیکترین حرفی ممکنه ‫مسیر زندگیش رو عوض کنه.
‫خیلی ترسناکه.
‫شاید دلت نخواد این حرف رو بشنوی،
‫ولی حرفت زندگی من رو هم عوض کرد.
‫مگه بهت چی گفتم؟
‫اینش که رازه.
‫اگه بگم هم یادت نمیاد.
‫تو کلا خیلی...
‫- ولی راست می‌گی. ‫- ماکیو.
‫باهات صحبت می‌کنم.
‫می‌خوام ببینمش. ‫دختره رو می‌گم.
‫باشه.
‫اون تیکه رو یادته که روبی ‫داره به خونه‌اش فکر می‌کنه؟
‫همون که آخر کتاب بود؟
‫آره.
‫اون بخش رو خیلی دوست داشتم.
‫چندین بار خوندمش.
‫روبی داشت به داستان زندگیش فکر می‌کرد.
‫اولین قدیمی که به عقب برداشت، ‫تا فرار کنه، پشت سرش رو نگاه نکنه،
‫فرقی با قدمی که الان برداشته نداره.
‫که به سمت خونه برمی‌گرده.
‫مهم نیست مسیرش به کجاها می‌رفت، ‫همیشه قرار بود به خونه برگرده.
‫«خونه.»
‫با خودش گفت: می‌خوام برم خونه.
‫با قدم بعدی تعادلش رو از دست داد.
‫انقدر به آسمون چنگ زد ‫که دیگه نتونست طاقت بیاره.
‫دونه‌های شن روی گونه‌اش ریخته بود، ‫و عین بچه‌ها روی زمین می‌خزید.
‫سعی کرد...
‫بلند داد بزنه: نه!
‫ولی صداش توی گلو خفه شد.
‫حتی دونه‌ای شن رو تکون نداد.
‫«توانی ندارم...»
‫«صدام همیشه اینطوری بود؟»
‫«صدای من برای تو چطوریه؟»
‫«درست وقتی که می‌خواستم ‫این رو ازت بپرسم، دیگه پیشم نیستی.»
‫- خونه بیشتر سرپناهی بود که... ‫- چی می‌خونی؟
‫ها؟ این کتابه.
‫خوش اومدی.
‫آره...
‫چرا اینطوری نگاهم کرد؟
‫باشه. بعدا می‌خونم.
‫آسا.
‫هفته بعد باید بریم ‫وسایلت رو از خونه بیاریم.
‫[خونه. دارم می‌رم خونه.]