‫[تاکومی]
‫چه فضای خفه‌ای داره.
‫وقتی کسی نباشه همین می‌شه.
‫بذار یه‌کم پنجره باز باشه.
‫باشه.
‫خب پس، تقسیم وظایف کنیم.
‫باشه.
‫من لباس‌ها رو برمی‌دارم.
‫تو وسایل روزمره رو بردار.
‫اسناد و مدارک رو می‌بریم خونه ‫که بعدا رسیدگی کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫می‌تونم ظرف‌های مورد علاقه‌ام رو بیارم؟
‫معلومه.
‫اگه توی کابینت‌های خونه جا نشد، ‫می‌تونیم انبار بگیریم.
‫اصلا عجله نکن.
‫خودت رو مجبور نکن ‫که یه‌سری‌ها رو دور بریزی.
‫اونقدر که وسیله ندارم.
‫خب، شروع کنیم؟
‫باشه.
‫باید شروع کنم.
‫[قسمت سوم: کنار گذاشتن]
‫چی...؟ امکان نداره!
‫چی شده؟
‫آخه خودت ببین.
‫آها، این مال مامانم بود.
‫من هم یه بار پوشیدمش.
‫چی؟
‫مگه تو فرم مدرسه‌ات رو نگه نداشتی؟
‫بعد از فارغ‌التحصیلی انداختمش دور.
‫چی؟ چه عجیب.
‫فکر نمی‌کردم یادگاری نگهدار باشه.
‫این اصلا آدمی نیست ‫که من یادم میاد.
‫این چیه پوشیدی؟
‫تیپ عجیبیه.
‫چون کسی که می‌شناختم ‫امکان نداشت این رو بپوشه.
‫- [مهلت تا هفته بعد] ‫- «هفته بعدی» که قرار بود برسه.
‫حوله دم دستی که گذاشته بود ‫زودتر خشک بشه.
‫گل و گیاه‌هایی که قرار بود ‫بهشون آب بده.
‫کتاب‌هایی که قرار بود پس بده.
‫لباس‌ها و عینکش که شخصی‌ترین وسایلش بود.
‫حالا انگار همه‌شون رو باد برده...
‫چی؟ لباس‌های مامانم اصلا بهم نمیاد!
‫این حرف‌ها رو ول کن. امتحان کن.
‫دیدی؟ آستین‌هاش بلنده.
‫می‌دیم کوتاهش کنن.
‫شاید خودت هم قد بکشی.
‫انگار می‌شه یقه‌اش رو جدا کرد.
‫شاید بشه به جای اون تیکه خز، ‫یه تیکه گلدوزی گذاشت.
‫خیلی شبیه آدم‌های پیر نشدم؟
‫قشنگ شدی.
‫زود بهش عادت می‌کنی.
‫بهتره ازش یادگاری داشته باشی.
‫حالا کی یادگاری نگهدار شد؟
‫منظورم این نبود. فقط...
‫قرار نبود کارمون تا الان تموم شه؟
‫فکر کنم یه هفته‌ای طول بکشه.
‫ها؟ پس کارت چی می‌شه؟
‫هماهنگی‌هاش رو با ویراستار انجام دادم.
‫می‌خوای این رو بیاری؟
‫عه. آره.
‫من توی خونه‌ام ظروف قرمز ندارم.
‫قشنگ می‌شه.
‫با یه نگاه می‌شه فهمید مال خودته.
‫یه چیزی توی یخچال پیدا کردم.
‫همیشه این‌ها رو دوست داشتم. ‫می‌شه بیارم؟
‫خیارشوره؟
‫مامان خودمون درست می‌کرد.
‫منظورت مامان‌بزرگه؟
‫آره.
‫پس طبیعیه دیگه.
‫مامانم هم همیشه درست می‌کنه.
‫عه...
‫حواسم نبود فعل زمان حال گفتم.
‫منظورم واسه مامانمه.
‫عجیبه...
‫چیزی درباره افعال ماضی ساده یاد گرفتین؟
‫ها؟ عه... آره.
‫پس فعل مضارع استمراری هم بلدی؟
‫فکر نکنم.
‫فرض کنیم داری یه کتاب می‌خونی.
‫که هنوز تمومش نکردی.
‫نمی‌تونی بگی: ‫«دارم این کتاب رو می‌خونم.»
‫خود گذشته‌ات، خود حالت،
‫و خود آینده‌ات بخشی از این فعل هستن.
‫همه همزمان وجود دارن.
‫«داشتم این کتابه رو می‌خوندم.» ‫اینطوری باید بگی.
‫پس الان باید گفت...
‫«این احساست تجدید خاطره است.»
‫چون استمرار داره.
‫لازم نیست به زور ‫این فرآیند رو تموم کنی.
‫تو همیشه با فعل ماضی ‫درباره مامانم صحبت می‌کنی.
‫فعل گذشته کامله.
‫ماکیو چان...
‫تو بدت نمیاد درباره مامانم صحبت کنم؟
‫بهت که گفته بودم،
‫چیزی که تو حس می‌کنی ‫به هیچ‌کس ربطی نداره.
‫کسی حق نداره بابتش ‫تو رو سرزنش کنه.
‫هر چی می‌خواد باشه.
‫البته تا وقتی که علیه قوانین بشر نباشه.
‫قوانین بشر؟
‫فکر کنم خیارشور سرکه‌ای باشه. ‫پس هنوز سالمه.
‫می‌تونیم رنده‌شون کنیم که روی ‫ساشیمی یا سوشی استفاده کنیم.
‫جدی؟ خیلی خوب می‌شه!
‫اگه می‌خوای برو استراحت کن.
‫چون بهتره ناخواسته چیزی از قلم نیفته ‫که بعدا پشیمون بشی.
‫ها؟
‫من که خوبم.
‫می‌رم اتاقم رو بگردم.
‫خداحافظ.
‫عناصر وجودشون یکی یکی ناپدید می‌شه.
‫خیلی برام عجیبه...
‫که بابتش انقدر کم ناراحتم.
‫مطمئنی کمک نمی‌خوای؟
‫آره. دارم می‌رم.
‫این واسه چی بود؟
‫چون برات روز بزرگیه دیگه.
‫شام چی دوست داری؟
‫پیتزا!
‫کاش یه عکس بهتر گرفته بودم...
‫[مراسم فارغ‌التحصیلی]
‫- [یادم نبود. داشتم فرمم رو می‌نداختم دور.] ‫- [فردا واسه مراسم میای؟]
‫- [مرسی.] ‫- [جدی؟ خیلی خندیدم.]
‫- [کنار کمد کفش‌ها منتظرتم.] ‫- [می‌شه فردا بعد از مراسم صحبت کنیم؟]
‫آسا!
‫ایمیری؟
‫چی شده؟
‫آسا، من...
‫تاکومی سان.
‫بی‌زحمت بیا دفتر مدیر.
‫چشم.
‫آسا، من... من...
‫نارا سان، باشه واسه بعد.
‫نمی‌تونم، می‌خوام الان بهش بگم!
‫من به مامانم گفتم...
‫خودش بدون اینکه ازم بپرسه ‫به معلم زنگ زد.
‫تلفنی به همه اطلاع دادن.
‫گفتن مامان و بابات...
‫معذرت می‌خوام آسا.
‫ببخشید.
‫چند باری باهات تماس گرفتیم.
‫خب، خونه که نبودم.
‫الان پیش اقوامت زندگی می‌کنی؟
‫شماره‌شون چنده...
‫لازمه بدم؟
‫فقط می‌خوام فارغ‌التحصیلی تموم شه.
‫لزومی داشت برین به همه بگین؟
‫- آخه ممکن بود یکی به شکل بدتری بیان کنه... ‫- من که ازتون نخواستم بگین!
‫تاکومی سان.
‫آروم باش.
‫اینجا دفتر مدیره‌ها.
‫فقط می‌خوام فارغ‌التحصیل بشم...
‫اوتا سنسی فقط به فکر صلاح تو بود...
‫فقط همینم مونده بود!
‫الان همه من رو به چشم دختری می‌بینن ‫که مامان و باباش مردن!
‫خیر سرم فقط می‌خواستم ‫عین بچه‌های عادی فارغ‌التحصیل بشم!
‫تاکومی سان!
‫برگرد اینجا. حرفم تموم نشده.
‫بذار سر جاش!
‫چون زندگیت سخته که نباید ‫سر بقیه خالی کنی!
‫آسا...
‫معذرت می‌خوام...
‫افتضاحه.
‫ازت بدم میاد!
‫تاکومی سان!
‫پس مراسم چی؟!
‫آسا...
‫احساسم...
‫احساست...
‫احساسات من...
‫احساسات تو به هیچ‌کس ربطی نداره.
‫به هیچ‌کس ربطی نداره.
‫هیچ‌کس...
‫هیچ‌کس حق نداره بابتش ‫تو رو سرزنش کنه.
‫حق نداره...
‫اینجا که نمی‌شه.
‫ناکانو. ناکانو.
‫اشتباهه.
‫اشتباه اومدم.
‫[جمعه، هفدهم مارس]
‫چرا انقدر طولش داد؟
‫[تماس از دست رفته از ایمیری] ‫[اکنون]
‫[ایمیری: معذرت می‌خوام.]
‫[اکنون] ‫[ایمیری: می‌شه حضوری حرف بزنیم؟]
‫[ایمیری: واقعا شرمنده‌ام.] ‫[اکنون] ‫[ایمیری: الان کجایی؟]
‫خونه کدوم طرفی بود؟
‫ولم کن دیگه!
‫[با دوست‌هات رفتی؟ بهم بگو کی برمی‌گردی.] ‫[اکنون]
‫[آسا: راه خونه رو یادم رفته.]
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫چیزی شده؟
‫چیزی نیست.
‫آسا، ببخشید اینطور می‌گم. ولی...
‫توی خونه من قرار نیست تنها باشی.
‫من وظیفه دارم مواظبت باشم. ‫چه خوشت بیاد، چه نیاد.
‫پس وقتی رسیدیم خونه ‫باید پات رو توی آب گرم بذاری.
‫آدم وقتی یخ می‌زنه ‫فکرش درست کار نمی‌کنه.
‫گوشیت داشت منفجر می‌شد.
‫همون دوستت پیام داده؟
‫مگه شما این قانون رو نداشتین ‫که همیشه پیام‌های همدیگه رو بخونین؟
‫ولم کن! چرا نمی‌ری سر کارت؟!
‫هوف، عجب سردردیه...
‫اتفاقا دلم می‌خواد برم یه‌کم کار کنم.
‫شوخیت گرفته؟!
‫اگه مامانم بود هیچ‌وقت ‫همچین حرفی نمی‌زد!
‫باشه، باشه. خوش به حالت.
‫ببین، من و تو آدم‌هایی نیستیم ‫که با هم دعوا کنیم.
‫مگه مهمه؟ من فقط از مراسم ‫فارغ‌التحصیلی جا موندم.
‫مطمئنم تو هم سر مراسم خودت نرفتی،
‫حتما با خودت گفتی: ‫«مراسم گرفتن بی‌معنیه.»
‫مثلا آدم سرکشی هستی.
‫کی سرکشه؟
‫اتفاقا من واسه مراسم خودم رفتم.
‫رفته بودم؟ آره. رفته بودم.
‫وایستا ببینم، رفته بودم...؟
‫دقیق یادم نمیاد. ‫ولی فکر کنم رفته بودم.
‫حتی یادت نمیاد؟
‫دیدی؟ همین‌قدر برات مهمه.
‫مگه پایه راهنمایی رو نمی‌گی؟
‫یادمه با دایگو و بچه‌ها ‫رفتیم یاکینیکو خوردیم...
‫تقریبا ده نفر بودیم.
‫مدرسه راهنمایی تو ‫و نانا چان یکی بود؟
‫«نانا چان»؟ از کی تا حالا ‫انقدر صمیمی شدین؟
‫مدرسه ترکیبی می‌رفتیم.
‫الان فکر کنم... ‫بیست و سه ساله همدیگه رو می‌شناسیم.
‫چه زیاد.
‫الان دقت کردم، ‫دیدم تا حالا دعوا نکردیم.
‫حتی یه بار؟
‫به نظرم دعوا کردن مال کساییه ‫که اهل معاشرت زیاد باشن.
‫واقعا؟
‫البته شاید اینطور به نظر نیاد، ‫ولی اون هم خیلی معاشرتی نیست.
‫جدی؟
‫فقط خوب بلده اداش رو در بیاره.
‫به سبک خودش دیگه.
‫فارغ‌التحصیلی برام مهم نیست.
‫صرفا یه حالت رسمی داره.
‫فقط مهمه بعدش پشیمون نشی.
‫اصلا نیستم!
‫باشه.
‫ولی اگه بحث دوست‌های آدم باشه...
‫فکر نمی‌کنم دوست‌های مدرسه ‫تا آخر عمرت باهات بمونن.
‫شخصا از وقتی که بالغ شدم، ‫دوست‌های بهتری پیدا کردم.
‫ولی دوست‌هایی مثل دایگو...
‫چطور بگم؟
‫بعضی وقت‌ها خوبه که آدم ‫یکی رو داشته باشه...
‫که زمان نوجوونیش باهاش آشنا بوده.
‫حداقل برای من خوبه.
‫آسا!
‫چون هیچ‌کس دیگه اونطوری نیست.
‫نظرت درباره این حرف چیه؟
‫خب، این چطوره:
‫هیچ دوستی مثل دایگو ندارم. ‫منظورم این بود.
‫تو بهم گفته بودی احساساتم ‫به خودم ربط داره.
‫پس... نباید بهش احترام بذاری؟
‫چرا، ولی نگفتم که این قانونه.
‫حرف آدم‌ها زیاد برات مهم نباشه.
‫چی؟!
‫حرفت رو عوض کردی.
‫این که تناقض داره!
‫ببین، حسی که داری ‫فقط به خودت مربوطه.
‫ولی آدم‌ها می‌تونن... ‫آخ، چه سردردی دارم.
‫باز بهم گفتی سردرد؟!
‫ولش کن. مهم نیست.
‫دبیرستان کلی دوست دیگه پیدا می‌کنم.
‫من که خجالتی نیستم.
‫باشه پس.
‫هر چی تو بگی. ‫تصمیمش با خودته.
‫با مدرسه‌تون صحبت می‌کنم ‫تا مدارک فارغ‌التحصیلیت رو بگیرم.
‫چقدر امروز حرف زدم...
‫انگار جوراب پامه.
‫- [یا خدا]
‫- [موتسو: سر کارم جوری خندیدم که نگو.]
‫[یاد اون یادداشت دایگو افتادم ‫که سر کلاس باعث شد بترکم.]
‫[موتسو: من هم یادمه.]
‫[شرمنده، تقصیر من بود.]
‫آسا، بیا این رو نگاه کن.
‫ها؟
‫روز مراسم فارغ‌التحصیل خودمون...
‫دایگو بهم یه نامه داد.
‫یه برگه از دفترش بود.
‫هنوز از این کارها می‌کنین؟
‫که باهاش شکلک و قلب درست کنین؟
‫آره، درست می‌کنیم.
‫خب؟ چی نوشته بود؟
‫«در طول این شیش سال...»
‫«بدون تو حتی نمی‌تونستم ‫یه نفس راحت بکشم.»
‫همین رو نوشته بود.
‫شاید حتی خودش نیاد ‫که این رو نوشته بود.
‫وقتی این نامه رو خوندی، ‫چه حسی داشتی؟
‫با خودم گفتم: ‫«زندگیم خیلی ارزشمنده.»
‫بدون اینکه اغراق کنم.
‫خب، سفارش تکمیل شد.
‫تا نیم‌ساعت دیگه میارن.
‫می‌دونی چیه؟
‫حس می‌کنم... وقتی پیش توئم ‫انگار می‌تونم راحت باشم.
‫[ایمیری] ‫[تماس بی‌پاسخ]
‫[معذرت می‌خوام.] [می‌شه حضوری ‫صحبت کنیم؟] [الان کجایی؟]
‫[سنسی هم می‌خواد عذرخواهی کنه.] ‫[قول می‌دم مامانم هم عذرخواهی کنه.]
‫[هر چقدر لازم باشه می‌گم ببخشید.] ‫[واقعا شرمنده‌ام.]
‫[می‌دونی که برام عزیزی.] ‫[ببخشید زیاد پیام دادم.]
‫[لازم نیست حتما جواب بدی.] ‫[فقط حرف‌هام رو بخون.]
‫آسا؟
‫آسا... معذرت می‌خوام...
‫ایمیری، بابت اون حرفم...
‫معذرت می‌خوام. ازت بدم نمیاد. ‫از ته دلم نبود.
‫می‌شه بعدا درباره مامان و بابام ‫باهات صحبت کنم؟
‫فقط پیش تو انقدر راحتم.
‫آره... باشه. مرسی.
‫امروز هم یه روز دیگه ‫واسه نگه داشتن زندگیه؟
‫عجب سردردی...
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M