‫گندش بزنن.
‫شام چیزی انتخاب کردی؟
‫می‌خواستم از غذاهای آماده ‫یکی رو گرم کنم.
‫هوم... ولی به جاش یه‌کم گوشت ‫و پیاز و فلفل داریم. پس چطوره...
‫ولش کن، وقت ندارم.
‫دستور تهیه‌اش رو برات می‌فرستم.
‫خوش بگذره.
‫کوتوکو، موهات رو ببینم.
‫آره، کوتاه کردم.
‫وایستا، چاپستیک من افتاد؟
‫- انقدر زود؟ ‫- پیش‌غذاتون رو آوردم. ‫- وای، زیاد ریختم. یا نه؟
‫جمع کن خودت رو.
‫موتسو، چه کفش‌های قشنگی پوشیدی.
‫الان تیکه انداختی؟
‫بچه‌ها، نوشیدنی‌هاتون رو بردارین.
‫خب، به افتخار زحمات روزانه‌مون.
‫وایستا ببینم، ‫یعنی دایگو باهاش آشنا شده؟
‫معلومه که شدم. ‫خیلی دختر بانمکیه.
‫پونزده سالشه.
‫هفته بعد دبیرستانش شروع می‌شه.
‫پس بگو چرا انقدر بی‌رمقی.
‫از اینکه یکی مدام کنارم باشه ‫خیلی خسته می‌شم.
‫الان نسبتتون چیه؟ ‫مادرخونده‌اش می‌شی؟
‫آره. مادرخونده‌شه.
‫نه، من صرفا... قیم قانونیشم.
‫نمی‌دونم شامل چی می‌شه.
‫پس اینطوری نیست ‫که به سرپرستی گرفته باشیش.
‫همچین مسئولیتی که برام زیاده...
‫آخه نسبت خاصی هم نداریم.
‫خب، امشب چیکار می‌کنه؟
‫الان داره...
‫- شام می‌خوره. ‫- [با خودم گفتم گوجه و پیاز و فلفل بزنم.]
‫وای خدا. چه بامزه است.
‫آره.
‫آره، بامزه است. بچه خوبیه.
‫بعضی وقت‌ها رفتارش بچه‌گونه است.
‫ولی با فکر اینکه بچه اون آدمه ‫واقعا وحشت می‌کنم.
‫یعنی نمی‌تونی بهش محبت نشون بدی؟
‫ماکیو.
‫چون انقدر بیچاره‌ای دارم ‫این حرف رو می‌زنم.
‫می‌دونم تقصیر خودش نیست.
‫باید با این وجود رفتارم باهاش منصفانه باشه.
‫- [قسمت چهارم: وحشت] ‫- چیکار کردی؟ ‫- مگه آتیش‌سوزی عمدی نیست؟ ‫- واقعی که نگفتم. فقط کینه‌ای بودم.
‫همچنان خیلی ترسناکه.
‫آخه پونزده سالگی خودمون رو در نظر بگیر.
‫باورت می‌شه الان عاقل و بالغ شدیم؟
‫تجربیات واقعی کسب کردیم. ‫ازدواج کردیم و طلاق گرفتیم.
‫دقیقا! اون زمان کی فکرش رو می‌کرد؟
‫راستی.
‫اون روز خیلی توی کارم خرابکاری کردم.
‫- دوباره؟ ‫- تعریف کن!
‫وای خدا، خیلی آبروم رفت.
‫خوش‌وقتم. شینگو کاساماچی هستم.
‫چقدر...
‫بزرگ شده!
‫بیا. برات یه چیزی آوردم.
‫ها؟ وای، گوشته؟
‫ای وای. قشنگ بسته‌بندی هم شده.
‫واسه سوکیاکیه. ‫نوش جونتون.
‫مگه شام نمی‌مونی؟
‫نمی‌تونم زیاد بمونم.
‫نوشیدنی می‌خوری برات بیارم؟
‫آره.
‫- قهوه می‌خوری؟ ‫- چه خوب کنار میان. ‫- آره. بذار کمک کنم. ‫- این شیمی بینشون... ‫- این همون...
‫- آره. خوبه، نه؟ ‫- حتما عاشق همدیگه‌ان!
‫چی؟
‫شیر تموم شده!
‫وای. ببخشید.
‫یه لیتر رو توی یک روز خوردی؟
‫از شگفتی‌های بلوغه دیگه.
‫اشکال نداره. می‌رم بخرم.
‫هوس شیرقهوه کردم.
‫اگه چیزی خواستی بهم بگو.
‫[اولین ملاقات]
‫خیلی عوض شده، نه؟
‫آره. آم...
‫شما نامزد ماکیو چان هستی؟
‫[اولین ملاقات]
‫خب، از همین سوالت مشخص شد ‫زیاد به ماکیو نرفتی...
‫نه. دیگه نیستم.
‫دیگه نیستی؟
‫قبلا دوست بودیم. ‫الان هم صرفا دوستیم.
‫ولی خدا می‌دونه. ‫شاید احساساتمون یه روز عوض بشه.
‫پس چرا جدا شدین؟
‫- چه داغه! ‫- [اولین ملاقات] ‫- چیزیت شد؟ ‫خوبم، خوبم.
‫هوف...
‫نمی‌فهمی.
‫کلا نمی‌فهمی کاساماچی!
‫تقصیر خودم بود.
‫زیادی مغرور بودم.
‫ای بابا. گذشته‌ها گذشته.
‫بزرگترهای امروزی از چیزی که شما ‫جوون‌ها فکر می‌کنین، حساس‌تر شدن.
‫ولی محض اطلاعت بگم امروز ‫نیومده بودم صرفا تو رو ببینم.
‫می‌خواستم به ماکیو سر بزنم.
‫ولی بهش نگی‌ها.
‫چقدر بالغه.
‫- [هیسی ۲۹] [راهنمای ثبت نام] ‫- پس باید برای کلاس‌هات ناهار درست کنی؟
‫به نظر سخت میاد.
‫سرت از سرماش تیر کشید؟
‫نه زیاد.
‫هر روز ناهار گرفتن خیلی هزینه‌بره.
‫من که واسه خودم ظرف غذای ‫بنتو درست کردم.
‫خیلی ساده است. یه‌کم برنج و گوشت ‫و بروکلی رو توی ظرف پلاستیکی ریختم.
‫اتفاقا خیلی هم کافیه.
‫لطفا واسه من ظرف پلاستیکی نذار...
‫چشم، حتما.
‫اصلا توی ظروف بنتو باید چی گذاشت؟
‫مامان و بابای من که فقط توش کیک ‫و کلوچه می‌ذاشتن. ولی خوب بود.
‫تیکه کلامشون این بود که: ‫«پایه کیک و کلوچه‌ایم.»
‫مامان و بابای من هم کاملا ‫مخالف گذاشتن گوجه گیلاسی بودن.
‫خیلی روی ظروف بنتوی خودشون حساس بودن.
‫دقیقا. ما که حتی یه دفترچه یادداشت ‫بنتو هم داشتیم.
‫گمونم از نظر خودشون ‫خیلی سالم و بی‌نقص بودن، ولی...
‫درباره مامان و بابای من باید گفت ‫بزرگ کردن فرزند و دوست داشتن بچه...
‫دو تا موضوع متفاوت بودن.
‫بگذریم، خلاصه خواستم بگم که...
‫زیاد خودت رو درگیرش نکن.
‫مرسی. یادم می‌مونه.
‫ماکیو چان، تو ظرف بنتو داری؟
‫نه. باید بگیرم.
‫«ماکیو چان»؟ این مدلیش رو نشنیده بودم.
‫کسی اصلا اینطوری صدات نمی‌کرد.
‫قبول دارم.
‫واقعا؟
‫مامانم که همیشه اینطوری صدات می‌کرد.
‫مثلا می‌گفت «ماکیو چان رمان‌نویسه.»
‫همیشه این رو می‌گفت.
‫خجالت نمی‌کشی؟
‫توی دنیای خیالیت سیر می‌کنی؟
‫از بین این همه کار ‫رفتی رمان نوشتی؟
‫چرا نمی‌خوای وارد دنیای واقعی بشی؟
‫چیه؟
‫هیچ دفاعی از خودت نداری؟
‫ماکیو سان؟
‫خوبی؟
‫من دیگه باید برم.
‫ولی باز سر می‌زنم.
‫یا نکنه بدون اجازه ‫نباید خودم رو دعوت کنم؟
‫حتما سر بزن!
‫اینجا خونه منه‌ها...
‫کاساماچی.
‫آیدی لاینت رو بهم می‌دی؟
‫آره. حتما.
‫[توافق‌نامه] [نام قیم: ماکیو کودای] ‫[نسبت: خاله]
‫[روز اول دبیرستانه.]
‫- [ساعت ۸:۲۰ با ایمیری قرار داری.] ‫- من دیگه برم. ‫- ببین، بهت یه بار گفتم...
‫اگه این رو باز بذاری ‫ممکنه اتفاقی چشمم بیفته.
‫می‌شه دفتر خاطراتت رو ببندی؟
‫من هم که گفتم، ‫مشکلی ندارم بخونیش.
‫اصلا نمی‌فهممت.
‫من دیگه برم!
‫راستی، مطمئنی نمی‌خوای باهات بیام؟
‫همینطوری راحتم.
‫آسا!
‫ایمیری!
‫صبح به خیر!
‫سلام آسا چان. هیجان‌زده‌ای ‫که سه سال دیگه با هم درس بخونین؟
‫عه، معلومه.
‫بابت اتفاقی که توی مراسم ‫فارغ‌التحصیلی افتاد معذرت می‌خوام.
‫آره مامان. لطفا بیشتر عذرخواهی کن.
‫دلم می‌خواست یه سلامی ‫به خاله‌ات بکنم.
‫کجاست؟
‫نیومده.
‫یعنی نمی‌خواد بیاد؟
‫واسه مراسم ورود نمیاد؟
‫نچ.
‫ببین، آسا چان...
‫اگه یه وقت روت نشد چیزی رو بهش بگی، ‫من می‌تونم باهاش صحبت کنم.
‫آخه عجیبه که گذاشته ‫روز اول دبیرستان رو تنها بیای.
‫حالا... مامانم که نیست.
‫ما دیگه بریم. بیا آسا.
‫باشه.
‫فردا کجا همدیگه رو ببینیم؟
‫بذار فکر کنم...
‫خدایا، چقدر بانمکه.
‫می‌خوای باهاش حرف بزنی؟
‫چی؟ ایمیری، دیگه زیاده‌روی نکن.
‫حتی آرایش هم کردی.
‫مگه من دل ندارم؟
‫بهرحال روز اول دبیرستانه.
‫قوانین راهنمایی خیلی سختگیرانه بود.
‫بس کن دیگه.
‫عه، صندلیم اونجاست.
‫بعدا می‌بینمت آسا.
‫باشه.
‫روز اول دبیرستان؟
‫تاکومی!
‫عه، یوشیمورا.
‫چطوری؟
‫این‌ها رو موقع فارغ‌التحصیلی گرفتیم.
‫انگار نارا دستش بند بود. ‫من مال تو رو نگه داشتم.
‫مرسی...
‫ولی جدی، آخه کی از ‫جشن فارغ‌التحصیلی جا می‌مونه؟
‫چیز بدیه؟
‫حالا بگذریم...
‫به عنوان همکلاسی راهنماییت ‫برات آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫من هم تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫منظورت چیه؟
‫تو یوشیمورا از ساکورا فرستی؟
‫وای، تو توی مسابقات منطقه بودی!
‫می‌خوای وارد تیم بیس‌بال بشی؟
‫معلومه!
‫ایول! بریم که سه سال آینده رو بترکونیم!
‫سلام. خوش‌وقتم.
‫آم، همـ... همچنین. من سونه‌ام.
‫من آسا تاکومی‌ام.
‫سونه سان، اسم کوچیکت چیه؟
‫آم، آسوکا. آسوکا سونه هستم.
‫فهمیدم. آسا چان و آسوکا چان.
‫من یومی کاندام. شما کان صدام کنین.
‫وای، چه باحال!
‫- خودت این رو کشیدی؟ ‫- دومین باره کارت ویزیت می‌گیرم. ‫- معلومه که کشیدم.
‫ببخشید، جا رو تنگ کردم؟
‫راحتم. خوش‌وقتم.
‫یوتو توگو هستم.
‫از تیم جودو هستی؟ قدت چنده؟
‫نه، بازیکن فوتبالم. ‫قدم ۱۸۶ سانته.
‫حالا وقتش رسیده تا سخنرانی ‫ورود سال اولی‌ها رو داشته باشیم.
‫- نماینده کلاس امسال. چیو موریموتو. ‫- باورم نمی‌شه! ‫- من هم خوشم اومد!
‫حاضر!
‫قطعا مامان و بابات کلی کیف کردن.
‫بهرحال نماینده کلاسی.
‫خیلی موفقیت بزرگیه.
‫موفقیت؟
‫حالا اونقدر چیز بزرگی نیست.
‫همچنان شک ندارم که با ‫خودشون گفتن خیلی باحاله.
‫مامان و بابای من هم زیاده‌روی کردن...
‫آسوکا!
‫خیلی خجالت‌آور بود...
‫همه خانواده‌ها یه جوری خجالت‌آورن.
‫خب، مامان و بابای من که نیستن.
‫توی تصادف رانندگی فوت شدن.
‫من با خاله‌ام زندگی می‌کنم. ‫یه رمان‌نویس پرمشغله است.
‫عین داستان فیلم‌هاست.
‫حرفم زشت بود؟
‫نه. تنها بخش بدش اینه که ‫خودم باید ناهار درست کنم.
‫وای، چقدر روحیات مستقل داری.
‫من در مقابل تو عین میمونم.
‫میمون؟
‫- حتما سخته زود بیدار شی که ناهار درست کنی. ‫- ها؟
‫من رو که مامان و بابام بیدار می‌کنن.
‫وقتشه بزرگ شی.
‫تنها...
‫می‌خواستم توی روز اول ‫خیلی خوب جلوه کنم...
‫ولی خراب کردم.
‫این رو واسه روز بزرگت گرفتم.
‫برو دست‌هات رو بشور.
‫امروز موقع مراسم ورود سال اولی‌ها... ‫[روز اول دبیرستانه.] ‫[ساعت ۸:۲۰ با ایمیری قرار داری.]
‫خب؟
‫همین؟
‫غذات یخ می‌کنه‌ها.
‫من شروع کنم؟
‫الان دست‌هام رو می‌شورم.
‫انتظار داشتم یه‌کم...
‫حالا چی شده؟ دیگه تکرار نکن. ‫آبروی خودت رو نبر.
‫خب؟ چی بود؟ چی شده بود؟
‫خودت رو اذیت نکن. ‫از این به بعد بیشتر مواظب باش.
‫ولی خیالات خودم بود. ‫چقدر اشتباه می‌کردم.
‫آسا.
‫سعی کن آبروی خودت رو نبری.
‫ولی همچنان بعضی وقت‌ها پیش میاد.
‫اشکالی نداره. ‫دفعه بعد بیشتر مواظب باش. مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫نمی‌دونم می‌خواستی ‫خودت رو چطوری نشون بدی.
‫البته گفتی که...
‫نمی‌دونم.
‫ولی بعضی وقت‌ها ‫می‌خوام متفاوت باشم.
‫ایرادش چیه؟
‫ایرادی نداره؟
‫متفاوت بودن واقعی خیلی تلاش می‌خواد.
‫عین ورزشکارها و بازیگرها و خواننده‌ها.
‫یعنی باید براش تلاش کنی.
‫انتظار نداشتم. ‫گفتم شاید از حرفم بدت بیاد.
‫جدی می‌گی؟ ناسلامتی من رمان‌نویسم.
‫زندگیم اینه که تصورات خیالیم رو ‫بنویسم و در معرض دید دنیا بذارم.
‫امکان نداره کسی رو به خاطر ‫متفاوت بودن قضاوت کنم.
‫ولی حرف زدن با من کمکی ‫به رسیدن توی هدفت نمی‌کنه.
‫ما دو تا خیلی فرق داریم.
‫آره.
‫چرا خوانندگی رو امتحان نمی‌کنی؟
‫مثلا عضو یه گروه بشو.
‫تو که همیشه داری ‫آهنگ زمزمه می‌کنی.
‫گروه؟ مامانم اصلا خوشش نمی‌اومد.
‫آها.
‫باز اونطوری کردی.
‫حرفت رو بگو.
‫نه، یعنی... اشکالی نداره. ‫بهرحال زندگی خودته.
‫ولی... الان که دیگه نیست. ‫مامانت رو می‌گم.
‫واسه چی؟
‫واسه چی از مامانم متنفری ماکیو چان؟
‫دلیلش رو بهت نمی‌گم.
‫صرفا چون بچه‌ای و آزارت به کسی نمی‌رسه...
‫دلیل نمی‌شه توی همه‌چی سرک بکشی.
‫هیچ‌وقت دلیلش رو بهت نمی‌گم.
‫ببخشید!
‫ببخشید.
‫ازت عصبانی که نیستم.
‫باید برگردم سر کارم.
‫مرسی که دعوتم کردین!
‫از آشناییتون خوش‌وقتم. ایمیری‌ام.
‫آها، همون که توی مراسم ‫باهاش بحثش شد.
‫من ماکیو کودای‌ام.
‫ما که بحثمون نشد.
‫من مشکلی ندارم دوست‌هات رو دعوت کنی. ‫ولی دفعه بعد جلو جلو بهم بگو.
‫بهت پیام دادم.
‫- [ماکیو چان، می‌شه ایمیری بیاد؟ همراهمه.] ‫- «جلو جلو» منظورم دو دقیقه قبلش نبود.
‫ببخشید.
‫باشه. خوش بگذره.
‫بامزه بود. الان کار مهمی نداری؟
‫اگه مامانم بود قطعا می‌گفت:
‫«سلام عزیزم! ‫مرسی که همراه ایمیری بودی!»
‫راست می‌گی!
‫اگه خانواده من بودن می‌گفتن: ‫«لطفا مواظب آسای ما باش.»
‫دقیقا!
‫قبول داری؟
‫طاقت ندارم...
‫راستی، متوجه شاگرد اول کلاسمون شدی؟
‫کراواتش رو دیدی؟ چقدر کوتاه بود!
‫واقعا؟ خیلی خندیدم.
‫راستی ماکیو سان، ‫خوراکی خوشمزه دارین؟
‫مامانم گفت بپرسم خونه‌تون دارین یا نه.
‫مگه بهت نگفت این رو نگی؟
‫اگه می‌خواست هدیه بده...
‫چندان مشکلی با رک گفتن این ندارم ‫که بگم ترجیحا کادویی نده.
‫دردسر داره.
‫دردسر؟
‫ماکیو چان یه‌کم عجیبه.
‫مامانم که جواب نه قبول نمی‌کنه.
‫قصد بی‌احترامی ندارم. ‫ولی جدی گفتم.
‫اشکالی نداره. ‫لطفا همین‌قدر رک و راست بهش بگو.
‫خودم هم خیلی آدم معاشرتی نیستم.
‫باید برم سر کارم.
‫باشه.
‫آم...
‫ببخشید مزاحم می‌شم.
‫چیزی می‌خواستی؟
‫من دارم می‌رم.
‫باشه.
‫خوابش برد. آسا رو می‌گم.
‫یهویی.
‫خیلی... سردشه.
‫فهمیدم.
‫بعدا میام.
‫که بهش سر بزنم.
‫ببخشید اذیت شدین.
‫ایمیری؟
‫[ایمیری: خوابت برد. من هم می‌رم خونه.]
‫[من رسیدم. بیدار نشدی؟]
‫ماکیو چان.
‫آم... شام خوردی؟
‫روی میزه.
‫بشقاب تو کو؟
‫بعدا می‌خورم.
‫دستت درد نکنه.
‫ولی... الان که دیگه نیست. ‫مامانت رو می‌گم.
‫عجب سردردی...
‫جدیدترین رستوران‌های کوئنجی رو داریم!
‫حتی نمی‌تونم قول بدم ‫که بهت محبت‌ورزی کنم.
‫از خواهرم بدم می‌اومد.
‫دلیلش رو بهت نمی‌گم.
‫من که همیشه نمی‌تونم ‫ملاحظه احساسات تو رو بکنم.
‫احتمالا حتی متوجه تنهایی ‫یا اضطرابی که داری نمی‌شم.
‫چون از مامانم متنفر بودی؟
‫نه.
‫چون وقتی کنار آدم‌های دیگه‌ام، ‫خیلی خسته می‌شم.
‫حتی اگه تنها نباشم نمی‌تونم کار کنم.
‫اینطوری... منزوی نمی‌شی؟
‫همونطوری که تو این احساس ‫خفگی اجتماع رو درک نمی‌کنی،
‫من هم تنهایی تو رو درک نمی‌کنم.
‫چون که من و تو با هم فرق داریم.
‫چی... چیکار...
‫اگه حس کردی بهت بی‌توجهم، ‫معذرت می‌خوام.
‫پس بیا در موردش حرف بزنیم.
‫حتی با اینکه همدیگه رو درک نمی‌کنیم؟
‫چون نمی‌کنیم.
‫من از تنها غذا خوردن خوشم نمیاد.
‫باشه. اگه بعدا حواسم نبود ‫بهم یادآوری کن.
‫اگه می‌خوای حرف بزنیم، ‫می‌تونیم هر از گاهی وقت بذاریم.
‫مطمئنی باهاش مشکلی نداری؟
‫از اونجا که مامانم نیستی؟
‫یا از اونجا که دوستم نداری؟
‫من امیدم به اینه که تو بتونی ‫یه زندگی سالم و نویدبخش داشته باشی.
‫این احساسم از روی ‫علاقه‌ایه که بهت دارم.
‫یعنی حداقل می‌شه گفت علاقه است.
‫خیلی تنهام.
‫ولی من نمی‌تونم این تنهایی ‫زیرپوستی تو رو درست کنم.
‫نه! می‌گم تنهام!
‫خیلی تنهام...
‫فهمیدم.
‫تنهایی من رو پذیرفت. ‫ولی نمی‌تونست درکش کنه.
‫آبی که وسط کویر پیدا بشه، ‫می‌تونه تشنگی رو رفع کنه...
‫ولی نمی‌تونه با بدن یکی بشه.
‫هیچ‌کس با وجود کس دیگه‌ای... ‫نمی‌تونه تنها باشه.
‫ما قبلا هیچ ارتباطی نداشتیم.
‫دارم فکر می‌کنم اشکالی نداره که ‫یه غریبه مثل من انقدر درگیرش بشه؟
‫ساکت شو بابا.
‫مرسی.
‫یه‌کم گوشت برام بیار.
‫کاساماچی، یه سوال.
‫تا حالا احساس کردی... که تنهایی؟