‫از این‌ها خوشت میاد؟
‫آره.
‫آها، پس همچین پسرهایی ‫چشمت رو می‌گیرن؟
‫ها؟
‫هوم؟
‫فقط آهنگش رو دوست دارم.
‫آها.
‫می‌فهممت.
‫چرا مامان و باباها ‫یهو همچین حرفی می‌زنن؟
‫ما که خاطرخواه خواننده‌ها نمی‌شیم.
‫قبول داری؟
‫دیدی اکثر خواننده‌هایی ‫که من دوست دارم دخترن؟
‫ظاهرا خانواده‌ام فکر می‌کنن ‫می‌خوان خواننده بشم.
‫باورم نمی‌شه!
‫اصلا درک نمی‌کنن.
‫حرف‌های ضد و نقیض می‌زنن.
‫خانواده‌ها و معلم‌ها رو می‌گم.
‫دقیقا.
‫آسا.
‫تو می‌تونی هر چیزی ‫که دلت می‌خواد بشی.
‫هر کسی که دلت می‌خواد باشی.
‫امیدوارم بزرگ شدم اونطوری نشم.
‫گل گفتی!
‫من همیشه کنارتم.
‫باشه آسا؟
‫راستی، می‌تونی توی راه برگشتت ‫یه‌کم دستمال توالت بگیری؟
‫باشه.
‫مامانم هم این کار رو می‌کرد.
‫هر موقع می‌خواستم برم ‫دم در وایمیستاد.
‫شاید من هم به مامانت رفتم.
‫راستی، می‌شه موهام رو رنگ کنم؟
‫ها؟ واسه چی؟
‫ایمیری بهم گفت رنگ کنم.
‫نه، منظورم این نبود. ‫نیازی نیست از من اجازه بگیری.
‫فقط به شرطی که مدرسه‌ات گیر نده.
‫[انجمن گو] ‫[انجمن نوازندگان] [انجمن چای]
‫تاکومی سان بودی، نه؟ ‫همکلاسی در اومدیم.
‫عه، موری سان. تو آسا صدام کن.
‫باشه. پس تو هم موری صدام کن.
‫تصمیمت رو گرفتی؟
‫نه. تو چطور؟
‫نمی‌دونم...
‫سال‌های راهنمایی توی ‫انجمن خاصی نبود؟
‫گروه کُر بودم.
‫چرا اینجا هم عضو نمی‌شی؟
‫ظاهرا انجمن گروه کُر خوبی داره.
‫انتخابتون رو نکردین؟
‫هنوز نه.
‫نه که برام مهم باشه...
‫همون رو بگو.
‫یعنی بقیه چطور تصمیم می‌گیرن؟
‫به چیز خاصی علاقه نداری؟
‫آم...
‫من قبلا توی انجمن بدمینتون بودم.
‫خوشم نمیاد.
‫خیلی‌خب...
‫عه، گروه کُر چطوره؟
‫تو که آواز دوست داری، ‫مگه نه آسا؟
‫مسابقه گروه کُر سال چهارمت رو یادته؟
‫خیلی براش زحمت کشیدی.
‫گروه کُر؟
‫پس انتخاب شد.
‫به حس مامانت اعتماد کن.
‫به نظرم پیرهن چهارخونه بهتره.
‫نه، همین دیروز گوجه خوردیم.
‫هنوز تصمیمی نگرفتی؟ ‫بذار برات انتخاب کنم.
‫اونجا نبود آسا.
‫باید کم‌کم خودت تصمیم‌گیری رو یاد بگیری.
‫خدایا. موهات رو چیکار کردی؟
‫شبیه پسرها شدی.
‫چه بانمک شدی!
‫خیلی خوب شدی آسا!
‫گمونم فقط تو خوشت اومده.
‫چی؟ یعنی مامان و بابات خوششون نیومد؟
‫ظاهرا نه. باید قانعشون کنم.
‫چطوری؟
‫خب، به نظرم موقع تعطیلات بهار...
‫تصادفه!
‫پلیس زنگ بزنیم؟ آمبولانس بیاریم؟
‫- چی شده؟ ‫- چقدر اوضاع خرابه... ‫- یکی از کارکنان بیاد!
‫در جا که نمی‌شه تصمیم گرفت، قبول داری؟
‫بعدا می‌بینمت.
‫باشه. حتما...
‫این چه احساسیه؟ ‫نمی‌دونم چرا انقدر پریشون شدم.
‫ولی بابت چیه؟
‫نمی‌دونم...
‫از ماشین چرخ‌خیاطیش دود بلند شده بود.
‫چطور ممکنه؟
‫ایمیری!
‫جدی می‌گم!
‫[ولی بالا و...]
‫الان که دیگه نیست. ‫مامانت رو می‌گم.
‫[چنین مرگی...] ‫آسا. ‫[تک و تنها بود...]
‫می‌تونی هر کسی ‫که می‌خوای باشی. ‫[مقصر اصلی...]
‫دروغگو.
‫- [مقصر اصلی خودش بود.] ‫- من همیشه... ‫- زیر حرفت زدی.
‫ازت بدم میاد.
‫- [ماکیو کودای] ‫- ماکیو کودای...
‫[ماکیو کودای]
‫[آثار ماکیو کودای: دوقلوهای سیسال، ‫اژدهای افسونگر، مجموعه جادوگر و...]
‫وای.
‫[تماس از دست رفته، اکنون] ‫[مامان‌بزرگ]
‫- [قسمت پنجم: تصمیم‌گیری] ‫- چی؟ ‫- شنبه هفته بعد برم پیش مامان‌بزرگ. ‫- یعنی چی که بری؟
‫بهش که زنگ زدم انگار نگران بود،
‫همیشه با مامانم بهش سر می‌زدم.
‫من که پنج ساله برنگشتم خونه.
‫چرا؟
‫ها؟ دلیل خاصی نداره.
‫باشه. پس بریم.
‫- [کودای] ‫- وای وای. خوش اومدی آسا چان.
‫خوب مواظبش بودی؟
‫لابد دیگه.
‫بریم چایی بخوریم. کیک آوردم.
‫ممنون از مهمون‌نوازی.
‫من اول می‌رم وسایلم رو مرتب کنم.
‫حداقل بشین یه چایی بخوریم.
‫یه چایی که خیلی طول می‌کشه.
‫اگه خواستم خودم ‫بلند می‌شم درست کنم.
‫خدایا.
‫خیلی آدم سردیه، نه؟
‫تو اینطوری نشی‌ها.
‫خب، بیا تو.
‫هنوز این داستان‌های ‫بچه‌گونه رو می‌خونی؟
‫خودت هم که می‌خوندی.
‫ولی دیگه که نمی‌خونم.
‫پس دیگه نمی‌ذارم ازم قرضشون بگیری!
‫هر کاری می‌خوای بکن!
‫خوشم نمیاد انقدر یاد گذشته بیفتم.
‫اینجا نباید بری راست؟
‫یه مسیر مخفی داره.
‫مواظب باش! داره میاد!
‫- آبجی، ساکت باش! ‫- برو راست، بهتر می‌رسن! ‫- انقدر نزدیک تلویزیون نشینید!
‫دانشگاه چی شد؟
‫رشته‌ای انتخاب کردی؟
‫مامان‌بزرگ، دبیرستانم که تازه شروع شده.
‫آها، راست می‌گی. ‫حواسم نبود.
‫مینوری و ماکیو جفتشون خیلی زود ‫انتخاب رشته کردن. خواستم بپرسم.
‫مامانم؟
‫آره. مینوری همیشه خیلی خوب ‫به حرف‌هام گوش می‌داد.
‫همیشه با هم گپ می‌زدیم.
‫برخلاف، مثلا...
‫من برم کمک ماکیو چان کنم.
‫نمی‌خوای یه‌کم استراحت کنی؟
‫زود برمی‌گردم.
‫ماکیو چان؟
‫مامان...
‫آسا؟
‫چیزی شده؟
‫قبلا توی اتاق خواهرم که بودی، نه؟
‫نمی‌خوای از اینجا چیزی با خودت ببری؟
‫پیش مامان که بودی چیزی شد؟
‫نه راستش.
‫خیلی‌خب.
‫ماکیو چان، از مامان‌بزرگ هم بدت میاد؟
‫من که از همه بدم نمیاد...
‫ولی دروغ نگم... ‫خیلی کسل‌کننده شده و تیکه می‌ندازه.
‫شاید به خاطر اینه که ما از پیشش رفتیم، ‫بابامون فوت کرد...
‫و کل مدت خودش تک و تنها بود.
‫کسل‌کننده و طعنه‌زن...
‫قبلا همیشه ازمون تعریف می‌کرد.
‫می‌گفت مینوری خیلی مهربونه ‫و من استقلال فکری دارم.
‫ولی از یه جایی به بعد...
‫می‌گفت مینوری استقلال نداره ‫و من خیلی سرد رفتار می‌کنم.
‫که همین حرف‌هاش ناراحتم می‌کرد.
‫ولی یادمه مامان‌بزرگ می‌کرد...
‫چرا قبل از مامانت از دنیا رفتی؟
‫خیلی گریه کرد.
‫یادمه با خودم گفتم حتما ‫مامانم خیلی براش عزیز بوده.
‫مهم اینه تو همچین حسی داشتی.
‫یعنی مامانم چطور آدمی بود؟
‫درباره چه مسائلی حرف می‌زد؟
‫اگه زنده بود که قرار نبود ‫این چیزها رو ازش بفهمی.
‫چون شما خیلی با هم فرق داشتین؟
‫آسا...
‫مادرت رو همونطوری که ‫برات عزیزه به خاطر بسپار.
‫واسه همینه که من نمی‌خوام ‫نظر شخصیم رو جلوت بیان کنم.
‫دیگه برم چایی بخورم.
‫آها. پس از این چیزها دوست داشت.
‫آسا.
‫هر کسی دلت می‌خواد باش.
‫هر کسی که دلم خواست می‌شم.
‫همین رو با خودم می‌برم.
‫- [منزل کودای] ‫- بیا. این رو با خودت ببر. ‫- آخه جایی ندارم بذارمش.
‫- حالا ببر. ‫- نمی‌خواد. جدی می‌گم. جدی‌ام.
‫همیشه کارت همینه.
‫- خیلی گریه کرد. ‫- آسا چان، مواظب خودت باش.
‫من دیگه برم.
‫من هم می‌رم.
‫به سلامت.
‫موقع رد شدن از خیابون مواظب باشین.
‫تو هم همینطور ماکیو.
‫عاداتت رو سالم نگه دار، خب؟
‫مامان...
‫من و آبجی...
‫میونه‌مون درست نمی‌شد.
‫واسه همین من مثل تو ‫نمی‌تونم انقدر ناراحت باشم.
‫ولی هر موقع که نیاز داشتی، ‫حداقل می‌تونم به حرف‌هات گوش بدم.
‫همیشه که نباید انقدر ‫نظرات غیرضروری بدی.
‫فکر نکنم کسی که خودش ‫به تار مویی بنده...
‫توان شنیدن مسائل یکی دیگه رو داشته باشه.
‫با آسا چان کنار بیاین و خیلی سالم ‫زندگی کنین، باشه؟
‫انقدر واضحه حالم بده؟
‫فکر کردی کی بزرگت کرده؟ مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫جواب نمی‌دی؟
‫شماره رو نشناختم.
‫[رفتم انجمن صنایع دستی] ‫[خیلی ذوق دارم]
‫[تو چی؟ تصمیم نگرفتی؟]
‫آسا!
‫صبح به خیر.
‫می‌گم، امروز کلاس ورزش داری؟
‫چطور؟ لباس ورزشیت رو نیاوردی؟
‫دقیقا.
‫مال من رو بگیر.
‫مرسی.
‫راستی، انجمن خاصی اسم نوشتی؟
‫نارا سان، صبح به خیر.
‫صبح به خیر.
‫دوستته؟
‫آره. کلاس بی درس می‌خونه.
‫اسمم تاکومیه.
‫من هم ساکورایم.
‫می‌بینمتون.
‫راستی، اوزاوا روز فارغ‌التحصیلی ‫بهت گفت برین بیرون؟
‫ها؟ تو از کجا می‌دونی؟
‫تاکا چان بهم گفت.
‫نمی‌خوای باهاش آشنا بشی؟
‫چرا... ولی نمی‌دونم.
‫در طول هفته طلایی جایی نمی‌ری؟
‫نچ. تو چطور کودای سان؟
‫من هم برنامه‌ای ندارم.
‫خواهرزاده کوچولوت چی؟
‫درسته... ببخشید که مجبورم ‫یه مدت مرخصی بگیرم.
‫حرفش هم نزن!
‫اتفاقا خوشحال شدم که شنیدم ‫می‌خوای یه مدت مرخصی بگیری.
‫خب، درباره جلد دوم کتاب...
‫ایده خاصی داری؟
‫اتفاقا یه طرحی توی ذهنم بود.
‫من که مشتاقم بشنوم.
‫اگه زیاد خوب نیست ببخشید.
‫اون صحنه رو یادته که تول و سایکا ‫دارن به نقشه نگاه می‌کنن؟
‫آها، اون صحنه؟
‫من نظرم اینه...
‫ایمیری، این لباس ورزشیمه.
‫وای، مرسی!
‫می‌شورم برات میارم.
‫نه، زنگ پنجم لازمش دارم.
‫واقعا نجاتم دادی.
‫سلام.
‫موقع ناهار می‌بینمت؟
‫آره.
‫ببخشید معطل شدین.
‫خیلی با هم جور شدن، قبول دارین؟
‫آره، خیلی عجیبه. مخصوصا از اونجا که ‫تاماشیرو سان راهنمایی کلی اذیت شد.
‫وایستا ببینم، کی؟
‫همون دختر مو کوتاهه.
‫آها...
‫پس وارد جمع بچه باحال‌ها شد.
‫حداقل دیگه اذیت نمی‌شه.
‫اگه من هم اون شکلی بودم، ‫هیچ مشکلی با اذیت کردن بقیه نداشتم.
‫جدی می‌گی؟
‫آسا!
‫آرایش کردی؟
‫جلسه بودم. بعدش با دوست‌هام ‫رفتیم قهوه بخوریم.
‫انگار خسته‌ای.
‫انقدر مشخصه؟ کلی حرف زدم.
‫کاساماچی قراره یه سر بیاد، ‫بریم توی راه برگشت خرید کنیم.
‫ایول!
‫تایوان؟ تو هم قراره بری؟
‫نظر دایگو بود.
‫هنوز برنامه‌ای نریخته. ‫فقط حرفش پیش اومد.
‫کودای سان.
‫بله؟
‫- [وکیل، شرکت حقوقی سابانای] ‫- من تونو هستم. سرپرست نظارتم.
‫یه بار همدیگه رو دیده بودیم ‫که راجع به بیمه صحبت کردیم.
‫آها، واقعا؟
‫شرمنده که یادم نیست.
‫لطفا بهم یادآوری کنین.
‫مهم‌تر از اون اینه که ‫چندین بار بهتون زنگ زدم.
‫سرتون شلوغ بود؟
‫آخه... شماره شما رو نشناختم.
‫خیلی هم سرگرم کارم بودم...
‫متوجهم. خب، شروع به کار کنیم...
‫چشم.
‫درباره این نسخه کپی از حساب بانکی ‫آسا چان که اون روز آورده بودین...
‫آها! ببخشید که نشد جواب بدم.
‫اشکالی نداره. ولی درباره خود این مدارک...
‫- [افتتاح حساب، سپرده، نقد، برداشت خودکار] ‫- سی‌ام آوریل سیصد هزار ین برداشت شده.
‫می‌شه توضیح بدین بابت چی بوده؟
‫سیصد هزار ین؟
‫برداشت نقدی شده؟
‫بله.
‫از اموال خواهرم و شوهرش بوده؟
‫بله، بنده که توضیح دادم.
‫رسید این تراکنش رو دارین؟
‫نه...
‫هر سابقه‌ای توی دفتر ‫حساب خانوار هم محسوبه.
‫کودای سان، براتون که توضیح دادم...
‫وظیفه شما به عنوان قیم...
‫اینه که از این به بعد ‫گزارش درآمد خودتون رو ثبت کنین.
‫ببخشید، فرصت نکردم...
‫گمونم موقعی که حساب بانکی رو ثبت کردین، ‫از این مطلب با خبر بودین.
‫- یا نکنه مطلع نبودین؟ ‫- وایستین. می‌شه یه لحظه عجله نکنین؟
‫این همه اطلاعات یهویی ‫من رو وحشت‌زده کرد.
‫ترسوندمتون؟
‫معذرت می‌خوام.
‫من به جز هزینه‌های خودش و مدرسه، ‫به این حساب دست هم نزدم.
‫همه مخارج روزمره‌مون رو ‫از حساب خودم پرداخت کردم.
‫- حتی یه برداشت خودکار هم براش ثبت کردم. ‫- [آسا تاکومی] ‫- که یه‌وقت یادم نره. ‫- پس درباره حرف شما... ‫معذرت می‌خوام. وقتی اون نسخه ‫حساب بانکی رو فرستادم حواسم نبود.
‫بنابراین اصلا نمی‌دونم ‫این سیصد هزار ین چی بوده...
‫عذر می‌خوام.
‫من یه‌کم پرخاشگرانه مطرح کردم.
‫انقدر روی حقوق کودک تمرکز کردم ‫که از کوره در رفتم.
‫از اونجا که شما هم ‫جواب تلفنم رو نمی‌دادین،
‫گفتم شاید از اون قیم‌های بی‌چشم و رو باشین.
‫[قیم بی‌چشم و رو]
‫معذرت می‌خوام که اینطور جلوه کردم...
‫نه، منظورم این نبود! معذرت می‌خوام!
‫نه، اشکالی نداره. ‫من نمی‌تونم عین آدم‌های عادی رفتار کنم.
‫واسه کامپیوتر بود.
‫کامپیوتر خریدم. لپ‌تاپ مک بود.
‫چی؟!
‫این هزینه برای مدرسه‌ات بود؟
‫نه.
‫کسی بهت گفت بخری؟
‫نه.
‫آسا؟
‫چی شده؟
‫می‌خواستم لپ‌تاپ بگیرم که بتونم ‫باهاش آهنگ درست کنم.
‫گفتم شاید نخوای وارد ‫انجمن گروه موسیقی بشم.
‫چی؟ ولی من که...
‫آسا سان، کودای سان تا حالا ‫تصمیماتت رو محدود کرده؟
‫نه.
‫احساساتی که تو داری، ‫به هیچ‌کس مربوط نمی‌شه.
‫هیچ‌کس حق نداره بابتشون ‫تو رو سرزنش کنه.
‫حالا هر حسی باشه.
‫اصلا. حتی یه‌ذره.
‫ولی بهرحال آدم بزرگه...
‫گفتم شاید قبول نکنه.
‫- تقصیر خودش بود. ‫- هر کسی می‌خوای باش. ‫- خیلی گیج بودم... ‫- [مارماهی]
‫معذرت می‌خوام.
‫آسا، باید در موردش صحبت کنیم. ‫ولی الان وقتش نیست.
‫برو صورتت رو بشور.
‫بهش گفتم اگه بخواد می‌تونه ‫وارد انجمن گروه موسیقی بشه.
‫ولی گفت مامان و باباش دوست نداشتن.
‫انگار هنوز همون ذهنیت رو ‫درباره خودش داره.
‫توی این کاملا طبیعیه. ‫حتی با وجود شرایطی که پیش اومده.
‫اگه یه وقتی خواستی حرفی بزنی ‫که به کودای سان یا معلمت نتونستی بگی،
‫لطفا با من در ارتباط باش.
‫عه. چشم.
‫اگه کاری از دستم بر می‌اومد بگین.
‫من تجربیات زیادی ندارم،
‫اولین بارم هم هست که یکی ‫مثل شما رو می‌بینم.
‫- [یکی مثل من] ‫- یکی مثل من...؟ ‫- وایستین، ببخشید! منظورم شغلتون بود!
‫- [نه نظم داره، نه جواب تلفن می‌ده.] ‫- یکی که نه نظم داره، نه جواب تلفن می‌ده؟ ‫- من فقط می‌خوام از شما حمایت کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫اجازه بدین از این به بعد کمکتون کنم.
‫چشم. خیلی ممنون.
‫سلام کاساماچی. بیا تو.
‫سلام... براتون صدف خوراکی آوردم.
‫از آشناییتون خوش‌وقتم.
‫بنده تونو هستم. وکیلم.
‫شما نسبت عاطفی با کودای سان دارین؟
‫- [مارماهی] ‫- [باید لپ‌تاپ رو پس بدم.]
‫لپ‌تاپ مک؟
‫اگه بخوای من می‌تونم برات بگیرم.
‫اینطوری الکی اوضاع پیچیده‌تر می‌شه.
‫راست می‌گی.
‫ای بابا. ولی آخه وکیل فرستادن؟
‫خسته‌ای؟
‫آره... بگی نگی خسته‌ام.
‫وانمود کن یه سگ گنده کنارته ‫که از بودنش خوشحالی.
‫سگ کوهستانی برنیز.
‫انقدر گنده؟
‫الان یادم افتاد اون روز ‫با آسا همین کار رو کردم.
‫حتما این رفتار از تو روی من مونده.
‫فکر کنم آسا از این آهنگ خوشش میاد.
‫بعضی وقت‌ها می‌خونه.
‫آسا!
‫آسا سان!
‫تلویزیون داره اون گروهی ‫که دوست داری رو نشون می‌ده.
‫می‌خوای ببینی؟ بیا.
‫له شدیم.
‫آهنگ‌هاشون رو دوست داری؟
‫آره، از بیس آهنگ خوشم میاد.
‫سلیقه خوبی داری. ‫گوش‌هات هم تیزه.
‫دقیقا.
‫ماکیو چان...
‫می‌تونم وارد گروه موسیقی بشم؟
‫معلومه. هر کاری دوست داری بکن.
‫باشه. می‌کنم.
‫اینجاست! الان بیس می‌زنه!
‫چقدر باحاله.