‫خداحافظ.
‫باورش برام سخته...
‫که انقدر کم ناراحتم.
‫[دفتر خاطرات سه ساله]
‫«آسا.»
‫«این دفتر رو با خاطراتم پر می‌کنم ‫که وقتی بیست سالت شد بهت بدمش.»
‫«بعد از کلی فکر کردن ‫اسم تو رو این گذاشتم.»
‫«چون مظهر تمام زیبایی‌های جدیدیه ‫که روز به روز آدم می‌بینه.»
‫آبجی...
‫کی وقت کردی انقدر ازم متنفر بشی؟
‫[وسایل شخصی آسا]
‫علاوه بر اون، ‫اگه نفرتم به تو نبود...
‫- [وسایل شخصی آسا] ‫- می‌تونستم نویسنده بشم؟
‫[قسمت ششم: همپوشانی]
‫صبح به خیر. البته دیگه صبح نیست.
‫امروز نمی‌ری؟
‫ها؟
‫مدرسه رو می‌گم.
‫از امروز تعطیلات تابستونه.
‫می‌خوای بریم جایی؟
‫عه، نه. باید کار کنم...
‫ماکیو چان، تو چه روزهایی مرخصی داری؟
‫مرخصی؟ راستش ندارم.
‫ای وای.
‫ولی چون همیشه خونه‌ای، ‫انگار همیشه مرخصی داری.
‫من کاغذهای اضافی رو از ‫مدارک مهم جدا کردم.
‫باشه. حالا کجا می‌ری؟
‫تمرین گروهی داریم.
‫یکی از سال بالایی‌ها صرفا چون ‫خیلی سنم کمه اذیتم می‌کنه.
‫چیکار می‌کنه؟
‫می‌گه «آفرین تازه‌کار.»
‫اینطوری صدات می‌کنن؟
‫آره.
‫آخه واقعا تازه ‫تمرین‌هات رو شروع کردی.
‫خوب گفتی! ‫همین رو بهشون می‌گم.
‫«من واقعا تازه شروع کردم‌ها!»
‫خب، من دیگه برم.
‫باشه.
‫خب... پس تا پایان سپتامبر ‫قراره هر روز خونه باشه.
‫بی‌خیال. نظر خودت بود دیگه.
‫ناهار...
‫من اومدم.
‫چی شده؟
‫خوش اومدی.
‫این حرف‌ها رو ول کن!
‫وقتی رفتم که اینجا اینطوری نبود!
‫ها؟
‫آها، آره...
‫آم، نیم‌ساعته جمعش می‌کنم.
‫همین الان جمع کن!
‫عه...
‫الان وقت خوبی نیست.
‫اصلا یه مدتیه برای خودم سواله.
‫چطوری انقدر خونه شلخته می‌شه؟
‫تو هم یادت نمی‌مونه چی می‌گم!
‫واسه چی؟ چرا یه کار ساده نمی‌تونی بکنی؟
‫چرا نمی‌تونم یه کار ساده انجام بدم؟
‫عیبی نداره. به خودت سخت نگیر.
‫نگران نباش. ‫خیلی از نویسنده‌ها شرایط تو رو دارن.
‫ولی ممکنه در آینده ‫برات مشکلات مالیاتی به بار بیاره.
‫آره، اصلا نمی‌خوام.
‫وایستا، یعنی این اجباری بود؟
‫ببخشید، آم... ‫من خیلی خوب سیستمش رو بلد نیستم...
‫ماکیو؟ ماکیو!
‫ها؟
‫داشتم حرف می‌زدم‌ها. ‫حواست به من بود؟
‫عه... گمونم نه راستش.
‫از دست تو.
‫شرمنده.
‫ماکیو، مشق‌هات رو نوشتی؟
‫ماکیو سان؟
‫ماکیو.
‫ماکیو!
‫وا... وایستا...
‫یه لحظه...
‫واقعا انقدر ناراحت شدی؟
‫من که یه نکته بدیهی رو گفتم.
‫به خودم مربوطه از چی ناراحت می‌شم! ‫به خودم مربوطه!
‫لازم نکرده تو برام تصمیم بگیری!
‫اون چیزی که شما می‌گین «بدیهی» ‫برای من انقدر واضح نیست.
‫ذهنم همیشه پر از مشغله است.
‫راحت همه‌چی یادم می‌ره.
‫نمی‌تونم دروغگوی خوبی باشم.
‫واسه همین تنهایی رو ترجیح می‌دم.
‫دلیلش هر چی که هست، ‫این ذات طبیعیمه.
‫همونطور ذات تو اینه که ‫از تنهایی متنفر باشی.
‫این چیزی نیست که انتخابش دست ‫کسی باشه یا بشه بابتش سرزنش دید.
‫همونطور که تو این احساس ‫خفگی من رو درک نمی‌کنی،
‫من هم تنهایی تو رو درک نمی‌کنم.
‫بله؟
‫عه، معذرت می‌خوام. ‫امروز با آسا برنامه داشتیم.
‫امروز شنبه است؟
‫بله.
‫- می‌گم، می‌شه ایمیری شنبه بیاد؟ ‫- [سه روز پیش]
‫هوم...
‫به این زودی شنبه شد؟
‫بیا تو.
‫بوهای خوبی میاد.
‫حالم خوب نبود. ‫خواستم کیک درست کنم.
‫حالتون خوب نبود؟
‫آسا کجاست؟
‫گفت می‌خواد تا مغازه بره.
‫متوجه نشدین رفته؟
‫شاید اشاره کرده. ‫ولی من دقیق یادم نیست.
‫این واسه چایی معمولیه. ‫چند تا چای طعم‌دار هم داریم.
‫چای سیاه، چای سبز، ‫و برنج قهوه‌ای، همه خراب شدن.
‫آها، شیر هم خرابه. ‫هر چی خواستین بخورین.
‫چیزی نخوردن هم جزو گزینه‌هاست.
‫یعنی می‌تونم انتخاب کنم؟
‫آره.
‫چرا این دختره انقدر طولش می‌ده؟
‫همین؟ باشه.
‫آم... شما چرا ازدواج نکردین؟
‫ها؟
‫متاهل نیستین، نه؟
‫خب، نه.
‫چطور مگه؟
‫صرفا چون...
‫مامان و بابام همیشه می‌گن ‫قراره یه روز ازدواج کنم، ولی...
‫من چون خودم مجردم ‫این حرف رو نمی‌زنم،
‫ولی فکر نمی‌کنم متاهل یا مجرد بودن ‫آدم‌ها رو عادی یا عجیب جلوه بده.
‫پس طبیعیه که آدم حتی ‫نخواد که ازدواج کنه.
‫نه که نخوام ازدواج کنم، ولی...
‫خب، پس از یکی که خوشتون میاد چی؟
‫همچین کسی رو دارین؟
‫فکر نکنم.
‫واقعا؟
‫یعنی یکی هست که از نظرم دوستمه...
‫من با دوستی راحتم.
‫اگه ارتباط عاطفیمون باعث می‌شه ‫که ازم متنفر بشی،
‫ترجیح می‌دم دوباره دوست بمونیم.
‫لطفا من رو از خودت نرون...
‫من اومدم! ببخشید ایمیری!
‫آسا!
‫بیا، من و ماکیو سان داشتیم ‫درباره عشق حرف می‌زدیم.
‫امکان نداره! ‫درباره کاساماچی بود؟
‫چی؟! کاساماچی کیه؟
‫اینطوری صداش می‌زنی؟
‫این موضوع شخصیه. ‫نمی‌خوام حرفی بزنم.
‫- به ایمیری که گفتی! ‫- کیک حاضر شد.
‫کیک می‌خوام.
‫اول باید یه‌کم خنک شه.
‫هر موقع به اندازه کافی خنک شد، ‫خودتون از فر در بیارین.
‫طعمش وقتی خنک باشه بهتر می‌شه.
‫باشه!
‫ولی چه بوی خوبی داره.
‫کاش زودتر بخوریم.
‫واقعا!
‫ببخشید دیر کردم.
‫یه‌کم نازپرورده است. ‫ولی قول می‌دم آدم خوبیه.
‫این حرف‌ها واسه چیه؟ ‫اذیتم نکن.
‫نوشیدنی میل دارین؟
‫بله.
‫من یه چیزهای دیگه هم می‌خوام.
‫خوش‌وقتم. من کاساماچی‌ام.
‫من هم کودایم.
‫سلام...
‫[سلام، خیلی دلم می‌خواست حالا که آسا پیشم ‫موندنی شده، بیشتر وقت بذاریم. بریم بیرون؟]
‫وایستا. این چه حسیه دارم؟
‫آم، حالتون خوبه؟
‫خوبم. معذرت می‌خوام.
‫کاری داشتین؟
‫آها، بله. البته کارم فوری نیست،
‫ولی خواستم اگه می‌شه ‫بهتون سری بزنم.
‫به نظرم خنک شد!
‫بریم بخوریم!
‫چقدر می‌خوای؟
‫نمی‌دونم. بذار ببینم.
‫گفتین سرزمین بیگانه؟
‫بله. ببخشید، بعدا بیشتر ‫در موردش صحبت می‌کنیم.
‫درک می‌کنم. ‫ببخشید موقع کار مزاحمتون شدم.
‫به زودی دوباره صحبت می‌کنیم.
‫باشه، ممنون.
‫مگه بهش نگفتم ترجیح می‌دم ‫بهم ایمیل بزنه...
‫[سلام، خیلی دلم می‌خواست حالا که آسا پیشم ‫موندنی شده، بیشتر وقت بذاریم. بریم بیرون؟]
‫ای وای! چیکار...
‫نه، نه، نه، نه...
‫[پیام شما دیده شد.]
‫[پایه‌ام. بریم غذای چینی چرب بخوریم.]
‫حالت خوبه؟ یه صداهایی می‌اومد.
‫خوبم. اون وکیله تونو سان رو یادته؟
‫گفت می‌خواد باهات حرف بزنه. ‫حواست باشه.
‫باشه.
‫گلدوزی می‌کنی؟
‫آره. توی انجمن صنایع دستی ‫ثبت نام کردم.
‫جدی؟ چه باحال.
‫واقعا باحاله.
‫راستش باید بگم بیشتر... ‫آرامش‌بخشه؟
‫کاملا ذهنم رو درگیر می‌کنه.
‫انگار حواسم رو از همه‌چی پرت می‌کنه.
‫به نظر اعتیادآوره.
‫واقعا. زمان عین برق می‌گذره.
‫وای، کی انقدر دیر شد؟
‫- دوستی که بهت پناه می‌ده... ‫واقعا. زمان عین برق می‌گذره.
‫راست می‌گی.
‫فکر نکنم خوشت بیاد.
‫شاید اصلا به کارت هم نیاد. ‫ولی این رو بگیر.
‫فیلمه؟
‫مهم نیست خاطرخواه کی بشی، ‫یا اصلا خاطرخواه کسی نشی،
‫این داستان درباره اینه که ‫هیچ‌کدومش ایرادی نداره.
‫شاید با این بتونی برای نگرانیت ‫سرپناهی پیدا کنی.
‫سرپناه؟
‫باز از اون جمله‌های سخت گفتی.
‫به من هم یه چیزی معرفی کن.
‫هوم... «مکس دیوانه: جاده خشم» رو ببین.
‫این چیه؟ انگار ترسناکه.
‫راستی، موضوع ظرف بنتو رو چطور حل کردی؟
‫یه برنامه سه وعده‌ای چرخشی داریم.
‫یه نوع کینپیرای سرخ‌شده، ‫با یه نوع سرخ‌شده شیرین و شور،
‫بعدش یه‌کم گوشت کبابی داره.
‫بدک نیست.
‫الان هم که تعطیلاته لازم نیست ‫خودت آشپزی کنی.
‫بین درست کردن ظرف‌های بنتو ‫و اینکه کل روز خونه باشه...
‫راستش نمی‌دونم کدوم ‫بیشتر ازم انرژی می‌بره.
‫واقعا خیلی دلت می‌خواد تنها باشی.
‫- معلومه، مگه چشه؟ ‫- بفرمایید.
‫مرغ سوخاری و سبزیجات معطر ‫و سالاد پیازچه خدمت شما.
‫چه خوشگله!
‫بله که خوشگله.
‫مرسی.
‫باید کنارش یه نوشیدنی خنک بخورم.
‫خیلی تنده! ولی واقعا خوبه.
‫خوشحالم که این وقت روز ‫دارم خوش می‌گذرونم.
‫آره.
‫امروز هم کارت رو موقتا ول کردی؟
‫راستش اخیرا یه وضع ‫کسل‌کننده‌ای داشتم...
‫کاساماچی، هنوز باشگاه می‌ری؟
‫باشگاه؟
‫بدنسازی کار می‌کنی، نه؟
‫حالا بدنسازی که نه.
‫کلا از ورزش کردن خوشم میاد.
‫حالا که گفتی یادم افتاد. ببین...
‫- این چه وضعشه...؟ ‫- من از روی علاقه شخصیم تمرین می‌کنم، خب؟
‫- کلی هم ظرف بنتو درست می‌کنم. ‫- همیشه انقدر ظاهرش خوب بود؟
‫واسه همین یکی برمی‌گرده می‌گه: ‫کاساماچی، تو کلا از خودت تعریف می‌کنی.
‫پس فکر کردی خیلی خفنی؟
‫صرفا چون به فکر خودتی؟
‫خب، این هم گیوزای شما.
‫همیشه چپ و راست بهت ‫این اتهام رو می‌زدن.
‫البته باید بگم... دست می‌نداختنت.
‫می‌گفتن «نازپرورده» دیگه.
‫شاید چون جنبه‌اش رو داشتی. ‫قربانی این شوخی‌ها می‌شدی.
‫یه‌کم نازپرورده است. ‫ولی قول می‌دم پسر خوبیه.
‫دیگه وقتی آدم رو انگشت‌نما می‌کنن، ‫سخته که به کسی برنخوره.
‫یادش به خیر.
‫ولی خوشحالم تو ازشون یاد نگرفتی ‫و اونطوری مسخره‌ام نکردی.
‫نکرده بودم؟
‫منطقیه دیگه. ‫از آدم‌های نازپرورده خوشم میاد.
‫چی؟
‫آم... تا حالا بهم نگفته بودی.
‫اصلا از کسی خوشتون میاد؟
‫بهش فکر نکن دیگه!
‫حالا که بحث نازپرورده شد...
‫اون دوست وکیلت چطوره؟
‫ها؟
‫اون هم به نظر نازپرورده میاد.
‫خواستم اگه می‌شه خصوصی ‫با آسا چان صحبت کنم.
‫ولی نمی‌خواستم از حد و مرزم بگذرم.
‫عین سگ‌های آبی معمولیه دیگه.
‫سگ آبی؟ چه لقبی هم براش گذاشتی.
‫آم، بنده وقت گذاشتم و بخشی ‫از رمان‌هاتون رو خوندم.
‫انگار که اصلا اهل ‫کتاب خوندن نیست.
‫واقعا؟
‫شما خیلی لطف دارین...
‫راستش من زیاد اهل رمان نیستم. ‫برای همین نتونستم درکشون کنم.
‫مخاطب هدف شما معمولا ‫خواننده‌های پایه راهنمایی هستن؟
‫گفتین اهل رمان نیستین؟
‫درسته. اصلا نیستم.
‫اصلا نیستین؟
‫یا کلا فیلم و مانگا.
‫کلا موارد از این قبیل.
‫که اینطور. پس زیاد توی زندگیتون ‫به قصه‌ها نیاز ندارین.
‫عذر می‌خوام.
‫نه، اشکالی نداره. ‫بعضی‌ها واقعا نیازی ندارن.
‫به چی؟ قصه خوندن؟
‫هدفش چیه؟
‫قصه‌ها برای من مثل دوستی هستن ‫که بهم سرپناهی برای افکارم می‌دن.
‫مخصوصا وقتی بچه بودم.
‫سرپناه؟
‫انگار یه دوستی من رو با خودش ‫به سرزمین بیگانه‌ای می‌بره.
‫گفتین سرزمین بیگانه؟
‫بله.
‫ببخشید. درباره این موضوع ‫بعدا حرف می‌زنیم.
‫پس حدس می‌زنم زیاد ‫از طرف خوشت نمیاد، نه؟
‫ها؟
‫آره، فکر نکنم.
‫می‌تونم این رو با موچی سفارش بدم؟
‫کدوم یکی؟
‫وای. خیلی خوبه.
‫این یکی چی؟ بوک‌چوی می‌خوای؟
‫خونسرد باش.
‫اینطوری نمی‌شه...
‫آخه اون... اون...
‫رفتار مناسب نشون بده.
‫این آدم دوستته.
‫ولی به دلت گوش کن!
‫از مغز من گم شید بیرون!
‫- من بودم که همون اول دلش رو شکوندم. ‫- دو تا نوشیدنی دیگه میارین؟ ‫- این موچی سرخ‌شده و بوک‌چوی هم بیارین. ‫- الان دیگه حق ندارم...
‫کاساماچی، تو متوجه نمی‌شی!
‫می‌شه گیوزا آخریه رو من بخورم؟
‫آره، حتما.
‫حق ندارم الان خاطرخواهش بشم...
‫دوباره نه.
‫می‌خوای توی پارک ‫گشت بزنیم و پیاده برگردیم؟
‫- ثابت کردی حسابی اهل ورزشی. ‫- می‌خوای اشکم رو در بیاری؟
‫تو چی؟ ورزش می‌کنی؟
‫راستش نه. در واقع اصلا.
‫پس بد نیست هر از گاهی ‫با خودم بیارمت قدم بزنی.
‫الان که فکر می‌کنم، ‫قبلا تناسب بدنی بهتری داشتم.
‫گفتم که.
‫وقتی تنهایی قدم می‌زنم، ‫ذهنم خیلی پخش و پلاست.
‫بدم نمیاد واسه تنوع ‫با یه نفر دیگه قدم بزنم.
‫صرفا واسه تنوع؟
‫فهمیدم. خیلی خوب می‌شناسیم.
‫بهرحال مدت کمی نیست ‫که توی زندگیت هستم.
‫کاش واسه توی راه قهوه می‌گرفتم.
‫حیف که اینجا کافی‌شاپ خوبی نداره.
‫ببخشید. ناراحتت کردم؟
‫نه، موضوع این نیست.
‫راستش... خودم دلم می‌خواست.
‫چی؟ وا... واقعا؟
‫آم، گمونم باید بگم... مرسی؟
‫وای! خیلی گیج شدم!
‫خیلی‌خب. بگو چی شده.
‫چی گیجت کرده؟
‫تو خیلی برام مهمی.
‫ولی در عین حال دوستمی.
‫احساس می‌کنم دارم اذیتت می‌کنم.
‫باز دوباره فکرت رو ‫درگیر این چیزها کردی.
‫اگه خوب روی مسائل فکر نکنم، ‫بعدا پشیمون می‌شم.
‫لزومی نداره فکر کنی.
‫می‌تونیم دوست بمونیم. ‫من که توی زندگیت دخالت نمی‌کنم.
‫حتی اگه احساسی هم وجود داره، ‫اشکالی نداره.
‫هر موقع به هم نیاز داشتیم ‫می‌تونیم صحبت کنیم.
‫نظرت چیه؟
‫این کار در حق تو بی‌انصافی نیست؟
‫نه، نیست. ‫راستش در حق خودت بی‌انصافیه.
‫من فقط می‌خوام تو توی زندگیم باشی.
‫قطعا دلم نمی‌خواد ببینم حالت بده.
‫چرا نمی‌تونم یه کار ساده انجام بدم؟
‫من لیاقت کمک کسی رو ندارم.
‫واسه همین انقدر فکر می‌کنم.
‫چرا همچین حرف ناراحت‌کننده‌ای می‌زنی؟
‫ببخشید، ببخشید، ببخشید!
‫ای بابا، باز همون اشتباه رو کردم.
‫خیلی سخته...
‫واقعا می‌گم.
‫اینکه آدم با یکی رفتار ‫مناسبی داشته باشه...
‫خیلی ساده و در عین حال سخته.
‫بهت گفته بودم... ‫همیشه بوی خوبی می‌دادی.
‫از همون اول که دیدمت.
‫این بو رو تا حالا حس نکرده بودی.
‫حس نکرده بودم.