‫آسا.
‫اسم تو رو با دقت انتخاب کردم.
‫نمادی از تمام چیزهای جدید ‫و قشنگ زندگیه که روزانه می‌بینیم.
‫از صمیم دلم آرزو می‌کنم تمام ‫اطرافیانت بهت عشق بورزن.
‫هر کاری در توانم باشه می‌کنم ‫تا اینطوری زندگی کنی.
‫- آسا، من به عنوان مادرت... ‫- [وسایل شخصی آسا]
‫خیلی دوستت دارم.
‫عه. سلام.
‫شرمنده توی زحمت افتادی.
‫- زحمتی نبود. ‫- [قسمت هفتم: یادداشت به جا مانده] ‫- یه آیس کافی لاته می‌خواستم. ‫- الان براتون میارم.
‫- ماکیو چطوره؟ ‫- حال ماکیو چطوره؟
‫خب، می‌تونیم بعدا در موردش حرف بزنیم.
‫آره.
‫راستی، من اصلا خبر نداشتم ‫که شغلت رو عوض کردی.
‫آره، یه سالی می‌شه.
‫هیچ ارتباط و نفوذی ندارم ‫که من رو به جایی برسونه.
‫یه‌کم عذاب وجدان دارم ‫که اینطوری بهت رو انداختم.
‫من که از خدامه کمکت کنم.
‫ولی بخوام سراغ اصل مطلب برم، ‫خیلی مشتاقن که باهات آشنا بشن.
‫ایول!
‫به نظر میاد دیدگاه مشابهی دارن. ‫واسه همین می‌تونم یه کارهایی بکنم.
‫نظرت چیه؟
‫ملاقات معمولی بذاریم یا...؟
‫نه، می‌خوام یه راست برم سر کار.
‫حله، حله. ‫پس بذار شماره‌ات رو بهشون بدم.
‫دستت درد نکنه!
‫خیلی وقت بود رستوران خانوادگی نیومده بودم.
‫واسه همراه بچه خیلی مناسبن.
‫می‌تونم ماکیو سان صدات کنم؟
‫مرسی که امروز برام وقت گذاشتی.
‫نه، تشکر لازم نیست.
‫- ما آسا چان رو از زمان دبستان می‌شناسیم. ‫- باید پارفه بگیریم!
‫- توت‌فرنگی یا شکلاتی؟ ‫- یه مدت با خانواده‌اش مراوده داشتم. ‫- نمی‌دونم. تصمیمی نگرفتم. ‫- که اینطور... ‫- تو هم می‌خوری دیگه؟
‫- معلومه. ‫- راستش، هنوز باورم نمی‌شه که فوت شدن. ‫- پس نفری یکی بگیریم. ‫- بگیریم!
‫چون خیلی یهویی بود، ‫متوجه منظورم می‌شی؟
‫بگذریم، اون روز که واسه ‫مراسم فارغ‌التحصیلی نیومدی،
‫یه‌کم نگران شدم که نکنه ‫آدم بی‌تفاوتی باشی.
‫- [قیم بی‌چشم و رو] ‫- ببخشید که اینطوری نگران شدی... ‫- نه، من باید عذرخواهی کنم! ‫- خیلی تعریفت رو از آسا و ایمیری شنیدم.
‫الان که قطعا فهمیدم ‫خیلی آدم خوبی هستی!
‫وقتی اینطوری می‌گی، ‫می‌ترسم شاید اصلا آدم خوبی نباشم.
‫ولی آره، تلاشم رو می‌کنم...
‫همین برای بزرگ کردن بچه کافیه.
‫خوشحالم آشنا شدیم.
‫وایستا، پس ماکیو سان ‫هیچی بهت نگفته بود؟
‫نه، چند وقتی می‌شه ندیدمش.
‫وایستا، یعنی شما دو تا ‫به هم ابراز علاقه کردین؟
‫چطوری بود؟ تعریف کن.
‫عه، آخه تو بهترین دوستشی.
‫اگه هنوز بهت نگفته، شاید...
‫من که باهاش بحث احساسی نمی‌کنم. ‫چندش‌آوره.
‫«دوست صمیمی» کجا بود؟ اوق.
‫آره، کلا دوستی شما ‫از اولش عجیب بود.
‫ببین کاساماچی...
‫اون زمان تو بودی که می‌خواستی ‫با ما آشنا بشی.
‫- اگه پا پیش نمی‌ذاشتی که آشنا نمی‌شدیم. ‫- [ها؟] ‫- [ها یعنی چی؟] ‫- [پس کجا؟] ‫- [یکی توی کافه آشنامون کرد.] ‫- [وایستا، توریتتسو بود؟] ‫- اصلا؟ ‫- [آره.]
‫الان که فکر می‌کنم اون زمان ‫اصلا نمی‌تونستم باهاتون جور بشم.
‫می‌دونم.
‫خب، حالا خبرهای جدید چیه؟
‫فکر نکنم خیلی خوشحال بشی.
‫منظورم از اینه که دوباره بهش نزدیک بشم.
‫توی خانواده ما بابام هیچ‌وقت ‫وقتی بیرون بودیم حرفی نمی‌زد.
‫انگار خودش تنهایی رفته بیرون.
‫ای بابا.
‫خیلی بدم می‌اومد.
‫- بابات آدم ساکتی بود. ‫- خیلی درباره مامان و باباش حرف می‌زنه. ‫- کلا آدم کم‌حرفی بود.
‫بعضی وقت‌ها می‌گم ‫یه‌کم زیادی بهشون اشاره می‌کنم.
‫من هم اولش جا خوردم.
‫ولی شاید برای خودش بهتر باشه ‫که سفره دلش رو باز کنه.
‫به نظرم درست می‌گی.
‫من با خواهرم در تماس نبودم. ‫واسه همین...
‫مامان، مامان.
‫باز چیه؟
‫ببخشید.
‫می‌شه من و آسا بریم ‫لباس شنا بگیریم؟
‫تو که لباس شنا داری.
‫آخه برام کوتاه شده.
‫واقعا؟
‫- مگه چقدر قد کشیدی؟ ‫- این چه نگاهیه؟ ‫- پنج سانت کوتاهه. ‫- من هم می‌خوام. ‫- چی؟ باشه پس. ‫- مگه تو هم لباس شنا نداشتی؟ ‫- ایول.
‫تو که از زندگیم خبر نداری.
‫اصلا منظورم این نبود.
‫مال من هم برام کوتاه شده، خب؟
‫تو کلا یکی دو سانت قد کشیدی.
‫ایمیری، سر به سرم نذار!
‫مگه چیه؟ افسرده شده بودی؟
‫بعد از اینکه من و ماکیو سان جدا شدیم.
‫باورم نمی‌شه. یعنی همون موقع که ‫من یه پیام عصبانی برات فرستادم؟
‫واقعا زشت شد. ‫معذرت می‌خوام!
‫نه، به خاطر پیام تو که جدا نشدیم.
‫اون موقع تازه فهمیده بودم ‫دیگه نمی‌تونم توی بانک کار کنم.
‫راست می‌گی؟
‫باور کن.
‫اصلا... فکرش رو نمی‌کردم.
‫شاید حرفم بی‌ادبی باشه. ‫ولی ازت انتظار نداشتم.
‫می‌فهمم.
‫راستش خودم هم باورم نمی‌شد.
‫خب، پس یه یادداشت پنج هزار ینی می‌فرستم.
‫ایول!
‫یادداشت واسه کجا؟
‫یه یادداشت اینترنتی می‌ذاریم که بتونیم ‫مثل تابلوی اعلانات نگهش داریم.
‫چون من کلا آدم فراموش‌کاری‌ام.
‫تو فراموش‌کاری؟
‫آره، یادم می‌ره.
‫مثلا چه چیزهایی یادت می‌ره؟
‫آم، خب...
‫گمونم... همه‌چی.
‫اون روز سر همین دعوامون شد.
‫دعوا که نبود.
‫چه فکر خوبی کردی.
‫یکی از دوست‌هام بهم توصیه کرد.
‫چون ماکیو چان نمی‌تونه ‫نظم و ترتیب داشته باشه.
‫نه تنها حرف گوش نمی‌کنه. ‫تازه فراموش هم می‌کنه.
‫- به نظرت ممکنه مشکل عصبی داشته باشه؟ ‫- کاملا طبیعیه. ‫- آخه یه شبه قیم یه بچه شدی. ‫- یعنی چی؟ ‫- حتما برات تغییر بزرگی بوده.
‫آره، گمون کنم.
‫ولی من که مامانش نیستم.
‫ولی مامانم که نیست.
‫پس هنوز تصمیمت رو نگرفتی؟
‫منظورم واسه سرپرستی آسا چانه.
‫نه، نمی‌تونم جای مامانش رو پر کنم.
‫حتی تلاشی هم براش نکردم.
‫ولی قیم قانونیشم.
‫اشکم در اومده بود ‫و نمی‌تونستم تکون بخورم.
‫با خودم می‌گفتم: «چرا من؟»
‫«وظیفه خودته که درستش کنی.»
‫«پس خودت رو جمع کن.»
‫«نباید بیش از حد تلاش کنی.»
‫این حرف رو هیچ‌وقت به زبون نیاوردم، ‫ولی بقیه رو همینطور قضاوت کردم.
‫که انگار همه‌اش سر خودم اومد.
‫تاز اون موقع فکر نمی‌کردم ‫هیچ‌وقت به کسی احتیاج داشته باشم.
‫خیلی غرور و تکبر داشتم.
‫درباره این به ماکیو گفتی؟
‫همین اواخر گفتم.
‫بعد از تغییر شغلم ‫نتونستم با کسی حرف بزنم.
‫از واکنش ماکیو هم می‌ترسیدم، ولی...
‫زیاد خوابیدی؟
‫آره، کلی خوابیدم.
‫پس... پس خوبه.
‫همین.
‫ای احمق!
‫نه، خودم فهمیدم که الکی استرس داشتم.
‫خیالم راحت شد.
‫از اول عاشق همین جنبه ‫شخصیتش شده بودم.
‫خدایا.
‫ای وای. چقدر مهربون.
‫من دیگه باید برم...
‫وایستا! حداقل بگو چطوری شروع شد.
‫من فکر نکنم این حرف درست باشه. ‫همین که دوستش داری...
‫نه، منظورم اون نبود...
‫چطوری بیانش کنم؟
‫مامان و باباش کسایی بودن ‫که تا الان بزرگش کردن.
‫هیچ‌کس جاشون رو نمی‌گیره.
‫من هم نمی‌خوام بدونم ‫چطور والدینی براش بودن.
‫خیلی دوست دارم بدونم ‫مامانم چطور آدمی بود.
‫ولی الان هیچ راهی وجود نداره ‫که همون مهر و توجه رو دریافت کنه.
‫حالا چه براش بهتر باشه، چه بدتر.
‫تنهایی و ناامیدی...
‫حتما خیلی سخته که آدم بلد نباشه ‫با چه کلماتی این احساسات رو بیان کنه.
‫حقیقت تلخ اینه که ما ‫هیچ‌وقت نمی‌تونیم بیانش کنیم.
‫تا آخر عمرمون هم قراره ‫با این ترس زندگی کنیم.
‫واسه همین به نظرم باید با اندک ‫چیزهایی که بهش داده شده سر کنیم.
‫من شاید بتونم ازش مراقبت کنم. ‫ولی نمی‌تونم بزرگش کنم.
‫حالت خوبه؟
‫وای.
‫باز گریه‌ات گرفت؟
‫نگران نباشین. مامانم حتی سر ‫تبلیغات تلویزیون هم گریه می‌کنه.
‫مامان ایمیری من رو ‫یاد سگ چیهواوا می‌ندازه.
‫ما می‌ریم خرید کنیم.
‫ببخشید! خدایا...
‫نه، اشکالی نداره.
‫از اینکه یه لحظه خودم رو ‫جای تو گذاشتم گریه‌ام گرفت.
‫می‌فهمم...
‫میچیکو سان، آم... ‫می‌تونم یه سوالی ازت بپرسم؟
‫عه، از من؟
‫وای، انقدر «مامان ایمیری» خطاب شدم ‫که جا خوردم اسمم رو گفتی.
‫حتما. بپرس.
‫خواهرم چطور آدمی بود؟
‫طرف وکیله؟
‫مسئول نظارت به سرپرستی آسا چانه.
‫اسمش هم نشنیدم.
‫ببین، آدم خوش‌تیپیه.
‫بر خلاف من خیلی هم باحال جلوه می‌کنه.
‫واسه همین یه‌کم فکر و خیال به سرم زد.
‫ماکیو از مردهای اتو کشیده خوشش نمیاد.
‫ولی از مردهای باهوش که خوشش میاد؟
‫الان منظورت با خودت بود باهوش‌خان؟
‫کسی که وکیله حتما از من باهوش‌تره.
‫ببینم، یعنی الان... حسودیت شده؟
‫موضوع این نیست.
‫ولی کلا ماکیو سان به دل آدم می‌شینه.
‫دلم نمی‌خواد دست روی دست بذارم.
‫چی؟!
‫اون دختره رو مخ رو می‌گی؟
‫فقط آدم‌های دیوانه ازش خوششون میاد!
‫دیـ... دیوانه؟
‫منظورم با خودت بود احمق!
‫دایگو سان، آروم باش!
‫مینوری سان...
‫من خودم «مامان آسا چان» صداش می‌زدم.
‫در این حد می‌تونم بگم ‫که خیلی به خودش سخت می‌گرفت.
‫انگار معیارهای خیلی بلند و بالایی داشت.
‫آره...
‫ببینمت.
‫حتی یه کار ساده نمی‌تونی بکنی؟
‫کاری نداره.
‫آره... چرا من نمی‌تونم؟
‫متوجهم.
‫شاید از این جهت شبیه هم باشین.
‫تو هم انگار به خودت سخت می‌گیری.
‫البته جسارت نباشه.
‫آم، تو متوجه شده بودی که چرا ‫هیچ‌وقت عقدش رو دائمی نکرد؟
‫راستش...
‫خودم هم از اخبار فهمیدم.
‫نمی‌دونم آسا چان می‌دونست یا نه...
‫فکر نکنم.
‫ولی انگار من هم زیاد نمی‌شناختمش.
‫می‌دونی، کسایی که قبل از مادر شدنم ‫باهام آشنا بودن هم احتمالا همچین حرفی بزنن.
‫گمونم امکان نداره بتونیم ‫حقیقت رو بفهمیم.
‫حسرت به دلت داری؟
‫از اینکه مادر شدم؟
‫طبیعتا دارم.
‫ولی مطمئنم هر مسیری رو ‫انتخاب می‌کردم، حسرت می‌خوردم.
‫الان دیگه با تصمیمم کنار اومدم.
‫یعنی اگه بهش سرپناه نمی‌دادم، ‫بیشتر حسرت می‌خوردم؟
‫به نظرم حسرتت بیشتر می‌بود.
‫از اونجا که کلا ‫به خودت سخت می‌گیری.
‫من اونقدرها هم صادق نیستم.
‫ایمیری.
‫هوم؟
‫چند وقت پیش از ساکورای شنیدم ‫که شینوزاکی خواسته برین بیرون.
‫قبول نکردی؟
‫ساکورای بهت گفت؟
‫اصلا تو از کجا شینوزاکی رو می‌شناسی؟
‫یه روز زنگ ورزش ‫با هم توی یه تیم بودیم.
‫آها. من که قبول نکردم.
‫چرا؟ واسه چی؟
‫ازش خوشم نمیاد.
‫از شخصیتش خوشت نمیاد؟
‫شاید تو انقدر دلت می‌خواد ‫یکی بهت پیشنهاد بده.
‫اون که آره، ولی...
‫فعلا گروه موسیقی برام کافیه. ‫می‌خوام ماجرای احساسی بقیه رو بشنوم.
‫کارت درست نیست‌ها.
‫حالا جدا از شوخی...
‫بیا در موردش صحبت نکنیم. ‫نمی‌خوام از کسی خوشم بیاد. همین.
‫آخه چرا؟
‫یعنی می‌خوای تنها باشی؟
‫داری روی اعصابم می‌ری.
‫گفتم بیا بحث رو عوض کنیم.
‫ای بابا، رفتارت شبیه ماکیو چان شده.
‫از اون هم درباره کاساماچی پرسیدم ‫همینطوری واکنش داد.
‫آره، چون رو اعصاب آدم می‌ری.
‫نه بابا.
‫ماکیو چان کلا آدم عجیبیه.
‫شاید توی برداشتم اشتباه کردم، ‫ولی این رو بگیر.
‫مهم نیست خاطرخواه کی بشی، ‫یا اصلا نخوای بشی...
‫این داستان درباره اینه که ‫هیچ‌کدومش هیچ اشکالی نداره.
‫من که آدم عجیبی نیستم.
‫همین رو می‌گم.
‫واسه همین برام عجیبه ‫که عین ماکیو چان رفتار می‌کنی.
‫قبول نداری عجیبه؟
‫فکر کردم آسا چان هم خونه است. ‫این زیاد نیست؟
‫بقیه‌اش رو فردا می‌خوریم.
‫گفته بود واسه شام ‫با دوستش برنامه داره.
‫فقط بهش گفتم مواظب باشه ‫دردسر درست نشه.
‫دردسر؟
‫آها، راستی...
‫- [یادداشت ظروف بنتو] ‫- این واسه توئه. دفتر بنتوئه.
‫واسه مامانمه. توش دستور تهیه غذا داره.
‫نمی‌تونم دفتر یکی دیگه رو قبول کنم!
‫به خدا توش فقط درباره ‫ظروف بنتو نوشته.
‫نه، نه، نه، نمی‌شه.
‫باشه، پس موقت پیشت باشه.
‫اصرار نمی‌کنم.
‫خوندن دست‌خط بقیه خیلی انرژی می‌بره...
‫چون خیلی خام به نظر میاد؟
‫آره. نگاه کن.
‫«شینگو که اقرار نمی‌کنه، ولی مشخصه از ‫پولک ماهی کاد صورتی شیرین خوشش میاد.»
‫حالا نه که قایمش کرده باشم.
‫خیلی قشنگ نظم و ترتیب داده.
‫کلا حال و احوالش بهتر شده.
‫مدام با دوست و رفیق‌هاش می‌ره بیرون.
‫پس حتما عشق و علاقه‌اش رو ‫اینطوری نشون می‌ده.
‫فکر می‌کرد اگه اون تصور خودش از ‫«بی‌نقص» بودن رو برام اعمال کنه...
‫باعث می‌شه من همون ‫«پسر بی‌نقصی» بشم که دلش می‌خواست.
‫حداقل از صمیم دلم.
‫نمی‌دونم این مهر و محبته یا نه.
‫خب، جز خودش که کسی نمی‌تونه بفهمه.
‫اینکه تو چطور برداشت کنی دست خودته.
‫راستش، خواهر من هم یه دفتر خاطرات داشت.
‫دفتر خاطرات؟
‫با اینکه عذاب وجدان گرفتم، ولی یه نگاهی ‫بهش انداختم که ببینم می‌تونم نگهش دارم.
‫فهمیدم خطاب به آسا بود.
‫یعنی توش برای آسا چیزی نوشته بود؟
‫آره. همونطوری که این یادداشت‌های بنتو ‫واسه تو نوشته شده.
‫ولی یادداشت‌های خواهرم شخصی‌تر بود.
‫نوشته بود می‌خواد وقتی آسا ‫بیست سالش شد این دفتر رو بخونه.
‫بیشتر عین نامه می‌مونه.
‫می‌دونم. واسه همین بیشتر نخوندمش.
‫ولی اون کلا آدم نامه نوشتن نبود.
‫نمی‌دونم چی باعث شد ‫یهو بخواد انقدر زیاد بنویسه.
‫هر چی نباشه، ‫نوشتن یه فرآیند پر از تنهایی داره.
‫شاید اون هم از روی محبتش بود.
‫ولی در نهایت، خواهرم اگه زنده می‌موند، ‫شاید پنج سال دیگه تصمیم می‌گرفت...
‫این نامه رو به آسا نده.
‫دقیقا.
‫ولی حالا که دیگه نیست، ‫تو باید بهش بدی.
‫کی؟
‫مثلا وقتی بیست سالش شد؟
‫ولی آسا الان دلتنگ مادرشه.
‫از طرفی می‌شه گفت مامانش ‫هنوز توی اون دفتر زنده است.
‫شاید آسا بخواد الان بخونش.
‫یا بهتره خودش تصمیم بگیره ‫کی این دفتر رو بخونه.
‫تصمیم سختیه. ‫مسئله کاملا زمانشه.
‫واقعا؟
‫تو خودت رو به کشتن دادی؟
‫از طرفی می‌شه گفت مامانش ‫هنوز توی اون دفتر زنده است.
‫واقعا؟
‫خودت تنهایی تصمیم گرفتی بمیری؟
‫این دفتر خاطرات چیه؟
‫مامانم و ماکیو ازم قایمش کردن.
‫برو گمشو.
‫برو گمشو!
‫[وسایل شخصی آسا]
‫بیا دیگه. دیرت می‌شه‌ها.
‫باشه، باشه.
‫حرف‌هات رو دو بار نزن.
‫باشه.
‫روتختیت رو درست کردم.
‫موفق باشی.
‫من دیگه برم!
‫داداش کوچیکه‌ام می‌گه دلش نمی‌خواد ‫ازدواج کنه چون نمی‌تونه فداکاری کنه.
‫چقدر خودخواهه!
‫تا حالا با کسی کار نکرده؟
‫خواهر کوچیکه من هم همینطوریه.
‫جدی؟ حتی با اینکه زنه؟
‫بهش گفتم نباید اینطوری باشه، ‫در جواب سمتم صندلی پرت کرد.
‫مطمئنی روحیاتش مردونه نیست؟
‫ولی بهش که فکر می‌کنم، ‫می‌گم شاید از من بهتر باشه.
‫تصمیم قلبش رو می‌گیره. ‫خودش مستقل تلاش می‌کنه.
‫چرت نگو!
‫تویی که قراره اینطوری عذاب بکشی.
‫تو فقط نظر بقیه برات مهمه.
‫هیچ میل و علاقه‌ای از خودت نداری.
‫اصولی نداری که بهش پایبند باشی!
‫نه کنجکاوی، نه پرسشگری، ‫هیچ ویژگی‌ای نداری!
‫پس صرفا چون خودت ‫هیچ ویژگی و شخصیتی نداری...
‫با این پوچ بودن خودت، ‫بقیه رو مجازات نکن!
‫من از بقیه بچه‌ها خوشم نمی‌اومد. ‫ولی خودم که بچه‌دار شدم عاشقشون شدم.
‫یعنی از بچه‌داری خوشت میاد؟
‫بیشتر اینطوریه که... بالاخره اون ‫آدمی شدم که می‌خواستم باشم.
‫من همیشه خوب ‫از پس خودم بر اومدم.
‫یا حداقل اینطور فکر می‌کردم.
‫ولی چشم روی هم گذاشتم ‫و دیدم هیچی اونطوری که می‌خواستم نشده.
‫زندگیم اصلا شبیه چیزی ‫که تصور می‌کردم نبود.
‫من نمی‌خوام توی این زندگی بمونم.
‫ولی... می‌خوام مواظب بچه باشم.
‫به بهترین شکل براش پدری می‌کنم.
‫البته اگه تو مشکلی نداری.
‫عه... باشه.
‫قبوله. مرسی.
‫...با خودرویی در پارکینگ برخورد کرد.
‫طبق گزارش پلیس، سرنشینان این خودرو ‫هاجیمه تاکومی و مینوی کودای بودن.
‫اگرچه به بیمارستان منتقل شدن، ‫اما فوت کردن.
‫زندگی متاهلی چطوره؟
‫به جز فامیلیم هیچی عوض نشده.
‫فقط چند تا سند و مدرک امضا کردیم.
‫ازدواج همینه دیگه!
‫تو چی مینوری؟
‫فقط تو موندی که مجردی‌ها.
‫فکرش رو می‌کردین؟
‫اون یارو چی شد ‫که ازش خوشت می‌اومد؟
‫اتفاقا می‌خواستم امروز ‫یه خبری از خودم بدم.
‫وای، پس بالاخره تو هم فارغ‌التحصیل شدی!
‫- من همیشه عین بقیه عادی و معمولی بودم. ‫- مبارکه!
‫حتی می‌تونم بگم کمی جلوتر بودم.
‫متفاوت بودن به معنی عجیب بودنه.
‫ببینمت.
‫چرا نمی‌تونی یه کار ساده انجام بدی؟
‫جواب بده.
‫خواهر کوچیکه‌ام...
‫تو چطوری این تاب و تحمل رو داشتی ‫که انقدر با بقیه متفاوت باشی؟
‫آسا...
‫اسم تو رو با دقت زیادی انتخاب کردم.
‫نمادی از تمام چیزهای جدید ‫و قشنگیه که در طول روز می‌بینیم.
‫از صمیم قلبم آرزو می‌کنم که از ‫اطرافیانت عشق و محبت ببینی.
‫هر کاری در توانم باشه می‌کنم ‫تا زندگیت اینطور باشه.
‫فعلا که نمی‌دونم چطور آدمی می‌شی ‫یا چه تصمیماتی می‌گیری.
‫شاید حتی تا سال‌های آینده هم نفهمم.
‫ولی تا وقتی که خودت، ‫خودت رو دوست داشته باشی،
‫به نظرم برای زندگی کافیه.
‫مثل خیره شدن به یه گودال ‫عمیق و تاریک می‌مونه.
‫انگار ته اون محیط تاریک، ‫با ترس و وحشت نشسته باشی.
‫که فقط این فکر توی ذهنم مرور می‌شد:
‫شاید مامانم اصلا دوستم نداشت.
‫آسا، من به عنوان مادرت...
‫خیلی دوستت دارم.
‫تو که نمی‌دونی!
‫اصلا شاید دروغ باشه.
‫از کجا معلوم؟
‫ممکنه هر چیزی نوشته باشه...
‫از کجا بفهمم؟
‫از کجا بفهمم؟!