‫گرگ با خشونت مزاحمان رو فراری می‌ده.
‫ها؟
‫آسا!
‫تو توی وسایل من...
‫ولش کن. نیست.
‫ببخشید، ولش کن.
‫به خدا همین‌جا بود...
‫راستش، خواهر من هم ‫دفتر خاطراتی داشت.
‫دفتر خاطرات؟
‫عذاب وجدان گرفتم، ولی توش رو ‫نگاه انداختم که ببینم نگهش دارم یا نه.
‫ظاهرا خطاب به آسا بود.
‫[دفتر خاطرات سه ساله]
‫نوشته بود می‌خواد وقتی آسا ‫بیست سالش شد، اون رو بهش بده.
‫ولی در نهایت اگه خواهرم ‫پنج سال دیگه عمر می‌کرد،
‫ممکن بود دفتر رو بهش نده.
‫آسا الان دلتنگ مادرشه.
‫از طرفی می‌شه گفت مادرش ‫هنوز توی اون خاطرات زنده است.
‫ممکنه آسا بخواد الان بخونش.
‫شاید بهتر باشه خودش ‫تصمیم بگیره کی بخونه.
‫مسئله فقط زمانشه. سخته.
‫واقعا؟
‫خودت رو به کشتن دادی؟
‫این خاطرات چیه؟
‫مامان و ماکیو چان جفتشون ‫ازم قایمش کردن.
‫برو گمشو.
‫- [وسایل شخصی آسا] ‫برو گمشو!
‫آسا...
‫اسم تو رو با دقت زیادی انتخاب کردم.
‫نماد تمام چیزهای قشنگیه که آدم ‫به صورت روزمره می‌بینه.
‫از صمیم قلبم آرزو دارم واسه ‫تمام اطرافیانت عزیز باشی.
‫هر کاری در توانم باشه می‌کنم ‫تا اینطوری زندگی کنی.
‫فعلا نمی‌دونم قراره چطور باشی ‫یا چه تصمیماتی بگیری.
‫شاید تا سال‌های آتی هم نفهمم.
‫ولی تا وقتی که خودت ‫برای خودت عزیز باشی،
‫به نظرم کافی باشه.
‫عین زل زدن به یه گودال ‫عمیق و سیاه بود.
‫که تهش هیولای ترس نشسته بود.
‫این فکر مدام توی سرم رژه می‌رفت که...
‫شاید مامانم هیچ‌وقت دوستم نداشت.
‫آسا، من به عنوان مادرت...
‫خیلی دوستت دارم.
‫از کجا معلوم؟
‫ممکنه دروغ باشه.
‫از کجا معلوم؟
‫ممکن بود هر چیزی باشه...
‫از کجا بفهمم؟
‫از کجا بفهمم؟!
‫[وقتم کمه، توی اتاقم دارم کار می‌کنم. ‫تو بدون من یه چیزی بخور. شرمنده. «م.»]
‫من اومدم.
‫[قسمت هشتم: سرگردان]
‫خوشت اومد؟
‫وای.
‫تولدت مبارک آسا!
‫مرسی!
‫امیدوارم به کارت بیاد.
‫میاد!
‫می‌ری بیرون؟
‫آسا، نگفتی داری می‌ری.
‫خوش بگذره.
‫دارم می‌رم.
‫این چه کاری بود؟
‫آره، می‌خواستم بهت بگم...
‫نارا سان.
‫یه دقیقه وقت داری؟
‫اومدم.
‫الان که غایبه. ‫ولی جوابم هم نمی‌ده.
‫چی؟ یعنی سرما نخورده؟
‫چی؟
‫سلام ماکیو سان.
‫آسا از دیروز غایبه.
‫بهم گفته بود سرما خورده. ‫ولی کسی زنگ نزد به مدرسه خبر بده.
‫معلمش نگرانه شاید چیزی شده باشه.
‫می‌تونه باهات تلفنی حرف بزنه؟
‫آسا...
‫[اتاق کنفرانس]
‫سلام. ایمیری سان؟
‫مرسی که بهم خبر دادی.
‫من اوگاکی معلم آسام.
‫آها، من کودایم. خاله آسا.
‫ببخشید جواب تماس‌هاتون رو ندادم.
‫اشکالی نداره. آسا سان خوبه؟
‫خب، موضوع همینه...
‫دیروز و امروز سر ساعت مشخص رفت بیرون.
‫من هم فکر کردم میاد مدرسه.
‫که اینطور. پس منطقیه نگران نشدین.
‫هر دو روز سر همون ساعت برگشت؟
‫آره. دیروز که برگشت.
‫بعد از ظهر اومد. طبق معمول.
‫الان چیکار کنم...؟
‫چیزی نشده.
‫خودمون بررسی می‌کنیم.
‫آم، من و آسا جفتمون خیلی ترسوئیم.
‫امکان نداره اینطوری ‫مدرسه رو بپیچونیم.
‫به نظرم حتما دلیل مهمی داره.
‫شک دارم کار خودسرانه‌ای بکنه.
‫ولی یه‌کم ناراحتم که بهم دروغ گفت...
‫راست می‌گی. ممنونم.
‫ایمیری سان؟
‫بله؟
‫می‌شه بهم بگی آسا ‫ممکنه چه جاهایی بره؟
‫می‌خوام پیداش کنم.
‫کودای سان، اگه سر ساعت مشخص ‫برمی‌گرده خونه، همون‌موقع حرف بزنین.
‫آخه نگرانشم.
‫نمی‌تونم منتظرش بمونم.
‫عه. کلاستون شروع شد.
‫ببخشید. بعدا بهم پیام می‌دین؟
‫سنسی، ببخشید که توی زحمت افتادین.
‫اینطور نیست.
‫به زودی جلسه اولیا مربیان داریم. ‫اون موقع حرف می‌زنیم.
‫بله، حتما. با اجازه من برم.
‫[تماس پایان یافت]
‫کاش ماکیو سان حالش بد نشه...
‫نارا سان، تو و تاکومی سان ‫از بچگی با هم دوست بودین، نه؟
‫عه. بله.
‫احیانا تو می‌دونی مامان و بابای ‫مرحومش چطور آدم‌هایی بودن؟
‫خب، عه...
‫مامانش خیلی نظم و ترتیب داشت.
‫باباش هم زیاد حرف نمی‌زد.
‫ولی نمی‌تونم دقیق بگم.
‫اخیرا متوجه شدم که آدم‌ها نمی‌تونن ‫واقعا بفهمن یکی دیگه چطوریه.
‫خیلی بالغانه گفتی.
‫واقعا؟
‫ببخشید که گفتم بیای.
‫بی‌خیال. چیزی نشده که.
‫تازه از چیزی که فکر می‌کردین ‫آسون‌تر بود، مگه نه؟
‫کمک خواستن رو می‌گم.
‫فقط کافی بود بهم اطلاع بدی.
‫اتفاقا خیلی هم سخت بود.
‫کودای سان!
‫ببخشید معطل شدین.
‫تونو سنسی، ممنون که اومدین.
‫جای خاصی رو مد نظر دارین؟
‫چند جا رو از دوستش پرسیدم، ‫اول بریم اونجاها رو بگردیم.
‫ببخشید که انقدر موضوع رو بزرگ کردم.
‫خب... به نظرم موضوعیه ‫که باید بزرگ در نظر گرفت.
‫آسا سان داره با این مسئله دست و پنجه ‫نرم می‌کنه که حامیان بزرگش رو از دست داده.
‫کم پیش نمیاد که بچه‌ها بخوان ‫آدم‌های بزرگ اطرافشون رو آزمایش کنن.
‫واسه همین به نظرم خوبه که انقدر ‫آدم‌های بالغ نگرانش باشن.
‫حتی اگه مادر و پدر خودش نباشن.
‫آره، درسته...
‫حسابی سرزنشش می‌کنم.
‫موقع عصبانیت خیلی ترسناک می‌شی.
‫بهش سخت نگیر.
‫همه به جز من این زندگی رو دارن.
‫کجاش انصافه؟
‫ایمیری امسال پنج سانت رشد کرد.
‫چیو چان خوش‌تیپ و باهوشه.
‫خانواده آسوکا چان پولدارن.
‫فقط منم که هیچی ندارم.
‫انصاف نیست.
‫برن گم شن.
‫انصاف نیست.
‫برن گم شن.
‫انصاف نیست.
‫همه‌اش تقصیر مامانمه.
‫همه این‌ها...
‫واسه اینه که خودت رو ‫به کشتن دادی.
‫شاید کم‌کم داره حقیقت رو قبول می‌کنه.
‫آسا رو می‌گم. ‫اینکه خانواده‌اش فوت شدن.
‫آره. ممکنه.
‫خوابش زیاد شده.
‫شاید اینطوری زخم‌هاش رو التیام می‌ده.
‫تا اتفاقی که افتاده رو ‫به صورت درونی هضم کنه.
‫شاید خودش هم هنوز نمی‌دونه ‫چطور باید این موضوع رو هضم کنه.
‫من ذاتا خیلی سردم.
‫وقتی پدر خودم مرد نتونستم ‫درست سوگواری کنم.
‫تا امروز هم سوگواری نکردم.
‫نه که ازش متنفر بوده باشم.
‫شاید یه‌کم ناراحت شده باشم. ‫ولی در همین حد بود.
‫واسه همین نمی‌دونم دقیقا ‫باید به آسا چی بگم.
‫به خودت می‌گی سردی؟
‫بی‌خیال بابا.
‫اتفاقا خیلی هم احساساتی هستی.
‫فقط یه‌کم بداخلاق می‌شی.
‫این که...
‫فکر کنم نزدیکیم.
‫خب. بذارین اینجا پارک کنم.
‫همون بابل‌تی‌فروشی که ته خیابونه؟
‫آره. ظاهرا قبلا اونجا زیاد می‌رفتن.
‫عجب.
‫آم... ولی آیا یه بچه واسه ‫بابل‌تی ممکنه از مدرسه فرار کنه؟
‫اصلا نمی‌دونم چرا ممکنه ‫بخوان از مدرسه فرار کنن.
‫من هم متوجه نمی‌شم.
‫ببینم.
‫یعنی جفتتون تا حالا ‫از مدرسه فرار نکردین؟
‫- نه. ‫- نچ.
‫من همیشه زودتر می‌رفتم ‫مدرسه که بتونم مطالعه کنم...
‫عجب.
‫من یه بار در رفتم.
‫سال اول دبیرستانم بود.
‫دوستم دعوتم کرده بود ‫بریم رامن بخوریم.
‫دیدی؟ خودت هم فرار کردی.
‫خوش گذشت. ‫ولی مچمون رو گرفتن.
‫معلم اونموقع ما اصلا ‫سرزنشمون نکرد.
‫ولی وقتی برگشتم خونه، ‫بابام یه «نچ» زیر لب بهم گفت.
‫بابا، معذرت می‌خوام.
‫وای...
‫رنگم پریده بود.
‫اولین و آخرین بارم بود.
‫خب، من که کاملا با پدرتون مخالفم!
‫ها؟
‫باید به جای نچ گفتن، ‫با شما صحبت می‌کرد.
‫اینطوری که نمی‌شه.
‫همچین واکنشی کوتاهی به ‫اعتماد به نفس بچه ضربه می‌زنه.
‫مخصوصا بعد از اینکه ‫ابراز پشیمونی کردن...
‫عه، معذرت می‌خوام. ‫قصد جسارت به خانواده‌تون رو نداشتم.
‫نه. اتفاقا من که خوشم میاد ‫یکی از بابام انتقاد کنه. جدی.
‫معمولا کسی همچین حرفی نمی‌زنه...
‫اینجاست.
‫از مدرسه فرار کرده. ‫داره بابل‌تی می‌خوره.
‫ای بچه‌ی...
‫ماکیو سان، خونسرد باش.
‫وای. چقدر غلیظ درستش می‌کنن.
‫دارم سیر می‌شم...
‫همون رو بگو.
‫من هم اولین بار که خوردم ‫همچین حسی داشتم.
‫می‌شه این رو جای ناهار خورد.
‫چی؟
‫ها؟
‫فکر نکنم بتونم تمومش کنم.
‫جوون که باشی اشتهات بیشتره.
‫مگه نه آسا سان؟
‫خیلی نگرانت شدیم.
‫دروغگو.
‫فقط می‌خوای دل ‫ماکیو چان رو به دست بیاری.
‫خودت هم برام دوست مهمی هستی.
‫معلومه که نگرانت می‌شم.
‫ناراحت می‌شم اینطوری می‌گی.
‫ببخشید معطل شدین. بریم؟
‫شما دو تا عقب بشینین.
‫مرسی.
‫چی شده؟
‫چرا اینطوری می‌کنین؟
‫درباره مدرسه...
‫اگه می‌خواستی یه روز نری، ‫به خودم می‌گفتی.
‫جالب نیست که به همه دروغ بگی.
‫خودت داشتی دروغ می‌گفتی!
‫من؟
‫دفتر خاطرات رو ازم قایم کرد. ‫دفتر مامانم بود.
‫پشت اتاق قایمش کرده بودی.
‫خودم پیداش کردم.
‫آسا سان، تو بدون اجازه ‫رفتی وسایل ماکیو رو گشتی؟
‫- حتی اگه فامیلت هم باشه، درست نیست... ‫- بسه کاساماچی.
‫ببخشید. باورم نمی‌شه ‫دارم عین بابام رفتار می‌کنم.
‫آسا، من چیزی رو ازت قایم نکردم.
‫تو کاملا حق داشتی ‫که اون دفتر رو بخونی.
‫مهم نیست. باورم نمی‌شه ‫اتاقت انقدر کثیف بود.
‫اصلا چطوری زندگی می‌کنی؟
‫این موضوع الان مهم نیست.
‫اینکه بهم زخم‌زبون بزنی ‫الان چیزی رو حل نمی‌کنه.
‫اول باید حسابی صحبت کنیم.
‫یادت نره.
‫می‌بینمت آسا سان.
‫خوب صحبت کنین.
‫خیلی‌خب. من هم دیگه برم.
‫خیلی ممنون که کمک کردین.
‫تو هم همینطور کاساماچی.
‫- صحبت می‌کنیم. ‫- خوش به حالت ماکیو چان. ‫- باشه.
‫کلی آدم دورت داری ‫که بهت اهمیت بدن.
‫صرفا چون نگرانت بودن ‫این همه راه اومدن.
‫من که می‌دونم اولویتشون من نبودم.
‫کار بزرگیه که آدم یکی رو ‫مهمتر از خودش ببینه.
‫من که شخصا درکش نمی‌کنم.
‫ولی وقتی دفتر مامانت رو دیدم، ‫اولین فکری بود که به سرم زد.
‫خوندیش؟
‫نه، نخوندم. ‫چون اذیت می‌شم.
‫فقط یه نگاه انداختم که ببینم ‫باید دور بندازمش یا نه.
‫بنابراین قصد نداشتم ‫ازت قایمش کنم.
‫فقط نمی‌دونستم کی ‫باید بذارم تو بخونیش.
‫بگیر.
‫با خوندن این که نمی‌فهمم ‫واقعا چی توی ذهن مامانم بود.
‫درسته.
‫درگیر این شده بودی؟
‫بذار اول چایی بریزم.
‫[وسایل شخصی آسا]
‫احتمالا می‌خوای بهم بگی ‫که مامانت به چی فکر می‌کرد...
‫ولی من نمی‌تونم.
‫من چیزی که مطمئن نباشم رو نمی‌گم.
‫کسایی که دیگه نیستن هم ‫نمی‌تونن از خودشون دفاع کنن.
‫بهونه میاری.
‫اصلا چنین قصدی ندارم...
‫ببین، من که همه‌چی رو نمی‌دونم.
‫پس فقط می‌تونم از جانب خودم ‫حدسیاتی بزنم، ولی...
‫اینکه تو رو الان اینطوری می‌بینم، ‫حدس می‌زنم با عشق بزرگت کرده.
‫آسا.
‫بنابراین فکر می‌کنم ‫خواهرم خوب زندگی کرده بود.
‫امیدوارم اینطوری باشه.
‫تولدت مبارک آسا.
‫چون اینطوری حس می‌کنم.
‫حتی با اینکه ازش بدت می‌اومد؟
‫اون موضوع ربطی به این نداره.
‫ماکیو چان، تو تا حالا ‫یه آدم مهم رو از دست دادی؟
‫نه.
‫ولی تجربه اتفاقات خیلی تلخ رو داشتم.
‫صرفا برای کسی تعریف نمی‌کنم.
‫واسه چی؟ ‫اینطوری احساس تنهایی نمی‌کنی؟
‫نه، تنهایی نیست. ‫حداقل واسه من نیست.
‫احساسات من خیلی برام مهمن.
‫هیچ‌کس حق نداره بهشون ورود کنه.
‫کسی هم اون ناراحتی که من ‫عمیقا حس می‌کنم رو حس نمی‌کنه.
‫واسه همین برای کسی نمی‌گم.
‫اصلا نمی‌فهمم!
‫متوجه نمی‌شم...
‫در هر صورت، حداقل می‌شه گفت...
‫[وسایل شخصی آسا]
‫اینکه متنی برای کسی به جا بذاری، ‫کار خیلی بزرگیه.
‫امکان نداره که خودش ‫عمیقا بهش باور نداشته باشه.
‫ولش کن. حرفت رو بزن.
‫منظورت رمان‌های خودت هم هست؟
‫احتمالا آره.
‫چاییت رو بخور.
‫دارم می‌رم خرید.
‫تنهایی براش مثل یه دوسته.
‫ولی چیزی که دوست اونه، ‫به من رحم نمی‌کنه.
‫دلم می‌خواست... ‫حقیقت محض رو بفهمم...
‫ولی اون... ‫این حقیقت رو بهم نداد.
‫[رام‌کننده اژدهای دره‌ی خفته] ‫[رام‌کننده اژدهای کوه وحشت]
‫[رام‌کننده اژدهای دریاچه خشک]
‫اندوه همچون قدم‌زدنی طولانی ‫در ساحلی بی‌پایان بود.
‫ساحلی زیبا که گویی تا ابد امتداد داشت، ‫جایی که ماسه‌ها، آب،
‫و آسمان در دوردست یکی می‌شدند.
‫پاهایش با هر قدم ‫در ماسه‌ها فرو می‌رفتند.
‫دانه‌های ریز بین ‫انگشتان پایش جا گرفته بودند.
‫با هر موجی که می‌رسید، ‫مچ پاهایش خیس می‌شد.
‫هر بار که آن خشم سرد، ‫به کف پاهایش می‌رسید،
‫برایش تداعی‌گر آن بود ‫که دیگر آنجا نیست.
‫اژدهای من مرده.
‫دیگه نیست.
‫حالا چیکار کنم؟
‫باید ادامه بدم.
‫نه. بخششی ندارم.
‫باید انتقام بگیرم...
‫اما از کی؟
‫کاش می‌شد حرف بزنم...
‫اما با کی؟
‫فقط می‌خوام به خواب برم.
‫با هر موجی که می‌رفت و می‌آمد، ‫قلب لوکا مثل قایقی تکان می‌خورد.
‫اصلا این ساحل... ‫روزی به پایان خواهد رسید؟
‫چطوری...
‫چطوری بدون از دست دادن کسی، ‫همچین چیزی نوشته؟
‫چطور ممکنه چنین چیزی بنویسه... ‫ولی متوجه درد من نشه؟
‫چطور این چیزها رو درک می‌کنه...
‫ولی همچنان انکار می‌کنه ‫و جوابی که دنبالشم رو بهم نمی‌ده؟
‫چطوری؟
‫آسا.
‫چی شده؟
‫مامان و بابام...
‫مردن.
‫دیگه نیستن...
‫آره.