‫آهای، زوده!
‫می‌خوای بطری رو باز کنی؟
‫بزن بریم!
‫[پنج سال پیش، سال نو]
‫دیگه کم‌کم داره رسم می‌شه.
‫خدا رو شکر. من که ترجیح می‌دم ‫به جای فامیل‌هام پیش شما باشم.
‫من هم همینطور.
‫کوتوکو، عجله نکن.
‫من که شروع نکردم.
‫وای، چه خوب شده!
‫خیلی کارت درسته!
‫کی؟
‫صدف‌ها رو می‌گم.
‫ماکیو، تو خیلی وقته ‫سال نو نرفتی خونه.
‫آره، کلا خیلی وقته نرفتم.
‫خواهر کوچیکترم با بچه‌اش ‫مدام می‌ره اونجا.
‫ببینم، اون یارو چی؟ ‫همون کاساماچی رو می‌گم.
‫آها... جدا شدیم.
‫چی؟ امکان نداره.
‫واقعا؟ چرا؟
‫ها؟
‫درکت می‌کنم.
‫اوهوم.
‫این چرند و پرند رو ول کن.
‫نمی‌دونم. خیلی آدم خوبی بود. ‫خسته شده بودم.
‫چطور؟ یعنی زیاد بهت گیر می‌داد؟
‫نه، اصلا.
‫فقط احساس کردم خیلی ‫احمقم و خسته‌ام.
‫دقیق‌تر بگو.
‫بذار غذام رو بخورم.
‫بیاین دیگه! ناسلامتی سال نو شده!
‫کسی نمی‌خواد خبرها رو بشنوه؟
‫نچ.
‫من هم همینطور! ‫من که دیگه عاشق نمی‌شم.
‫نمی‌شی؟ یعنی تا ابد؟
‫هیچ‌وقت.
‫یعنی می‌خوای بگی قطعیه؟
‫آره، اخیرا تصمیم گرفتم.
‫البته یه الهام درونی داشتم.
‫ای بابا. الهام درونی؟
‫آره دیگه.
‫حالا همه‌چی توی گذشته ‫معنی پیدا می‌کنه.
‫متوجه شدین؟
‫آره.
‫آره. انگار امروز می‌خواست بیاد.
‫- شرمنده اذیت شدین. ‫- [نوامبر، زمان حال]
‫بله. متوجهم فعلا حالش اینطوریه.
‫هر چی نباشه باید ‫خودش با این مسائل کنار بیاد.
‫- [قسمت نهم: تلاقی] ‫- بله، خیلی ممنونم. ‫ خدانگهدار.
‫چقدر خسته‌ام...
‫دنیا چقدر سروصدا داره...
‫سلام.
‫عه، آسا چان!
‫بالاخره برگشت.
‫ببخشید. یه مدت نبودم.
‫تاکومی سان، شنیدم بدجور سرما خوردی.
‫آره. ده روزی از پا درم آورده بود.
‫کاش من هم می‌تونستم ‫ده روز مدرسه نیام!
‫- [کلوپ بند موساکا، کنسرت زنده] ‫- دارین تراکت می‌سازین؟
‫این کار رو به ما سال اولی‌ها دادن ‫که جایی توی گروه نداشتیم.
‫از زمان جشنواره هیچی عوض نشده.
‫این...
‫میموری چانه؟
‫آره، وقتی نبودی جات اومده بود.
‫قراره با گروه سال دومی‌ها شروع کنه.
‫چی؟!
‫کارش خوبه دیگه، می‌دونی؟
‫حضور پرشوری روی استیج داره.
‫یا باید نوازندگیمون خیلی بهتر بشه. ‫یا آهنگ‌های خودمون رو بنویسیم.
‫فقط اینطوری می‌تونیم ‫جایگاه پیدا کنیم.
‫آهنگ خودمون...
‫آهنگ‌های اصلی معمولا اولویت دارن، ‫یادت رفته؟
‫خب، یه دور آزمایشی بریم؟
‫آره لطفا.
‫چقدر باحاله...
‫انصاف نیست.
‫چرا ما نمی‌تونیم اینطوری بزنیم؟
‫[دفتر مشاور]
‫درباره چیزی می‌خواستی صحبت کنی؟
‫عه...
‫نمی‌دونم.
‫هر چیزی دوست داری بگو.
‫آدم‌ها معمولا چی می‌گن؟
‫هر چیزی دلت خواست. ‫درست و غلط که نداره.
‫انصاف نیست. گم شن.
‫یعنی این رو... ‫خودم باید بفهمم؟
‫اصلا مشاوره به چه درد می‌خوره؟
‫یهو می‌گه صحبت کن.
‫ولی حرفی به ذهنم نمی‌رسه.
‫احتمالا چون ذهنت همیشه خالیه.
‫ساکت!
‫پس می‌ری پیش مشاور؟
‫یکی از بچه‌های تقویتی بهم گفت ‫که اون هم می‌ره حرف می‌زنه.
‫ظاهرا زیاد نمی‌ره مدرسه.
‫آها...
‫ببینم، حالا طرف کیه؟
‫باز شروع کردی. خیلی رومخی.
‫ولش کن.
‫بگو دیگه، بگو.
‫آشنا شدین؟
‫با یکی آشنا شدی؟
‫ولم کن دیگه!
‫دیگه درباره این مسائل ‫باهات حرف نمی‌زنم.
‫چی؟ چرا، چرا، چرا؟ بگو دیگه!
‫چون خیلی رومخی.
‫«می‌تونی سر راهت گوشت بگیری؟ ‫هر گوشتی بود.»
‫هر گوشتی بود؟
‫ماکیو سان پیام داده؟
‫آره، اخیرا خیلی حواس‌پرت شده.
‫اکثر اوقات تو سر خودشه.
‫گمونم به خاطر کارش باشه.
‫- جدی؟ رمان‌نویس بودن انقدر سخته؟ ‫- [هیچی نداریم. نمی‌شه غذا درست کرد.] ‫- [هر گوشتی خواستی بگیر.] ‫- چه بدونم.
‫ولی حداقل کاریه که دوستش داره.
‫جدیدا حتی در طول روز هم چرت می‌زنه.
‫واقعا؟
‫کاش من هم بتونم اینطوری زندگی کنم.
‫چطوری؟
‫نمی‌دونم. یه‌کم غیرممکنه، می‌دونی؟
‫آره. کاش می‌شد یکی دیگه ‫به جای من انتخاب کنه.
‫در اون صورت ممکن بود ‫شغلت چیزی که دوست داری نباشه.
‫من که نمی‌دونم به درد چه کاری می‌خورم.
‫- [با استعدادت به رویاهایت برس] ‫- راست می‌گی. ‫- شاید تو هم مثل ماکیو سان نویسنده بشی. ‫- چی؟! ‫- از کجا معلوم؟ شاید نابغه بودی.
‫همینطوری می‌گم!
‫خروجی در سمت راست قرار داد.
‫مسافران عزیز، توجه کنید.
‫[تنها در فضای باز ایستادم. ‫وسط بیابان. کسی دیده نمی‌شود.]
‫لطفا از تلفن همراهتون...
‫[ران مرغ خانگی]
‫راستی...
‫هوم؟
‫با سال اولی‌ها داریم ‫شعر می‌نویسیم...
‫شعر؟
‫واسه گروهمونه.
‫آها. چطور آهنگیه؟
‫هنوز ننوشتیم.
‫داریم ترانه رو می‌نویسیم.
‫یعنی می‌تونم بخونم؟
‫آره، بهم بگو نظرت چیه.
‫باشه. بده ببینم...
‫قانونش اینطوریه که آهنگ‌های جدید ‫واسه اجرا اولویت دارن.
‫من که همین امروز شروع کردم. ‫شک دارم خوب باشه، ولی...
‫خب؟
‫آم...
‫آره. عجب... خب...
‫این چه واکنشیه؟!
‫هیچی. فقط خیلی... ‫جوانی و تازگی داره.
‫اولین بارته که شعر می‌نویسی؟
‫خیلی عجیب رفتار می‌کنی!
‫وایستا. یعنی آبروم رفته؟
‫بهم نگو وگرنه دیگه نمی‌تونم ‫با خودم کنار بیام!
‫نه، نگران این چیزها نباش.
‫فقط باید تا جایی که می‌تونی بنویسی.
‫کاملا جدی دارم بهت می‌گم.
‫پس آبروی خودم رو بردم؟
‫ولش کن. توصیه‌ای نداری؟
‫بهم توصیه کن.
‫چی؟
‫خیلی‌خب...
‫اولا که موضوع اصلیت مشخص نیست.
‫بهتره روی یک موضوع تمرکز کنی.
‫نیمه اولش درباره جزئیات ریزه،
‫واسه همین توی بریج می‌تونی ‫به منظور اصلیت نزدیکش کنی.
‫در کل، اصطلاحاتی که به کار بردی ‫تا حدی مبهم جلوه می‌کنن...
‫اینطوری که نگو!
‫ها؟
‫آم...
‫می‌خوای تمرکز کنی که بفهمی ‫چه حرفی قراره بزنی؟
‫من که حرفی ندارم.
‫آها. خیلی‌خب.
‫دیگه چی؟ توصیه نداری؟
‫چی؟
‫هوم، خب...
‫به قصد کشت بنویس.
‫بزن، بساز، برق بنداز. ‫انگار که جونت بهش بسته است.
‫و از زندگیت توی این جنگ مایه بذار.
‫چون نوشتن یعنی این.
‫چی؟
‫چرا همیشه انقدر عجیب حرف می‌زنی؟
‫انگار از یه کشور دیگه اومدی.
‫خب، پس...
‫می‌شه پسش بدی؟
‫راستش، می‌شه نگهش دارم؟
‫چی؟ چرا؟
‫بهم قدرت می‌ده.
‫آها. باید دایره لغاتش بیشتر بشه.
‫دایره لغات!
‫همینه. مطمئنم.
‫اون لحظه نمی‌فهمیدم که داره ‫چه حرفی بهم می‌زنه.
‫- درباره چیزی می‌خوای صحبت کنی؟ ‫- انگار همه به زبان بیگانه‌ای حرف می‌زدن.
‫ولی انگار قرار نبود ‫تا مدت‌ها بعد متوجهشون بشم.
‫«مراد تتسود یلیخ تردام ناونع هب نم، اسآ.»
‫نمی‌فهمم چی می‌گی!
‫خاله‌ام رمان‌نویسه، مامان و بابام مردن، ‫کلی هم زحمت می‌کشم!
‫باید ازشون استفاده کنم ‫که ترانه عمیقی بنویسم!
‫پس چرا انقدر ساده می‌نویسم؟!
‫- اون زمان بزرگترین نگرانیم این بود. ‫- [اولین سال دبیرستان آسا]
‫- یه حرف آخری باهات دارم... ‫- چه قشنگ.
‫ها؟
‫من هم الهام درونی می‌خوام.
‫واقعا گل گفتی.
‫من بیشتر می‌خوام.
‫خیلی پررویی.
‫- [شانزدهم نوامبر] ‫- خب، یه‌سری وسایل آوردم.
‫احتمالا چند روزی کافی باشه.
‫لوسش می‌کنی؟
‫ها؟
‫حتی نیومد بهت خوش‌آمد بگه.
‫عه، بهم پیام داد.
‫گفت «ده خط دیگه مونده.»
‫گمونم برای خودش بهتره ‫که انقدر بهش آسون نگیری.
‫خب، از من به تو نصیحت،
‫با سختگیری به بقیه آدم به جایی نمی‌رسه.
‫تازه، مگه آدم نباید کسی که ‫دوستش داره رو لوس کنه؟
‫عه. ماکیو سان.
‫ده خط رو تموم کردی؟
‫ای وای. واقعا زیاد کار می‌کنی‌ها.
‫برات غذا آوردم.
‫چی آوردی؟
‫- نیمه‌آماده است. فقط تفت بده... ‫بهتر نیست از یکی کمک بگیری؟
‫واسه چی؟
‫اگه می‌خوای حرفم رو نشنیده بگیر،
‫ولی گفتم اگه یکی توی حیطه کاری ‫خودت باشه بتونه کمکت کنه.
‫که باعث بشه از این... ‫باتلاق کاری بیرون بیای.
‫- [بیست و هفتم نوامبر] ‫- یا خدا!
‫- خدایا. جونو سان! ‫- پس حسابی اذیت شدی، نه؟
‫طفلکی.
‫تعریف کن ببینم.
‫مرسی که دعوتم کردی.
‫عه... سلام.
‫شنیدم کودای خیلی مراقبته.
‫نه که بخوام منت بذارم ‫و بگم بابتش قدردان باشی.
‫بهرحال تصمیم خود کودای سان بود.
‫عالیه، عالیه!
‫جونو سان، قهوه می‌خوری؟
‫آره.
‫پایه‌اید دورایاکی بخوریم؟
‫که اینطور.
‫من خودم چند سال پیش ‫توی یه باتلاق خیلی بدی بودم.
‫چی؟ مگه تو راه به راه ‫کار جدید منتشر نمی‌کنی؟
‫گمونم تقریبا سه سال پیش بود...
‫هنوز می‌تونستم بنویسم. ‫ولی طعم و مزه‌اش رفته بود.
‫رفته بود؟
‫ذات رمان‌نویس رو که می‌شناسی.
‫ما مدام چیزهایی خلق می‌کنیم ‫که تضمین کنیم خوبن، قبول داری؟
‫گاهی اوقات هم مردم ‫بهمون بازخورد مثبت می‌دن.
‫حتی اگه مخاطب‌هامون به عده‌ای ‫با ذائقه خاص محدود بشن.
‫ولی هر چیزی که می‌نوشتم ‫هیچ طعم و مزه‌ای نداشت.
‫هیچ‌کدومشون برام شادی‌آور نبود.
‫خیلی تنها بودم. ‫احساس درموندگی می‌کردم.
‫تنها بودی...؟
‫آره، خیلی زیاد.
‫- [بیستم دسامبر] ‫- وای، باز سر ظهر افسرده نشسته.
‫مشکلیه؟
‫کارم رو تموم کردم.
‫باورم نمی‌شه.
‫مرسی که دعوتم کردین.
‫یه فروشگاه برند لوکس خوبه؟
‫من هم به معماری علاقه دارم.
‫تو چی آسا؟
‫آم... کنسرت زنده؟
‫آره، اون هم باحاله!
‫ماکیو سان؟
‫تو با رمان نوشتن ‫احساس کمال می‌کنی؟
‫اصلا.
‫مادرم خیلی زن باهوشی بود.
‫اگه بچه‌دار نمی‌شد،
‫یا حداقل یه نسل دیرتر به دنیا می‌اومد،
‫مطمئنم توی دنیا آدم مهمی می‌شد.
‫واسه همین حس می‌کنم...
‫که از این جهت نگاه کنم، ‫انگار زندگی مادرم رو دزدیدم.
‫یعنی گناه طبیعیت می‌بینیش؟
‫تقصیر تو نیست. این نقص جامعه است.
‫راست می‌گی!
‫اولین کارم رو که گرفتم...
‫توی بانک؟
‫آره.
‫جای تعجب نداشت که بابام ‫اصلا هیجان‌زده نبود.
‫«بابا، تصمیم گرفتم پیشنهاد کاری ‫بانک رو قبول کنم.»
‫«که اینطور؟»
‫بابات بعضی وقت‌ها خیلی...
‫قبول دارم.
‫ولی مامانم که شنید، ‫گوش‌هاش قرمز شده بود.
‫گفت «خیلی تحسین‌برانگیزه.» ‫یا یه همچین چیزی گفته بود.
‫اون هم قبل از ازدواجش ‫توی بانک کار می‌کرد.
‫فکر کنم اولین باری بود ‫که واضحا ناراحت شده بود،
‫نه که خیلی درگیرش باشم.
‫آره...
‫نه! از مامانم بدم میاد!
‫گفت «انگار همین دیروز بود ‫که ایمیری خودش رو خراب کرد!»
‫انقدر مسخره‌ام نکن ماکیو سان!
‫تو یکی بخند، ولی مطمئنم تو هم ‫اون زمان همین بودی.
‫دیدی؟ آسای خرابکار!
‫راستی، یه دستور تهیه‌ای بود.
‫توی دفتر...
‫دفتر بنتوی مامانم؟
‫آره. سیب‌زمینی و ترشی آلوچه ‫که توی گوشت پیچیده شده.
‫وای، کاش می‌شد دوباره بخورمش.
‫کار ما ممکنه بیهوده به نظر بیاد.
‫انگار یه گودال می‌کَنیم، ‫بعد خودمون پرش می‌کنیم.
‫خب آسا، تصمیمت رو درباره ‫علوم ادبیات گرفتی؟
‫عه، هنوز نه.
‫«علوم ادبیات؟»
‫ماکیو سان، جزوه‌های ما رو خوندی؟
‫نه... هنوز نخوندم.
‫هنوز؟
‫می‌خوای دانشگاه سراسری بری؟
‫اگه ریاضیم بهتر بود ‫می‌خواستم علوم بخونم، ولی...
‫آها، منظورت ادبیات یا علوم بود؟
‫ماکیو چان، تو کدوم رو انتخاب کردی؟
‫قطعا ادبیات رو انتخاب کردم.
‫چرا قطعا؟
‫قطعا.
‫باید بر اساس شغلم انتخاب کنم؟
‫یا چیزی که می‌خوام بخونم؟
‫خب، می‌خواستم بهت بگم ‫که انقدر به خودت فشار نیار. ولی...
‫گمونم توی حیطه کاری تو امکانش نباشه.
‫ماکیو سان، تو کی تصمیم گرفتی ‫رمان‌نویس بشی؟
‫گمونم شد دیگه.
‫این که نشد جواب!
‫جدی بگو.
‫آره.
‫جدی گفتم دیگه.
‫لطفا دخالت نکن.
‫آهای. چی می‌نویسی کوچولو؟
‫کوچولو...؟
‫خیلی روی قدش حساسه.
‫جدی؟ من منظورم سنش بود.
‫معذرت می‌خوام.
‫هنوز توی سن رشدم.
‫مگه مهمه؟ ‫من هم خودم کوتاهم.
‫بامزه است، مگه نه؟
‫نه خیر!
‫می‌خوام با شلوار گشاد خوب به نظر بیام!
‫می‌شه دورایاکی بخورم؟
‫آره.
‫بی‌خیال، ما کوتاه‌ها باید ‫هوای همدیگه رو داشته باشیم.
‫نه! من می‌خوام کسی که ‫دلم می‌خواد بشم!
‫خب، حتی اگه معمولی ‫یا حوصله‌سربر باشی،
‫بالاخره می‌تونی کار آرزوهات رو پیدا کنی.
‫گمونم این بخشش مال داستان خودمه.
‫مردم می‌گن آینده آدم‌ها بی‌کرانه. ‫که همین باعث اضطراب می‌شه.
‫کسی که دلت می‌خواد باشی؟
‫حالا کو تا اون موقع؟
‫گمشو...
‫عه، عه. بی‌ادبی نکن دیگه.
‫آسا بودی، نه؟
‫تو با این کارت با یه مسئله ‫انسانی و کهن وارد جنگ شدی.
‫من فقط می‌خوام آزاد باشم.
‫گرسنمه!
‫بریم غذا بخوریم؟
‫راستش بدک نیست.
‫خیلی‌خب. ‫یه چیزی درست کنیم.
‫اصلا متوجه نمی‌شم.
‫انصاف نیست.
‫گمشو.
‫انصاف نیست.
‫اصلا درک نمی‌کنم.
‫[نوزدهم دسامبر]
‫ایمیری فردا می‌خواد بیاد. ‫اشکالی نداره؟
‫باشه.
‫من دارم می‌رم.
‫موفق باشی.
‫تموم...!
‫شب به خیر.
‫دیشب نصف شب بیدار شدم.
‫سردت بود؟ پد گرمکن برات بیارم؟
‫باید به تمرین صبح برسم.
‫راستی، متن آهنگت چی شد؟
‫لطفا در موردش حرف نزن.
‫من که مسخره‌ات نمی‌کنم.
‫واقعا به نظرم یه فرصتی بهش بده.
‫[بیست و هفتم نوامبر] ‫- [می‌خوام کسی بشم که می‌خوام!]
‫من رفتم!
‫باشه.
‫موفق باشی.
‫یعنی یه روز قراره بفهمم...
‫که کی‌ام، چی رو دوست دارم و ندارم، ‫یا چطوری قراره زندگی کنم؟
‫شاید یه روزی به جوابش رسیدم.
‫یه روزی...