‫[توصیه‌های ماکیو چان: داره لغات. موضوع. ‫تمرکز روی حرفم. حرفی ندارم، چی بنویسم؟]
‫اوضاع آروم شد؟
‫آره، فعلا آرومه.
‫خوشحالم می‌شنوم.
‫- آره دیگه. ‫- [کاساماچی] ‫- راستش، می‌شه یه‌کم غر بزنم؟ ‫- بعیده تو غر بزنی.
‫یاد گرفتم غر زدن همیشه بد نیست.
‫راحت باش.
‫راستش اولش جا خوردم که شنیدم...
‫این پیرمرد یه‌دنده سر از ‫بیمارستان در آورده.
‫ولی بیشترین چیزی که اذیتم کرد...
‫رفتار زشت و بی‌ادبانه‌اش ‫با کادر درمان بیمارستان بود.
‫چقدر عصبانی شدی.
‫حالت خوبه؟
‫کسی اونجا نمی‌شنوه؟
‫من خوبم. اومدم بیرون.
‫ولی واقعا امیدوارم خودم این شکلی نشم.
‫به پرستاره مدام می‌گفت: «هوی!»
‫کی فکرش رو می‌کرد حتی ‫موقع مریضی انقدر بداخلاق باشه؟
‫جدی باورم نمی‌شه.
‫می‌فهمم.
‫ولی گمونم این بداخلاقیش ‫یعنی حالش بهتر شده.
‫کاساماچی.
‫بله؟
‫ممکنه زمان ببره. ‫ولی امیدوارم از این نفرین آزاد بشی.
‫جفتمون.
‫ولی واقعا تو از من خیلی جلوتری.
‫- خب، آدم یاد می‌گیره بدی‌ها رو کمتر ببینه. ‫- نفرین؟
‫- [نفرین] ‫- نفـ...
‫- [قسمت دهم: نابینا] ‫- ایمیری، سوپ می‌خوری؟ ‫- آره، ولی تست نمی‌خوام.
‫بیا، خودت ببر سر میز.
‫دیگه دبیرستانی شدی.
‫باشه.
‫عزیزم، روزنامه رو بذار کنار.
‫باشه.
‫ایمیری، ناهارت یادت نره.
‫باشه.
‫- ماکیو سان گفت سختشه بنتو درست کنه. ‫- کوجیما سان دانشمنده! ‫- یعنی همه رمان‌نویس‌ها شب‌زنده‌دارن؟ ‫- یعنی در زمینه علمی کار می‌کنه؟ ‫- نمی‌دونم. ‫- عجیبه. سری پیش که رفتم وسط روز خسته بود. ‫- چقدر لباس بدی پوشیده. ‫- واقعا؟ کاش من انقدر وقت داشتم. ‫- چی دارین می‌گین؟ ‫- البته امروزه دیگه این حرف خوبیت نداره. ‫- چند تا عکس برامون به اشتراک گذاشته. ‫- من به نظرم خود این حرف خوبیت نداره.
‫ها؟
‫- همیشه زشت بوده. ‫- کوجیما سان به عنوان یک زن در اینترنت... ‫- آها. راست می‌گی.
‫مسیر همیشگی مدرسه.
‫جمعیت. دویدن بچه‌ها.
‫نفس عمیق.
‫- دستگاه خرید و کاکائو و... ‫- [شیر کاکائو] ‫- [بریم اسکی؟] ‫لبخند روی پوستر.
‫آم... دوچرخه. قطار.
‫«ا» مثل... اردوی مدرسه.
‫«ت» مثل... توده‌های ابر.
‫«س» مثل... سنجاب پرنده کوتوله؟
‫«ر» مثل... ردیف درختان در امتداد ترافیک.
‫«ن» مثل...
‫مثل نفرین.
‫چطوری تبدیل به بازی ‫زنجیره کلمات شد؟
‫- ایمی... ‫- ایمیری!
‫عه. سلام چیچی.
‫عه، سلام آسا.
‫«چیچی؟»
‫من و چیو چیچی با هم کلاس شیمی داریم.
‫آها.
‫من و ایمیری قراره سال بعد ‫توی رشته علوم رفیق بشیم.
‫رفیق بشیم؟
‫وایستا ببینم. علوم رو انتخاب کردی؟
‫گمونم آره دیگه.
‫جوری که اسمت رو می‌گه...
‫آره، مثل «امیلی» انگلیسیه.
‫چیچی خودش علوم می‌خونه. ‫واسه همین ازش مشورت گرفتم.
‫آره، می‌خوام دکتر بشم.
‫وای.
‫چون مامان و بابام جفتشون دکترن.
‫می‌بینی چه باحاله؟
‫ولی نمی‌دونم چطور باید ‫جا پای اون‌ها بذارم.
‫بعدا می‌بینمتون.
‫صبح به خیر ساکورا!
‫صبح به خیر.
‫راستی، شنیدی امتحان یهویی ریاضی داریم؟
‫یهویی که نیست. ‫پارسال هم گفته بودن.
‫چی؟ اصلا حواسم نبود.
‫سال اولی‌ها بیاین! ‫با تمام سرعت بدوئید!
‫یوشیمورا، عجله کن!
‫فهمیدم!
‫با تمام سرعت بدوید. ‫تیم بیس‌بال، بدوئید.
‫چی؟ امکان نداره.
‫از کی؟
‫عه، اومد.
‫اینجا رو گوش کن.
‫انگار شینوزاکی با هاشیبا بیرون رفته.
‫باورت می‌شه؟
‫عجب.
‫این چه واکنشیه؟
‫آخه برام مهم نیست.
‫ولی اون که خیلی سعی کرد ‫تو رو راضی کنه.
‫خیلی زود یکی رو پیدا نکرده؟
‫اشکالی نداره. ‫من که ازش خوشم نمیاد.
‫ای بابا. این دختره از سرش زیادی بود.
‫بس کنین.
‫کلاس شروع شد. ‫سر جاهاتون بشینید.
‫«چه سعادتی که با همفکر خود گفتگو کنیم،»
‫«با بحث‌های گرم و صمیمانه، ‫این اوقات زودگذر دنیا را سپری کنیم...»
‫«اما یافتن چنین دوستی سخت است، ‫بنابراین بایستی نشست و تلاش کرد...»
‫«تا در عین این احساس تنهایی، ‫عمیقا همرنگ دیگران شد.»
‫- از موریموتو نکته بگیرین و تمرین کنین. ‫- آفرین. ‫- توی کلاس مرور کردیم. ‫- یکی از کسایی که توی کلاس علومه.
‫- نمره کامل امتحانی گرفته. ‫- خب، دفترتون رو در بیارین. ‫- بریم سراغ درس امروز. ‫- آسمان ابری آفت داره. ‫- صفحه دویست و سی و چهار...
‫امتحانت چطور بود؟
‫خراب کردم. اصلا نخونده بودم.
‫من هم همینطور.
‫[می‌خوام کسی بشم که دلم می‌خواد ‫جونو سان، بیست و هفتم نوامبر]
‫می‌خوام کسی بشم که دلم می‌خواد!
‫می‌خوام کسی بشم که...
‫چی؟
‫واقعا؟
‫وایستا، امروز چندمه؟
‫من اومدم.
‫آها. آره.
‫«خوش اومدی.»
‫مهم نیست.
‫خب، چندم می‌شه؟
‫ها؟ نه، یادم نمیاد.
‫دست خودم نیست.
‫باشه. ازش می‌پرسم.
‫آره، اولویت با اونه.
‫باشه.
‫[مامان]
‫می‌گم...
‫من اومدم.
‫آره. خوش اومدی.
‫خب، تقریبا...
‫وایستا. یادم افتاد.
‫چی؟
‫تولدت چندمه؟
‫چهارم سپتامبر.
‫ببخشید. خیلی خراب کردم.
‫انگار واسه خودت هم که جشن نمی‌گیری.
‫با خودم گفتم شاید توی این خونه ‫رسم و رسوم مهم نیست.
‫چنین قانونی که نداریم.
‫تو نگران تولد من نباش.
‫آدم بزرگ‌ها کلی بهونه دارن ‫که جمع بشن و یه چیزی بخورن.
‫ببخشید. امسال جشن می‌گیریم.
‫تولد جفتمون رو جشن می‌گیریم.
‫عه. باشه.
‫واسه جبران تولد آخرت...
‫یه مهمونی کوچولو میگیریم ‫تا سالگردمون رو جشن بگیریم.
‫وای. باشه.
‫یه چیز دیگه هم بود...
‫می‌خواستم درباره این صحبت کنیم.
‫داره نزدیک سالگرد فوت مامان و بابات می‌شه.
‫اگه می‌خوای کاری بکنی، ‫می‌تونیم برنامه بریزیم.
‫کاری کنیم؟
‫هر کاری دلت خواست.
‫می‌تونیم سر خاکشون بریم. ‫یا یه راهبه دعوت کنیم.
‫از این کارهای معمولی دیگه.
‫اگه می‌خوای می‌تونی با من ‫یا یکی دیگه صحبت کنی.
‫هر طور خودت راحتی.
‫البته، همچنان می‌شه هیچ کاری نکرد.
‫خودت فکر کن.
‫خبرش رو بهم بده.
‫باشه.
‫بابت امروز ممنون جونو سان. ‫خوش گذشت.
‫خوشحالم تونستی تخلیه بشی.
‫قطعا برات سخت بوده که ‫این بچه یهو تو زندگیت پیداش شده.
‫آره. لابد دیگه.
‫من رو یاد سگ‌های شیبا می‌ندازه.
‫این رو قبلا هم شنیدم. ‫شاید واسه چشم‌هاشه.
‫خب، تا وقتی که بره دانشگاه ‫و قانونا بالغ بشه...
‫تا اون موقع تلاشم رو می‌کنم.
‫کلا چند سال مونده.
‫کودای سان، واقعا نمی‌دونم.
‫سن خود من کم نیست، ‫ولی به چشم مامانم هنوز بچه‌ام.
‫اون هم همینطور.
‫یعنی شما دو نفر که مادر و دختر تنی نیستین.
‫ولی همچنان حس می‌کنم ‫این دید رو بهش پیدا کنی.
‫حتی اگه بزرگ بشه.
‫شاید تا ابد.
‫خیلی کار خطرناکی کردی.
‫شاید به نظرت بد بیاد، ولی...
‫ولی چیزی به اسم ‫«تا فلان موقع» و «فلان سال» نداریم.
‫فکر نکنم این چیزی باشه ‫که بتونی توی زندگیت فراموش کنی.
‫آره...
‫راست می‌گی.
‫خودم می‌دونم.
‫راستی. یه کاری ازت می‌خواستم.
‫چی؟ دارم می‌ترسم.
‫اون عکس قدیمی که نشونم دادی رو یادته؟
‫می‌شه برام بفرستیش؟
‫چی؟ واسه چی؟
‫خیلی دوستش دارم. لطفا.
‫کمکم کن از روزمرگی در بیام. کمکم کن!
‫اون که هیچ ربطی ‫به مشکلات نویسندگی نداره!
‫- قبول نمی‌کنم! ‫- خواهش کردم!
‫وای، چه بانمکه.
‫این رو توی عکس‌های مورد علاقه می‌ذارم.
‫ولی همچنان حس می‌کنم ‫چنین دیدی بهش پیدا کنی.
‫حتی اگه بزرگ بشه.
‫شاید تا ابد.
‫آبجی! مامان می‌خواد عکس بگیریم!
‫چی؟ دوباره؟
‫زود باش!
‫چی داری می‌گی؟ ‫یک سال شده دیگه! ‫- آبجی، زود باش! ‫- ماکیو همیشه بازی در میاره.
‫اینطوری نکن.
‫وقتی بزرگ شدی این‌ها رو ببینی خوشحال می‌شی.
‫مطمئنم نمی‌خواست بمیره...
‫ایناهاش!
‫تاکومی، تاکومی، تاکومی! ‫خبرهای مهم داریم!
‫چی شده؟
‫نشنیدی؟
‫همین ماه آوریل قراره گروه موسیقی ‫واسه خوش‌آمدگویی...
‫به شاگردهای جدید، ‫یه اجرا توی حیاط داشته باشه.
‫ها؟ کجا؟
‫توی حیاط اجتماعات.
‫عجب. چه باحال.
‫نه، موضوع این نیست.
‫دارن تست می‌گیرن ‫تا خواننده اصلی رو پیدا کنن.
‫آها...
‫الو!
‫ما همه می‌خوایم تست بدیم.
‫بالاخره فرصت درخشیدن پیدا کردیم!
‫- [میزاکی اوکی، سال دومی، سرگروه جدید] ‫- چه ضرری داره؟ ‫- با یه گیتار آکوستیک می‌زنیم دیگه. ‫- وقتشه ترم جدید رو یه طور جدید شروع کنیم.
‫بدون نیاز به برنامه‌ریزی!
‫متن آهنگ چی؟
‫من که هنوز نتونستم ‫یه آهنگ جدید بنویسم.
‫نیازی بهش نیست.
‫می‌شه با هر آهنگی تست داد.
‫تاکومی، بریم خودمون رو نشون بدیم!
‫نظرت چیه آسا چان؟
‫می‌گم، چطوره خودمون آهنگ بنویسیم؟
‫جدی می‌گی؟
‫معلومه. من که نمی‌خوام ‫تا ابد یه چهره ناشناخته بمونم.
‫آهنگ اوریجینال؟
‫پس من متنش رو می‌نویسم.
‫بلد نیستم ملودی بنویسم، ‫ولی می‌تونم خود ترانه رو بنویسم.
‫خاله‌ام رمان‌نویسه. ‫می‌گه هر کسی می‌تونه نویسنده بشه.
‫امکان نداره.
‫عالیه! پس امتحان می‌کنیم.
‫اگه با هم کار کنیم ‫می‌تونیم یه آهنگ بسازیم.
‫وایستا، من هم می‌خوام بیام. ‫من رو یادتون نره.
‫عالیه. پس تصویب شد.
‫حس می‌کنم اوضاعمون ‫قراره زیر و رو بشه.
‫آره.
‫بریم تو کارش.
‫باشه.
‫ایول.
‫می‌تونیم!
‫آره!
‫این‌همه زحمت واسه چی بود؟
‫[مدرسه ابتدایی ناحیه هفتاد و هشتم هاچیوجی] ‫[مسابقه گروه کُر]
‫نفرین...
‫خیلی واسه آزمون‌ها استرس دارم.
‫من هم همینطور.
‫اگه نتونیم دانشگاه خوب بریم، ‫فایده این تلاش‌ها چیه؟
‫می‌دونم. مهم نیست ‫دخترها چقدر باهوش باشن.
‫در هر صورت انتظار دارن شوهر کنیم.
‫اگه ماکیو سان بشنوه عصبانی می‌شه.
‫نه، براش مهم نیست.
‫می‌گه «حتی ارزش گوش دادن نداره.»
‫[آسا]
‫ببخشید میری چان!
‫سر کار اداری دیرم شد.
‫مرسی که موندی.
‫کم‌کم داشتم بلند می‌شدم برم.
‫ببخشید.
‫باورم نمی‌شه! چقدر سختگیر.
‫مدرسه دخترانه همینه دیگه.
‫- خانواده‌ات زنگ زدن؟ ‫- [آسا] [آسا]
‫نه، دوستمه. ولی...
‫دوست بچگیمه که خانواده‌اش مردن.
‫وای...
‫دلم براش می‌سوزه. ‫معلوم نیست چه دردی می‌کشه.
‫آره، نمی‌دونم...
‫خانواده‌هامون خیلی صمیمی‌ بودن.
‫حتی می‌رفتیم خونه هم بمونیم.
‫من هم خیلی شوکه شدم.
‫برام دردناک بود، ولی...
‫[آسا] [ایمیری] [بیداری؟] ‫[آره، بیدارم.] [چه خبر؟]
‫نمی‌دونم.
‫- مدام با خودم می‌گم... ‫- [نمی‌دونم]
‫[توی سفر تصادف کردیم.]
‫[مردن.]
‫[مامان و بابام.]
‫[مردن. مامان و بابام. ‫نمی‌دونم چیکار کنم.]
‫- دیگه نمی‌تونم دوستش نباشم.
‫می‌بینی چه بده؟
‫هر از گاهی فکر می‌کنم.
‫ولی واقعا سختمه.
‫ولی تو که نمی‌خواستی ‫دیگه دوستش نباشی، نه؟
‫هنوز دوستش موندی میری چان.
‫نه که نخوام دوستش باشم.
‫با اینکه بعضی وقت‌ها ‫روی اعصابم می‌ره.
‫بهرحال دوستیم دیگه.
‫میری چان، تو مهربونی.
‫واقعا؟
‫آره.
‫نظر واقعیمه.
‫واسه همین...
‫آدم خوبی هستی.
‫بیشتر از این حرف‌ها بزن.
‫خسته نمی‌شی؟
‫مگه آدم خسته می‌شه؟
‫ایمیری پیام‌هام رو نمی‌بینه.
‫شاید کلاس تقویتیه.
‫می‌دونم. ولی همچنان.
‫ماکیو چان، تو چرا جواب پیام‌ها رو نمی‌دی؟
‫بعضی وقت‌ها جواب می‌دم.
‫جوابشون رو می‌دم.
‫باز شروع کردی...
‫پس چرا اون دفعه های دیگه جواب نمی‌دادی؟
‫می‌پرسی چرا؟
‫بعضی وقت‌ها می‌خوام از ‫سکوت و آرامشم محافظت کنم.
‫سکوت و آرامشت؟
‫آره.
‫احساس تنهایی نداره؟
‫البته شاید واسه تو اینطور نباشه، ولی... ‫- [سکوت] ‫- کم‌کم داری یاد می‌گیری.
‫راستش نه.
‫[سکوت] ‫[تنهایی]
‫به نظرت شبیه یه بیابونه؟
‫گمونم به آدمش بستگی داره.
‫ممکنه چمنزار باشه، جنگل باشه، ‫کوه باشه، یا حتی ساحل باشه.
‫آها...
‫[نفرین] ‫[حرفی ندارم. باز چیه؟]
‫[نفرین (تلفظ: نِفرین)، طلسمی که برای ‫مقید کردن کسی استفاده می‌شود...]
‫نفرین...
‫[مدرسه ابتدایی ناحیه هفتاد و هشتم هاچیوجی] ‫[مسابقه گروه کُر]
‫آفرین. چطور بود؟
‫خوش گذشت!
‫چه حیف که نبردی.
‫چی؟ آخه برد و باخت برام مهم نبود.
‫مهم نبود؟
‫ناهار چیکار کنیم.
‫بابا!
‫نظرت درباره آواز خوندنم چی بود؟
‫- آخ آسا. انقدر حرف نزن. ‫- چی؟ آم...
‫گمون کنم...
‫خیلی توی چشم بودی.
‫یعنی چی؟
‫باید دراز بکشه.
‫ها؟
‫تاماشیرو سان.
‫به اندازه کافی توی چشمه.
‫مگه از تاماشیرو سان خوشت نمیاد؟
‫چی؟ نه، منظورم این نبود.
‫منظورم اینه نباید به دلایل اشتباه ‫خودش رو توی چشم بیاره.
‫از اونجا که بالاخره کسی نیست ‫که بهش زور بگه.
‫آدم نمی‌دونه کی ممکنه ‫جایگاهش یهو عوض بشه.
‫آره... راست می‌گی.
‫زود باش یوشیمورا!
‫سال بالایی‌ها دوباره ‫بهت فرصت می‌دن.
‫فقط من فکر می‌کنم ‫که دارن بهم سخت می‌گیرن؟
‫چون ستاره نوظهوری. علتش اینه.
‫حالا هر چی.
‫نمی‌خوای تست بدی؟
‫نچ. نیستم.
‫واسه چی؟
‫چون... توی چشم بودن ترسناکه.
‫آواز خوندن جلوی جمعیت؟ نمی‌خوام.
‫پس چرا وارد گروه شدی؟
‫واسه همین خواستم بیس بزنم.
‫در هر صورت، نمی‌خوام تست بدم.
‫من رو باش که فکر می‌کردم ‫قراره شانسی داشته باشی.
‫بعد از مدرسه می‌بینمت.
‫اون زمان دنبال یه چیزی ‫فراوان و گسترده بودم.
‫تا جایی که از عصبانی شدن خسته شدم.
‫تشنمه...
‫نکنه باید... به تنهایی خودم آب بدم؟
‫آیا کمکم می‌کنه پیداش کنم؟
‫چیزی که دنبالشم رو پیدا کنم؟
‫این چه کاریه؟!
‫چطور هیچ‌کس هیچ کاری نمی‌کنه؟!
‫چیو؟
‫یعنی مهم نیست امتیازم چقدر باشه،
‫فقط چون دخترم ردم می‌کنن؟ واقعا؟
‫- [کسر امتیاز یکسان برای متقاضیان زن...] ‫- باورم نمی‌شه... ‫- چطوری تا حالا کسی صداش در نیومده؟
‫من بی‌خیالش نمی‌شم.
‫- عمرا! ولشون نمی‌کنم! ‫- چقدر عصبانیه...
‫- موریموتو ترسناکه‌ها. ‫- نمی‌تونستم نگاه نکنم.