‫چه وضعشه؟!
‫چطور کسی صداش در نمیاد؟!
‫چیو؟
‫باورم نمی‌شه...
‫چطوری این همه مدت ‫روالشون اینطوری بوده؟
‫من بی‌خیال نمی‌شم...
‫- [کسر امتیاز یکسان برای متقاضیان زن...] ‫- اصلا و ابدا!
‫[قسمت یازدهم: آزاد باش]
‫موریموتو باز غایبه؟
‫یعنی چیو؟
‫می‌خواستم این رو بهش پس بدم.
‫[پنجاه نفر]
‫بهش پیام دادی؟
‫شماره‌اش رو ندارم.
‫فقط همین‌جا حرف می‌زدیم.
‫به همدیگه کتاب می‌دادیم.
‫نفهمیدی هفته پیش چی شد؟
‫نگاه کن. قبول داری بانمکه؟
‫شبیه چیزهاییه که تو دوست داری.
‫این حرف یعنی چی؟
‫به نظرم بانمکه.
‫[کتابخانه]
‫آره!
‫کارت درسته! به خدا کارت درسته!
‫شینوزاکی تو رو نادیده گرفت؟
‫داستان چیه؟
‫خدا می‌دونه.
‫شنیدم میونه‌شون با هاشیبا خراب شد.
‫برام مهم نیست.
‫ای بابا.
‫چیو قرار بود دانشکده پزشکی بره...
‫بگذریم. حالا فهمیدی.
‫به نظرم داغون شده.
‫از اون موقع نیومده مدرسه.
‫می‌خوای شماره‌اش رو بهت بدم؟
‫ها؟ آها، آره.
‫گفتم که!
‫آخ!
‫مواظب باش.
‫خوبی؟
‫آره.
‫عذرخواهی کنین.
‫چی؟
‫گفتم ازش عذرخواهی کنین.
‫وایستا ببینم. ‫تاکومی، گفتی آخ؟
‫باورم نمی‌شه. ‫مگه دردت گرفت؟
‫خفه شو و عذرخواهی کن.
‫ما که داریم می‌ریم.
‫ولش کن. شرمنده.
‫انگار عذرخواهی بلد نیستن.
‫خیلی رومخن.
‫ها؟ داری می‌ری؟ چرا؟
‫یعنی می‌خوای فرار کنی؟
‫بیس‌بال همین‌قدر برات مهم بود؟
‫تهش که چی؟
‫اذیت می‌شم، ‫توی شکمم مشت می‌خوره،
‫عین نوکر باهام رفتار می‌شه، ‫مجبور می‌شم زانو بزنم.
‫انتظار دارین قبول کنم؟
‫بیس‌بال قرار بود این باشه؟
‫فعلا.
‫[انجمن گروه موسیقی] ‫[تست خوانندگی]
‫حالت چطوره؟ خبری نشد؟
‫هوم... راستش نه. فکر نکنم.
‫آها.
‫تا حالا دیدین موقع خواب ‫پای آدم یهو تکون می‌خوره؟
‫آره. متوجهم.
‫من مطمئنم...
‫ناتسومه سان، فقط می‌خواستم ‫ازم خوشت بیاد.
‫چقدر شخصیتش توخالیه.
‫ها؟
‫این پسره چشه؟
‫مشکلش چیه؟
‫سریال رو می‌گم. ‫داری می‌بینی دیگه؟
‫آره، ولی نمی‌دونستم تو هم می‌بینی.
‫یه چشمم بهش بود.
‫راستی، امروز دفترت رو جا گذاشتی.
‫آها، آره.
‫می‌بینم که بالاخره یاد گرفتی ‫درش رو ببندی.
‫وقتی دیدم یه‌کم احساساتی شدم.
‫چی؟ چرا؟
‫خیلی مسخره است.
‫این چه پیچش داستانی‌ایه؟
‫- تو که بهم توجه نمی‌کردی. ‫- «شخصیت توخالی...»
‫[توخالی (تلفظ: تُو-خالی): کم‌ارزش، ‫پوچ. مثل «افکار پوچ» و «احساسات پوچ.»]
‫این واسه چیه؟ ‫ژاپنی مدرن می‌خونی؟
‫نه. این دفتر شخصیمه.
‫حرف و حدیث‌های خاله‌ام رو می‌نویسم.
‫چی؟ حرف‌های خاله‌ته؟
‫می‌شه ببینم؟
‫آره. راحت باش.
‫یعنی عمه‌ات انقدر ‫نیش و کنایه می‌زنه؟
‫زیاد نه. ولی وقتی می‌زنه، ‫قشنگ آتیشش رو زیاد می‌کنه.
‫«بی‌معنی: سطحی بودن ‫یا فاقد وجدان و تفکر.»
‫وای. چقدر بد می‌گه.
‫«شرور»؟ چقدر خنده‌داره.
‫اصلا کسی همچین حرفی می‌زنه؟
‫این رو موقع اخبار دیدن گفت.
‫بذار ببینم... «گستاخ.»
‫«حماقت.»
‫«بزدلی.»
‫«شب‌زده.»
‫یعنی چی؟
‫یادم نمیاد.
‫«فراری، فریبکار، شرور...»
‫وای پسر. چقدر حرف‌های ‫عجیبی واسه خودش می‌زنه.
‫- [مفلوک: دارای صفات ناپسند، بدبخت...] ‫- یکی دیگه یادم اومد. ‫- [مفلوک] ‫- وای. بذار بشنوم.
‫مفلوک!
‫فکر کنم اگه یکی اینطوری ‫خطابم کنه در جا بمیرم.
‫یه چیزی مثل مفلوک و توخالی.
‫دقیقا.
‫[توخالی: ارزش یا محتوای کمی داشتن.]
‫آهای!
‫بابا، می‌دونی چی شده؟
‫مامان هی بابت موهام گیر می‌ده.
‫چون رفتم کوتاه کردم.
‫آخه مدل موهات شبیه پسرها شده.
‫شنیدی بابا؟
‫گوش نمی‌کنی‌ها!
‫انگار مامان از موهام خوشش نمیاد.
‫آها... که اینطور.
‫خب، به نظرم هر کاری دوست داری بکن.
‫فقط مهمه که کارت منطقی باشه.
‫رفتن...
‫جفتشون رفتن...
‫دیگه نمیان.
‫دیشب خواب عجیبی دیدم.
‫جدی؟ چی دیدی؟
‫صبح به خیر.
‫عه. موری چان!
‫- نظرت چیه؟ ‫- ها؟
‫آها، پس ساموید...
‫ساموید؟
‫- یه گونه از سگه. سفید و پشمالوئه. ‫- نگاه کن! نگاه کن! ‫- ها؟ ‫- اونجا رو می‌گم. ببین! ‫- فکر کنم فهمیدم چی رو می‌گی.
‫آره.
‫کل واکنشت همینه؟
‫گفتم که دیگه سر این مسائل ‫باهات حرف نمی‌زنم.
‫نه، تو رو خدا. ‫بیا حرف بزنیم.
‫تازه ولنتاین هم که نزدیکه.
‫ایمیری، با کسی برنامه نداری؟
‫با یکی قرار داری؟ داری؟
‫نچ.
‫دوباره برات شکلات دوستی میارم.
‫ایول!
‫من هم می‌خوام واسه ‫ولنتاین برنامه بریزم.
‫ماکیو سان چطوره؟
‫براش یه‌کم شکلات درست کن.
‫فکر نکنم این مناسبت‌ها براش مهم باشه.
‫با توجه به اینکه توی مدرسه رخ داده، ‫به نظرم خیلی مهمه.
‫باید تا پایان سال تصمیم بگیریم.
‫معذرت می‌خوام. من توی ‫هدیه پس دادن زیاد خوب نیستم.
‫اصلا نیازی نیست. ‫فقط امیدوارم خوشت بیاد.
‫این موقع از سال شکلات می‌خری؟
‫دلم می‌خواد. ‫ولی تحمل شلوغی رو ندارم.
‫درک می‌کنم.
‫ولی خواهرزاده‌ام گفته بود ‫کسی رو نداره که بهش شکلات بده.
‫چند سالش بود؟
‫سال دوم دبیرستانه.
‫عاشق بحث‌های این مدلیه.
‫راستش خیلی خسته‌کننده است.
‫ولی برای آدم الهام‌بخشه.
‫من واسه دوست بچگیم شکلات درست می‌کنم.
‫یعنی دیگه دوست نیستین؟
‫نه، منظورم این نبود.
‫در عوض «روز سفید» اون هم کادو می‌ده.
‫مبادله منصفانه‌ایه.
‫ای بابا. حسودیم شد.
‫میزم رو تکون نده.
‫می‌خوای ازش به تو هم بدم؟
‫ولی «روز سفید» باید ‫یه چیزی بهم بدی.
‫- ایول! ‫- می‌گم میزم رو تکون نده!
‫تو چیزی نگرفتی؟
‫چایی گرفتم. برچسب «نسخه محدود» رو ‫که دیدم، نتونستم حریف خودم بشم.
‫یعنی اگه برات چایی کادو بگیرم، ‫خوشت میاد؟
‫من خودم چیزهای خاص دوست دارم.
‫ولی اگه یه چیز معمولی باشه. ‫آره، گمونم خوشم بیاد.
‫فهمیدم. هیچ‌وقت روم نشد بپرسم ‫چون گفتم شاید به نظرت مسخره باشه.
‫خوشحالم بالاخره پرسیدم.
‫خب، شغلت اجازه می‌ده در طول روز ‫بری گشت و گذار کنی؟
‫معلومه. الان استراحت ناهارمه.
‫ساعت سه شده‌ها.
‫می‌دونم. خیلی بیچاره‌ام، نه؟ مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫می‌خوری؟
‫نه. داشتم این رو تحسین می‌کردم ‫که هر لقمه رو با اشتها می‌خوری.
‫یه‌کم خجالت می‌کشم ‫بهم اینطوری خیره بشن.
‫نمی‌شه زودتر بهار بشه؟
‫گوش می‌دی؟
‫کی فکرش رو می‌کرد...
‫کی فکرش رو می‌کرد دوباره بتونیم ‫اینطوری دور هم یه چیزی بخوریم؟
‫همین پارسال که غیرممکن بود.
‫آره.
‫به همین زودی یه سال شد...
‫ولی یک سال هم زیاد نیست.
‫آهای.
‫آهای!
‫ها؟
‫آسا چان کو؟
‫ندیدمش.
‫دوشنبه وقت ندارم. ‫باید شکلات درست کنم.
‫- واسه من؟ ‫- [انجمن گروه موسیقی، تست خوانندگی] ‫- به دلت صابون نزن. واسه دوست‌هامه.
‫اگه ازش موند بهت می‌دم.
‫ایول!
‫خیلی خوشحال می‌شی، نه؟
‫دل تو دلم نیست.
‫هر چی تو بگی.
‫سروصدا نکنین.
‫باشه. ببخشید.
‫بیا. واسه توئه.
‫از طرف کاساماچیه.
‫شکلات!
‫گوشم سوت کشید.
‫این واسه توئه.
‫این یکی واسه منه.
‫این‌ها رو هم ویراستارم داده.
‫می‌تونیم با هم بخوریم.
‫انقدر ذوق کردی؟
‫اندازه‌هاشون یکی نیست!
‫ظاهرا تبعیض قائل می‌شه.
‫تو چی؟
‫چیزی بهش ندادی؟
‫نه دیگه.
‫البته هفته پیش یه کتاب خوب بهش دادم.
‫اون که ربطی به ولنتاین نداشت.
‫از من انتظار نداشته باش از این ‫عادات و احساسات داشته باشم.
‫یعنی دیگه خودت هم اقرار می‌کنی؟
‫نه دقیقا. فقط خودم رو می‌شناسم.
‫انگار توی دنیا فقط منم ‫که عاشق کسی نیست.
‫آسا، همه که عاشق نمی‌شن.
‫تازه این هم حاکی از ‫خوشحال نبودن نیست.
‫دروغ می‌گی.
‫راست می‌گم.
‫بعضی‌ها اینطوری‌ان.
‫کسایی که به روابط ‫احساسی نیاز ندارن.
‫ولی همچنان فرقی نمی‌کنه.
‫خوب هم می‌کنه.
‫هیچ چیزی توی این دنیا نیست ‫که کاملا نسبت بهت بی‌ربط باشه.
‫حداقل می‌تونی از این بابت احساس آرامش کنی ‫که توی دنیا تنها نیستی، مگه نه؟
‫اصلا متوجه حرف‌هات نمی‌شم.
‫پس بیشتر فکر کن.
‫چی؟
‫گفتم بیشتر فکر کن. بیشتر فکر کن.
‫می‌دونی ماکیو چان، تو خیلی...
‫هوم؟
‫نه. ولش کن.
‫می‌رم لباس عوض کنم.
‫تو یکی دیگه خیلی فکر می‌کنی.
‫در واقع، بیش از حد حساسی.
‫نکنه مغروری؟
‫شاید باشم.
‫تاکومی.
‫قرارمون یادت نره.
‫کان چان! حرف نداری!
‫صدات رو بیار پایین.
‫مرسی.
‫ماه بعد رو یادت نره.
‫عه. موریموتو سان باز غایبه؟
‫انگار.
‫اصلا می‌تونه این پایه رو پاس کنه؟
‫قطعا می‌تونه. رتبه اول کلاسه.
‫خبرها رو ندیدی؟
‫درباره امتیاز متقاضیان زن دانشجو؟
‫واقعا عصبانی شدم!
‫نمی‌دونم وقتی برگرده ‫قراره حالش چطوری باشه.
‫شاید بهتر باشه به روش نیاریم.
‫بیشتر فکر کن.
‫هیچ چیزی توی این دنیا نیست ‫که کاملا نسبت بهت بی‌ربط باشه.
‫من اومدم.
‫خوش اومدی.
‫عه، آسا چانه؟
‫می‌خوام ببینمش!
‫سلام! من موتسوئم.
‫عه، سلام به شما.
‫این هم توی همون گروه دوست‌هامه ‫که دایگو هم بود.
‫خوشحالم بالاخره دیدمت.
‫آره دیگه!
‫می‌گم، کدومش بهتره؟
‫آم...
‫آبیه.
‫دیدی گفتم؟
‫واسه چیه؟
‫داریم تصمیم می‌گیریم واسه ‫امضای کتاب کدوم رو بپوشه.
‫می‌خوای کتاب امضا کنی؟ ‫چه باحال.
‫قبول داری؟
‫همه‌اش جنبه تبلیغاتی داره.
‫بی‌خیال. همیشه بدبینی.
‫این چطوره؟
‫بپوش ببینم.
‫آسا چان باید کمکت کنه؟
‫تموم شد.
‫مرسی.
‫عه. قشنگه‌ها.
‫خوبه؟ پس شاید با همین برم.
‫خب، این امضای کتاب...
‫هوم؟
‫قراره جلوی کلی آدم باشی؟
‫آره. باید چند کلمه‌ای صحبت کنم.
‫واقعا؟ مشکلی باهاش نداری؟
‫از اونجا که توی جمع خیلی معذب می‌شی.
‫چی؟
‫اتفاقا قراره جا بخوری.
‫خیلی سخنرانی قشنگی ‫توی عروسی من کرد.
‫حالا درسته تهش جدا شدم.
‫مطمئنم واسه طلاقتون حتی می‌تونستم ‫یه متن بهتر بنویسم.
‫واقعا؟ یکی برام بنویس بشنوم! ‫- [جلسه امضای ماکیو کودای] ‫- من خیلی طرفدارتونم! ‫- ممنونم. اسمت چیه؟
‫«ازدواج» چیست؟
‫مفلوک!
‫می‌دونی...
‫می‌خوام بگم، آم...
‫چیه؟
‫وایستا. بذار حدس بزنم.
‫داری دچار اضطراب نوجوانی می‌شی؟
‫من هم می‌خوام بشنوم.
‫باز شروع کردی؟ ‫می‌خوای انرژی جوون‌ها رو بگیری؟
‫مگه چیز بدیه؟
‫آم...
‫بله؟
‫نمی‌دونم.
‫توی چشم بودن چیز خوبیه؟ یا چیز بدیه؟
‫چی؟
‫چون من آدمی نیستم که خیلی توی چشم باشم.
‫قدم که بلندتر نمی‌شه.
‫از کسی خوشم نمیاد.
‫نمی‌تونم ترانه بنویسم.
‫- [نفرین] ‫- اگه یکی مثل من توی چشم باشه...
‫نمی‌دونم. خیلی اشتباه به نظر میاد.
‫صرفا اون مدلی نیستم.
‫واسه همین حس می‌کنم چیز بدیه.
‫چی؟ اون مدلی نیستی؟
‫کی این چرت و پرت‌ها رو گفته؟
‫می‌شه جلوی بچه رعایت کنی؟
‫راست می‌گی. ببخشید.
‫آخه انقدر مسخره بود ‫نتونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫ببخشید. منظوری نداشتم.
‫ولی واقعا کی این حرف‌ها رو ‫درباره «اون مدلی» بودن تو زده؟
‫راستش من خودم سر این موضوع ‫خیلی حسرت به دل دارم.
‫«اون مدلی که درک کنه.»
‫«اون مدلی که اهل رویارویی نباشه.»
‫«اون مدلی که بقیه رو اولویت بذاره.»
‫«اون مدلی که گریه نکنه.»
‫از همه این برچسب‌ها پشیمونم.
‫انقدر درگیر این برچسب‌ها بودم ‫که وقتی چشم روی هم گذاشتم،
‫از چیزی که واسه خودم می‌خواستم ‫خیلی دور شده بودم.
‫واسه همین از دور باطل اومدم بیرون.
‫آسا چان، می‌خوای نظرم رو بشنوی؟
‫به نظرم باید هر کاری دلت می‌خواد بکنی. ‫تا وقتی که فرصتش رو داری.
‫بقیه‌اش مگه مهمه؟
‫آسا.
‫اگه کسی به خاطر توی چشم بودن ‫داشت اذیتت می‌کرد...
‫زندگیش رو جهنم کن.
‫اشکالی نداره؟
‫که زندگیش رو جهنم کنم؟
‫چرا، اشکال داره.
‫به حرفش گوش نکن.
‫خودت همیشه این رو می‌گفتی.
‫آره، ولی من رمان‌نویس نیستم. ‫یه‌کم از خودت مایه بذار.
‫باشه. پس به خاک سیاه بنشونشون.
‫منظورم این نبود که.
‫آها! فهمیدم!
‫می‌خوام آهنگ بخونم!
‫ها؟ آواز؟
‫وای! من که دیگه نمی‌فهمم، ‫ولی به نظرم انجام بده!
‫♪ منظره‌ای که یه بار دیدم... ♪
‫♪ با بهت و حیرت بهش خیره شدم. ♪ ‫♪ ستاره‌های دنباله‌دار می‌درخشیدن... ♪
‫♪ کاش می‌شد تا ابد بهش خیره بمونم... ♪
‫♪ تا بتونم گذشته رو ♪ ‫♪ دور بریزم و به آینده برم... ♪
‫♪ - با هر دیدار، ازت نگاهم رو می‌دزدم... ♪ ‫- ما همه تناقض‌های خودمون رو می‌بخشیم. ‫- از خود سابقمون. از اون زمان و مکان.
‫ولی با تناقضات بقیه اصلا همدردی نمی‌کنیم.
‫- این رو خیلی دیر توی زندگیم یاد گرفتم. ‫♪ - از تاریکی دستم رو به نور دراز می‌کنم. ♪
‫♪ - اگه می‌شد الان باهات حرف بزنم... ♪ ‫- شاید همه‌مون همین باشیم. ‫- شاید تا مدت مدیدی باید باهاش درگیر باشم. ‫♪ - نور آفتاب تمام وجودم رو پر می‌کرد. ♪ ‫♪ - من آزادم. من آزادم. ♪ ‫- ولی شاید... ‫♪ - چشم‌هام بالاخره دارن باز می‌شن. ♪ ‫- فقط شاید... ‫- اونقدر چیز بدی نباشه. ‫♪ - اگه می‌شد الان باهات صحبت کنم... ♪
‫♪ - امروز روز عاشقیه. دارم حسش می‌کنم. ♪ ‫- «خیلی خوب می‌خونه.»
‫♪ - آزادم و پرواز می‌کنم. ♪ ‫- «قبول دارم.»
‫خیلی‌خب. تموم شد.
‫عالی بود! احسنت!
‫می‌دونی...
‫هوم؟
‫ماکیو چان، اگه تو نبودی احتمالا ‫وارد انجمن موسیقی نمی‌شدم.
‫راستش مطمئنم که نمی‌شدم.
‫فکر نکنم‌ها.
‫آخه تصمیم خودت بود.
‫گمونم اگه پیش هر کسی بودی، ‫تهش به این تصمیم می‌رسیدی.
‫برام سواله اگه مامان و بابام بودن ‫چی بهم می‌گفتن.
‫من هم نمی‌دونم.
‫یه‌کم بهش فکر کن.
‫ماکیو چان...
‫تو از انقدر زیاد فکر کردن خسته نمی‌شی؟
‫تو یکی واقعا زیاد فکر می‌کنی.
‫می‌خوام آواز بخونم!
‫شاید بشم.
‫ولی تا وقتی زنده‌ام، ‫باید باهاش گلاویز بشم.
‫واقعا یک کلمه از حرف‌هات نمی‌فهمم.
‫پس بیشتر فکر کن.
‫آهای!
‫اون مال من بود!
‫نگه داشته بودم بعدا بخورم!
‫ای وای. ببخشید. ‫حواسم نبود.