‫♪ - پس لطفا بذار تا از سرم نیفتادی... ♪ ‫- [انجمن گروه موسیقی، تست خوانندگی] ‫♪ - بیا یه سر محل همیشگیمون ببینمت. ♪
‫ای بابا. بهم زل نزنین. معذب می‌شم.
‫ناسلامتی تسته احمق.
‫بامزه است.
‫تست رو به شوخی گرفته.
‫خب، کس دیگه‌ای نبود؟
‫آسا چان!
‫خوبه. نوبت توئه تاکومی سان.
‫ ماکیو چان، اگه تو نبودی احتمالا ‫وارد انجمن گروه موسیقی نمی‌شدم.
‫من که بعید می‌دونم.
‫خودت این تصمیم رو گرفتی.
‫اگه هر جایی زندگی می‌کردی، ‫به نظرم همین تصمیم رو می‌گرفتی.
‫یعنی اگه مامان و بابام بودن ‫چی بهم می‌گفتن؟
‫من هم نمی‌دونم.
‫یه‌کم روش فکر کن.
‫برای همین تصور می‌کنم...
‫خدایا. موهات رو چیکار کردی؟
‫خب، هر کاری دلت می‌خواد بکن.
‫یعنی اگه امروز بودن چی می‌گفتن؟
‫هنوز هیچ جوابی براش ندارم.
‫گمونم می‌شه گفت... توی چشم بودی.
‫نمی‌دونستم خوشت میاد توی چشم باشی.
‫یعنی باید از جون و دل مایه بذاری.
‫توی چشم بودن چیز خوبیه؟ یا چیز بدیه؟
‫خودم نمی‌دونم. ‫ولی حس خوبی بهش ندارم.
‫انگار از اون مدل آدم‌ها نیستم؟
‫چی؟ مگه مدلت چطوریه؟
‫کی این چرت و پرت‌ها رو گفته؟
‫من خیلی بابتش حسرت خوردم.
‫انقدر درگیر برچسب‌ها بودم ‫که چشم روی هم گذاشتم،
‫دیدم از چیزی که واسه خودم می‌خواستم ‫خیلی دور شدم.
‫اصلا متوجه نمی‌شم.
‫اگه کسی واسه توی چشم بودن ‫داشت اذیتت می‌کرد...
‫زندگیش رو جهنم کن.
‫این رو هم متوجه نشدم.
‫تا وقتی که زنده باشم، ‫حداقل می‌تونم بجنگم.
‫حتی یک کلمه متوجه حرف‌هات نمی‌شم.
‫اگه نمی‌تونم بفهمم، ‫حداقل می‌تونم...
‫می‌خوام آهنگ بخونم!
‫ها؟ ناهار؟
‫فکر کنم. با مامانم رفتن.
‫چی؟
‫پس واسه همین خونه نیست.
‫انگار با هم جور شدن.
‫خندیدم.
‫پس می‌خوای بیای اینجا؟
‫شرمنده، کار دارم.
‫باشه.
‫حوصله‌ام سر رفت.
‫- وای، کلی از اینجا رد شده بودم. ‫- [قسمت دوازدهم: یافتن] ‫- ولی بهش دقت نکرده بودم.
‫خیلی جادار و نورگیره.
‫قبول داری؟
‫یه‌کم جای شلوغیه. ‫ولی همیشه میز خالی داره.
‫استیک هامبورگی به نظر خوب میاد.
‫آره. خیلی گوشت داره.
‫نوشیدنی...
‫بهترین چیزی که می‌تونی ‫همراه ناهارت بخوری چیه؟
‫من که ترجیحات خودم رو دارم.
‫می‌خوام سفارش بدم.
‫ای بابا. پس من هم تعارف رو می‌ذارم کنار.
‫کاش وقتی داشتیم خونه قبلی آسا رو ‫خالی می‌کردیم، یه سر اینجا می‌اومدیم.
‫حتما روز سختی بوده.
‫لابد دیگه.
‫چقدر طول کشید؟
‫یه هفته بود؟
‫نه، فکر کنم بیشتر بود.
‫که اینطور.
‫الان که فکر می‌کنم درستش این بود ‫که یه سر بیام پیشت خودم رو معرفی کنم.
‫اون موقع به ذهنم نرسید.
‫حالا نیازی که نبود.
‫من خودم هم اون‌موقع ‫خیلی شوکه بودم.
‫اگه یهو می‌دیدمت، ‫ممکن بود بزنم زیر گریه.
‫چون من شبیه خواهرمم؟
‫فقط چهره‌ات رو گفتم.
‫فقط؟
‫مثل این می‌شد که آدم یهو ‫کسی که مرده رو دوباره ببینه.
‫اون حس گیجی و منگی بهش دست می‌ده.
‫فکر کنم اون‌موقع اگه می‌دیدمت ‫زهره‌ترک می‌شدم.
‫آره...
‫اخیرا خیلی کمتر این رو تجربه کردم.
‫ولی شاید بهتر باشه ‫به آسا بیشتر زمان بدم.
‫سلام.
‫واسه جلسه‌ای این اطراف بودم.
‫متوجهم. من هم رفته بودم ‫بیمارستان یکی رو عیادت کنم.
‫پس دیدارمون مجموعه‌ای ‫از اتفاقات بود.
‫آره. خوشحالم دعوتت کردم بیای.
‫آره. شاید فرصت دیگه‌ای گیر نمی‌اومد.
‫عه، نه که بگم ترجیح می‌دادم نیام.
‫نگران نباش. متوجه منظورت شدم.
‫کی غذای روزمون رو سفارش داده بود؟
‫من.
‫از تقسیم کردن غذا خوشت نمیاد؟
‫حتما سخته با دوست‌هات گروهی برین بیرون.
‫دقیقا. خوشبختانه دفتر فعلیم ‫که توش مشغولم خیلی ساکت و دنجه.
‫ولی زمان دانشگاه کم دردسر نداشتم.
‫آره دیگه. دانشگاه همینه.
‫همه با هم جمع می‌شن.
‫همیشه بدم می‌اومد ‫به صرف نوشیدنی بریم بیرون.
‫می‌فهمم چی می‌گی. ‫من هم اهلش نبودم.
‫من که بهشون نه قاطع می‌گفتم. ‫ولی به نظر نمیاد تو این مدلی باشی.
‫دقیقا!
‫تهش همیشه از همه ناراحت می‌شدم.
‫واسه همین دیگه ‫کسی جایی دعوتم نکرد.
‫پس به هدفت رسیدی دیگه؟
‫به نظرم آره.
‫اون زمان خیلی راضی نبودم.
‫ولی این نوع جمع‌های دوستانه ‫همیشه دورم بود.
‫در واقع خودم رو خوش‌شانس می‌دونم.
‫بچه درس‌خونی بودم ‫که مراعات اجتماعی بلد نبود.
‫گفتی «این نوع جمع‌ها»؟
‫گمونم باید بگم آدم‌هایی ‫که با سنت‌های مرد محور همسو باشن.
‫شمایی که سال دومی شدین، ‫یادتون باشه الان سال بالایی هستین.
‫شما پل بین سال اولی‌ها ‫و سال سومی‌ها هستین.
‫- نه فقط توی بازی. توی کل تمرین‌ها. ‫- راستی، یوشیمورا کو؟
‫- نمی‌دونم. ‫- فقط می‌خوام الگوی خوبی باشین!
‫چشم!
‫یاد یه صحبتی افتادم ‫که با آسا سان داشتم.
‫اون روز که همدیگه رو دیدیم،
‫ازم پرسید چطور کسی بشه ‫که دلش می‌خواد باشه؟
‫کسی که دلش می‌خواد باشه؟
‫دوران شیرین بلوغه.
‫تو چی جواب دادی؟
‫خب، راستش...
‫متوجه منظورش نشده بودم.
‫واسه همین گفتم: نمی‌فهمم.
‫وای خدایا!
‫چیه؟ جواب بدی بود؟
‫البته... می‌شه گفت بامزه بود.
‫بامزه؟
‫کسی که دلت می‌خواد باشی؟
‫به نظرت چطوری باید جواب می‌دادم؟
‫هوم...
‫کسی که دلت می‌خواد باشی...
‫دقیقا.
‫باید همینطوری خونسردیم رو حفظ می‌کردم.
‫تو همیشه خونسرد و محترمی.
‫چی؟ من رو می‌گی؟
‫من که اصلا اینطوری نیستم.
‫اتفاقا هستی.
‫خودم که می‌گم کاش بودم.
‫ولی اگه بخوام صادقانه بگم، ‫احتمالا به خاطر اینه که...
‫خب، به قول خودت که گفتی...
‫من هم از قافله عقب افتادم.
‫من گفتم؟
‫منظورم همون سنت‌های رفاقتیه.
‫یه همچین چیزی.
‫همین که تصمیم گرفتم ‫باهاشون همراهی نکنم،
‫همه‌چی یهو برام آسون‌تر شد.
‫اینکه مثلا کی می‌تونه ‫ترسناک‌ترین کار رو انجام بده؟
‫کی می‌تونه بیشتر درباره ‫دخترها بد و بیراه بگه؟
‫کی می‌تونه با کمترین تلاش، ‫به بیشترین سود برسه؟
‫درسته از درون خیلی تحت فشار بودم،
‫ولی با خنده ازش رد می‌شدم.
‫تنها دوست‌هایی بودن که داشتم.
‫واسه همین با تمام وجودم ‫سعی کردم که سر پا بمونم.
‫در حالی که پتانسیل داشتم ‫به هر چیزی که می‌خوام تبدیل بشم.
‫متوجه نبودم که این کارهای خطرناک ‫ارزش واقعی من رو نمی‌رسونه.
‫گریه نکن! خیر سرت مردی!
‫برای همین فاصله گرفتم و فرار کردم.
‫بالاخره حس کردم که انسانم. ‫بهم پشتوانه و تکیه‌گاه داد.
‫من هر چیزی که هستی رو دوست دارم.
‫ولی در هر صورت کار خودم رو می‌کنم.
‫تو هم همین کار رو بکن.
‫از اونجا که خیلی وقت گذاشتم ‫تا خودم رو با بقیه وفق بدم،
‫فهمیدم جذب کسایی می‌شدم که باید ‫کارها رو به سبک خودشون انجام بدن.
‫کسایی که با خودشون کاملا روراستن.
‫پس اینطوری خاطرخواه کودای سان شدی!
‫ها؟
‫منظورت کودای سان بود دیگه؟
‫خب، آره. ولی...
‫حالا منطقی شد.
‫بیا بعدا هم یه سر بیرون بریم.
‫حتما.
‫اصلا تعارف نکن. ‫هر موقع خواستی آسا رو بفرست خونه ما.
‫من هم دلم می‌خواد ‫در نوع خودم کمکت کنم.
‫خیلی لطف داری.
‫ولی فکر کنم...
‫شاید یه‌کم زمان ببره...
‫ولی ذره‌ذره باید خودش متوجه حقایق بشه.
‫خودش به جواب‌هاش برسه.
‫خیلی خوشحالم.
‫واسه آسا چان.
‫خوشحالم که تو رو توی زندگیش داره.
‫کسی که دلش می‌خواد باشه...
‫برام سواله اگه آسا چان خودش رو ‫خیلی درگیر این پرسش کنه...
‫آیا می‌تونه آدم خونسردی بشه یا نه.
‫من هم مشتاقم ببینم.
‫قبول داری؟ خیلی هیجان‌انگیزه. مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫♪ می‌بینم که تنهام و روی صفحه‌ای ♪ ‫♪ که باز شده وایستادم. ♪
‫♪ هر جا رو نگاه کنم چیزی نمی‌بینم. ♪
‫♪ هیچ مسیر یا راه خروجی نداره. ♪
‫صدام خیلی بلنده؟
‫نه. داشتم می‌گفتم چقدر صدات خوبه.
‫تو عشق رو با آغوش باز قبول می‌کنی، ‫ولی اگه ازت تعریف کنن معذب می‌شی؟
‫نمی‌دونم.
‫این آهنگ گروهتونه؟
‫آره، بعد از مراسم افتتاحیه ‫قراره اجراش کنیم.
‫پس شروع حرفه خوانندگیته.
‫یه اجرای کوچیک موقع ناهار ‫و بعد از مدرسه است.
‫خوبه دیگه.
‫می‌گم.
‫چیه؟
‫درباره نوشتن ترانه...
‫خب؟
‫چرا هر موقع این بحث می‌شه ‫انقدر خوشحال می‌شی؟
‫خوشم میاد ببینم آدم‌ها ‫هنر جدید یاد می‌گیرن.
‫درکت نمی‌کنم.
‫خب؟
‫چطوری توش بهتر بشم؟
‫ببین، مثلا... ‫کاملا ازش قطع امید نکردم.
‫هوم... سعی کردی ترانه ‫مورد علاقه خودت رو بنویسی؟
‫مثلا از سوتراها کپی کنی.
‫سوتراها...
‫عه. دفترت رو که داری.
‫چرا سعی نمی‌کنی باهاش ‫برخورد هدفمند کنی؟
‫هدفمند یعنی چی؟
‫آم...
‫ماکیو چان...
‫یادته گفته بودی یادداشت‌هام ‫لزوما نباید واقعی باشن؟
‫ها؟
‫دفتر خاطراتم رو می‌گم. ‫یه سال پیش گفتی.
‫من گفتم؟
‫چی؟!
‫عه... ظاهرا گفتم.
‫می‌دونستی اون حرفت رو ‫با جون و دلم حفظ کردم؟
‫پس خوبه دیگه، نیست؟
‫دیگه خرابش کردی.
‫مثلا فکر کن موقع اجرای خیابونی ‫گروه موسیقیمون، خرابکاری کنم.
‫اینطوری نگو. نفوس بد نزن.
‫کلا می‌گم اگه...
‫یعنی می‌تونم توی دفتر خاطراتم ‫بنویسم که خراب نکردم؟
‫ها؟ هوم؟
‫ولی اگه بعدا خودت بخونیش، ‫این یادت نمیاد که خراب کرده بودی؟
‫راست می‌گی.
‫احتمالا منظورم این نبود ‫که دروغ بنویسی.
‫وایستا، یعنی واقعا گفتم ‫لازم نیست حقیقت رو بنویسی؟
‫تقریبا حرفت همین بود.
‫اگه نظر من رو بخوای، ‫اینکه چی بنویسی کمتر مهمه،
‫ولی اینکه چی ننویسی مهم‌تره.
‫از کجا معلوم؟
‫بهرحال من که یادم نمیاد.
‫در نهایت اینکه تو به خودت دروغ نگی مهمه.
‫عجیبه. مگه کلا دروغ گفتن بد نیست؟
‫من که باهاش کار و کاسبی ساختم.
‫خیلی عجیبی!
‫وای، اگه اجرا رو خراب کنم چی؟
‫انقدر نگو. گفتم نفوس بد نزن.
‫امروز فقط کلاس آواز دارم. ‫واسه همین دیر نمیام.
‫باشه.
‫خب، من دیگه برم...
‫چی شد؟
‫گوش کن...
‫به نظرت خاطرات مامانم واقعیه؟
‫چی شد؟
‫ماکیو چان، تو که هیچ‌وقت ‫جواب این سوالم رو نمی‌دی...
‫ها؟
‫هیچی. در هر صورت که نمی‌فهمم.
‫من دیگه برم!
‫موفق باشی.
‫گمون کنم...
‫ممکنه یه‌کم زمان ببره، ‫ولی ذره‌ذره...
‫خودش باید متوجه حقایق بشه.
‫تا به جواب‌هاش برسه.
‫درسته این رو گفتم، ولی...
‫برام سواله اصلا جوابی وجود داره؟
‫[کسر امتیاز یکسان برای متقاضیان زن]
‫[روز اجرا]
‫آسا، نوبت توئه حموم کنی.
‫آسا؟ چیکار می‌کنی؟
‫ماکیو چان، نگاه کن.
‫وای.
‫این‌ها چیه؟
‫خواستم اینجا رو اتاقم کنم.
‫اصلا از کجا آوردیشون؟
‫اکثرشون رو از حراجی گرفتم.
‫به جز فانوسه. اون یه‌کم گرون بود.
‫داشتم کم‌کم این وسایل رو جمع می‌کردم.
‫راستی، می‌خواستم یه قفسه ‫روی دیوار بذارم. اشکالی نداره؟
‫نه. راحت باش.
‫ولی معذرت می‌خوام.
‫چون اتاق دیگه‌ای ندارم.
‫اشکالی نداره. ‫کاریش نمی‌شه کرد.
‫ولی تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫می‌دونم گفته بودی هر کاری ‫دلت بخواد رو انجام می‌دی،
‫ولی انتظار این رو نداشتم.
‫اینجا خونه خودته.
‫ببینم. یعنی می‌خوای این داخل بخوابی؟
‫اتفاقا بهش فکر کردم. ‫ولی نمی‌تونم پاهام رو دراز کنم.
‫واسه همین این بیرون می‌خوابم.
‫باشه.
‫چطور؟ توی دست و پاتم؟
‫دیگه عادت کردم.
‫که اینطور. می‌بینم که بالاخره تونستی ‫تیکه به تیکه، زندگیت رو بسازی.
‫ها؟ باز داری ازم تعریف می‌کنی.
‫آها، یه چیز دیگه هم توی ذهنم بود...
‫بهتر نیست موقع تولدشون باشه؟
‫مامان و بابام رو می‌گم.
‫موقع تولدشون؟
‫آخه دلم نمی‌خواد...
‫همزمان با اون روزی باشه... ‫که جفتشون فوت شدن.
‫سالگرد فوت مامان و بابات نزدیکه.
‫اگه بخوای برنامه‌ای بریزی، ‫این رو هم در نظر می‌گیریم.
‫تولد مامان و بابام همیشه نزدیک بود. ‫واسه همین یه جشن بزرگ می‌گرفتیم.
‫انگار اصلا همینطوری با هم آشنا شدن.
‫آها.
‫آبجی تولدش ده آوریل بود. ‫بابات چندم بود؟
‫سیزده آوریل بود.
‫چقدر نزدیکن.
‫آره.
‫فهمیدم.
‫نظرت چیه؟
‫پس یازدهم یا دوازدهم آوریل رو انتخاب کنیم.
‫کیک خوشگل و چند تا شمع می‌گیریم...
‫تا تولدشون رو جشن بگیریم.
‫خوبه!
‫ولی این ایده‌ای که دادی...
‫خیلی هوشمندانه است. ‫واقعا می‌گم.
‫جدی؟!
‫آره. جدی می‌گم.
‫هورا!
‫ماکیو چان؟
‫برو حموم دیگه.
‫من شام درست می‌کنم.
‫باشه.
‫چقدر عجیبه...
‫من که حتی مامانش نیستم.
‫اگه همینطور به تنهایی خودم آب بدم،
‫ممکنه وسط این تاریکی، ‫شکوفه‌ای رشد کنه؟
‫[دفتر خاطرات سه ساله]
‫قطار به سکوی سوم نزدیک می‌شود.
‫مسافران عزیز، برای امنیت خود، ‫لطفا پشت خط زرد بایستید.