‫چون رشته خود چیچی علومه، ‫داشتم ازش مشورت می‌گرفتم.
‫آره، می‌خوام دکتر بشم.
‫وای.
‫- مامان و بابام جفتشون دکترن دیگه. ‫- خبرها رو دیدی؟
‫توی پذیرش دانشکده پزشکی تقلب کردن.
‫[کسر امتیاز یکسان برای متقاضیان زن]
‫شنیدی امتیاز متقاضیان زن رو کم کردن؟
‫خیلی عصبانی شدم!
‫هر کس دیگه‌ای بود ‫امیدش رو از دست می‌داد.
‫صرفا چون دختر باشی قبول نشی؟ ‫خیلی مسخره است.
‫من ول نمی‌کنم...
‫هیچ‌وقت! اصلا و ابدا!
‫بگذریم، حالا داستان رو فهمیدی.
‫انگار داغون شده.
‫از اون موقع مدرسه نیومده.
‫کانت بر این باور بود که منطقیه انسان‌ها...
‫از روی وظیفه کاری رو انجام بدن ‫و همچنان «آزادی واقعی» داشته باشن.
‫لطفا پشت خط زرد بایستید.
‫- [قسمت سیزدهم: صبح از راه رسیده] ‫- چیو چان، خیلی وقته ندیدمت. ‫- آره. دلم واسه مدرسه تنگ شده بود.
‫حالت خوبه؟
‫آره بابا، خوبم. حالم خوبه.
‫راستش، زیاد خوب نیستم. ‫ولی اشکالی نداره.
‫این چیه؟
‫عه، این؟
‫- [دفتر خاطرات سه ساله] ‫- دفتر مامانمه. ‫عه... تو خوبی؟
‫بامزه بود.
‫جفتمون از همدیگه پرسیدیم ‫حالمون خوبه یا نه.
‫آخه واقعا خوبیم یا نه؟
‫حالا توی این دفتر چی نوشته؟
‫آم...
‫ببخشید، قصد نداشتم...
‫گمونم بیشتر درباره این نوشته ‫که من چقدر براش مهمم.
‫یعنی بیشترش خطاب به منه.
‫آها.
‫ولی راستش با خوندن این نوشته‌ها ‫انگار داره من رو نصیحت می‌کنه.
‫یه‌کم ازش خسته شدم.
‫- درک می‌کنم. ‫- [دفتر خاطرات سه ساله]
‫بعضی وقت‌ها سخته آدم ‫باور کنه بهش چی می‌گن.
‫از کجا معلوم؟ شاید دروغ باشه.
‫از کجا بفهمم؟
‫درها از سمت چپ باز می‌شوند.
‫نگرانی‌های من در مقایسه ‫با مشکلات تو هیچی نیستن.
‫فکر نکنم اینطوری باشه.
‫مشکلات همه مهمه.
‫یعنی مشکلات ارجحیت ندارن؟
‫من که نمی‌دونم.
‫فردا...
‫قراره آواز بخونم. ‫توی سالن مدرسه اجرا دارم.
‫واسه گروهه، نه؟ چه خوب.
‫چیو چان، دلم می‌خواست... ‫تو هم بیای و بشنوی.
‫چرا من؟
‫همینطوری دیگه.
‫همینطوری؟
‫تاکومی، یه سوال زشت ازت بپرسم؟
‫فکر کردی زندگیت به تهش رسیده؟
‫این فکر رو نکردم!
‫چون نرسیده!
‫چون هنوز زنده‌ام!
‫خیلی سرسختی.
‫چیو چان... آخ!
‫- لطفا عقب برید و دوباره کارت بکشید. ‫- من دیگه برم.
‫ها؟ وایستا. چرا؟
‫نه! نرو!
‫چیو چان!
‫چیو چیچی!
‫قول می‌دی بیای؟
‫اگه بتونم یه سر می‌زنم.
‫الان اینجاست که باید سرش ‫ازت قول رسمی بگیرم؟
‫صبح به خیر!
‫صبح به خیر. دیر کردی.
‫می‌دونم.
‫عه، موریموتو سان...
‫صبح به خیر.
‫وای خدا. چیو.
‫چطورین؟
‫همین؟
‫موریموتو.
‫مرسی که بهم پیام دادی.
‫ببخشید این زیاد دستم موند.
‫- به نظرت از هم خوششون میاد؟ ‫- اشکالی نداره. ببخشید که خودم نبودم. ‫- نه، بعید می‌دونم. ‫- من دیشب یه فرم آنلاین پیدا کردم. ‫- توگو رسما داره گریه می‌کنه. ‫- پسر خوبیه، ولی دنیا رو که عوض نمی‌کنه. ‫- تو فکرم بود به دوست‌هام هم بگم. ‫- این تبعیض علیه زن‌ها درست نیست. ‫- دقیقا.
‫من اومدم!
‫خوش اومدی.
‫- [هلال ماه چه رنگی است پیاز عاشق؟] ‫- کتاب جدیدته؟
‫آره. ازم نسخه امضا شده خواستن.
‫ای وای. چه باحال.
‫آخه کدوم طرفداری دنبال امضای منه؟
‫باز شروع کردی.
‫می‌گم ماکیو چان، ‫این رمان رو واسه کی نوشتی؟
‫این چه قیافه‌ایه؟
‫راستش این سوال رو ‫توی مصاحبه‌ها هم ازم می‌پرسن.
‫واقعا دنبال جواب بودی؟
‫ها؟
‫به خدا آدم‌ها دیگه زیادی ‫درگیر خیال‌پردازی‌های خودشون می‌شن.
‫ها؟ منظورت چیه؟
‫من برای هیچ‌کسی نمی‌نویسم.
‫یعنی مگه کسی وقت خودش رو ‫واسه یکی دیگه صرف می‌کنه؟
‫چه رمان‌نویس باشه، چه نباشه.
‫پس اینکه... تصمیم گرفتی ‫من رو خونه‌ات راه بدی چی بود؟
‫مگه اون به خاطر من نبود؟
‫اون... فرق می‌کرد.
‫به خاطر تو نبود. نه، چرا...
‫اگه به نفعت تموم شد که فقط خوشحال باش.
‫ولی من از خود گذشتگی نشون ندادم.
‫صرفا دلم نمی‌اومد ببینم ‫توی اون اتفاقات تک و تنها باشی.
‫حالا چرا داری بهونه میاری؟
‫امان از دستت بچه... ‫خیلی سرکش شدی.
‫«بچه»؟
‫نمی‌خوام روحیاتت رو خدشه‌دار کنم، ولی...
‫مهم نیست واسه بقیه چیکار می‌کنی.
‫احتمالا هیچ‌وقت نمی‌تونی ‫میل قلبی یا تصمیماتشون رو عوض کنی.
‫اکثر تلاش‌هایی که بکنی ‫ممکنه نتیجه‌ای نداشته باشن.
‫چه برسه بخوان بابتش قدردان باشن.
‫دنیا به این راحتی عوض نمی‌شه.
‫این رو یادت باشه.
‫با اینکه رمان‌نویس حرفه‌ای هستی، ‫ولی خیلی بدبینی.
‫همین باعث نمی‌شه ‫رمان‌نویس بهتری باشم؟
‫ولی قبول دارم که...
‫همین فرض بر بیهودگی کمک‌هاست ‫که اون‌ها رو ارزشمند می‌کنه.
‫حداقل نظر من که اینه.
‫بیا کمکم. باید شام درست کنیم.
‫باز رفتارش پیچیده شد.
‫تازه، ممکنه دوباره شغل عوض کنیم.
‫راست می‌گی.
‫پسر، زمان عین برق می‌گذره.
‫باورم نمی‌شه ده سال شده.
‫آره. راستی، آسا...
‫صبح شده.
‫آخ... اگه خراب کنم چی؟
‫باز شروع کردی؟
‫فقط باید به خودت تسلی بدی.
‫به خودت بگو همه‌چی خوب پیش می‌ره.
‫بعد، ذهنت خودش رو ‫اونطوری برنامه‌ریزی می‌کنه.
‫ولی این رویکرد چیزی نیست ‫که خودم پیشنهاد کنم.
‫واسه چی؟
‫هوم؟
‫توی کار ما، رمان‌نویس‌هایی هستن ‫که توی اینترنت دنبال خودشون می‌گردن.
‫وایستا. تو کدوم مدلی ماکیو چان؟
‫اینش رازه.
‫ای بابا!
‫بگذریم، گوش کن.
‫نوشتن رمان و داشتن مخاطب یه چیزه.
‫ولی اینکه کسی از کارت خوشش نیاد ‫یه چیز کاملا جداست.
‫حتی اگه همین برات کافی باشه که اولش ‫بتونی با نویسندگی امرار معاش کنی،
‫در نهایت بلندپرواز می‌شی ‫و می‌خوای از همه بهتر باشی.
‫شاید مسخره باشه. ولی اینکه مدام ‫آسیب ببینی، روحیه‌ات رو می‌گیره.
‫بنابراین به جاش آگاهانه می‌تونی ‫خودت رو احساس‌زدایی و تایید کنی.
‫احساس‌زدایی؟
‫احساساتت رو کمرنگ کن و بی‌حس شو.
‫بعد از یه مدت اونقدر پیش می‌ری ‫که کل دلت رو بی‌حس می‌کنی.
‫بعدش دیگه دلت تحت تاثیر هیچ چیزی ‫قرار نمی‌گیره. نه چیزهای خوب، نه چیزهای بد.
‫متاسفانه من اصلا احساس ناراحتی نمی‌کنم.
‫خلاصه خواستم بگم که... ‫نمی‌خوام اون شکلی بشی.
‫ولی شاید من دارم تو رو شبیه ‫فکر و خیال‌هام می‌بینم.
‫صرفا چون بچه‌ای و سنت کمه، ‫حتما نباید پاک و خالص باشی.
‫اصلا ژاپنی بلدی حرف بزنی؟
‫ماکیو چان، من متوجه یه چیزی شدم.
‫تو موقع حرف زدن با من فقط از ‫کلمات سخت استفاده می‌کنی.
‫با دوست‌هات خیلی خودمونی‌تری.
‫عه... این که عمدی نیست.
‫ولی شاید واسه اینه که نمی‌خوام ‫افکارم بهت سرایت کنه.
‫نمی‌دونم تا کی می‌تونم این لحظات عادی ‫بین خودمون رو به خاطر بسپارم.
‫در واقع این منم که دارم ‫برنامه خودم رو پیش می‌برم.
‫هوم... نه که بهت نگاه ‫بالا به پایین داشته باشم.
‫ها؟ متوجه نمی‌شم.
‫یه توجیه بهتر بیار.
‫دیگه داری زیادی باهوش می‌شی.
‫که توی کتاب من چیز خوبیه.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫قبلا این سوال به ذهنم نرسیده بود.
‫هوم... بهش فکر می‌کنم.
‫لطف می‌کنی.
‫همونطوری که وقتی غذایی ‫جلومون باشه، همون رو می‌خوریم،
‫من از این لحظات بدون اینکه ‫بهش فکر کنم، لذت می‌بردم.
‫یعنی کی قراره از این روزها ‫با عشق و دلتنگی یاد کنم؟
‫من رفتم.
‫توی این...
‫کنسرتی که دارین... موفق باشی.
‫چطوری مضطرب نباشم؟
‫فقط فکر نکن.
‫ها؟
‫مگه اون روز بهم نگفتی بیشتر فکر کنم؟
‫چرا. فکر کن و فکر کن، ‫ولی بعدش بس کن.
‫توصیه‌های تو هیچ‌وقت به کارم نیومد.
‫من رفتم!
‫موفق باشی.
‫استریم اون روز رو دیدی؟
‫آره بابا. باورم نمی‌شد.
‫تست، تست! میکروفون، میکروفون!
‫چه خبره؟
‫سلام، ما انجمن موسیقی هستیم!
‫ظاهرا انجمن موسیقی اجرا داره.
‫ها؟
‫نفر بعد کیه؟
‫هنوز قانع نشدم.
‫حداقل دلیلش رو بهم بگو.
‫تا بتونم قطع امید کنم.
‫واقعا؟
‫باید برات توضیح بدم؟
‫ایمیری، داره شروع می‌شه.
‫می‌بینمت.
‫دیگه خیلی دارم استرس می‌گیرم.
‫مگه تو مامانشی؟
‫تونستی ناهار رو زودتر بخوری؟
‫آره...
‫ای وای. استرس داری؟
‫چیزی نمی‌شه. ‫فقط عین تمرین‌ها اجرا کن.
‫من هم که کنارت هستم.
‫تاکومی، توی تست که خیلی خوب بودی.
‫گفتی آماده‌ای از اون مدل ‫آدم‌هایی باشی که توی چشمن.
‫هدف دیگه‌ای داری؟ منظورم واسه امروزه.
‫هدف دیگه...؟
‫مهم نیست واسه بقیه چقدر تلاش کنی،
‫خیلی بعیده که بتونی میل قلبی ‫یا تصمیماتشون رو عوض کنی.
‫احتمالا اکثر تلاش‌هات بیهوده باشن.
‫من بگم؟
‫می‌خوام ده تا عضو جدید بگیرم!
‫چه باحال.
‫سلام. اینجایین؟
‫حسابی می‌ترکونی تاکومی!
‫موفق باشی آسا چان!
‫روت حساب کردیم رئیس!
‫آره، خوب می‌شه.
‫من فیلم می‌گیرم!
‫خیلی‌خب. با خونسردی شروع کنیم.
‫سنپای، تو خیلی خفنی!
‫فکر کن.
‫بعدش بس کن.
‫آسا.
‫هر کسی دلت می‌خواد باش.
‫خب، هر کاری دلت می‌خواد بکن.
‫پس خودم برات انتخاب می‌کنم.
‫گمونم مهم اینه که صرفا منطقی باشه.
‫باید یاد بگیری تصمیماتت رو خودت بگیری.
‫مطمئن باش مادرت سرزنشت نمی‌کنه.
‫مهم اینه که تمام تلاشت رو کردی.
‫گمونم می‌شه گفت... توی چشم بودی.
‫چه حیف که برنده نشدی.
‫تاکومی، فکر کردی زندگیت به تهش رسیده؟
‫خاله‌ام رمان‌نویسه، مامان و بابام مردن، ‫زندگیم سخت می‌گذره.
‫حداقل می‌تونم مقاومت کنم.
‫همه تجربیات لازم برای نوشتن ‫یه ترانه عمیق رو دارم، پس چرا...
‫همین ارزشمندش می‌کنه ‫که فرض کنی تلاشت بیهوده است...
‫پس چرا انقدر سطحی‌ام؟!
‫از طرفی انگار نمی‌خوام... ‫تو عین من بشی.
‫نه! می‌خوام کسی باشم که دلم می‌خواد!
‫اوکی سنپای...
‫هوم؟
‫هدف من اینه واسه دوستم ‫که ناراحته آهنگی بخونم...
‫تا حالش رو بهتر کنم.
‫خیلی خوبه.
‫خیلی‌خب. حاضری شروع کنیم؟
‫♪ وقتی که از خواب بیدار می‌شم، ♪
‫♪ می‌بینم که تنهام و روی صفحه‌ای ♪ ‫♪ که باز شده وایستادم. ♪
‫♪ هر جا رو نگاه کنم چیزی نمی‌بینم. ♪
‫♪ هیچ مسیر یا راه خروجی نداره. ♪
‫- اون زمان نمی‌دونستم بی‌خیال چی نمی‌شم. ‫♪ - اون لحظه است که صدایی می‌شنوم. ♪ ‫- حتی درکی از ناامید بودن نداشتم. ‫♪ - تو رو می‌شنوم که اسمم رو صدا می‌زنی. ♪ ‫- ولی همچنان، هر چقدر احمقانه باشه... ‫♪ - با کلمات درهم برهمم قدم برمی‌دارم... ♪ ‫- با خودم گفتم شاید، فقط شاید... ‫- چقدر خوبه! ‫- اقدام کوچیکم بتونه دنیا رو تغییر بده. ‫♪ - که شاید بهترین ریتم رو نداشته باشن... ♪ ‫- که شاید تا ده سال دیگه، برام کافی باشه... ‫♪ - ولی امیدوارم زمزمه این آهنگ رو بشنوی. ♪
‫♪ صدای اوج گرفتن دنیاییه ♪ ‫♪ که خودش رو آروم می‌کنه... ♪
‫♪ و با اوج گرفتن در هوا آروم می‌شه. ♪
‫♪ خورشید بالا اومده. ♪
‫♪ برای تو دست تکون می‌دم که در آینده‌ای ♪ ‫♪ و داری به منِ گذشته نگاه می‌کنی. ♪
‫♪ بعد به سمتت پارو می‌زنم. ♪ ‫♪ به سمتت پارو می‌زنم. ♪
‫♪ کجا می‌خوام برم؟ ♪ ‫♪ هر جایی که آرزو دارم... ♪
‫تا دنیا رو...
‫تغییر بدم!
‫وای!
‫چقدر خفن بود.
‫باید این رو واسه ماکیو سان بفرستم.
‫خاله‌اش؟
‫آره، آره!
‫هیچ چیزی توی این دنیا نیست ‫که کاملا نسبت بهت بی‌ربط باشه.
‫- یعنی منظورش این بود؟ ‫- پنج تا آهنگ دیگه واسه اجرا داریم.
‫پس امیدوارم تا آخرش بمونین!
‫بریم آهنگ بعدی؟
‫نمی‌دونم.
‫بریم نگاه کنیم.
‫ولی حتی اگه بخواد ‫ده سال هم بگذره...
‫امیدوارم بهش رسیده باشم. ‫به هر کسی که باشه.
‫حتی اگه لحظه‌ای کوتاه باشه.
‫دلم می‌خواد دنیا رو تغییر بدم...
‫برسم...
‫برسم!
‫بهش برسم!
‫این هم از اجرامون! ‫ما انجمن گروه موسیقی هستیم!
‫فردا قراره بعد از مدرسه ‫دوباره اجرا کنیم.
‫اگه دوست داشتین می‌تونین ‫تمرین‌هامون هم ببینین!
‫تاکومی.
‫اینجا.
‫عه، چیو چان!
‫کارت خوب بود.
‫خودم شاهد بودم.
‫این چه کاری بود؟
‫خیلی باحال بود!
‫خودش به طور طبیعی ‫داره بزرگ می‌شه.
‫هر روز براش عین یه نبرده. ‫ولی در عین حال روزها زود می‌گذرن.
‫اینکه پونزده ساله داره به این نبرد ‫ادامه می‌ده، از کودکی و آسیب‌پذیری...
‫آبجی، واقعا جای تحسین داره.
‫باورتون بشه یا نه، ‫همه‌چیز دست به دست هم داد،
‫و من الان یک ساله با موجودی ‫که شبیه سگ خونگیه زندگی می‌کنم.
‫خیلی وقت بود داشتم فکر می‌کردم ‫که از تنهایی در بیام،
‫ولی چه خوب، چه بد، ‫این هاپو خودش توی زندگیم افتاد.
‫همه‌چی انقدر جدیده که هر دومون، ‫هم من و هم سگه، کاملا گیج شدیم.
‫بعضی وقت‌ها هاپو دوست‌های ‫هاپویی دیگه‌اش رو میاره خونه من.
‫من هم به عنوان کسی که هیچ‌وقت ارتباطات ‫این مدلی نداشته، همیشه شوکه می‌شم.
‫عجیبه که آدم موجود دیگه‌ای رو ‫توی قلمروی زندگیش داشته باشه.
‫مخصوصا موجودی که رشد می‌کنه ‫و اراده و هوش خودش رو داره.
‫دوست‌های آدم همزمان پتانسیل ‫امنیت و خطرآفرینی دارن.
‫شاید شما هم مثل من ‫با هیچ گروهی کنار نمیاین.
‫یا فکر می‌کنین کار بهتر اینه که ‫تمام عمرتون رو صرف...
‫پیدا کردن دوستان مناسب کنین.
‫[خیلی خوب بود! کاش صدای من عین اون بود!] ‫[درخواست ورود به انجمن]
‫پیش هر دسته‌ای که باشین، ‫ممکنه احساس تنهایی کنین.
‫یا ممکنه بدون هیچ دوست و یاری، ‫در آرامش کامل باشین.
‫این هاپویی که می‌گیم هنوز بچه است. ‫از کجا معلوم؟
‫اگه بخوام با همین استعاره بگم، ‫این سگ احتمالا دو سه ساله باشه.
‫تاثیر گذاشتن روی سگی به این جوونی، ‫من رو وحشت‌زده می‌کنه.
‫ولی همچنان حس خوبی ندارم ‫که این عضو جدید رو «سگ» خطاب می‌کنم.
‫پس بیاین اسمش رو «آشیتا» بذاریم.
‫مطلب امروز رو با شعری زیبا تموم می‌کنم: ‫«آواز پیپا» (هارو نو آشیتا)
‫[مجموعه نوشته‌ها. فرن فروند. ماکیو کودای.]
‫محض اطلاعتون بگم، ‫آشیتا از من به دنیا نیومده.
‫[این درباره منه؟]
‫[ترجیح می‌دم نوشته‌هام رو نخونی.]
‫[واسه چی؟]
‫[چون معذب‌کننده است.]
‫[مگه مهمه؟]
‫[توئیتر بند آسا]
‫[این واسه توئه؟]
‫[می‌شه بلاکش کنم؟]
‫[منظورت چیه؟]
‫[در کل اگه نوشته‌هام رو ‫می‌خونی بهم نگو.]
‫[شام چی داریم؟]
‫[از نونوایی یه چیزی می‌گیرم. ‫سوسیس هم می‌گیرم.]
‫[آها، سوپ گوجه هم درست می‌کنم.]
‫[من چیزی نگیرم؟]
‫تولدتون مبارک.
‫- تولدتتون مبارک مامان و بابا. ‫- [هاجیمه و مینوری]
‫تولدتون مبارک.
‫این چه کاری بود؟
‫داشتم ازت عکس خوشگل می‌گرفتم.
‫خنگول.
‫شب به خیر.
‫شب به خیر. فردا می‌بینمت.
‫می‌بینمت.
‫آره، راستی...
‫یادته توی سالن مدرسه اجرا کردی؟
‫از اون روز تا الان ده سال شده؟
‫نه، یادم ننداز. خجالت می‌کشم.
‫باورم نمی‌شه یادت مونده.
‫آره، آخه خیلی باحال بود.
‫آیاکا و همه رو مات و مبهوت کرده بودی.
‫هنوز ویدیوش رو دارم.
‫چی؟!
‫ای وای!
‫همین اجرا باعث نشد ‫کلی عضو جدید بگیرین؟
‫آره. ماکیو چان هم از خوانندگیم تعریف کرد.
‫راستی، حال ماکیو سان چطوره؟
‫خوبه لابد.
‫ای بابا. دلتنگ گذشته‌ها شدم.
‫بریم بهش سر بزنیم؟
‫ببینیم حالش چطوره.
‫واقعا؟
‫منظورت همین الان بود؟
‫اذیت نکن. می‌خوام ببینمش. ‫بهش زنگ بزن.
‫فکر نکنم جواب بده.
‫شاید دوباره کلی کار عقب‌افتاده داره.
‫همیشه همین بوده.
‫اصلا بیا سر راه براش نوشیدنی بگیریم.
‫باشه.
‫الو، ماکیو چان؟
‫خواستم بپرسم اگه می‌شه...
‫چی؟ من که هنوز نگفتم.
‫من گفتم؟
‫سلام ماکیو سان!
‫- داریم میایم! ‫- باشه! داد نزن!
‫یه‌کم دیگه می‌بینمت!