‫خب، بفرما.
‫همه‌چیزت آماده‌ست، کایا.
‫اوه، ساعتو ببین.
‫کایا، همه‌چیزتو برداشتی؟
‫بابا، قمقمه‌م.
‫اوه، نزدیک بود یادم بره.
‫یه لحظه صبر کن.
‫اینم از این.
‫قمقمه‌ت رو با اون چای جو شیرینی ‫که دوست داری پر کردم.
‫کایا، بریم.
‫باشه.
‫ما رفتیم.
‫بدجنس؟ خودخواه؟ یا فقط متفاوت؟
‫بچه‌هایی هستن که بقیه این‌طوری می‌بیننشون.
‫ولی نکنه اون بچه ‫چیزی رو می‌بینه که شما نمی‌تونین ببینین؟
‫این داستان کایا کوچولوئه، ‫دختری که می‌تونست ارواح رو ببینه.
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫«قسمت پنجم: قطارها ترسناک نیستن»
‫مربی سنسه! کل شب رو بیدار موندم ‫و در موردش تحقیق کردم،
‫و فکر کنم یه چیز جالب پیدا کردم.
‫برای همین گفتم باید سریع بهت بگم...
‫صبر کن، وایسا! الان اصلاً وقتشو ندارم.
‫با شناختی که ازت دارم، ‫احتمالاً خودت اینو می‌دونی،
‫ولی امروز اردوی قطاریمون برگزار میشه.
‫پس وقت ندارم گوش بدم...
‫به هر حال، وقتی داشتم در مورد ‫مادر خانوم کایا تحقیق می‌کردم...
‫اصلاً گوش میدی؟!
‫- مربی چیه! تو با گروه آخر برو. ‫- بله البته.
‫اوه، چشم.
‫- الو، مربی چیه؟ مربی چیه! ‫- پس لطفاً بذارش برای بعد. خداحافظ.
‫ای بابا.
‫خب، گروه سوسک‌ها با مربی چیهیرو میرن...
‫مربی، من آبمیوه می‌خوام.
‫اجازه نداری.
‫- مربی، می‌تونم برم دستشویی؟ ‫- منم دستشویی دارم.
‫قراره سوار خط سوزو بشیم، نه؟ ‫پس قطار زرده رو سوار می‌شیم!
‫هان؟ ولی بابای من گفت قطار آبیه‌ست.
‫مربی آکیرا، ‫مربی چیه داره هول می‌کنه.
‫همینجوری نگاه نکن. برو کمکش کن.
‫[چیهیرو: گروه سوسک‌ها آماده‌ست، ‫هاسومی چیه: گروه کفشدوزک‌ها هم همینطور.]
‫به نظر میاد همه به سلامت سوار شدن.
‫وای، واقعاً؟
‫نمی‌تونم صبر کنم.
‫منم همینطور!
‫چه خوراکیایی آوردی؟
‫بزرگترا برای این قطار پول میدن. ‫شما بچه‌ها مجانی سوار میشین، نه؟
‫پس از روی اون صندلیا بلند شین!
‫هان؟ ما پول بلیط گروهی رو دادیم.
‫هی، چیزی نگو که اوضاع رو بدتر کنه.
‫ببخشید. خطرناکه که بچه‌ها بایستن، ‫پس لطفاً روی صندلی‌های ما بشینید.
‫خیلی خب، بیاید همه پیاده شیم.
‫همه هستن؟
‫بله، هستیم...
‫کایا کوچولو!
‫کایا کوچولو هنوز تو قطاره!
‫چی؟
‫چی شده کایا کوچولو؟
‫در داره بسته می‌شه.
‫داریم پیاده می‌شیم.
‫اوه.
‫خب، همین که پیششی خوبه.
‫مدیر گفت: «این اتفاق هر ده سال یه بار ‫می‌افته، پس خودتو سرزنش نکن.»
‫هر ده سال یه بار؟ و من انجامش دادم؟
‫ما اینجا حواسمون به همه‌چی هست، ‫پس نیازی به عجله نیست. اول ایمنی...
‫مربی آکیرا؟
‫قطع شد.
‫شاید آنتن ضعیفه.
‫خیلی خب. ایستگاه بعدی ‫دور می‌زنیم برمی‌گردیم.
‫بیا. اینجا بشین، کایا کوچولو.
‫کایا کوچولو؟
‫نمی‌تونم اونجا بشینم.
‫شما بچه‌ها مجانی سوار میشین، نه؟
‫اشکالی نداره، کایا کوچولو.
‫نگران حرفای اون مرده نباش.
‫هان؟
‫ما پول بلیطمونو دادیم، ‫و هیچ قانونی نمیگه بچه‌ها باید بایستن.
‫هی، تو!
‫تازه، قطارم که خالیه.
‫چی؟ تا یک ثانیه پیش که کسی اینجا نبود.
‫تو هم می‌تونی ببینیشون، مربی چیه؟
‫تو ایستگاه قبلی آدمای زیادی سوار شدن.
‫هان؟
‫برای همین نتونستم از قطار پیاده شم.
‫باید فرار کنیم، کایا کوچولو.
‫چیزی نیست. اونا کار بدی نمی‌کنن.
‫اون مرده بدجنس‌تره.
‫این‌طور فکر می‌کنی؟
‫قطار داره وایمیسه.
‫بیا پیاده شیم! باید برگردیم!
‫پیاده نشو.
‫هان؟
‫برو کنار!
‫لعنتی. اون قطاره چش بود؟
‫وای خدا، خیلی نزدیک بود.
‫خدا می‌دونه اگه توش می‌موندم ‫چه بلایی سرم میومد؟
‫خوب شد که من...
‫[کیسارگی]
‫اون یه خواب بود؟
‫یه تماس؟
‫آقای موبه.
‫وقتی جی‌پی‌اس یهو قطع شد، ‫فهمیدم یه اتفاقی افتاده...
‫...ولی سر در آوردن از ایستگاه دنیای مردگان ‫بدشانسی بود.
‫شانس آوردی خانوم کایا همراهت بود.
‫فکر کردی اگه گذرا به قضیه جی‌پی‌اس ‫اشاره کنی من نادیده‌ش می‌گیرم، هان؟
‫پس از قرار معلوم، ‫از بقیه گروه جدا شدی؟
‫خب، آره.
‫حتی اگه بخوایم بهشون برسیم، ‫هیچ قطاری نیست که سوار شیم.
‫پس...
‫بهتره یه تاکسی بگیریم تا بریم پیششون.
‫سلام! تاکسی‌تون رسید!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بی‌خیال. حداقل الان وسیله نقلیه داری، ‫این خودش یه برده.
‫غصه چیزای کوچیکو نخور.
‫خانوم راننده شما با این قضیه مشکلی ندارین؟ ‫این یارو داره مسخره‌بازی درمیاره!
‫بله، شوهرم همیشه همین‌طوریه.
‫اون شوهرته؟!
‫تو همون مردی هستی که ‫می‌تونه ارواح رو ببینه.
‫اوه، این دفعه منو یادت موند! ‫لطفاً منو «موبوئو» صدا کن، خانوم کایا.
‫موبوئو.
‫من یعنی موبوئو، مطمئن می‌شم که ‫به سلامت به مقصدتون برسین!
‫ولی قبلش، می‌خوام یه پیشنهادی بدم.
‫پیشنهاد؟
‫خانوم کایا، دوست داری بری مادرِ مادرت ‫یعنی مادربزرگت رو ببینی؟
‫[کایا کوچولو ترسناک نیست]
‫[مادربزرگ ترسناک نیست؟] ‫مادربزرگ کایا کوچولو؟
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫واسه همین فوری باهات تماس گرفتم، مربی چیه.
‫اجازه بده از اول توضیح بدم.
‫وقتی داشتم در مورد والدین خانوم کایا ‫تحقیق می‌کردم، یه چیزی کشف کردم.
‫یه عکس؟
‫این خانوم ابیسوموری موتسوئه.
‫چشماش قدرت‌های روشن‌بینی عظیمی دارن.
‫میگن از قدرت‌های ذهن‌خوانیش برای ‫شناسایی مجرم یه جنایت وحشیانه استفاده کرده.
‫یه مدت، پیش‌گویی‌هاش تو کل دنیا ‫خواهان داشت، که زندگیشو مختل کرد،
‫و مجبورش کرد درخواست‌های ‫فالگیری مردم عادی رو رد کنه.
‫- ولی تواناییش فقط به روشن‌بینی محدود نمیشد ‫- باز شروع کرد.
‫حتی میگن نوه‌اش قدرت‌های الهی داره.
‫این یعنی...
‫هان؟ داری در مورد کایا کوچولو حرف می‌زنی؟
‫دقیقاً. با توجه به توانایی‌های خانوم کایا، ‫اصلاً جای تعجب نداره.
‫به عنوان یه فامیل نزدیک،
‫احتمال زیادی هست که یه چیزایی ‫در مورد مادر خانوم کایا بدونه.
‫از قضا، ابیسوموری موتسو همون جایی ‫زندگی می‌کنه که شما برای اردو می‌رید.
‫وقتی نوه‌ش اونجا باشه، ‫پرحرف می‌شه،
‫پس منتظر فرصتی بودم ‫تا اونو با خودم بیارم.
‫هان؟ وایسا. این یعنی...
‫قصد داشتی کایا کوچولو رو بدزدی، نه؟!
‫اوه، نه، نه. این‌طوری گفتنش ‫خیلی بد به نظر می‌رسه.
‫طبیعتاً قصد داشتم شما هم ‫ما رو همراهی کنید، مربی چیه.
‫می‌شه منو شریک جرم خودت نکنی؟!
‫ولی وقتی با پدیده‌های ماورایی روبرو می‌شی،
‫عقل سلیم به تنهایی جوابگو نیست.
‫به اولین باری که کایا رو دیدی فکر کن. ‫باید بفهمی.
‫با این اوصاف، چه کاری می‌تونی براش بکنی؟ ‫و دوست داری چه کاری براش بکنی؟
‫پس من کسی می‌شم که ‫ازت محافظت می‌کنه، کایا کوچولو.
‫من...
‫به عنوان یه مربی، وظیفه‌م اینه که مطمئن بشم ‫بچه‌ها می‌تونن هر روز شاد زندگی کنن.
‫پس حتی اگه خودم نتونم ببینمش،
‫اگه تو خونه مشکلی باشه،
‫برای کمک کردن هر خط قرمزی رو رد می‌کنم!
‫آره، همین رو می‌خواستم!
‫و به هر حال...
‫تنها گذاشتنت با کایا کوچولو خیلی مشکوکه!
‫ما کجاییم؟
‫اینجا جاییه که مادربزرگت زندگی می‌کنه. ‫بیا بریم بهش سلام کنیم، باشه؟
‫باشه.
‫[پذیرش]
‫من اومدم ابیسوموری موتسو رو ببینم.
‫بله. ما فامیلشون هستیم.
‫پیشته، پیشته.
‫هان؟
‫پیشته، پیشته.
‫اونجا.
‫هوم؟
‫فکر کنم اونا قاصدهای مرگشونن.
‫«قاصدهای مرگ»؟
‫من اینجام!
‫خب، اینجا افراد مسن زیادی هستن.
‫هی، این حرف درستی نیست!
‫چطور؟
‫وقتی تا پر شدن پیمونه‌شون ‫زندگی کردن، پس کافیه.
‫مرگ همیشه بالاخره سراغ آدم میاد.
‫پدیده‌ی قاصد مرگ خیلی زیاد دیده میشه. ‫به کسی آسیب نمی‌رسونه.
‫به طرز عجیبی در موردش خونسردی.
‫تحت تأثیر قرار گرفتی؟
‫خفه شو!
‫خب، بیا بریم...
‫پیشته.
‫اوه! خانوم کایا!
‫اوه، عزیزم.
‫چه دختر خوبی هستی. ممنونم.
‫الان اونو دیدی؟
‫اون فرستادش بره.
‫دکش کرد.
‫فرستادش بره.
‫اونا دیدن!
‫هان؟ منظورت چیه؟
‫نمی‌فهمم.
‫بیا عجله کنیم.
‫هی!
‫چه‌خبر شده؟
‫اون قاصد مرگ رو دک کرد.
‫مال منم دک کن.
‫مال منم همینطور.
‫مال منم بفرست بره.
‫من هنوز می‌خوام زندگی کنم.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫ازم بعید بود.
‫میگن آدما وقتی مرگشون نزدیکه، ‫چیزا رو واضح‌تر می‌بینن.
‫خب قضیه چیه؟ من که نمی‌فهمم.
‫این «قاصد» در واقع تجسم مرگ ‫قریب‌الوقوع آدم‌هاست.
‫اگه مردم بفهمن مرگی که ‫سایه‌اش رو سرشونه رو میشه دک کرد...
‫صبر کنین من هم بیام!
‫چی شده آقای یاماگوچی؟
‫آقای سوزوکی، لطفاً به خودت فشار نیار.
‫یعنی میگی اشکال نداره بمیرم؟!
‫یه بچه همین الان قاصد مرگ رو فرستاد رفت!
‫من... من نمی‌خوام بمیرم!
‫با وجود سنشون، هنوزم از نظر بدنی ‫آدمای توانایی هستن.
‫خطرناکه تو این وضعیتِ آشفته ‫بذاریم نزدیک کایا بشن.
‫اتاق مادربزرگ کایا ته راهروئه.
‫قبل از اینکه اوضاع از کنترل خارج بشه ‫برو پیشش.
‫تو چی؟
‫من اینجا رو جمع و جور می‌کنم.
‫آقای موب.
‫آخ جون! همیشه دلم می‌خواست اینو بگم.
‫الان وقت شوخی نیست!
‫موبوئو.
‫ای بابا! باشه، ما رفتیم.
‫حله.
‫از دست خودم حرصم می‌گیره ‫که اصلا بهش بها دادم.
‫خب، با این وجود...
‫من هیچ‌وقت تو کارای خشن خوب نبودم، ‫پس کار زیادی از دستم برنمیاد.
‫کافیه.
‫اومدم ببینم این سر و صداها برا چیه.
‫شماها دیگه جوون نیستین، می‌فهمین؟
‫دک کردن قاصد مرگ ‫به این معنی نیست که بیشتر عمر می‌کنین.
‫عوضش، دیگه نمی‌دونین کِی قراره بمیرین.
‫در نتیجه تو یه اضطراب همیشگی زندگی می‌کنین.
‫خانوم ابیسوموری.
‫پس این ابیسوموری موتسوئه، ‫یکی از بهترین ماورایی‌های ژاپن.
‫هوم؟
‫اینم از مادربزرگ خانوم کایا.
‫اون همه قاصدای مرگ رو فرستاد رفت!
‫محض رضای خدا. چقدر رقت‌انگیز!
‫چرا یهو اینقدر هول کردین؟
‫شماها پیر شدین. باهاش کنار بیاین.
‫ببخشید. شما خانوم ابیسوموری موتسو هستین؟
‫هان؟ این صدا برام آشنا نیست. ‫ تو کی هستی؟
‫اسم من موب اوساموئه و یه نویسنده‌ام.
‫یه نفری هست که می‌خوام امروز ببینینش.
‫خدا کنه آقای موب حالش خوب باشه.
‫[ابیسوموری موتسو]
‫پیداش کردم. اتاقش اینجاست.
‫ببخشید.
‫هان؟
‫انگار اینجا نیست.
‫این چیه؟
‫شاید یه محرابه؟
‫[تنشو ‫کوتای جینگو]
‫اوه، این عکس خانوادگیه؟
‫اون دختری که اون تهه مادر کایا کوچولوئه؟
‫چقدر بانمکه.
‫اوه.
‫چی شده کایا کوچولو؟
‫کایا کوچولو؟
‫دخترش؟
‫درسته. ‫نوه‌ی شما هم میشه.
‫تا حالا دیدینش؟
‫نه. حتی بهم نگفته بودن ‫که بچه به دنیا آورده.
‫قسم می‌خورم که دختر خیلی بی‌رحمیه.
‫حالا این بچه از جون من چی می‌خواد؟
‫بیاین تو اتاقتون دربارش حرف بزنیم.
‫ولی اول، فکر کنم بهتره ‫باهاش تنهایی حرف بزنین.
‫پس دختردار شده، هان؟
‫خانوم کایا، مادربزرگ موتسو اومده.
‫کایا؟
‫نه!
‫هان؟
‫الان می‌فهمم!
‫چقدر وحشتناک!
‫خانوم ابیسوموری؟
‫چرا؟
‫مادربزرگ؟ اون...
‫[ساتو کایا]
‫نانا... چه بلایی سر نانا اومده؟
‫اون... اون هیچ کار اشتباهی نکرده! ‫ همش تقصیر منه!
‫پس اگه می‌خواین ‫کسی رو بکشین، منو بکشین!
‫فقط منو ببرین!
‫نانا...
‫- چطور می‌تونین همچین حرفی به یه بچه بزنین؟! ‫- التماستون می‌کنم!
‫خوبی کایا کوچولو؟
‫من الان می‌فهمم.
‫کایا کوچولو!
‫همش به خاطر پیشنهاد نسنجیده‌ی منه. ‫جداً بهش فکر می‌کنم.
‫نه، تقصیر منم بود که باهاش موافقت کردم.
‫مربی چیه.
‫کایا کوچولو! خوبی؟ ‫حالت بهتره؟
‫آره.
‫مادربزرگم.
‫آره؟
‫نتونستیم ببینیمش؟
‫هان؟
‫کایا کوچولو خاطرات قبل و بعد از ‫ دیدن مادربزرگش رو فراموش کرده بود.
‫خیلی خاطره‌ی شادی هم نیست. ‫فکر کنم بهتره بی‌خیالش بشیم.
‫وقتی اوضاع آروم شد، ‫دوباره میرم دیدنش.
‫خب، باشه.
‫موبوئو، خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫یه چیزی به ذهنم رسید.
‫کایا!
‫- چرا اینقدر طولش دادین؟ ‫- هی. خوشحالم شما دوتا به موقع رسیدین.
‫مجبور شدم تاکسی بگیرم، دیگه می‌دونی که.
‫تاکسی؟
‫حالا که هممون اینجاییم، ‫بیاید با هم جنگل رو بگردیم.
‫باشه!
‫نکنه کایا کوچولو خاطراتش رو فراموش نکرده؟
‫نکنه کسی که توی اون اتاق بود، خودش نبوده؟
‫مربی!
‫زود باش!
‫اگه گم بشی نمی‌گردیم دنبالت‌ها!
‫وایسید!
پس
‫- چی پیدا کردی؟ ‫- نگاه کن، یه بلوط.
‫یه کم بعد به جواب این سوال می‌رسیم.
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫شبح‌هایی که به افراد مسن می‌چسبن ‫ برای آدما بی‌ضررن.
‫اونا هیچ نیت بدی ندارن،
‫و فقط کنار کسایی می‌مونن که ‫ وقتشون تقریباً تمومه.
‫برای اینکه کمتر ترسناک به نظر برسن،
‫نقاب‌هاشون شبیه کساییه که اون فرد ‫قبلاً بهشون نزدیک بوده.
‫پس اگه خودتون یکی‌شونو دیدین،
‫لطفاً نترسید.