‫چی؟ آقای موبو غیبش زده؟
‫آره، می‌شه این‌طور گفت.
‫خب، نگرانش نیستین، خانم؟
‫چیز جدیدی نیست.
‫به محض اینکه به چیزی علاقه‌مند می‌شه، ‫ارتباطش رو کاملاً قطع می‌کنه.
‫و اگه اوضاع پیچیده بشه، ‫می‌تونه چند روز غیبش بزنه.
‫بعدش هم صحیح و سالم برمی‌گرده خونه، ‫برای همین نگران شدن براش احمقانه‌ست.
‫جدی؟
‫به محض اینکه برگشت ‫بهش می‌گم باهاتون تماس بگیره.
‫ممنون. منتظرم.
‫نتونستم بهش بگم.
‫به آقای موبو زنگ زدم و یه صدایی گفت...
‫برای همین بهش هشدار دادم.
‫و کاملاً معلوم بود صدای اون نیست.
‫از اون موقع چند بار بهش زنگ زدم، ‫ولی جواب نمی‌ده.
‫امیدوارم آقای موبو حالش خوب باشه.
‫هاناموگی... هاناموگی...
‫اوه، پیداش کردم.
‫چیزی شده، مربی چیه؟
‫اوه، نه، چیزی نیست.
‫نیست؟ خب، دیگه کم‌کم وقتشه، ‫می‌تونی بچه‌ها رو بیاری داخل؟
‫آره، حتماً.
‫پس مربی چیه اینه، هان؟ ‫همون‌طور که فکر می‌کردم.
‫کایا کوچولو.
‫وقت جمع کردن وسایله.
‫هروقت افتادم تمومش می‌کنم.
‫نامردیه، کایا. تو که هیچ‌وقت نمی‌افتی.
‫کایا. تو اسمش از کانجی «خدا» ‫و عدد «هشت» استفاده شده.
‫اون هشتمین دوشیزه‌ی معبده.
‫که این‌طور.
‫اون یه هیولاست.
‫بدجنس؟ خودخواه؟ یا فقط متفاوت؟
‫بچه‌هایی هستن که ‫بقیه این‌طوری بهشون نگاه می‌کنن.
‫ولی نکنه اون بچه ‫چیزی رو می‌بینه که شما نمی‌تونین ببینین؟
‫این داستان کایا کوچولوئه، ‫دختری که می‌تونست ارواح رو ببینه.
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫«قسمت هشتم: برعکس بودن ترسناک نیست»
‫خداحافظ، مربی.
‫خداحافظ.
‫نه!
‫من این‌طوری دوست دارم!
‫لجبازی نکن دیگه.
‫چی شده؟
‫اوه، مربی.
‫کفش‌هاش رو لنگه به لنگه پوشیده، ‫جوراب‌هاش هم پشت و روئه.
‫وقتی بهش می‌گم درستشون کن، می‌گه...
‫همین‌طوری خوبه!
‫نه، خوب نیست. این یعنی تو مُردی.
‫هان؟
‫قدیما، برای اینکه نشون بدن یکی مرده، ‫همه‌چیزش رو برعکس می‌پوشوندن.
‫پس این‌طوری که الان لباس پوشیدی یعنی ‫تو مُردی، تاکون. با این قضیه مشکلی نداری؟
‫اوه، ای بابا.
‫چی؟ عمراً!
‫تاکون، تو دیگه می‌تونی ‫خودت کفش و جورابت رو بپوشی؟
‫یادت میاد چطور همیشه ‫از بقیه کمک می‌خواستی؟
‫آره.
‫چقدر بزرگ شدی! این فوق‌العاده‌ست!
‫آخ، کاش وقتی می‌پوشیدیشون ‫خودم می‌دیدیمت.
‫هی، فهمیدم! می‌شه به من و ‫مادربزرگت نشون بدی چطوری می‌پوشی؟
‫باشه!
‫شما فوق‌العاده‌ای، مربی.
‫اوه، این که چیزی نیست.
‫آفرین، تاکون.
‫اوهوم.
‫خداحافظ، مربی!
‫خداحافظ.
‫خبری از آقای موبو نشد؟
‫[موبو اوسامو]
‫انگار نه.
‫[پارک سیویک]
‫[یه چیز مهمی هست که باید بهت بگم. تنها بیا.] جانم؟!
‫بالاخره یهویی پیداش می‌شه ‫و می‌خواد این موقع اینجا همو ببینیم.
‫وای خدا، تا کی قراره منو منتظر بذاره؟
‫فردا کار دارم، می‌دونی که!
‫دیگه تمومه! من می‌رم...
‫یه پسر؟
‫ولی هوا تاریک شده. ‫کی اومد اینجا؟
‫تنهایی اومدی؟
‫پدر و مادرت کجان؟
‫نباید این‌موقع شب تنها بیرون باشی.
‫اوه، من تو مهدکودک همین نزدیکی درس می‌دم.
‫اگه مشکلی هست، ‫می‌تونیم اونجا حرف بزنیم...
‫خب...
‫توشی!
‫مامان!
‫پسرم مزاحمتون شده؟
‫- اوه، نه، این‌طور نیست. ببخشید ترسوندمتون. ‫- مامان!
‫- چقدر خجالت‌آور. ‫- مامان!
‫چون سرم تو گوشی بود متوجهشون نشدم.
‫- مامان! ‫- ببخشید ترسوندمت....
‫مامان!
‫این حس عجیبی که دارم چیه؟ ‫یه چیزی درست نیست.
‫- وقتی یکی می‌مرد... ‫- توشی!
‫...همه‌چیز برعکس می‌شد.
‫توشی!
‫این اصلاً خوب نیست!
‫اگه اینجا بمونم یه اتفاق بدی می‌افته!
‫ببخشید.
‫مربی چیه؟
‫هان؟
‫آقای موبو!
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫نه، من باید این رو بگم. ‫تو گفتی بیام اینجا!
‫ولی بی‌خیالش. ‫اینجا امن نیست. باید بریم.
‫یه روح مادر و بچه اونجا...
‫روح مادر و بچه؟ اوه، جالبه!
‫جزئیات رو بهم بگو.
‫اینجا نمی‌تونیم حرف بزنیم! ‫همه‌چیز برعکسه!
‫تو که در موردش می‌دونی، نه، آقای موبو؟
‫اینکه چطور برای آدمای مرده ‫همه‌چیز برعکس میشه...
‫[حبش(برعکس شبح)]
‫[حبش]
‫اوه، پس با رسم «برعکس بودن» آشنایی داری؟
‫اطلاعاتت واقعاً خوبه، مربی چیه.
‫اوه، نه. پاهام جون ندارن.
‫اینجایی.
‫اوه، اون مُرده؟ عه...
‫یالا، اوسامو. بیدار شو.
‫اگه اینجا بخوابی ‫بازم یکی به پلیس زنگ می‌زنه.
‫این دقیقاً همون چیزیه که ‫بهش می‌گن سرزنده شدن!
‫خیلی احساس سبکی می‌کنم! ‫انگار یه طلسمی شکسته شده.
‫خب، آره. همین اتفاق هم افتاد.
‫هان؟
‫چی؟!
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی...
‫استاد؟!
‫یه تله؟!
‫که این‌طور. مربی چیه رو توی ‫تاریخچه‌ی تماس‌هام پیدا کردین،
‫و آوردینش جایی که ‫احتمال حضور اشباح زیاد بود.
‫آره.
‫تحت‌تأثیر قرار گرفتم، استاد.
‫چی گفتی؟!
‫خوشحالم که حالت خوبه، اوسامو.
‫ممنون که هوامو داشتی.
‫بدون من بحثو عوض نکنین.
‫یه میلیون تا سوال دارم، ‫ولی اول بگو، تو کی هستی؟
‫استادم با آدما زیاد جور نیست.
‫چی؟ این قضیه‌ی «استاد» و اینا چیه؟
‫اسم ایشون آقای نامو هست.
‫من دانش مربوط به ‫ارواح رو از ایشون یاد گرفتم.
‫آقای نامو؟
‫ایشون یه ماورایی عالی هستن که قدرت‌هاشون ‫این‌قدر زیاده که نمی‌تونن یه جا ساکن بشن.
‫پس ایشون آدم مشکوک شماره دوئه، ‫و بی‌خانمان و بی‌کاره.
‫یه کم رحم داشته باش.
‫مهم نیست.
‫هان؟
‫این آخرین باریه که ‫با همدیگه حرف می‌زنیم.
‫من بهت هشدار دادم، مگه نه، اوسامو؟
‫درباره‌ی اینکه با ‫دوشیزه‌ی معبد ابیسوموری درگیر نشی.
‫ابیسوموری؟
‫این دفعه شانس آوردی ‫که فقط یه تسخیر جزئی بود.
‫ای وای.
‫شاید دفعه‌ی بعد به این سادگی نباشه...
‫همونجا وایسا.
‫اون الان گفت «ابیسوموری».
‫این نام خانوادگی قبل از ازدواجِ ‫مادر کایا کوچولوئه،
‫و فامیل اون مادربزرگ ماورایی و ‫خاله‌ایه که یهویی پیداشون شد.
‫قضیه‌ی این خانواده‌ی ابیسوموری چیه؟
‫منظورت چیه؟ بدون اینکه بدونی ‫کی هستن باهاشون درگیر شدی؟
‫پس جای تعجب نیست که اون موقع هول کردی.
‫تو اون خانواده،
‫بزرگترین دختر ابیسوموری، نسل به نسل ‫قدرتی فراتر از حد معمول رو به ارث می‌بره.
‫بزرگترین دختر؟
‫اون کوچولوعه هم دختر بزرگه ست، مگه نه؟
‫با این حال، اون یکی تو ‫یه سطح دیگه‌ست. یه هیولاست.
‫چون اوسامو بیش از حد واسه خودش تیزبینه،
‫انگار الان انواع و اقسام ‫ارواح رو به خودش جذب می‌کنه.
‫مگه قرار نبود اون چیز زندانی باشه؟
‫نمی‌تونن همچین چیزی رو ‫همین‌طوری ولش کنن.
‫اون پیرزن ابیسوموری داره ‫چه غلطی می‌کنه؟
‫راستش، آقای موتسو...
‫ص-صبر کن ببینم!
‫آره، کایا کوچولو واقعا ‫قدرت‌های مرموزی داره.
‫ولی یه هیولا نیست.
‫اون یه دختر معمولیه ‫که همه‌جا پیدا می‌شه.
‫این‌قدر حرفای وحشتناک نزن!
‫خیر یا شر فردی در برابر ‫همچین قدرت عظیمی هیچ معنایی نداره.
‫شرط می‌بندم می‌دونی دارم ‫در مورد چی حرف می‌زنم.
‫این...
‫[کایا کوچولو ترسناک نیست]
‫[گودال شن‌بازی ترسناک نیست]
‫هان؟
‫اوه، سلام، کایا.
‫می‌خوای چی درست کنی؟
‫یه کوه.
‫نه! این‌طوری نیست که!
‫هان؟
‫اینجا یه کارگاه ساختمانیه که توسط شرکت من، ‫شرکت ساختمانی ناکاهاشی اداره می‌شه.
‫اگه نمی‌خوای جدی بگیریش، ‫نمی‌تونی با ما باشی.
‫شنیدی چی گفت! ‫به حرف رئیسمون گوش کن!
‫نه، این فایده نداره. فقط ماسه‌ها رو ‫روی هم ریختی، همین.
‫باید با بیلچه این‌طوری بکوبی روش.
‫می‌شنوی؟ این همون صداییه که باید بده.
‫دیدی؟
‫کارت عالیه، رئیس.
‫رئیس!
‫فهمیدی؟ حالا تو امتحان کن.
‫چی؟!
‫اخراجی! اخراج، اخراج، اخراج!
‫زیاد بهش سخت نگیر، رئیس. ‫کایا می‌خواد باهاتون باشه.
‫خب، نمی‌تونه!
‫دوباره چیزی که ساختم رو خراب می‌کنه!
‫من تونستم!
‫وای!
‫هان؟
‫کوهی که ساختی خیلی خفنه، «ما».
‫اینم از تونل، ‫اینم مسیر پیاده‌رویش.
‫مثل یه کوه واقعیه!
‫خیلی سخت‌گیری، ماسارو.
‫به این می‌گن مهارت داشتن.
‫تو توی ساختن کوه درجه یکی، ماسارو. ‫خیلی باحالی!
‫هوم، این که چیزی نیست.
‫هان؟
‫مال من بزرگتره.
‫الان یه تونل هم بهش اضافه می‌کنم.
‫رئیس حسودیش شد.
‫اون از باختن متنفره.
‫هی، نگاه نکنین. بیاین کمکم!
‫نه. نگاه کردن به این بیشتر حال می‌ده.
‫هان؟
‫یه نفر داره از اون طرف هم می‌کَنه؟
‫ولی کی؟ کوه خیلی بلنده، نمی‌تونم ببینم کیه.
‫خب، مهم نیست. کی اهمیت می‌ده؟
‫فقط یه کم دیگه. به کندن ادامه بده.
‫رسیدم!
‫چقدر سردی! این‌طوری منو نگیر. ‫زَهره‌ترکم کردی.
‫خب، بی‌خیال. تونل کامل شد!
‫چه مرگته؟ اگه دستمو بگیری ‫نمی‌تونم بلند شم!
‫ول کن!
‫داری چی‌کار می‌کنی؟ خیلی زورت زیاده.
‫هی، رئیس.
‫این‌قدر لجبازی نکن و بیا پیش ما.
‫ساکت شین! اونی که اون طرفه ولم نمی‌کنه.
‫هان؟
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟ ‫فقط تویی که داری تونل می‌کَنی.
‫هان؟
‫چه مرگته؟ بس کن!
‫ولم کن! هی، داری چی‌کار می‌کنی؟
‫دستمو نکش!
‫چه مرگته؟! تو کی هستی؟!
‫حالت خوبه؟
‫اوه، کایا. نباید کوه یکی دیگه رو خراب کنی.
‫به کوه من کاری نداشته باش، باشه؟
‫اگه یه بیل اطرافش بچرخونی هم ‫تو دردسر می‌افتی.
‫- حس کردم یه چیزی تو تونل بود. ‫- راست می‌گه.
‫عمراً. همه‌ش تخیلات خودم بود.
‫کایا!
‫هان؟
‫بیا با هم توپ شنی درست کنیم.
‫اومدم.
‫هان؟
‫عجله کن، کایا.
‫باشه!
‫اینو چطوری توضیح می‌دین؟!
‫این کبودی چطوری روی دستش افتاده؟
‫باید بیشتر مراقبش می‌بودیم. ‫واقعاً متأسفیم.
‫واقعاً نمی‌دونی کی این کارو باهات کرد؟
‫هیچ‌کس دورت نبود؟
‫کایا بود.
‫ولی...
‫اون به خاطر من زدش، برای همین...
‫کیو زد؟
‫روح رو.
‫[اتاق معلمان] ما هیچ‌وقت نفهمیدیم ‫این کبودی چطوری روی دستش افتاده.
‫مطمئنم ناکاهاشی راضی نیست.
‫کاریش نمی‌شه کرد.
‫باید از این به بعد کارمون رو ‫خوب انجام بدیم تا اعتمادشون رو جلب کنیم.
‫[گزارش مصدومیت]
‫آخه یه روح؟ ‫این شبیه حرفاییه که کایا می‌زنه.
‫الان مد شده یا چی؟
‫مربی چیه، تو چیزی می‌دونی؟
‫هان؟
‫اون یکی تو یه سطح دیگه‌ست. یه هیولاست.
‫کایا کوچولو که روح نیست!
‫بی‌خیال بابا. چی داری می‌گی واسه خودت؟
‫معلومه که نیست. ‫ما هم همچین حرفی نزدیم.
‫هان؟ اوه، البته.
‫ببخشید.
‫[آدمای خوب ترسناک نیستن؟]
‫[جشنواره پاییزی خانوادگی]
‫وقت جشنواره پاییزی خانوادگی ‫سالانه‌مون رسیده.
‫بیاین خوش بگذرونیم!
‫شکلات بده وگرنه می‌ترسونمت!
‫بفرما.
‫آخ جون!
‫یکی هم برای تو.
‫ممنون!
‫اوه، مربی‌های مهدکودک هاناموگی هستن. ‫مربی!
‫خیلی وقته ندیدمتون مربی آکیرا. ‫لباس شیطان پوشیدی؟
‫وای، نگاش کن! ‫هر سال داری بزرگ‌تر می‌شی.
‫داشتم غر می‌زدم که روز تعطیلمون رو دادیم ‫برای کار خدمات اجتماعی، ولی...
‫بعد از دیدن این صحنه ‫دیگه نمی‌تونیم شکایتی داشته باشیم.
‫مربی! شکلات می‌دی یا بترسونمت!
‫معلم باتجربه بودن مزایای خودش رو داره.
‫آره انگار.
‫هان؟
‫صبر کن. همین الان...
‫قسم می‌خورم یکی رو دیدم ‫که وصله‌ی ناجور بود.
‫چی شده، مربی چیه؟
‫اوه، هیچی.
‫هان؟
‫شکلات میدی یا بترسونمت!
‫پخ!
‫کایا کوچولو!
‫سلام.
‫سلام. امروز با بابات اومدی؟
‫آره.
‫بیشتر آخر هفته‌ها با همسرم ‫تو بیمارستان بودیم.
‫حال مادر کایا کوچولو چطوره؟
‫خیلی بهتره.
‫عالیه.
‫از تمام کمک‌های مهدکودک ‫خیلی ممنونم.
‫اوه، خواهش می‌کنم کاری نکردیم.
‫بابا، می‌خوام تو اون قرعه‌کشی شرکت کنم.
‫هان؟
‫با...
‫اوه، چیه؟ چی شده؟
‫اوه، منو با بابات اشتباه گرفتی؟
‫اوه، بابا!
‫هم؟ اوه، تو همون دختره‌ی قبلی هستی.
‫انگار گم شدی‌ها، نه؟
‫تو دردسر افتادی، درسته؟ من کمکت می‌کنم.
‫نه!
‫دیدی؟
‫دوباره اومدی پیش خودم.
‫مطمئنم خیلی دلت می‌خواد ‫باهام بازی کنی. این‌طور نیست؟
‫چه دختر شیطونی. ‫تو نباید آدم‌ها رو بزنی.
‫نه!
‫هان؟
‫کمکم کنید! می‌خوام برم خونه!
‫- ولم کن! می‌خوام برم خونه! ‫- آروم باش. این ارواح واقعی نیستن.
‫- می‌خوام برم خونه! ‫- چیزی نیست.
‫- هنوز کوچولوئه. باید برای پدرش سخت باشه. ‫- ولم کن!
‫چه بامزه.
‫باشه، بیا با هم بریم یه کم خوراکی بگیریم.
‫هیچی نمی‌خوام! ولم کن!
‫فقط با من بیا.
‫از هیولاها خوشت نمیاد، نه؟
‫دختر خوبی باش تا هیچ اتفاق ترسناکی نیفته.
‫نه... چرا؟
‫من قوی‌ام.
‫پس چرا نمی‌تونم... چطور ممکنه؟
‫من...
‫هان؟
‫دخترم کاری کرده؟
‫دارن دعوا می‌کنن؟
‫صبر کن، اون پدرش نیست؟
‫اوه، حالم به هم خورد. اون یه عوضیه؟
‫می‌شه حالا ولش کنی؟
‫اون بود که داشت دنبال من می‌اومد!
‫اگه پدرشی باید حواست به بچه‌ات باشه.
‫بی‌خیال بابا.
‫قدرت‌هات روی انسان‌های معمولی کار نمی‌کنه.
‫اوه، اما تو نمی‌فهمی دارم چی...
‫انگار فایده‌ای نداره.
‫دقیقاً به همین خاطره که هیولاها ‫نمی‌تونن بین آدما زندگی کنن.
‫«ترجمه از زهرا ترابی»