‫بنابراین بعد از فهمیدن حقیقت ‫در مورد مرگ خاله‌اش،
‫مادر کایا فهمید که تنها هدفش ‫حمل یک شیء نفرین‌شده بوده.
‫و حالا سعی داره با استفاده از اون ‫خاندان ابیسوموری رو از بین ببره؟
‫بله.
‫خدای من. استاد، ناراحتی شما رو درک می‌کنم، ‫اما نمی‌تونید کاری بکنید؟
‫اوسامو، از من می‌خوای ‫جونم رو به خطر بندازم؟
‫حرفتون منطقیه.
‫شیزوئو؟
‫بله، نانا هستم.
‫خانوم نانا!
‫میرای از بیمارستان ناپدید شده!
‫چی؟
‫ظاهراً خونریزی شدیدی داشته.
‫کارکنان می‌گن ممکنه ترسیده باشه ‫و بیمارستان رو ترک کرده باشه.
‫من با کایا برمی‌گردم.
‫لطفاً این کار رو بکن. می‌بینمت.
‫خب، شنیدین که.
‫خانوم نانا!
‫مطمئنی برگشتن به اونجا کار درستیه؟
‫به خاطر نفرین، خانوم موتسو...
‫اوه...
‫مادرم به جای من مرد،
‫اما اون چیز هنوز کامل رشد نکرده.
‫تا زمانی که میزبان زنده است، ‫قدرت واقعی اون نمی‌تونه آزاد بشه.
‫و ما نمی‌تونیم بذاریم میرای بمیره.
‫به خاطر من...
‫و به خاطر کایا.
‫درسته.
‫«قسمت دوازدهم: کایا کوچولو نمی‌ترسه»
‫از این طرف، کایا کوچولو.
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫صبر کن! ‫بگو وقتی رسیدیم اونجا برنامه‌ات چیه.
‫مطمئن‌ترین روش ‫اینه که با دست انسان خارج بشه.
‫فرآیند ساختن دوشیزه معبد ‫و کودک زالو یکی هستن.
‫فقط باید مجبورش کنیم قبل از اینکه ‫جون مادر رو بگیره، به صورت انسان متولد بشه.
‫با توجه به چیزهایی که شنیدیم،
‫احتمالاً فکر کرده اگه تو بیمارستان بمونه ‫اونا زایمان رو القا می‌کنن.
‫دقیقاً مثل وقتی که کایا رو باردار بود.
‫هان؟
‫اون وقت زایمانشه و غرق خونه. ‫امکان نداره کسی متوجهش نشه.
‫طول نمی‌کشه که پیداش کنن.
‫بعد از به دنیا اومدن بچه ‫می‌تونیم به بقیه چیزا رسیدگی کنیم.
‫خانوم کایا! شما سه تا حالتون خوبه؟
‫کایا کوچولو!
‫حالت خوبه؟
‫طاقت بیار!
‫چطور تا اینجا اومده؟
‫با این وضعش...
‫پیاده اومده؟
‫چه اتفاقی برات افتاده...
‫میرای؟
‫اون...
‫داره اون رو به دنبال خودش می‌کشه.
‫استاد!
‫کار از کارش گذشته.
‫اما فکر کنم باید خوشحال باشیم ‫که هنوز زنده‌ست.
‫کایا.
‫صبر کن! نه!
‫طفلکی. متأسفم ‫که تو رو وارد مشکلات خودم کردم.
‫مربی چیه.
‫تو واقعاً زحمت کشیدی ‫تا کایا به اینجا برسه.
‫ممنونم.
‫هان؟ اوه، خواهش می‌کنم.
‫اما حالا همه چیز روبه‌راهه.
‫هان؟
‫خاندان هیولایی ابیسوموری ‫امروز از بین می‌ره.
‫همه‌ی ما تا آخرین نفر.
‫بابت همه چیز ممنونم.
‫یک لحظه صبر کن! چرا این کار رو می‌کنی؟
‫مگه کایا کوچولو ‫دختر عزیزت نیست؟
‫بیا اسم بچه‌مون رو بذاریم «کایا». ‫[کایا]
‫کایا؟
‫طرز نوشتن خاصیه.
‫دختر ارشد اسم خاصی می‌گیره.
‫این تو خانواده من یه سنته.
‫باشه.
‫اگه بچه دختر بود، اسمش رو می‌ذاریم کایا.
‫ممنونم.
‫اما اگه بچه پسر بود چی؟
‫دختره. می‌دونم که دختره.
‫خدمات اورژانس. ‫آتش‌سوزی یا اورژانس پزشکی؟
‫پزشکی!
‫همسرم از پله‌ها افتاده! ‫اون بارداره!
‫خانوم ساتو.
‫یه دختره.
‫گند زدم.
‫دستورالعمل‌های خاله یوشی رو دنبال کردم.
‫اما وقتی اونقدر نزدیک بودم، اشتباه کردم.
‫هنوز زنده‌ام، و تمام چیزی که ازش ‫به دست اومد یه زندگی کوچیک و معمولی بود.
‫اوه، کایا!
‫یه شوهر معمولی.
‫یه دختر معمولی.
‫و من معمولی.
‫یک زندگی شاد که باعث می‌شه ‫روزهای قبل از اون بی‌اهمیت به نظر برسه.
‫شاید به این معنیه که باید همه چیز رو ‫فراموش کنم و با خانواده معمولی زندگی کنم.
‫متأسفم.
‫اون الان چی رو له کرد؟
‫نه، دارم زیادی فکر می‌کنم. ‫چون کایا فقط یه... دختر معمولیه...
‫مامان، اون چیه؟
‫هان؟
‫منظورت چیه؟
‫مامان...
‫نمی‌بینیش؟
‫حق با توئه. ‫کایا دختر عزیز منه.
‫برای همین می‌خوام تا زمانی که ‫هنوز برام عزیزه به زندگیش پایان بدم.
‫نه... این خیلی خودخواهانه‌ست.
‫کایا کوچولو دوشیزه معبد ‫خاندان ابیسوموری نیست!
‫اون کسی نیست که باید ازش متنفر باشی...
‫من اصلاً از کایا متنفر نیستم.
‫اما...
‫نفرینی که متولد می‌شه
‫خط خونی ابیسوموری رو برای نسل‌ها ‫شکار می‌کنه تا زمانی که خانواده از بین بره.
‫حتی کایا هم نمی‌تونه ازش فرار کنه..
‫پس من فقط باید بمیرم!
‫خانوم نانا؟
‫مامان رفته. ‫این خانواده با مرگ من به پایان می‌رسه.
‫اگه این چیزیه که برای رهایی تو ‫از نفرین خانواده‌مون لازمه...
‫هنوزم تو نقش قربانی بازی کردن ماهری.
‫این حقیقت رو پنهان کردی که من یه ظرف ‫یک‌بار مصرف برای به دنیا آوردن ملعون هستم.
‫نه! کاملاً اشتباه می‌کنی!
‫چطور؟
‫بله، مامان نقشش رو ایفا کرد ‫و هر دوی ما رو به دنیا آورد.
‫اما همیشه می‌ترسید که تو ‫اوهاراسامای بعدی بشی.
‫بعد از مرگ خاله یوشیه ‫و نزدیک‌تر شدن نوبت تو،
‫مخفیانه راه فراری برات آماده کرد.
‫تا بدون اینکه چیزی بدونی خونه رو ترک کنی ‫و هیچوقت سعی نکنی برگردی.
‫نمی‌تونست حقیقت رو بهت بگه.
‫چون اگه می‌فهمیدی، ‫ترس و سوءظن بین ما خواهرها پخش می‌شد.
‫اون می‌خواست...
‫نفرتت رو پیش اون بذاری ‫و به زندگیت ادامه بدی.
‫نانا.
‫برای همین مجبورت کرد ‫وارد دنیای بیرون بشی،
‫حتی اگه به این معنی بود ‫که ازش کینه به دل بگیری.
‫حتی یه مدتی بهت سخت گرفت ‫که بتونی این خونه رو ترک کنی...
‫و خوشبختی رو جای دیگه‌ای پیدا کنی.
‫این چرت و پرتا رو به خورد من نده!
‫هان؟
‫دوباره شروع کردی جوری حرف می‌زنی انگار ‫شما مجبور بودین نقش آدم‌بدها رو بازی کنین!
‫من کسی هستم که تحقیر شد، ‫مورد آزار قرار گرفت و صدمه دید! من!
‫پس طوری باهام حرف نزن...
‫انگار من محصول شما هستم ‫وقتی که مجبور شدم همه اون چیزا رو تحمل کنم!
‫آخ.
‫میرای! بس کن! ‫بیا ببریمت بیمارستان...
‫سر راهم قرار نگیر.
‫من اینجا می‌میرم. اینجا همون جاییه ‫که نفرین شکل می‌گیره.
‫هیچکدوم از اینا هرگز وجود نخواهند داشت!
‫نه تو! نه من!
‫و نه کایا!
‫شما برای بی‌شرمانه دعوا کردن ‫تو انظار عمومی خیلی بزرگ شدین.
‫کایا کوچولو! حالت خوبه؟
‫تو...
‫تماشاش خجالت‌آوره.
‫هان؟
‫آقای موب؟
‫استاد می‌گه امن‌ترین جا ‫اتاقیه که عکس یادبود موتسو اونجاست.
‫زود باش!
‫تو همون پسر خانواده فرعی هستی ‫که طرد شد.
‫مگه سقوط خاندان ابیسوموری ‫دقیقاً همون چیزی نیست که می‌خوای؟
‫آره، درگیری‌های داخلی خانواده اصلی ‫برام هیچ اهمیتی نداره.
‫اما چه بخوام چه نخوام، ‫به اون پیرزن مدیون شدم.
‫پس فقط اینجام تا دینم رو ادا کنم.
‫جدی؟ خب، نقشه‌ام نقش بر آب شد.
‫محافظت از اوسامو که هیچ، ‫خودم هم قراره کشته بشم.
‫فکر می‌کردم حتی مرگ هم برای ‫زمین زدن این پیرزن کافی نیست.
‫ای بابا.
‫به نظر می‌رسه پات رو از گلیمت درازتر کردی، ‫پسر خانواده فرعی.
‫ابیسوموری موتسو؟
‫آدم سرسختی هستی.
‫برای رسیدن به خواسته‌ات ‫کینه‌ات رو کنار می‌ذاری، هان؟
‫هوم. دستت رو بده من.
‫با خودم می‌برمش.
‫اینطوری نگاهم نکن. ‫این فقط آخرین سوسوی نوره.
‫وقتی بزرگتر شدی می‌فهمی.
‫فکر کردی یه بچه طردشده ‫مثل من اینقدر زنده می‌مونه؟
‫کی می‌دونه؟ اما...
‫مطمئناً تو خاندان ابیسوموری ‫زیاد زنده نمی‌موندی، این که قطعیه.
‫حالا، یه درخواستی ازت دارم.
‫از من؟
‫حتماً بهش برسونش.
‫روت حساب می‌کنم.
‫کی گفت من...
‫[بگذار تمام نفرین‌ها ‫بر ابیسوموری موتسو نازل شود]
‫آخرین کلمات ابیسوموری موتسو این بود...
‫خطاب به دختران عزیزم.
‫امیدوارم هر دوتون خوشبختی رو پیدا کنین.
‫خوشحالم که کوتاه و مفید گفت ‫تا نیازی نباشه یادداشتش کنم.
‫خب...
‫بیا از اینجا بریم، اوسامو.
‫خانوم کایا و مربی چیه چی می‌شن، استاد؟
‫مگه قرار نبود برای خانوم کایا ‫یه نبرد سخت داشته باشیم...
‫بهت که گفتم.
‫من هیچ قصدی برای به خطر انداختن ‫جون کسی ندارم.
‫نه خودم، نه تو.
‫من دینم رو ادا کردم، ‫پس حالا هر کاری می‌خوای بکن.
‫فکر کن.
‫فکر کن، فکر کن، فکر کن، فکر کن.
‫فکر کن!
‫چطور می‌تونم ‫جلوی مامان کایا کوچولو رو بگیرم؟
‫موندن اینجا چیزی رو حل نمی‌کنه.
‫اگه اون چیز رو به دنیا بیاره، ‫کایا کوچولو...
‫مربی چیه.
‫همه چیز درست می‌شه، کایا کوچولو.
‫تحت هر شرایطی ازت محافظت می‌کنم.
‫می‌ترسی؟
‫هان؟
‫می‌ترسم؟
‫چرا باید اینو از من بپرسه وقتی ‫خودش با یه چیز وحشتناک روبه‌رو شده.
‫قیافه‌ام داره نشون می‌ده. ‫وحشت‌زده به نظر می‌رسم.
‫مربی چیه، احساساتت ‫تو صورتت کاملاً مشخصه.
‫خیلی تابلوعه. مخصوصاً وقتی تو دردسر می‌افتی.
‫ببخشید.
‫بچه‌ها خیلی زود متوجه این چیزا می‌شن، ‫می‌دونی که.
‫درسته.
‫پس وقتی این اتفاق می‌افته...
‫لبخند بزن.
‫هان؟
‫حتی اگه داری بلوف می‌زنی، ‫با اعتماد به نفس لبخند بزن،
‫انگار از هیچی تو دنیا نمی‌ترسی.
‫نذار بچه‌ها اضطرابت رو حس کنن.
‫یه معلم حرفه‌ای این کار رو می‌کنه.
‫درسته. حتی اگه دارم بلوف می‌زنم، ‫باید با اعتماد به نفس لبخند بزنم.
‫اصلاً!
‫یه ذره غافلگیرم کرد، ‫اما نه نمی‌ترسم!
‫آخه من با کایا کوچولوئم، ‫کسی که می‌تونه با هر نوع روحی مقابله کنه.
‫اما من یه قولی دادم.
‫که مراقب بچه باشم.
‫بیا با هم ازش خوب مراقبت کنیم، باشه؟
‫اما نکردم.
‫و این مامانم رو ناراحت کرد.
‫که اینطور. کایا از نفرین نمی‌ترسه.
‫اون از شکستن قولش به مادرش می‌ترسه.
‫چون برای یه بچه، حرف والدین ‫قوی‌ترین نفرین ممکنه.
‫اما...
‫یه نفرت و عزم قوی ‫داره اعمالش رو هدایت می‌کنه.
‫هیچ حرفی از من نظرش رو عوض نمی‌کنه.
‫چی می‌تونه قفل قلب ‫مادر کایا کوچولو رو باز کنه؟
‫اون چیه؟
‫نقاشیم که به مادربزرگ نشون دادیم.
‫به مادربزرگت؟
‫این...
‫میرای.
‫اون گفت «دختران»؟
‫امکان نداره.
‫اون باید فقط یه پیام برای نانا می‌ذاشت.
‫من تو چشم اون حتی یه انسان هم نبودم!
‫مادر ما اینجور آدمی نیست.
‫می‌فهمی؟ به این فکر کن که ‫زنان خاندان ابیسوموری چطور نام‌گذاری می‌شن.
‫این الگو فقط ‫در مورد دختر ارشد صدق نمی‌کنه.
‫از دختر دوم به بعد، ‫اسامی با کانجی نوشته نمی‌شن.
‫برای اینه که بتونن با یه نگاه بفهمن ‫کی انسانه و کی نیست.
‫[ثبت گواهی تولد]
‫اما...
‫اسمی که مامان بهت داد...
‫کافیه!
‫الان دیگه گفتن اینا هیچ فایده‌ای نداره!
‫موتسو مرده!
‫و به زودی، منم اوهاراساما می‌شم و می‌میرم.
‫بعد، کایا هم...
‫کایا؟
‫کایا کجاست؟
‫کایا!
‫میرای!
‫نه.
‫کایا دختر منه.
‫وقتی اون لحظه فرا برسه ‫باید پیشش باشم.
‫کایا... کایای من رو پس بده.
‫میرای، صبر کن!
‫کایا...
‫میرای!
‫کایا...
‫آخ!
‫مربی چیه...
‫لطفاً نجاتشون بده.
‫کایا...
‫کجایی، کایا؟
‫کایا...
‫کایا... کایا...
‫کجایی؟
‫کجایی؟ کجا؟
‫نمی‌تونم پیداش کنم.
‫کجایی؟
‫خانوم ساتو!
‫ساتو؟ ساتو کیه؟
‫مادر ساتو کایا!
‫کایا!
‫درسته. کایا، کجایی؟
‫من هاسومی هستم، معلمش!
‫اومدم در مورد آینده‌اش صحبت کنم!
‫مربی چیه.
‫دخترتون، کایا کوچولو...
‫اولش هیچکس درکش نمی‌کرد ‫و اکثراً تنها بود.
‫اما تو چند ماه گذشته، ‫خیلی رشد کرده.
‫آینده خیلی روشنی در پیش داره.
‫می‌خوام ببینم ‫آینده براش چی تو چنته داره.
‫مطمئنم که نمی‌خواین ‫اوهاراسامای خاندان ابیسوموری باشین،
‫اما به عنوان مادر کایا کوچولو...
‫این اتفاق نمی‌افته!
‫کایا هنوز چیزی نمی‌فهمه ‫چون خیلی کوچیکه.
‫اما وقتی بزرگ بشه، بی‌رحم می‌شه، ‫درست مثل موتسو و نانا.
‫پس تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که ‫قبل از اینکه اون اتفاق بیفته، باهاش بمیرم!
‫تازه، کایا دیگه منو به چشم یه آدم نمی‌بینه.
‫فقط با نگاه کردن بهش می‌تونم اینو بفهمم!
‫من اومدم، مامان...
‫ببخشید کایا. مامانی الان...
‫نمی‌تونی با مامانم حرف بزنی.
‫ممنون که اومدین، مربی.
‫کایا یه کیسه‌ای که یه هیولا توش قایم شده ‫رو به چشم مادرش نمی‌بینه!
‫یه بچه رو دست‌کم نگیر!
‫اونقدر کوچیکه که چیزی نمی‌فهمه؟
‫تو رو به چشم مادرش نمی‌بینه؟
‫پس، این رو چطور توضیح میدی؟
‫این همون نقاشیه که کایا کوچولو ‫تو مدرسه خیلی براش ارزش قائل بود.
‫امکان نداره که چیزی ندونه.
‫با این حال، کایا داره سعی می‌کنه ‫بچه رو بپذیره،
‫چون این همون چیزیه که مادری که ‫اینقدر دوسش داره می‌خواد.
‫و ایمان داره که آینده‌ای که ‫تصور می‌کرده هنوز پیش روشه.
‫کایا کوچولو فوق‌العاده‌ست.
‫اون می‌تونه این نقاشی رو ‫به واقعیت تبدیل کنه،
‫فقط اگه تو به عنوان مادرش اینو بخوای.
‫بخوام؟
‫کایا...
‫نه! نیا! ازم دور شو!
‫نه! نه، نه!
‫نیا!
‫تو نباید مامانت رو این شکلی ببینی!
‫مامانی.
‫من...
‫من نمی‌ترسم. نگران نباش.
‫کایا.
‫لطفاً... به من و بچه کمک کن.
‫[در حال جراحی]
‫کایا.
‫مراسم پایان ساله. ‫باید زودتر راه بیفتیم.
‫آماده‌ای؟
‫آره!
‫ببخشید، کایا.
‫هان؟
‫قول میدم تو مراسم ‫سال جدید اونجا باشم.
‫خیلی خسته به نظر میای، مامانی.
‫ببخشید که مجبور شدی ‫کل شب به بچه برسی.
‫این حرفو نزن. وقتی من بیمارستان بودم ‫تو همه کارا رو کردی.
‫تازه، کلی هم برات دردسر درست کردم.
‫نگران اون نباش.
‫مهم اینه که ما چهارتا ‫به عنوان یه خانواده کنار هم خوشحالیم.
‫[مهدکودک هاناموگی]
‫امروز آخرین روز مدرسه‌ست.
‫شما دیگه تو کلاس سال‌دومی‌ها نیستین.
‫پس از ماه آوریل، ‫همگی میرین سال چندم؟
‫سال سوم!
‫درسته. همه‌تون دیگه ‫خواهر و برادرای بزرگتر میشین.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟!
‫راستش، می‌دونی... ‫[کارت سرپرست]
‫خودش خواست، برای همین منم ‫به عنوان عکاس عکس‌های یادگاری بهش پول میدم.
‫این دیگه زیاده‌رویه!
‫به لطف آقای موب که به محض بیرون ‫اومدنمون به آمبولانس زنگ زد،
‫هم میرای و هم بچه زنده موندن.
‫پس این کمترین کاری بود که می‌تونستم بکنم.
‫خب، آره فکر کنم.
‫من می‌خوام لطفت رو جبران کنم، ‫مربی چیه.
‫کی، من؟
‫از بین بردن نفرت میرای
‫و اینکه کایا بتونه ‫نفرین بارداری هیروکونوکامی رو دفع کنه...
‫هیچ‌وقت نمی‌تونستم تنهایی این کارو بکنم.
‫برای همین خوشحالم که ازت کمک خواستم.
‫من کاری نکردم.
‫همش به خاطر اینه که کایا کوچولو داره ‫تبدیل به یه آدم خوب و درستکار میشه.
‫و مدرکش هم همون بود. ‫همون چیزی که به قلب مادرش نفوذ کرد.
‫همه کارای سخت رو کایا کوچولو انجام داد.
‫اصلاً لازم نیست لطفی رو جبران کنی.
‫فقط خوشحالم که این فرصت رو دارم ‫تا بزرگ شدن کایا کوچولو رو ببینم.
‫خب، وقت عکس دسته‌جمعیه!
‫هورا!
‫اوه، می‌بینم که همه ‫خیلی خوب تو صف ایستادن.
‫موبوئو اینجاست.
‫آره می‌دونم.
‫خب، اینجا رو نگاه کنید.
‫یه لبخند گنده بزنید!
‫حالا بگید «سیب»!
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫«پایان»