‫بیا، میناتو.
‫باشه!
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫هوم؟
‫شیرینی‌ها کجا رفتن؟!
‫پدربزرگ!
‫پس بالاخره می‌تونی ببینی‌شون.
‫انگار فقط خوباشون رو می‌بینی.
‫اون دختر کوچولو کی بود؟
‫یه زاشیکی‌واراشی، یه روح خونگی.
‫اون خیلی بیشتر از من اینجا زندگی کرده.
‫اگه خوراکی‌هات رو برداشت عصبانی نشو.
‫بخشنده باش و اگه خواست، بذار یکم برداره.
‫باشه.
‫گوش کن، میناتو.
‫تو می‌تونی چیزهایی رو ببینی که بقیه نمی‌تونن.
‫یه روزی می‌رسه که این قدرتت به دردت می‌خوره.
‫[ایستگاه اتوبوس]
‫عجله کنید!
‫وایسا!
‫صبر کن برسم!
‫بجنب!
‫سلام عرض شد.
‫سلام.
‫بله. دارم می‌رم سرِ زمین.
‫تا حالا این دور و بر ندیده بودمش.
‫هِی، ارباب جوان، هاریما!
‫بیا بریم.
‫لطفاً من رو این‌طوری صدا نکن!
‫همینجاست.
‫هوم؟ اون چیه؟
‫یه جورایی تار به نظرم می‌رسه.
‫الکتریسیته ساکنه؟
‫هوم؟ الان سبک‌تر شد.
‫اوه!
‫[اسطوره‌ی کوهستان به باغ خدایان سر می‌زند]
‫وای، چقدر بزرگه!
‫ولی حسابی رسیدگی می‌خواد.
‫بسیار خب!
‫رسیدی اونجا، میناتو؟ ‫[مرتب کردن کارتن‌ها، جارو کشیدن] ‫[تمیز کردن حمام، تمیز کردن ورودی]
‫چیزی خوردی؟ ‫[فردا ساعت ۹ صبح باغبان میاد، بسته‌ها فردا بعدازظهر می‌رسن]
‫مامان، من دیگه بچه نیستم.
‫خوب از اونجا مراقبت کن، باشه؟
‫مطمئنی می‌تونم تنهایی اینجا زندگی کنم؟
‫بهت که گفتم.
‫فامیل دور پدرت اینجا رو برای دوران بازنشستگیشون ساختن، ‫اما فوت کردن.
‫و الان دو ساله که هیچ‌کس اونجا زندگی نکرده.
‫باغش از اونی که فکر می‌کردم بزرگ‌تره.
‫و حس می‌کنم برای من خیلی بزرگه.
‫اما تو که تا دلت بخواد وقت داری.
‫روت حساب می‌کنم.
‫خونه به این قشنگی،
‫چرا هیچ‌کس نمی‌خریدش؟
‫کی می‌دونه؟
‫چند نفری هم اومدن برای بازدید، ‫اما همه‌شون منصرف شدن.
‫البته نمی‌دونم چرا.
‫یعنی می‌گی طلسم شده یا یه همچین چیزی؟
‫خیلی خب. کارهای بعدی...
‫فردا قراره یه باغبون بیاد...
‫گل؟
‫اینا رو کی گذاشته اینجا؟
‫خسته نباشید.
‫چقدر تغییر کرد.
‫اوه نه، اصلاً کار خاصی نبرده.
‫می‌خواین یه چیزی پیدا کنم ‫که اون دور و بر بکارین؟
‫الان یه‌خورده خالی به نظر می‌رسه.
‫درسته، اما من فقط موقتاً اینجام.
‫پس شاید بهتر باشه زیاد همه‌چیز رو تغییر ندم.
‫که این‌طور.
‫آسیب دیدین؟
‫اوه، اخیراً یکم اذیتم می‌کنه.
‫اوه نه! ببخشید، یادداشتم...
‫همه‌چی مرتبه؟
‫سبک شد.
‫ها؟
‫بالا آوردن دستم برام مکافات بود، ولی می‌بینی؟
‫وای.
‫خیلی سبک شده!
‫هوم؟
‫بازم غیب شد؟
‫شما اون درمنه رو گذاشتین اونجا؟
‫چی؟
‫نه. اون کِی اومد اونجا؟
‫می‌تونم برش دارم؟
‫هوم؟
‫تمشک ژاپنی!
‫بریم یه هدیه برای تشکر پیدا کنیم.
‫این یه پیشکشه، پس بهتره نوشیدنی و شیرینی ژاپنی ببرم؟
‫یا اینکه...
‫یه... سگ؟
‫من اومدم.
‫یه سگ حرف زد؟!
‫سگ نیستم.
‫من یه یاماگامی‌ام. ‫[یاماگامی]
‫یاماگامی؟ ‫[یاماگامی]
‫اسطوره‌ی کوهستانِ مجاور.
‫یه اسطوره.
‫پس شما آقای یاماگامی هستین.
‫دقیقاً.
‫اصلاً تعجب نکردی.
‫ها؟ ببخشید؟
‫آدم عجیبی هستی.
‫شما همونی هستین که برام یه چیزهایی می‌آوردین؟
‫بله.
‫فقط چندتا هدیه‌ی کوچیک بود.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫اوه، بفرمایید.
‫اینا رو برای شما خریدم.
‫تا لطفتون رو جبران کنم.
‫نظرتون چیه؟ خوشمزه‌ست؟
‫هوم! یکم چربه، ولی خوشمزه‌ست.
‫می‌خواین برای عوض شدن مزه‌ی دهنتون ‫یکم نوشیدنی بیارم؟
‫من هنوز قدرتم رو کامل به دست نیاوردم.
‫پس آب کافیه.
‫بفرمایید.
‫آب معدنی مغازه‌ست.
‫خوبه؟
‫لذت‌بخشه.
‫می‌تونه با آب چشمه‌ی کوهستان من رقابت کنه.
‫خوشحالم که این رو می‌شنوم.
‫تو مثل یه ناجی بودی.
‫ازت ممنونم.
‫ناجی؟
‫تو اهریمن‌ها رو دفع کردی.
‫وقتی ضعیف شده بودم، اهریمن‌ها اینجا جولان می‌دادن.
‫دیدن اینکه کاملاً نابود شدن خیلی لذت‌بخش بود.
‫چی؟
‫دست‌خط تو اهریمن‌ها رو دور می‌کنه.
‫دست‌خط من؟
‫اوه! برای همین بود که غیب می‌شدن!
‫ببخشید!
‫شرمنده، انگار وسیله‌م رو اینجا جا گذاشتم.
‫- چقدر خجالت‌آوره که وسیله‌م رو جا گذاشتم. ‫- اوه... اوه، این...
‫ایناهاش.
‫ببخشید مزاحم شدم، آقای کوسونوکی.
‫ازتون ممنونم!
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونه من رو ببینه.
‫بازم می‌خواین؟
‫لطفاً.
‫بفرمایید.
‫این آب گازداره.
‫زبونم رو قلقلک می‌ده!
‫چیز جالبیه.
‫خوبه.
‫اما چرا دست‌خط من یه همچین قدرتی داره؟
‫مطمئن نیستم.
‫تا حالا کسی از دست‌خطت تعریف کرده؟
‫اوه، فقط یه بار که یادم میاد.
‫بچگیام به عنوان تکلیف مدرسه یه پلاک اسم ساختم.
‫خونواده‌ام یه مسافرخونه با چشمه‌ی آب‌گرم دارن.
‫اسم مسافرخونه رو کنده‌کاری کردم و پدرم هم نصبش کرد. ‫[مسافرخانه کوسونوکی]
‫دست‌خطم از الانم بدتر بود، ‫[مسافرخانه کوسونوکی]
‫اما یه روز، یه مشتری مرموز اومد و...
‫هوم، این عالیه.
‫واقعاً این رو خودت ساختی؟
‫بله.
‫حواستون باشه که بَرش ندارین.
‫پیشنهاد می‌کنم یکی دیگه هم بسازی ‫و توی خونه‌تون هم نصبش کنی.
‫حتی گفت اگه برای اونم یکی بسازم بهم پول می‌ده.
‫حتماً می‌تونسته یه چیزهایی رو ببینه.
‫از اون موقع، ساختن پلاک ‫برای خونه‌ی خونواده‌ام شد سرگرمیم.
‫برای همین برای این خونه هم چندتا ساختم. ‫[کوسونوکی]
‫برو نصبشون کن.
‫حالا درِ پشتی.
‫[کوسونوکی]
‫اون چی بود، آقای یاماگامی؟
‫یه حصار شکل گرفت.
‫دور این خونه؟
‫درسته.
‫حالا موجودات خبیث حتی نمی‌تونن ‫به این خونه نزدیک بشن.
‫پلاکِ اسمِ من این‌قدر قویه؟
‫قدرت تو کمیابه.
‫اگه بهش آگاه بشی و پرورشِش بدی، ‫قدرت بیشتری به دست میاری.
‫که این‌طور...؟
‫[چند روز بعد]
‫من اومدم. ‫[چند روز بعد]
‫خوش اومدید! از دیدنتون خوشحالم، آقای یاماگامی.
‫شیرینی میل دارید؟
‫ممنون می‌شم.
‫انگار از شیرینی ژاپنی خوشتون میاد.
‫بله. خیلی لذیذن.
‫من این‌طور حس می‌کنم یا دارین می‌درخشین؟
‫همه‌ش به خاطر توئه.
‫چون زیاد می‌خورین؟
‫اون که مهم نیست.
‫به خاطر اینه که به من احترام می‌ذاری.
‫آقای یاماگامی، ممنون که به خونه‌ی من سر می‌زنین.
‫وای! دقیقاً از یه اسطوره همین رو انتظار داشتم.
‫طبیعتاً. من یاماگامی‌ام، اسطوره‌ی کوهستان.
‫آقای یاماگامی.
‫بله؟
‫می‌شه یه کم نورش رو کم کنین؟
‫دارم کور می‌شم.
‫رین، پیو، تو، شا، کای، ‫جین، رتسو، زای، زن!
‫لعنتی!
‫لعنتی، فرار کرد بیرون!
‫بذار من حلش کنم!
‫هاریما!
‫یه منطقه تجاری اون جلوئه.
‫باید همینجا کارش رو تموم کنم.
‫اون پسر جوون!
‫وای نه!
‫چی؟!
‫یه روح خبیثِ به اون قدرتمندی، ‫توی یه چشم‌به‌هم‌زدن غیب شد؟!
‫حالتون خوبه؟!
‫اوه نه! بازم غیب شد!
‫دست‌خطم، دیدی؟
‫نوشتم چی باید بخرم که یادم نره.
‫می‌دونی... اون بود.
‫اون می‌تونه هر چیزی باشه.
‫یه وسیله ضروری روزمره‌ست ‫و توی یه روز مشخص از هفته بهشون نیاز داری.
‫کیسه زباله؟
‫خودشه!
‫می‌دونی این دور و بر از کجا می‌تونم بخرمش؟
‫اون جلو یه داروخونه هست.
‫که این‌طور.
‫بابت کمکتون ممنونم.
‫خداحافظ!
‫اون پسر جوون دقیقاً کی بود؟
‫اوه، آقای یاماگامی.
‫نمی‌دونستم اینجایید...
‫معرکه‌ست!
‫همه‌ی اینا کار شما بود؟!
‫چیزی نیست.
‫من یاماگامی‌ام، اسطوره‌ی کوهستان.
‫نمی‌دونستم می‌تونین این‌کارها رو هم بکنین.
‫دارین کوچیک می‌شین؟
‫به خاطر اینه که از قدرتم استفاده کردم.
‫الان خیلی بانمک شدین.
‫مهم نیست. به زودی به حالت اولم برمی‌گردم.
‫[چند روز بعد]
‫آقای یاماگامی یه مدتی می‌شه که سر نزده.
‫امیدوارم حالش خوب باشه.
‫آقای یاماگامی!
‫نکنه اتفاقی افتاده.
‫جای نگرانی نیست.
‫هوم؟ آقای یاماگامی!
‫چی؟!
‫بازم کوچیک‌تر شدین؟!
‫چقدر از قدرتتون استفاده کردین ‫که این‌قدر کوچیک شدین؟!
‫هوم؟
‫صبر کن، بچه؟!
‫بچه به دنیا آوردین؟!
‫اونم سه‌قلو؟!
‫اوه، اما آقای یاماگامی که یه پیرمرده.
‫پیرمرد؟ چقدر بی‌ادب.
‫ها؟
‫حداقل بهش بگو یه آقای محترم مسن!
‫اون اصلاً خرفت نیست، شنیدی؟
‫چی؟! ها؟!
‫اینا سمورن.
‫زیردست‌های من.
‫زیردست‌هاتون؟
‫خودم رو تقسیم کردم تا اینا رو به وجود بیارم.
‫برای همین این‌قدر کوچیک شدین.
‫دقیقاً.
‫من سِری هستم. ‫[[سِری]]
‫اسم من توریکاست. ‫[توریکا]
‫من رو هم اوتسوگی صدا می‌کنن! ‫[اوتسوگی]
‫من میناتو هستم. از آشنایی باهاتون خوشوقتم.
‫اوه، همه‌تون گرسنه‌تونه؟
‫این چه بوی خوبی می‌ده!
‫اوتسوگی، مؤدب باش.
‫به این می‌گن کاستلا.
‫می‌خواید؟
‫چه خوشمزه‌ست!
‫فوق‌العاده لذیذه!
‫این خوشمزه‌ترین چیزیه که توی کل عمرم خوردم!
‫چون شماها تازه به دنیا اومدین.
‫پس از شیرینی‌های غربی خوشتون میاد.
‫هر چقدر دلتون می‌خواد می‌تونین بخورین.
‫واقعاً؟!
‫ممنون!
‫عاشقتم، میناتو!
‫امیدوارم به اندازه‌ی کافی داشته باشم.
‫سیر شدن و خوابشون برد.
‫چه بامزه‌ن.
‫وای! واقعاً برگشتید به حالت عادی!
‫مهمون داری.
‫اینجا دیگه کجاست؟!
‫حسِ خیلی خارق‌العاده‌ای دارم.
‫ممکنه اینجا یه زمین مقدس باشه؟!
‫اوه، شما همونی هستید که اون روز دیدم‌تون.
‫ببخشید.
‫می‌تونم لطفاً بیام داخل؟
‫اونمیوجی؟ ‫[اونمیوجی]
‫مثل توی داستان‌های فانتزی؟
‫من برای یه موسسه‌ی دولتی کار می‌کنم.
‫اسمم هاریما سایگاست.
‫من کوسونوکی میناتو هستم.
‫اون قدرت شما بود که اون روز روح خبیث رو دفع کرد، درسته؟
‫کار من بود؟
‫اوه، شاید منظورتون اون موقع‌ست؟
‫اخیراً ارواح خبیثِ دردسرساز زیاد شدن،
‫اما اونمیوجیِ کافی برای از بین بردنشون نداریم.
‫کلاً کسایی که بتونن ارواح خبیث رو دفع کنن کمن.
‫که این‌طور.
‫حاضری طلسمت رو بهمون بفروشی؟
‫طلسم؟
‫اون کاغذی رو می‌خواد که دست‌خطت روشه.
‫چی؟
‫منظورتون اینه؟
‫دقیقاً.
‫[دورایاکی، کاستلا، نون بخارپز]
‫اونم نمی‌تونه من رو ببینه.
‫اوه...
‫این فقط لیست خرید منه.
‫لیست خرید؟!
‫حتی یه ین هم نمی‌ارزه.
‫یه روح خبیث که برای سه تا اونمیوجی خیلی قوی بود،
‫توسط یه تازه‌کار با یه لیست خرید دفع شد؟!
‫اما اگه دوست دارین، ‫می‌تونم براتون یه چیزی بنویسم.
‫با تموم قدرتت بنویس.
‫خیلی ممنونم.
‫قراره چی بنویسه؟
‫شروع می‌کنم!
‫نون شکر قهوه‌ای، نون بلوط، دامپلینگ کیبی، ‫دامپلینگ درمنه...
‫حالتون خوبه؟
‫بله.
‫این نور!
‫چطور لیستِ شیرینیِ یه آدم معمولی ‫می‌تونه همچین قدرتی داشته باشه؟!
‫غیرممکنه!
‫ها؟
‫خسته شدم.
‫به خاطر اینه که از قدرتت استفاده کردی.
‫ببخشید، همینا به ذهنم رسید.
‫همینم از سرِ ما زیاده.
‫اینم دستمزدت.
‫نمی‌تونم این رو قبول کنم!
‫این دفترچه یادداشت مال یه مغازه ۱۰۰ ینیه!
‫این همون ارزشیه که داره.
‫راستش باز هم کافی نیست.
‫می‌تونم بقیه‌ش رو یه روز دیگه بیارم.
‫نمی‌تونم این رو قبول کنم!
‫باید بگیریش!
‫ولی عمراً نمی‌تونم قبولش کنم!
‫منم بهت می‌گم فقط بگیرش!
‫- بگیرش. ‫- نه، نه!
‫اون مَرده کوتاه نمیاد.
‫باشه، پس... ممنون.
‫اما...
‫عذاب وجدان می‌گیرم، پس می‌شه دستت رو بدی به من؟
‫ستاره پنج‌پر نماد اونمیوجی‌هاست، درسته؟
‫شاید یه کوچولو کمک کنه.
‫ببخشید.
‫بله، هاریما هستم.
‫ببخشید، اما من...
‫آقای هاریما، ما فوراً به کمکتون نیاز داریم!
‫آقای کاتسوراگی!
‫هوریکاوا!
‫بی‌گدار به آب نزن!
‫حتی تو هم نمی‌تونی یه روح خبیث به این بزرگی رو ‫تنهایی دفع کنی.
‫چی...
‫یعنی چی؟!
‫قسمت دوم: «زیارتگاهِ کوهستان و درختِ مقدس در باغ»