‫[کیک برنجی توی برگ بلوط، نون آلو، ‫کیک برنجی توی خمیر لوبیا، کیک برنجی سواما]
‫آره. نوشتن با قلم‌مو حس بهتری داره.
‫اتفاق عجیبی... برات نیفتاده؟
‫مثلاً یه مرد زورگو بیاد خونه‌ت؟
‫نه، چیز خاصی نبوده.
‫یه همکار دردسرساز دارم ‫که مثل دشمن باهام رفتار می‌کنه،
‫و طلسمی که کشیدی رو دید، ‫واسه همین باهام لج کرده. ببخشید.
‫اون از شیکیگامی‌ش استفاده می‌کنه ‫تا آمار کارهام رو دربیاره.
‫شیکیگامی خیلی شبیه اونمیوجی به نظر می‌رسه.
‫هر وقت ببینمش از شرش خلاص می‌شم، ‫اما لطفاً حواست جمع باشه.
‫آدم‌ها همیشه احمق بودن ‫و این اصلاً عوض نشده.
‫نمی‌ذارم یه الف‌بچه بهم مسلط بشه.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[تمرین قدرت باد در زمین مقدس]
‫پیداش کردم.
‫وقتی دیدیش می‌خوای چیکار کنی؟
‫چی؟!
‫خب، یا طلسم‌هاش رو می‌خرم،
‫یا مجبورش می‌کنم فقط برای من طلسم درست کنه.
‫درسته.
‫صدای زنگ بود؟
‫[کوسونوکی]
‫چقدر عجیب.
‫هی! همین الان بیا بیرون!
‫لعنت بهت!
‫این همه راه اومدم تا با حضورم مفتخرت کنم!
‫داری چی‌کار می‌کنی...
‫زود بیا بیرون!
‫نکن!
‫یعنی چی؟
‫ها؟
‫من کدوم گوری‌ام؟
‫تا همین یه ثانیه پیش جلوی خونه بودیم.
‫هوریکاوا؟ هوریکاوا!
‫همون معبد قبلی؟
‫شوخیت گرفته؟
‫ساعتم همون زمان قبلی رو نشون می‌ده.
‫خراب شده؟
‫[دایفوکو موچی، ژله لوبیای شیرین، نون]
‫عالیه.
‫هوم؟
‫چی؟! محصول جدید ایچیگویا ‫خمیر لوبیای قرمز تیکه‌دار داره، نه پوره؟!
‫اه، اون پیرمرد خرفت. ‫حتماً عقلش رو از دست داده.
‫ایچیگویا؟ اوه، این همون مغازه‌ست که زیاد می‌رم.
‫این اولین باریه که با هم میایم بیرون.
‫و یه جورایی... استرس دارم.
‫نترس.
‫فقط آدم‌های انگشت‌شماری می‌تونن من رو ببینن.
‫که این‌طور.
‫اوه وای. یه بوی خیلی خوبی میاد.
‫واقعاً؟ من که بویی حس نمی‌کنم.
‫متوجه نمی‌شی؟ بوی کوهستان میاد.
‫چه موهبتی... ‫چه موهبتی...
‫شاید آدم‌های باایمان و دل‌پاک ‫می‌تونن حضور یاماگامی رو حس کنن؟
‫یاماگامی، می‌شه یه سر بریم اونجا؟ ‫[یاماتسوچی‌آن، فروشگاه فنجون چای]
‫باشه.
‫نظرت راجع به این چیه؟
‫من با همون «کاسه‌ای» که داری کاملاً راحتم.
‫آخه آب خوردن توی کاسه یه جوریه،
‫و یه اسطوره باید از یه چیز مناسب‌تر استفاده کنه.
‫درسته.
‫خب. بعدش هم بالشتک.
‫من نیازی به بالشتک ندارم...
‫این واقعاً عالیه.
‫خیلی کوچیکه، نه؟
‫بیا بدیم یه دونه سفارشی برات بسازن.
‫هوم.
‫چند صد سالی می‌شه که نیومدم اینجا. ‫[ایچیگویا]
‫ببخشید.
‫خوش اومدید!
‫اوه، اگه اشتباه نکنم تو همون مرد جوونی هستی ‫که تازه اومدی سمت کوهستان.
‫چی؟
‫صبر کن، تا همین اواخر اون...
‫بله. حالتون خوب به نظر میاد.
‫بهش بگو واسه محصول جدیدش ‫از خمیر لوبیای تیکه‌دار استفاده نکنه.
‫پس طرفدار خمیر پوره و نرمه.
‫تا حالا به کوهستان سر زدی؟
‫بله، یکی دو بار.
‫پس دیدیش؟
‫کی رو دیدم؟
‫سگ مقدس توی کوهستان رو.
‫اوه، ام...
‫من یه گرگم.
‫نه، ندیدمش.
‫دروغ که نگفتم، نه؟
‫این «سگ مقدس» دیگه چیه؟
‫روی اون کوه یه سگ مقدس مهربون و بخشنده زندگی می‌کنه.
‫اون موقع هنوز یه بچه‌ی کله‌شق بودم...
‫توی کوهستان گم شدم.
‫و یه معبد کوچیک پیدا کردم.
‫این دیگه چی بود؟!
‫غرش!
‫وای؟!
‫دوباره اومد!
‫غرش!
‫اه!
‫دوباره نه!
‫نه!
‫آخ!
‫ها؟ اینجا...
‫اونجا بود که فهمیدم...
‫که اون تا پایین کوه راهنماییم کرده.
‫اون یه اوکوری‌اینو بود، یه یوکای سگِ راهنما.
‫یوکای؟ من یاماگامی‌ام، اسطوره‌ی کوهستان!
‫وای.
‫برای قدردانی، بهش می‌گم سگ مقدس.
‫و به عنوان تشکر، خیلی وقت‌ها ‫می‌رم اونجا تا بهش نون تقدیم کنم.
‫منم خیلی دلم می‌خواد سگ مقدس رو ببینم.
‫ممنون از خریدتون! ‫[ایچیگویا]
‫صاحب مغازه قبلاً خیلی داغون به نظر می‌رسید.
‫وقتی دیدم این‌قدر پرانرژیه حسابی جا خوردم.
‫به خاطر درد اندام‌های داخلیش،
‫خوردن غذاهای سرخ‌کردنی ‫که خیلی دوست داشت رو ول کرده بود.
‫روحیه‌ش داغون بود، ‫و جسم و روحش ضعیف شده بود.
‫حتی یه اسطوره هم نمی‌تونه ‫سازوکار مرگ انسان رو تغییر بده.
‫با این حال، می‌تونم بهش کمک کنم ‫تا لحظات آخر عمرش یه بدن سالم داشته باشه.
‫پس کار قدرت تو بود.
‫هنوز نمی‌تونم دوازدهمین صاحب این مغازه رو از دست بدم.
‫ببخشید پدربزرگ. دیر کردم.
‫نگران نباش. برنامه‌های کلوپت مهم‌ترن.
‫هنوز کامل خوب نشدی. به خودت فشار نیار.
‫بفرما.
‫عالیه.
‫می‌رم حموم یه دوش بگیرم.
‫باشه. خب ببینم، بذار محصول جدید رو امتحان کنم.
‫این همه راه اومدم تا با حضورم مفتخرت کنم!
‫به خاطر اونه؟
‫معلومه! همه‌ش تقصیر توئه، هاریما!
‫یا شاید یکی از اهالی اون خونه‌ست...؟ مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫دیگه بسه. خسته شدم.
‫قراره تا آخر عمرم این رو تکرار کنم؟
‫خیلی متأسفم.
‫متواضعانه ازتون می‌خوام رحم کنید.
‫لطفاً، لطفاً من رو برگردونید به دنیای خودم! بذارید برگردم!
‫بابت هر بی‌احترامی‌ای که به کوهستان کردم معذرت می‌خوام!
‫متأسفم. لطفاً من رو ببخشید!
‫ای اسطوره‌ی کوهستان! خواهش می‌کنم، ‫التماست می‌کنم! بذار...
‫برگردم...
‫ها؟
‫برگشتم.
‫هی، هوریکاوا. چند روزه اینجا منتظرمی؟
‫چند روز؟
‫تازه رسیدیم اینجا.
‫چی؟
‫صدای زنگ بود؟
‫دیگه گمشو.
‫یاماگامی، فکر کنم زنگ رو زدن.
‫کسی اومد؟
‫هیچ‌کس نیومده.
‫واقعاً؟ که این‌طور.
‫راستی، نون‌ها چطور بودن؟
‫خب، خمیر تیکه‌دار اون‌قدرام که فکر می‌کردم بد نیست.
‫عالیه! خوشحالم که می‌شنوم ‫ارزش رفتن تا اونجا رو داشت.
‫خیلی توی حموم موندم. گرممه!
‫سابقه نداره.
‫تو معمولاً با اون چیزی که بهش می‌گی «دوش»، ‫مثل گنجشک آب‌تنی می‌کنی و سریع میای بیرون.
‫آره. دلم واسه چشمه‌ی آب‌گرم خونه‌مون تنگ شده بود.
‫هوم.
‫[کوسونوکی]
‫بوی گوگرد؟
‫چی؟
‫یه چشمه‌ی آب‌گرم؟!
‫دوست داری تو هم بیای؟
‫برای یه حموم صبحگاهی.
‫چقدر عالی.
‫ممنون، منم میام.
‫عجب لذتی داره.
‫خوبه، خوبه.
‫خونه‌ای که چشمه‌ی آب‌گرم داشته باشه خیلی لاکچریه.
‫راستی، آقای لاک‌پشت و آقای اژدها امروز کجان؟
‫باید ته برکه خوابیده باشن.
‫چی؟
‫دیشب، اوریو، ریکی و من...
‫این چشمه‌ی آب‌گرم رو درست کردیم ‫و کل شب با هم نوشیدنی خوردیم.
‫واقعاً؟ پس باید از اونا هم تشکر کنم.
‫خدای من، چشمه‌ی آب‌گرم یاماگامی حرف نداره!
‫پسر، کف زمین خنک و عالیه.
‫میناتو، حالت خوبه؟
‫ممنون، خوبم.
‫چای هوجی‌ که کاملاً خنک شده باشه ‫واسه بعد از حموم عالیه.
‫میناتو! به مشکل خوردیم!
‫چی؟
‫انگار یه مهمون دیگه داریم.
‫واسه من؟
‫کسیه که شما و آقای لاک‌پشت می‌شناسین؟
‫اوه؟ ها؟
‫اون...؟
‫قبلاً شما رو دیدم!
‫اوه؟
‫می‌خواد بدونه می‌تونه بیاد تو یا نه!
‫اوه، البته!
‫[کرین]
‫اون... داره سعی می‌کنه چیزی بهم بگه؟
‫«خیلی ممنون که اون روز کمکم کردی.»
‫این چیزیه که گفت!
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫«به لطف تو، تونستم خودآگاهیم رو دوباره به دست بیارم.»
‫«هرچی ازت تشکر کنم کمه»
‫«محبتت رو هرگز فراموش نمی‌کنم. به همین خاطر...»
‫[سی دقیقه بعد]
‫«به هر حال، عجب خونه زیبایی داری.»
‫«خیلی راحت به نظر میاد و دارم حسودی می‌کنم!»
‫«من در حال حاضر دور دنیا می‌گردم...»
‫[سی دقیقه‌ی دیگه هم گذشت]
‫«و خلاصه همه چی کلاً عوض شده،»
‫«و حس می‌کنم اوراشیما تارو از اون افسانه‌هام.»
‫«واسه همین، به عنوان یه نشونه کوچیک از قدردانیم...»
‫«ازت یه حاکم می‌سازم که نصف دنیا زیر سلطه‌شه!»
‫نصف دنیا؟! ‫[تحت سلطه‌ی میناتو]
‫دستت درد نکنه، ولی نه، ممنون.
‫«ولی چرا؟»
‫«آدما موجودات بدبخت و وحشی‌ای هستن که عاشق جنگیدن...»
‫«سر زمین و منابعن و همنوع‌های خودشون رو می‌کشن، درسته؟»
‫اون پسر واقعاً انقدر طمع نداره.
‫داشتن نصف دنیا لزوماً آدم رو خوشحال نمی‌کنه.
‫خیلی ممنونم.
‫از کمکتون ممنونم.
‫راستی، بزرگ‌تر از قبل نشدید؟
‫داریم برمی‌گردیم به شکلی که باید باشیم.
‫به لطف تو.
‫مگه من کاری کردم؟
‫تو ما رو می‌پذیری...
‫و بهمون احترام می‌ذاری و این حضور ما رو قوی‌تر می‌کنه.
‫ممنون.
‫اینم برای تشکر.
‫بیا!
‫وای! معرکه‌ست!
‫میناتو، تو هم می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫من... دلم می‌خواد یه روزی بتونم!
‫چرا این‌قدر خنده‌دار حرف می‌زنی؟
‫می‌بینم که تا حدی می‌تونی ‫قدرت باد رو کنترل کنی.
‫آره.
‫هاپچی!
‫اوه، ببخشید.
‫مهم نیست.
‫به نظر میاد داری قدرتت رو سرکوب می‌کنی.
‫می‌ترسی؟
‫می‌ترسم؟ فکر کنم... آره؟
‫شاید نگرانی که به بقیه آسیب بزنی؟
‫اگه یک بار با تمام قدرتت امتحان کنی ‫تا حد خودت رو بشناسی،
‫شاید بتونی راحت‌تر کنترلش کنی.
‫تمام قدرتم...
‫پلاک اسم‌ها کلاً خراب شدن. جایگزین‌هاشون هم خراب شدن.
‫فوری باید بیشتر درست کنی؟
‫چقدر عجیبه که پلاک‌های اسم بشکنن.
‫این‌طور نیست؟
‫ولی تو خونه‌ی ما همش داره اتفاق میفته.
‫احتمالاً یکی داره می‌شکندشون.
‫ولی کی این کار رو می‌کنه؟
‫حتماً یه موجود غیرانسانی توی خونه‌تون زندگی می‌کنه.
‫چی؟
‫[کوسونوکی]
‫دارن بهت می‌گن که اثرش تموم شده.
‫اوه!
‫خیلی وقت پیش، یه زمانی بود ‫که پلاک اسم خونه‌ی من هی می‌افتاد.
‫با این‌که سفت و محکم سر جاش بود.
‫شاید آقای واراشی داشت با شکستنش ‫بهمون می‌گفت که عوضش کنیم. ‫[کوسونوکی]
‫قدرتی که تو پلاکی که ساختی دمیده شده، ‫حتماً از خونه‌ت محافظت می‌کرده.
‫باید چند تا بسازم و سریع بفرستمشون.
‫ولی می‌تونم چیزی بهتر از اونا بسازم؟
‫همم، به نظر میاد قدرت دفع کردنت نیاز به ارتقا داره.
‫قدرت من؟
‫آره. این‌جوری می‌تونی قدرت خیلی بیشتری رو ‫توی پلاک اسمت وارد کنی.
‫این ممکنه؟
‫باید قدرت بادت رو تقویت کنی.
‫می‌برمت یه جای مناسب.
‫دنبالم بیا.
‫ها؟
‫در پشتی؟
‫بازش کن.
‫این دیگه چیه؟!
‫برو تو.
‫چی؟ باشه...
‫ها؟ اینجا کجاست؟
‫اینجا چه خبره؟
‫میناتو!
‫اوه، شماهایین.
‫این یه زمین مقدسه که این زیردست‌ها ساختنش.
‫این رو اونا ساختن؟
‫می‌تونی توی این مکان تمام توانت رو نشون بدی.
‫اینجا؟
‫ولی نمی‌خوام بی‌دلیل به درخت‌ها آسیب بزنم.
‫مهم نیست.
‫اینا الکی‌ان.
‫الکی؟
‫ببرشون، خردشون کن، ‫هر کاری دلت می‌خواد باهاشون بکن.
‫ترست رو فراموش کن و تمام تلاشت رو بکن.
‫خیلی خب.
‫صاحبخونه... حتماً دوباره زده به سرش ‫و رفته شکار هم‌نوع‌های خودش.
‫این هدیه رو برای قدردانی می‌ذارم.
‫[دوریان]
‫این دیگه چه معنی‌ای داره؟!
‫آوردن آشغال اینجا وقتی صاحب‌خونه نیست؟! ‫چطور جرأت می‌کنی!
‫ببرش خونه خودت.
‫به این می‌گی آشغال؟! چقدر بی‌ادب!
‫این یه میوه‌ست!
‫خیلی هم خوشمزه‌ست.
‫با تمام وجودم.
‫ها؟
‫یاماگامی، احیاناً تو من رو برگردوندی اینجا؟
‫تمام قدرتت رو یهویی آزاد کردی.
‫ببخشید.
‫انگار به تمرین بیشتری نیاز دارم.
‫خوبه.
‫می‌تونی قدرت بیشتری نسبت به قبل وارد کنی.
‫واقعاً امیدوارم همین‌طور باشه.
‫[کوسونوکی]
‫اینجا دیگه کجاست؟!
‫قسمت چهارم: «سفر به دنیای دیگه برای دفع روح خبیث»