‫[دایفوکوی توت‌فرنگی]
‫خوبه.
‫آقای یاماگامی، مزه‌اش چطوره؟
‫عجب میوه‌ی بزرگ و آبداری!
‫چه طعم گمراه‌کننده‌ای.
‫این «همکاری» خمیر لوبیای نرم و توت‌فرنگی واقعاً محشره.
‫حتی باعث شد واسه توصیفش ‫از یه کلمه‌ی انگلیسی استفاده کنی؟
‫ایول به هیزن‌آن.
‫ها؟
‫قضیه چیه؟
‫کلاسِ فضای باز هوئو.
‫داره به سسک‌های ژاپنی چهچهه زدن یاد میده؟
‫دقیقاً.
‫کاری که باید بکنید اینه که «هو» اولتون رو ‫آزادتر ادا کنید.
‫یه بار دیگه!
‫آره، درسته. بعدی!
‫صدای قشنگی بود. ازت راضی‌ام.
‫خب، آخری!
‫اوه.
‫کلاً اشتباهه!
‫این‌طوری انجامش بده.
‫پرنده کوچولو خیلی محبوبه. همیشه همه دورشن.
‫آره. چقدر هم سرزنده‌ست.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫بهار شده.
‫[زمین مقدس الهه و قدرت مهر و موم کردن اشیاء]
‫[کیک برنجی توی خمیر لوبیا]
‫آقای کاتسوراگی، اوضاع شما چطوره؟
‫اینجا هنوز کلی هست.
‫واسه همینه که بهش می‌گیم ‫جشنواره‌ی ارواح خبیث بهار.
‫تعدادشون خیلی زیاده.
‫واقعاً داره قدرت‌های ‫معنوی‌مون رو تحلیل می‌بره.
‫اینا که جوجه‌ان.
‫بسپارینشون به من!
‫شماره یک، تا می‌تونی بخور!
‫آقای کاتسوراگی.
‫می‌دونم. روی پشتیبانیت حساب می‌کنم، شماره دو!
‫کلی خوردی، نه؟
‫چی؟ کمه؟
‫نگران نباش. بازم هست.
‫- یه روح خبیث دیگه. ‫- آروم باشین بچه‌ها!
‫سرِ من که خوردنی نیست!
‫هی، هاریما!
‫یالا، ول کن! آخ، آخ، آخ!
‫[سوغاتی] ‫[یاماناکادو]
‫خب، واسه همه سوغاتی گرفتم، ‫پس بریم خونه.
‫هی، اون...؟
‫اوه! نجواگر پرنده‌ها!
‫وای، خیلی در موردش شنیدم!
‫نجواگر پرنده‌ها؟
‫وای!
‫عالیه! همه‌ش پرنده‌های بیشتری میان!
‫یا خدا! سریع یه عکس بگیر!
‫[ایست]
‫همیشه وقتی با هم می‌ریم بیرون همین بساطه.
‫بسیار خب، تموم شد.
‫پرچینِ مجسمه‌ایِ سفالیِ کوچولوی نازِ من.
‫این نمونه‌ی شماره‌ی ۲۵ئه!
‫قشنگ شده. تقریباً دلم می‌خواد بهش بگم آقای ۲۵.
‫ها؟ اوه، آقای کوسونوکی!
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫یه جورایی... پرچین آوانگاردیه.
‫آره. صاحب این خونه بهم گفت می‌تونم ‫هر کاری دلم می‌خواد باهاش بکنم.
‫وای.
‫آخه می‌دونی، از وقتی روی باغ شما کار کردم، ‫افتادم روی غلتک. می‌بینی؟
‫هوم؟
‫اوها! چرا این‌همه پرنده اینجاست؟!
‫آره، منم برام سؤاله.
‫با اجازه‌تون!
‫ها؟ آقای کوسونوکی؟
‫یاماگامی!
‫یه مشکلی پیش اومده!
‫توی کوه یه عالمه قلمروهای اساطیری متروکه هست!
‫و میناتو هم هنوز از خرید برنگشته!
‫چیکار کنیم؟
‫هول نکنین.
‫خیلی زیادن. قطعاً تنهایی از پسشون برنمیاین.
‫بذارین من حلش کنم.
‫خودِ یاماگامی قراره...؟
‫آره.
‫دنبالش برین.
‫- چشم! ‫- آره!
‫ها؟ پرنده‌ها رفتن.
‫اتفاقی افتاده؟
‫هی!
‫فوجین، رایجین.
‫بهتره هر چه زودتر برین خونه.
‫واسه چی؟
‫امروز یه عالمه قلمرو اساطیری متروکه ‫و ارواح خبیث پیداشون شده.
‫قلمرو اساطیری متروکه؟
‫میلیون‌ها اسطوره توی این دنیا هست،
‫و حتی «قلمروهای اساطیری» ‫یا زمین‌های مقدسِ بیشتری هم هستن.
‫بعضی از قلمروهای اساطیری آخرش ‫توسط سازنده‌شون رها می‌شن.
‫که این‌طور؟
‫راستی...
‫اون...؟
‫یه قلمرو اساطیری متروکه بود.
‫پورتالش می‌تونه هر جایی باشه.
‫روی زمین، توی هوا، یا حتی توی آب.
‫و مدام جابه‌جا می‌شه که خیلی دردسرسازه.
‫آدم‌ها ممکنه هر از گاهی کشیده بشن توش.
‫بهش می‌گن «غیب شدن».
‫اوه، پس واسه همین بود که پرنده‌ها دنبالمون نیومدن.
‫زیادی در موردش راحت به نظر می‌رسی،
‫ولی تو اینجا باید از همه هوشیارتر باشی.
‫چی؟
‫ارتباط تو با اساطیر خیلی بالاست.
‫دلیلش اینه که نه‌تنها توی یه مکان مقدس زندگی می‌کنی،
‫بلکه تو چشمه‌ی آب‌گرمِ یاماگامی هم حموم می‌کنی.
‫اگه کشیده بشی توی یه قلمرو اساطیری ناجور،
‫دیگه خودت تنهایی نمی‌تونی بیای بیرون.
‫مراقبم.
‫اوه، راستی،
‫انگار یاماگامی هم راه افتاده ‫تا قلمروهای اساطیری متروکه رو نابود کنه.
‫واقعاً؟ یعنی این‌قدر قضیه جدیه؟
‫خیلی مراقب باش.
‫فعلاً خداحافظ.
‫پرنده کوچولو، بیا امروز از میان‌بر بریم.
‫اوه خدایا! چقدر زیادن!
‫این بده.
‫داره سمت خونه‌ی میناتو پخش می‌شه.
‫باید همشون رو همین‌جا نابود کنیم!
‫بیایین از هم جدا شیم.
‫بله، قربان!
‫بسپارینش به من!
‫بزن بریم!
‫هوم؟
‫وای، اینجا چقدر داغون به نظر می‌رسه.
‫نه، نه! باید دور بمونی!
‫ها؟ پرنده کوچولو، چیزی گفتی؟
‫انگار صدای یه نفر اومد.
‫خیالاتی شدم؟
‫ها؟
‫وای!
‫بدنم داره کشیده می‌شه تو؟!
‫پرنده کوچولو؟!
‫وای!
‫پرنده کوچولو، حالت خوبه؟
‫ما کجاییم؟
‫مثل همون موقعیه که قدم گذاشتم توی اون قلمرو اساطیری.
‫الان توی یکی از اوناییم؟
‫هر چی که هست، نفس کشیدن یه‌کم سخته.
‫بیا زودتر خروجی رو پیدا کنیم.
‫این جعبه‌های چوبی چی‌ان؟
‫چقدر زیادن.
‫آقای یاماگامی قبلاً یه چیزی گفت...
‫قلمروهای اساطیری بازتابِ ذهنِ سازنده‌شونن.
‫یه کپی از فضاییه که بیشترین آرامش رو توش دارن.
‫پس سازنده‌ی اینجا باید خیلی عاشق جعبه‌های چوبی باشه.
‫هوم؟
‫اون چیه؟
‫هوای اینجا خیلی خفه‌ست.
‫هوم؟
‫کسی اونجاست؟
‫این همون اسطوره‌ایه که این قلمرو رو ساخته؟
‫اه! این هوای دلگیر!
‫اون‌قدر خفه‌ست که حتی نمی‌تونم بخوابم!
‫باید هواش عوض شه.
‫ولی حوصله‌اش رو ندارم.
‫نمی‌خوام تکون بخورم.
‫فقط می‌خوام کل روز رو بخوابم.
‫ببخشید.
‫هوم؟
‫شما سازنده‌ی این قلمروی اساطیری هستین؟
‫همین‌طوره.
‫تو کی هستی؟ انسانی، درسته؟
‫بله.
‫اوه، تویی هوئو؟
‫انگار کلی محافظت می‌شی.
‫چرا اینجایی؟
‫من که احضارت نکردم.
‫مطمئن نیستم.
‫گم شدی؟
‫عجیبه، پورتال که باید کاملاً بسته می‌موند.
‫همین الان...
‫کلی پورتال به قلمروهای متروکه توی دنیای بیرون ظاهر شده.
‫چه بی‌ادبانه. من که این رو رها نکردم.
‫اوه نه. نکنه قدرتم کم شده؟
‫معبدی که توی راه دیدم به نظر می‌رسید خیلی داغون باشه.
‫اوه نه! راست می‌گی.
‫ولی کی این‌طوری شد؟
‫چند ماه گذشته؟
‫خب، بی‌خیال.
‫ها؟ ام...
‫ببینم، تو با فوجین در ارتباطی، مگه نه؟
‫نمی‌دونم «در ارتباط» کلمه‌ی درستی باشه یا نه.
‫ولی قدرتش رو داری.
‫از کجا فهمیدین؟
‫معلومه که می‌فهمم.
‫شخصیت زیرکی مثل اون، قدرتش رو بده به یه انسان، ‫اونم این‌طوری...
‫می‌دونی، یه خواهشی ازت دارم.
‫می‌تونی از قدرت فوجین استفاده کنی ‫و هوای اینجا رو عوض کنی؟
‫هوای اینجا رو عوض کنم؟
‫هوای اینجا خفه‌ست، می‌دونی؟
‫راست می‌گین.
‫اگه کاریه که از دستم برمیاد، بذارین امتحان کنم.
‫آخرین بار کِی هواش عوض شد؟
‫به زمان انسان‌ها،
‫فکر کنم اون موقعی بود که مردم حرف از توقف فرستادن سفیر ‫به سلسله‌ی تانگ می‌زدن.
‫پس یعنی بیش از هزار سال پیش. ‫[سال ۸۹۴ پس از میلاد مسیح]
‫واقعاً؟ ‫[لغو اعزام سفرا به سلسله‌ی تانگ]
‫انسان‌ها خیلی زود میان و می‌رن، ‫اسم‌هاشون یادم نمی‌مونه.
‫که این‌طور.
‫باشه، ممنون از کمکت.
‫وقتی کارم تموم شد، کمکم می‌کنین از اینجا برم بیرون؟
‫حتماً.
‫قول می‌دین؟
‫دیگه تمومش کن.
‫به نظرت من یه اسطوره‌ی بی‌مسئولیتم؟
‫یه جورایی آره...
‫اوه.
‫وای!
‫این سوراخ چیه؟
‫حالا که داری این کار رو می‌کنی، ‫همه‌ی جعبه‌های چوبی این دور و بر رو هم بنداز اون تو.
‫باشه. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خدایا. چه منظره‌ای.
‫ها!
‫بگیر که اومد!
‫حالت خوبه، اوتسوگی؟
‫هه هه، گند زدم.
‫خدایا، شماها خیلی پر سر و صدایین.
‫یاماگامی!
‫اوضاع چطوره؟
‫من اونایی که توی شمال بودن رو کلک‌شون رو کندم.
‫سمت غرب هم تموم شد.
‫منم سمت شرق رو تموم کردم.
‫کارتون خوب بود. حالا باید میناتو رو نجات بدیم.
‫میناتو؟
‫حسش نمی‌کنین؟
‫اون توی یه قلمروی اساطیری گیر افتاده.
‫چی؟!
‫پس اون گریه‌ی هوئو اون موقع...
‫باید فوراً بریم!
‫هوم؟
‫دوباره؟!
‫این که تمومی نداره!
‫تازه دارن می‌رن سمت خونه‌ی میناتو!
‫به نظر می‌رسه توی دردسر افتادین.
‫می‌خواین کمکتون کنیم؟
‫ممنون می‌شم.
‫اینجا رو بسپارین به من.
‫شماها الان برین.
‫بله، قربان!
‫بسیار خب، بیاین کارشون رو تموم کنیم.
‫حتماً. یاماگامی، چرا یه استراحتی نمی‌کنی؟
‫عمراً.
‫اوه، ایول.
‫اون موقع‌هایی رو یادم انداخت که وحشی بود ‫و همه‌ش فوران می‌کرد.
‫آخرین بار کِی این کوه فوران کرد؟
‫تقریباً هزار سال پیش؟
‫چرت و پرت نگو.
‫سال پیش بود.
‫اینم از آخریش. هوف.
‫چطوره؟
‫وای!
‫بالاخره خلوت شد!
‫ولی هوا هنوز هم یه کم خفه‌ست.
‫پس...
‫اون چیه؟
‫برگ‌های درخت مقدس توی باغم، کوسونوکی.
‫ها، بد نیست.
‫همین‌طوری اتفاقی همراهت بودن؟
‫چند وقت پیش همین برگ‌ها نجاتم دادن.
‫واسه همین محض احتیاط یکم همرام آوردم.
‫کارت عالی بود، ممنون.
‫ببین چقدر تمیز شد.
‫خوشحالم که تونستم کمکی کنم.
‫ببینم، اگه بازم از اون برگ‌ها داری، می‌شه به منم بدی؟
‫البته.
‫بوی خیلی خوبی می‌دن.
‫آره، بوشون یه کم تنده.
‫به عنوان تشکر، یه مقدار از قدرتم رو بهت می‌دم.
‫چه جور قدرتیه؟
‫قدرت مهر و موم کردن چیزها.
‫مهر و موم؟ چی رو مهر و موم کنم؟
‫چیزهایی که دیده نمی‌شن.
‫احساسات آدم‌ها، خواسته‌های دردسرساز، ‫قدرت‌های ماورایی...
‫می‌تونی این‌جور چیزها رو ‫توی هر چیزی که بخوای مهر و موم کنی.
‫پس اون جعبه‌ها...
‫آره. آدم‌ها به خاطرشون برای من دعا می‌کنن، ‫منم براشون مهر و مومشون می‌کنم.
‫چیزهایی مثل رویاهایی که نمی‌تونن ازشون دست بکشن، ‫حسادت و کینه نسبت به دیگران،
‫و قدرت‌های ماورایی که نمی‌تونن کنترلشون کنن.
‫لازم نیست حتماً یه جعبه چوبی باشه.
‫می‌تونی هر چیزی که به دردت می‌خوره رو پیدا کنی.
‫اینکه از قدرتم استفاده کنی یا نه، ‫کاملاً بستگی به خودت داره.
‫آزادی که قدرتِ مهر و موم رو اون تو مهر و موم کنی،
‫یا می‌تونی با یه سری شرایط آزادش کنی.
‫اگه... روی قدرتت تمرین کنی، هر چیزی ممکنه.
‫هی! الهه، لطفاً نخواب!
‫خروجی کجاست؟!
‫خروجی؟
‫خروجی چیه؟
‫خوابید.
‫نمی‌تونم به زور بیدارش کنم.
‫چیکار کنم؟
‫میناتو!
‫بچه‌ها!
‫حالت خوبه؟
‫آره. ممنون که اومدین دنبالم.
‫ببخشید که دیر کردیم.
‫به خاطر اون‌همه قلمرو اساطیری متروکه گیر افتاده بودیم.
‫شما هم حسابی بهتون سخت گذشته.
‫یه اسطوره‌ی بی‌نهایت باستانی بود.
‫یه الهه‌ی بی‌انگیزه.
‫یه الهه‌ی بی‌انگیزه؟
‫قدرت مهر و موم کردن چیزها رو بهم داد.
‫پس حتماً آماتراسو بوده.
‫آماتراسو...
‫یعنی، همون آماتراسو؟!
‫دقیقاً اون چیزی نبود که تصور می‌کردم.
‫از کجا فهمیدین من کجام؟
‫صدای هوئو خوب راهنمایی‌مون کرد که ممکنه کجا باشی.
‫اوه، گریه‌اش اون موقع...
‫ای بابا.
‫وقتی بیدار شد باید ازش تشکر کنم.
‫از روح باد هم می‌تونی تشکر کنی.
‫روح باد؟
‫صدای باد ما رو راهنمایی کرد اینجا.
‫درست قبل از اینکه کشیده بشی داخل، چیزی شنیدی؟
‫اوه!
‫نه، نه! باید دور بمونی!
‫اون صدا... سعی داشت بهم هشدار بده که اونجا خطرناکه؟
‫شاید هنوز برات سخت باشه که ببینی و بشنویشون.
‫با دقت گوش کن.
‫تمرکز کن و سعی کن بهشون گوش بدی.
‫همین مهمه.
‫توجهم رو...
‫خوشحالم که حالت خوبه.
‫اون...؟
‫صداشون رو شنیدی.
‫ممنون، ارواح باد.
‫هاریما، من رو جا نذار.
‫دیگه جونی برام نمونده.
‫هوم؟ چیه؟
‫خب، خب.
‫دیر کردی، اونمیوجیِ عزیز من.
‫ما جن‌گیرها قبلاً حسابِ ناپاکی این دور و بر رو رسیدیم.
‫اوه وای، خیلی ممنون.
‫حالا چی شد که اومدی به حوزه‌ی استحفاظی ما؟
‫وقتی توی یه منطقه‌ای جن‌گیرها مستقر هستن،
‫اونمیوجی‌ها نمی‌تونن ارواح خبیث اونجا رو از بین ببرن.
‫این یه قانون نانوشته‌ست، مگه نه؟
‫خب، ما نمی‌تونیم وقت تلف کنیم، پس لطفاً ما رو ببخشید.
‫اون مرد کی بود؟
‫یه سری جن‌گیرِ خجالت‌آورن ‫که برای پول‌های کلان پرونده قبول می‌کنن،
‫اونم رئیسشونه.
‫امیدوارم نقشه‌ای توی سرشون نباشه.
‫آقای یاماگامی، من برگشتم!
‫یه چیزی برات خریدم.
‫ها؟ آقای یاماگامی؟
‫ای بابا.
‫شماها...
‫آقای یاماگامی!
‫هوم؟
‫دوباره کوچیک شدی؟
‫آره، به نظر میاد بیش از حد از قدرتم استفاده کردم.
‫لطفاً حسابی بخور تا دوباره بزرگ شی!
‫برات شیرینی ژاپنی هم خریدم.
‫نظرت چیه؟
‫این باید توی یه چشم به هم زدن برم گردونه به حالت عادی.
‫امیدوارم.
‫ولی این شکلِ کوچولوت خیلی بامزه‌ست.
‫اندازه‌اش دقیقاً واسه بازی کردن ‫با آقای اژدها و کرین مناسبه.
‫حق نداری مسخره‌م کنی ها!
‫من یه اسطوره‌ی کوهستانم.
‫قسمت ششم: «به باغ بهاری خوش آمدید.»