‫پرنده کوچولو هنوز بیدار نشده.
‫اون موقع برای اینکه کمک بیاره به حالت اصلیش برگشت،
‫برای همین شاید بیش از حد از قدرتش استفاده کرده.
‫آره، ولی مطمئنم خیلی زود بیدار میشه.
‫خوبه.
‫هوئو از اونایی نیست که به این راحتی‌ها بمیره.
‫درسته.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫می‌خوام روی قدرت مهر و موم کردن چیزها که ‫الهه بهم داده مسلط بشم.
‫اگه بتونم قدرت دفع ارواح رو مهر و موم کنم، ‫شاید به آقای هاریما و بقیه کمک بشه.
‫هوم. چه ایده‌ی جالبی که قدرتی که ازت ساطع میشه رو...
‫گیر بندازی و مهارش کنی.
‫[نون‌های شاه‌بلوط]
‫فکر کنم آماتراسو از یه جعبه چوبی مثل این ‫استفاده می‌کرد.
‫جواب داد؟
‫هوم.
‫قدرت داره مثل دود ازش بیرون می‌زنه.
‫که این‌طور؟
‫آره. برای مهر و موم کردنش ‫باید اون «تاصویر» ذهنی رو داشته باشی.
‫«تاصویر» ذهنی رو داشته باشم، ها؟
‫یالا بخند، چرا نمی‌خندی؟
‫من که نمی‌خندم!
‫توریکا بهم گفت که تلفظم افتضاحه، خودم می‌دونم.
‫توریکا واقعاً یاد گرفته که دیگه ملاحظه نکنه.
‫[به باغ بهاری خوش آمدید]
‫بفرمایید.
‫تمرین قدرت مهر و موم کردن چطور پیش میره؟
‫هنوز راه درازی دارم.
‫راستی، یه‌کم پیش یه تماس داشتم.
‫کسی که می‌خواست بیاد خونه رو ببینه بازم کنسل کرد.
‫هوم. که این‌طور؟
‫این سومین باره که لحظه‌ی آخر کنسل میشه.
‫آدما معمولاً خیلی دمدمی‌مزاجن.
‫موندم چرا.
‫یه خونه‌ی روستایی یه خوابه با یه نشیمن، ‫ناهارخوری و آشپزخونه عالی
‫با یه باغ ساکت و خوشگل که یه یاماگامی هم روشه.
‫جزو خود ملکه.
‫همه‌جا رو حسابی تمیز کرده بودم ‫و حتی شیرینی‌های ژاپنی هم آماده کرده بودم.
‫در عوض، حالا اینا مال منن.
‫مال شما رو جدا خریدم.
‫رنگ سسک‌های ژاپنی ‫و رنگ صورتی روشن شکوفه‌های گیلاسِ این شیرینی‌ها.
‫این رنگ‌های ملایم و لطیف واقعاً نشون دهنده‌ی بهارن.
‫وای! باغ رو ببین!
‫بهار بدون شکوفه‌های گیلاس شروع نمیشه.
‫ای وای! دوباره کوچولو شدی که!
‫هوف!
‫بدنت خوبه؟
‫ممکنه یکم طول بکشه تا دوباره ‫به اندازه‌ی طبیعیِ خودم برگردم.
‫الان چطوری این کار رو کردی؟
‫از چشم‌هام استفاده کردم.
‫چشم‌هات؟
‫بله. برای من، این راحت‌ترین روشه.
‫برای تو راحت‌ترین روشه.
‫می‌تونی هر چیزی که به دردت می‌خوره رو پیدا کنی.
‫چیزی که... به درد من بخوره.
‫آها! فهمیدم!
‫با دفترچه‌های یادداشت معمولیم، ‫شاید بتونم قدرت دفع ارواحم رو مهر و موم کنم!
‫کاملاً طبیعیه که بعضی چیزها ‫برات جواب بدن و بعضی چیزها نه.
‫[کیک موچی اوگویسو]
‫صدای این پرنده‌ها دقیقاً مناسب این باغ بهاریه.
‫کاملاً.
‫استاد! بهتون نیاز دارن!
‫منم باید کلی تلاش کنم.
‫میناتو! یالا دیگه، بجنب!
‫هی، خودت رو جمع و جور کن.
‫چرا الان داریم میریم بامبو بکنیم؟
‫ربطی به قدرت مهر و موم کردن داره؟
‫کوه یاماگامی پر از جوونه‌های بامبوئه.
‫وقتی طعم اون غذای لذیذ و تازه بهاری رو بچشی، ‫ممکنه قدرت بیشتری بهت بده.
‫امیدوارم همین‌طور باشه.
‫اون آدم‌هایی که می‌خواستن این خونه رو بخرن،
‫قبل از اینکه ولشون کنم، ‫یه مدت انداختمشون توی قلمروی اساطیری خودم.
‫آها، پس کار تو بود.
‫یه جورهایی بدجنسی کردی.
‫خب ببخشید ها!
‫خودتم اون یارویی که می‌خواست ‫به در لگد بزنه رو گیر انداختی.
‫خب، حقش بود.
‫هر آدمی که جرأت کنه به در خونه‌ی یه اسطوره لگد بزنه
‫باید از اینکه جونش رو بخشیدیم ‫بیفته به پامون و تشکر کنه.
‫دقیقاً.
‫خدای من، شماها خیلی ترسناکین!
‫یه قلمروی اساطیری متروکه‌ی دیگه.
‫داره به سمت کوه حرکت می‌کنه.
‫انگار میناتو داره اون رو جذب می‌کنه.
‫ای بابا، از دست این پسر.
‫بیا!
‫هوف. من قبلاً آدم‌های زیادی رو دیدم، ‫ولی جذب کردن قلمروهای اساطیری اصلاً طبیعی نیست.
‫با اینکه یه انسانه، اما توی یه قلمروی اساطیری ‫زندگی می‌کنه و همه‌ش دور و بر ماست،
‫که حتماً تأثیرات عجیبی روش گذاشته.
‫تعجبی نداره که به اسطوره‌ها نزدیک‌تره.
‫درسته. اون روز هم کشیده شد توی یه قلمروی اساطیری.
‫شاید بهتر باشه یکم قدرت بیشتری بهش بدم
‫تا دیگه همچین اتفاقی براش نیفته.
‫این کار رو نکن. اگه بیشتر بهش قدرت بدی، ‫دیگه انسان باقی نمی‌مونه.
‫چیزی که مهمه اینه که از این به بعد ‫چطور از قدرت‌هاش استفاده می‌کنه، درسته؟
‫میناتو، دیگه تقریباً رسیدیم.
‫یکم دیگه مونده تا برسیم به بامبوها!
‫نگاه کن! یه عالمه اینجاست، آماده برای کندن!
‫راست میگی!
‫اوه، ولی این‌قدر یهویی شد که وقت نکردم بیلچه بیارم.
‫هان؟
‫کاملاً توی چشم‌هاش نگاه کردم!
‫چیکار باید بکنم؟! خودم رو بزنم به مردن؟ الان؟
‫جای نگرانی نیست.
‫چیزی برای ترسیدن وجود نداره.
‫چی؟!
‫این همونیه که بهش میگن یه غول مهربون.
‫شمایی، آقای یاماگامی؟
‫دقیقاً.
‫می‌تونی بری توی بدن اوتسوگی؟
‫بهت که گفتم، اینا زیردست‌های منن.
‫این کار برام مثل آب خوردنه.
‫میگه: «ممنون که هوای رئیسمون رو داری.»
‫رئیس؟
‫منظورش کرینه.
‫«دوست دارم قدردانیم رو نشون بدم.»
‫خب، ام...
‫واقعاً خوشحالم که اون طرف ماست.
‫داره بهم میگه اینا رو بردارم؟
‫آره! حالا می‌تونی زبون حیوون‌ها رو بفهمی؟
‫خب، یه جورایی.
‫ممنونم.
‫میگه: «هرچی تازه‌تر باشه بهتره، پس همین الان بخورش.»
‫خیلی ممنونم.
‫پس بریم از این بامبوهای تازه‌کنده شده لذت ببریم؟
‫همین جا؟
‫خوردن غذای تازه برداشت شده ‫لذتیه که با هیچی نمیشه عوضش کرد.
‫این لذت محصولات فصلیه.
‫تکون خوردن توی این جسم سخته.
‫خب، مطمئنم که بهش عادت می‌کنم.
‫ممنون آقا خرسه.
‫اگه قراره بامبوی خام بخوریم، ‫پس باید هرچه زودتر بخوریم‌شون.
‫پس همین واسابی آماده کارمون رو راه میندازه.
‫بفرمایید، آقای یاماگامی.
‫هوم. خیلی ممنون.
‫آقای یاماگامی.
‫هوم؟
‫کندن بامبو چه ربطی به قدرت من داره؟
‫کی گفته ربطی بهش داره؟
‫نگو که فقط دلت می‌خواست بامبو بخوری!
‫به نظر می‌رسید خیلی داری به خودت فشار میاری.
‫فکر کردم این می‌تونه تنوع خوبی برات باشه.
‫واقعاً بعد از بودن تو این هوای پاک و تازه ‫احساس آرامش بیشتری می‌کنم.
‫علاوه‌بر این، فکر کنم تونستم ‫با حیوون‌ها ارتباط برقرار کنم.
‫تو هم باید این بامبوها رو امتحان کنی.
‫آره، بذار یه کم بچشم.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫بابت غذا ممنون.
‫خب؟
‫بی‌نظیره!
‫شروع شد.
‫چطور شد به این فکر افتادی؟
‫هرازگاهی بازی کردن خیلی هم خوبه.
‫فکر کنم بتونی فرو ریختن ‫مهره‌های شوگی رو بازی بکنی، پس بیا امتحانش کنیم.
‫اوه؟
‫بهت نشون میدم.
‫خوبه.
‫فقط کافیه این‌طوری یه مهره رو بکشی بیرون.
‫ولی نباید صدایی در بیاد.
‫اگه صدا بده، نوبتمون عوض میشه.
‫که این‌طور.
‫کسی که آخر سر مهره‌های بیشتری داشته باشه برنده‌ست.
‫به اندازه کافی راحت به نظر میاد.
‫اما به طرز عجیبی سخته.
‫[شاه، سرباز]
‫چطور همچین چیزی ممکنه؟
‫من یه دست دیگه می‌خوام بازی کنم!
‫ای تیکه چوب!
‫یه مهره ناچیز چطور جرأت می‌کنه، با من مخالفت کنه؟
‫تو! کی بهت اجازه داد صدا بدی؟!
‫آقای یاماگامی، نشکونش، باشه؟
‫می‌دونم.
‫آخ!
‫آقای یاماگامی، نباید تقلب کنی.
‫از قدرتت استفاده کردی، نه؟
‫در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫این بخشی از تمرینته.
‫حالا نوبت منه.
‫اگه این‌طوری می‌خوای بازی کنی...
‫اون چیه، آقای یاماگامی؟
‫بعضی چیزها ممکنه گم بشن و راهشون رو ‫به اینجا پیدا کنن، احتمالاً اینم یکی از اوناست.
‫این اولین باره که همچین چیزی می‌شنوم.
‫نباید مشکلی باشه.
‫مطمئنی؟
‫برو بریم.
‫ببخشید که مزاحم میشم!
‫قول میدم که شخص ناجوری نیستم.
‫درسته.
‫احتمالاً نیازی نیست خودم رو معرفی کنم، ‫ولی من رو ابیسو صدا می‌زنن. ‫[ابیسو]
‫تو باید همونی باشی که قدرت‌ها رو دریافت کرده.
‫اوه... ام... هان؟
‫اوه، تقصیر من بود.
‫می‌تونی ابی صدام کنی.
‫از دیدنت خوشحالم، آقای ابی.
‫چطور من رو می‌شناسی؟
‫یه شایعه‌ای در مورد یه انسان عجیب شنیدم ‫که داشته قدرت‌های اسطوره‌ها رو می‌گرفته.
‫برای همین خواستم ببینمش.
‫باعث افتخارمه.
‫به هر حال، عجب باغ شیک و قشنگیه.
‫خیلی ممنونم.
‫هان؟
‫این چه حسیه؟
‫تحت هیچ شرایطی نمی‌خوام به اون موجود ببازم.
‫این اشتیاق سوزان چیه؟!
‫کی می‌دونه؟
‫صبر کن، ممکنه این...؟
‫عشق باشه؟
‫یعنی بالاخره بهار منم فرا رسیده؟
‫من... فکر نمی‌کنم معنیش این باشه.
‫اینجا چشمه‌ی آب گرم هم داره؟
‫خیلی خوبه.
‫اگه دوست دارین، راحت باشین و استفاده کنین.
‫اوه، پس پیشنهادت رو قبول می‌کنم.
‫اسطوره‌ی کوهستان، اجازه‌ست؟
‫هر طور میلته.
‫یه دنیا ممنون.
‫به عنوان تشکر، اینا رو بهتون میدم.
‫چی؟
‫اینا تایاکی هستن.
‫بعداً با بقیه تقسیمشون کنین.
‫با خمیر نرم؟
‫انواع مختلفش رو براتون گرفتم.
‫البته با خمیر نرم هم توش هست.
‫خیلی ممنون.
‫بسیار خب، پس برم توی چشمه‌ی آب گرم یه تنی به آب بزنم.
‫بله، خواهش می‌کنم راحت باشین.
‫که این‌طور.
‫هان؟
‫داره یه جورایی از مسیر خارج میشه.
‫هان؟ از مسیر خارج میشه؟ چی؟
‫حس می‌کنم کم‌کم قلق قدرت مهر و موم کردن داره دستم میاد.
‫هوم؟
‫عروسی روباه، یا همون بارون آفتابی، تموم شد.
‫اوه، بی‌خیال بابا!
‫ما که عروسمون رو به خاطر آب و هوا شوهر نمیدیم بره.
‫یه مهمون دیگه؟
‫اصلاً نمی‌دونستم... که یه چشمه‌ی آب گرم ‫به این فوق‌العاده‌ای این‌قدر نزدیکه!
‫اینجا اقامتگاه شماست؟
‫نه، من در حال حاضر سرپرست اینجام.
‫اوه، فهمیدم.
‫می‌خواین برین توی چشمه آب گرم؟
‫نه دقیقاً.
‫وسط انجام یه کار مهم هستم.
‫فوریه؟
‫من... دقیقاً نمی‌تونم بگم... که فوریه.
‫چرا روراست نیستی؟
‫ناهار امروز سوشیه.
‫دوست دارین با ما همراه بشین؟
‫مطمئنین می‌تونم از ناهارتون سهمی ببرم؟!
‫البته. بیاین با ما غذا بخورین.
‫خیلی ممنونم!
‫من زیردست اسطوره‌ی کوهستان هستم
‫که توی کوه بغلیِ این کوه ساکنه.
‫وای، تو کوه بغلی هم یه اسطوره هست؟
‫بله. اسم من تسوموگیه. ‫[تسوموگی]
‫از آشنایی‌تون خوشوقتم. ‫[تسوموگی]
‫باعث افتخار منه.
‫جسارتاً می‌تونم بپرسم...
‫سوشی‌تون خونگیه یا نه؟
‫یعنی... اونایی که از بیرون می‌خرین هم همون‌قدر عالی‌ان.
‫ولی می‌دونین که، هیچ‌چیز به پای سوشی خونگی نمی‌رسه.
‫فکر کنم بشه گفت خونگیه، با سبزیجات وحشی.
‫نگو!
‫البته نمی‌تونم تضمین کنم که خوشتون بیاد.
‫با دست‌های یه انسان و با عشق درست شده...
‫همین باعث میشه خیلی ارزشمند باشه.
‫می‌فهمم.
‫اگه شکلش مثلثی بود که دیگه عالی می‌شد.
‫اوه!
‫اسطوره‌ی کوهستان، چقدر از دیدنتون خوشحالم.
‫آره. اول غذا بخور و بعد برو توی چشمه‌ی آب گرم.
‫هر طور میلته.
‫بی‌نهایت سپاسگزارم.
‫آقای یاماگامی... شبیه یه اسطوره شدی!
‫چقدر بی‌ادب.
‫من یه اسطوره‌ی کوهستان بزرگم.
‫باید بدونی که اون یه اسطوره‌ی نسبتاً بلندمرتبه‌ست.
‫بابت غذا ممنون!
‫این سوشی...
‫تا دندون‌هات رو توش فرو می‌کنی، ‫آبش از پوست توفوی سرخ‌شده بیرون می‌زنه.
‫نه خیلی زیاد، نه خیلی کم، دقیقاً به اندازه.
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫عالی بود!
‫خوشحالم که خوشتون اومد.
‫خلاف اصول منه که زیر دین کسی بمونم.
‫بنابراین، اصرار دارم که این هدیه رو ‫به عنوان تشکر از من قبول کنین.
‫باشه.
‫این هلوییه که توی خونه برداشت کردم.
‫بفرمایید، یکی برای شما.
‫توی کوه خودتون برداشت کردین؟
‫از نظر فنی بخوام بگم،
‫توی باغی برداشت شده که خیلی بهش افتخار می‌کنیم، ‫باغی به خوبیِ همین باغ.
‫این فقط مخصوص اساطیره، پس شاید بهتر باشه نخورینش.
‫که اینطور؟
‫این هیچ‌وقت خراب نمیشه.
‫بوی خیلی خوبی داره، ‫پس می‌تونین به عنوان دکور بذارینش یه جا.
‫مطمئنین می‌تونم برش دارم؟
‫بله. در واقع اسطوره‌ی اربابم این رو به من سپرده بود.
‫اسطوره‌ی اربابتون؟
‫گفتن این ثابت می‌کنه که باغ ما برتره.
‫بابتش ممنونم.
‫آقای یاماگامی، چیکار کنم؟
‫بعداً می‌خورمش.
‫اسطوره‌ی اربابِ تسوموگی رو می‌شناسی؟
‫کی می‌دونه؟
‫اوه، چرا نمیرین توی چشمه آب گرم یه تنی به آب بزنین؟
‫حتماً، خیلی ممنونم!
‫تو هم اونجا حموم می‌کنی؟
‫هر روز این کار رو می‌کنم.
‫منطقیه.
‫برای همینه که حس یه انسان رو به آدم نمیدی.
‫چی؟
‫دوباره می‌بینمتون!
‫آقای یاماگامی، فکر کنم من دیگه شبیه انسان‌ها نیستم.
‫خودم یه جورایی می‌دونستم، اما...
‫داری یه جورایی از مسیر خارج میشی.
‫منظورش این بود که دارم از انسان بودن فاصله می‌گیرم، نه؟
‫آره.
‫من فقط یه آدمیزاد فانی‌ام، پس مگه میشه روم تأثیر نذاره؟
‫من می‌خوام بتونم روی قدرت مهر و موم کردن چیزها مسلط بشم،
‫اما از تغییر کردن می‌ترسم.
‫ترس به دلت راه نده.
‫حتی با داشتن این قدرت‌ها، تو هنوزم خودتی.
‫من، خودمم.
‫می‌تونم به عنوان یه انسان بمیرم؟
‫بهت قول میدم.
‫پس تمام تلاشت رو برای تمرینت بکن ‫و یاد بگیر چطور از قدرت‌هات استفاده کنی.
‫باشه.
‫نکته‌ی قدرت مهر و موم کردن چیزها ‫ممکنه توی گذشته‌ت باشه.
‫گذشته‌ی من؟
‫تو از همون بچگی می‌تونستی یه چیزهایی رو ببینی، مگه نه؟
‫چیزهایی که انسان نیستن.
‫اولین باری که دیدمش...
‫اوه!
‫این...؟
‫وقتی پنج سالم بود اتفاق افتاد.
‫قسمت 7: «کلید باز شدن قفل قدرت در خاطرات است»