‫هوف، فکر کردم دارم می‌میرم.
‫گرمای این روزها واقعاً غیرعادی شده.
‫اما این باغ یه زمین مقدسه، ‫واسه همین همیشه هوای خوبی داره.
‫آره، باید اینطور باشه.
‫چطوره باغ رو یکم بازسازی کنم تا راحت‌تر بشه؟
‫چی؟
‫شاید بهتر باشه این کار رو نکنی.
‫اگه دوباره بیش‌ازحد از قدرتت استفاده کنی...
‫جای نگرانی نیست.
‫وای!
‫یه رود؟
‫آب واقعاً توش جریان داره.
‫واقعاً حال و هوای باغ رو عوض می‌کنه.
‫نه، به نظرم یه چیز دیگه کم داره.
‫واقعاً؟ به نظرم که عالیه.
‫یه پل نیاز داریم.
‫اونجا بهترین جا نیست.
‫بذار ببرمش اینجا.
‫آقای یاماگامی، اگه این‌طوری بی‌پروا ‫از قدرتت استفاده کنی...
‫نه، اینجا بهتره.
‫آقای یاماگامی، وایسا، وایسا!
‫هنوز یه چیزی کمه.
‫آهان فهمیدم! صدای آب.
‫صدای آب؟ یعنی این همون چیزیه که کمه؟!
‫وای، یه آبشار!
‫صدای آبشار واقعاً آرامش‌بخشه.
‫آقای یاماگامی، توی یک چشم به هم زدن ‫هوا چقدر خنک و دلپذیر شد.
‫صبر کن، دوباره قد یه سگ شیواوا شدی؟!
‫شیواوا؟ من اسطوره‌ی کوهستانم.
‫بله، می‌دونم، اما...
‫غرش کردنت هم بانمک شده.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[ارتباط باستانی با کوه مجاور]
‫یاماگامی. بارها ازت خواستم ‫که از قدرتت بیش‌ازحد استفاده نکنی.
‫چون جوگیر میشی، آخرش به این روز رقت‌انگیز میفتی.
‫دقیقاً!
‫حتی از ما هم کوچیک‌تر شدی.
‫مسئله‌ی مهمی نیست.
‫حتی توی این اندازه هم، هنوز خودمم.
‫و به نظرم اتفاقاً این‌طوری خیلی هم برازنده‌ام.
‫آقای یاماگامی، چرا این‌قدر گیر دادی ‫به بازسازی کردن این باغ؟
‫سرگرمیمه.
‫فقط می‌خواستم با فصل جدید هماهنگش کنم.
‫با اینکه کوهستان خودت رو به امان خدا ول کردی ‫و اصلاً بهش نمی‌رسی؟
‫زیبایی طبیعت به اینه که بذاری همون‌جوری که هست بمونه.
‫این رو می‌فهمم.
‫اما این‌قدر کوچیک بودن حتماً دردسرسازه.
‫باید برت گردونیم به حالت عادی...
‫عجله‌ای نیست.
‫اوه، اونجا رو دوست داری، اژدها؟
‫به نظر میاد خیلی اونجا راحته.
‫اون اسطوره‌ای که از قلمروی اساطیری نجات دادیم ‫اصلاً بیدار نشده.
‫لازم نیست نگران باشی.
‫درسته. فقط یه کم خسته‌ست، همین.
‫به زودی بیدار میشه.
‫پرنده کوچولو هم به نظر خسته میاد.
‫وای!
‫میناتو، بیا این رو ببین!
‫ماهی کوی؟! چطوری با حضورشون مفتخرمون کردن؟
‫انگار اینجا گم شدن.
‫اون پایین بن‌بسته.
‫کوی‌ها دارن از آبشار می‌رن بالا.
‫از آبشار می‌رن بالا؟
‫بیشتر شبیه اینه که دارن پرواز می‌کنن!
‫خداحافظ!
‫دیگه اینجا گم نشید ها.
‫غافلگیر شدیم.
‫راستی،
‫مگه یه افسانه‌ای نبود که می‌گفت ‫اگه یه ماهی کوی بتونه از یه آبشار بره بالا،
‫تبدیل به اژدها میشه؟
‫اونا همچنین زیردست یه اسطوره هم هستن.
‫به نظر میاد مال شهر بغلی باشن.
‫وای، شهر بغلی، هان؟
‫تسوموگی از کوه مجاور.
‫از اون موقع ندیدمشون، اما امیدوارم حالشون خوب باشه.
‫کی می‌دونه.
‫هلویی که اون زیردست آورده بود...
‫تلخ بود.
‫چطور جرئت می‌کنن غذای بی‌کیفیت به خورد من بدن!
‫زیردست به اربابش میره دیگه.
‫یاماگامی. جسارتاً می‌پرسم، ‫مگه رابطه‌ت با اسطوره‌ی همسایه خوب نیست؟
‫نه.
‫دلم می‌خواد بدونم چه‌جور اسطوره‌ایه؟
‫اژدها؟
‫صبر کن، یعنی اون کوی‌هایی که از آبشار رفتن بالا ‫واقعاً تبدیل به اژدها شدن؟!
‫داره میاد پایین!
‫چقدر گنده‌ست!
‫هول نشید.
‫چطوری می‌تونی این‌قدر خونسرد باشی؟!
‫اون دوست اوریوئه.
‫چی؟!
‫میناتو، چشم‌هات رو ببند!
‫آب رفت؟
‫می‌خواد بدونه می‌تونه بیاد تو یا نه.
‫خواهش می‌کنم، بفرمایید داخل.
‫باعث افتخاره که اینجا هستین.
‫هوم؟
‫ام...
‫میگه این یه نشان دوستی‌ئه.
‫بگیرش.
‫یک دنیا ممنون.
‫ها؟ بازم هست؟
‫صبر کن!
‫خیلی ممنونم، ولی واقعاً کافیه.
‫میگه دیگه باید بره.
‫باشه. شرمنده که نتونستم بهتر ازتون پذیرایی کنم.
‫بازم بهمون سر بزنید!
‫راستی، اون چیه؟
‫بازش کن.
‫وای، خوشمزه به نظر میان!
‫اینا کیک ماه هستن.
‫که با خمیر لوبیای شیرین پر شدن.
‫فهمیدم! آقای یاماگامی، شاید خوردن اینا ‫تو رو به اندازه‌ی طبیعی‌ت برگردونه.
‫درسته. پس بی‌درنگ می‌خورمشون.
‫نظرت چیه؟
‫هوم. بد نیست.
‫ولی به نظر نمیاد داری دوباره بزرگ می‌شی.
‫این خوراکی کم‌یابیه.
‫این چای چینی‌ئه!
‫باشه!
‫آقای یاماگامی، حسابی دلی از عزا دربیار!
‫این دیگه آخریشه.
‫باید جواب بده!
‫ببینیم چی میشه!
‫فوق‌العاده لذیذه.
‫پس چرا برنمی‌گردی به حالت اولت؟
‫باید بیشتر بخوره تا قدرتش رو پس بگیره.
‫کاش می‌تونستم حداقل یکیشون رو بچشم.
‫تمام شیرینی‌های درجه‌یک ژاپنی ‫که می‌شد با پول خرید رو گرفتیم.
‫همینطوره. بی‌صبرانه منتظرم که طعمشون رو بچشم.
‫من که دلم می‌خواد به اندازه طبیعیت برگردی.
‫این همون کوهیه که تسوموگی اونجاست؟
‫درسته.
‫کوه کوچولو و بانمکیه.
‫فکر می‌کردم اساطیر فقط توی کوه‌های بزرگ زندگی می‌کنن.
‫اندازه که مهم نیست.
‫ما همه‌جا هستیم، اما این یکی...
‫وای!
‫این دیگه چیه؟! یه قلمرو اساطیری متروکه‌ی دیگه؟
‫وای!
‫چطور جرئت می‌کنی این‌قدر خودخواهانه رفتار کنی!
‫این که خودت شخصاً جلوم ظاهر بشی؟
‫کم پیش میاد.
‫چی؟
‫یه روباه؟
‫نُه‌تا دم.
‫یه یوکای؟
‫نه، اون یه اسطوره‌ست.
‫وایسا، اسطوره‌ی این کوهستان؟
‫این تنکوئه. ‫[تنکو]
‫تسوموگی زیردست اونه.
‫آقای یاماگامی... پس رابطه‌ت با تنکو خوب نیست، مگه نه؟
‫نه خوبه نه بد.
‫هی، وایسا آقای یاماگامی!
‫اون تو رو به اینجا دعوت کرده.
‫ولی آخه چرا؟
‫من تا امروز هرگز از اینجا رد نشده بودم ‫و قطعاً تا حالا ندیدمش.
‫اون تو رو می‌شناسه.
‫چون هر کاری که زیردستش می‌کنه رو می‌بینه.
‫که این‌طور.
‫نمی‌دونم می‌خواست شخصاً ببینتت ‫یا می‌خواست به اون سوشی‌هات دست پیدا کنه.
‫یه دعوت نسبتاً خشن بود.
‫اگه می‌تونست عادی دعوتم کنه، بدم نمیومد ببینمش.
‫هیچ تضمینی وجود نداره که بتونی برگردی.
‫شرمنده، فکر کنم بیخیالش بشم بهتره. ‫[معبد ایناری]
‫چی؟ جن‌گیرِ شهر بغلی؟
‫قبلاً که اون روح خبیث رو ‫توی اون بیمارستان متروکه نابود کردیم،
‫یه مردی به اسم آنشو رو اونجا دیدم.
‫اون یه جن‌گیر از شهر بغلیه، درسته؟
‫چرا توی محدوده‌ی ما بود؟
‫کی می‌دونه؟
‫آقای سایگا، بررسیش کردم چون یه چیزیش اذیتم می‌کرد.
‫کارت خوب بود. خب؟
‫مردی به اسم آنشو بارها توی هوجو دیده شده،
‫با کسی که به نظر میاد زیردستشه.
‫هنوز نمی‌دونم داره چیکار می‌کنه.
‫هوم. نگران‌کننده‌ست.
‫باشه، بذار منم بررسیش کنم.
‫ممنون.
‫چی؟! مامان‌بزرگ، کمرت درد می‌کنه؟
‫اوه، مطمئنم کار یه روح خبیثه.
‫وای خدا، روح خبیث؟
‫ما جن‌گیریم، واسه همین می‌تونیم این‌جور چیزها رو ببینیم.
‫واقعاً؟ حالا باید چیکار کرد؟
‫اصلاً نگران نباش!
‫این طلسم اون روح خبیث رو براتون نابود می‌کنه!
‫مثل معجزه عمل می‌کنه!
‫همین الان می‌تونید یازده تا طلسم رو ‫به قیمت ده تا بخرید!
‫وای! می‌خرمشون.
‫از خریدتون متشکریم!
‫ممنون.
‫هوم، عجب طعم اصیل و درستی.
‫نهایت استفاده رو از طعم شاه‌بلوط برده.
‫با این همه غذایی که خوردی بازم بزرگ نشدی.
‫بهت که گفتم نیازی به عجله نیست.
‫ای بابا.
‫هوم؟
‫کلی شاخه افتاده پایین.
‫آره. این نشون میده که این کوسونوکی داره رشد می‌کنه.
‫یه فکری دارم!
‫این...؟
‫از چی این‌قدر می‌ترسی؟
‫اون یه سلاح مرگباره!
‫اصلاً می‌دونی انسان‌ها از آغاز تاریخ تا حالا...
‫چند تا جونور رو باهاش کشتن و زخمی کردن؟
‫نکنه ارباب می‌خواد با اون اسکنه ‫هم‌نوعان خودش رو قتل‌عام کنه؟!
‫سروصدا نکن. دارم سعی می‌کنم اینجا چرت بزنم.
‫داری چی می‌سازی؟
‫این؟ این یه جاکلیدی واسه کلید اتاق...
‫مشتری‌های مسافرخونه‌ی چشمه‌ی آب‌گرم پدر و مادرمه.
‫اوه، چه ایده‌ی جالبی.
‫با خودم گفتم امتحان کنم ببینم می‌تونم ‫با شاخه‌های کوسونوکی چند تا بسازم.
‫که این‌طور.
‫خوبه. قدرت پاک‌سازی رو توش مهر و موم کردم.
‫دیگه تموم شد.
‫این واسه دفع ارواح خبیث حرف نداره.
‫اینم واسه شما، آقای یاماگامی.
‫واسه من؟
‫به عنوان چشم‌زخم.
‫البته مطمئن نیستم که به دردت بخوره.
‫بدک نیست.
‫امیدوارم زودتر دوباره بزرگ بشی.
‫آره.
‫یکی از اون چوب‌هایی که تراشیدی می‌خواد.
‫جدی؟
‫ولی اونی که دادم به شما آخریش بود.
‫میگه با یه خراب‌شده‌اش هم راضیه.
‫باشه.
‫بیا، اگه این به دردت می‌خوره.
‫حاضره!
‫ظاهرش خوبه، نه؟
‫زود بخور، وگرنه ممکنه اون روباهه ‫دوباره اینجا پیداش بشه.
‫منظورت تسوموگی‌ئه؟
‫بعید می‌دونم این‌قدر تندتند پیداشون بشه.
‫خیله خب، بیاید دلی از عزا دربیاریم!
‫ببخشید!
‫حلال‌زاده‌ست...
‫بوی سوشی کشوندت اینجا؟
‫اوه؟ اصلاً نمی‌دونم در مورد چی حرف می‌زنی.
‫اجازه هست بیام تو؟
‫بفرمایید.
‫اینا یه مدل ساده‌ست که فقط کنجد سفید قاطیش داره.
‫یکم می‌خوری؟
‫عالیه!
‫از اونا که توش نودل سوبا داره هم دارم.
‫اوه؟
‫به‌جای برنج سرکه‌ای، توشون با نودل سوبا پر شده.
‫واسه همین بهشون میگن سوبا ایناری.
‫تا حالا همچین چیزی ندیدم و نخوردم.
‫خیلی دلم می‌خواد امتحان کنم!
‫بفرما، تعارف نکن.
‫ممنون بابت غذا!
‫اوه! راستش، امروز اومدم اینجا تا عذرخواهی کنم.
‫واسه چی؟
‫اون روز، ارباب من، تنکو، توی دعوت کردنش یه کم تند رفت.
‫خیلی متأسفم.
‫من ناراحت نشدم، پس نگران نباش.
‫خوشحالم که این رو می‌شنوم.
‫فکر کنم خیلی شانس آوردم ‫که یه اسطوره‌ی روباه با اون همه دم رو دیدم.
‫تعداد دم‌ها با میزان قدرتشون رابطه مستقیم داره.
‫واقعاً؟
‫ارباب من تنکو خیلی قدرتمنده، چون معبد کوهستانیِ...
‫محل اقامتش، بیشترین عبادت‌کننده رو توی این منطقه داره.
‫ما از اومدنشون خیلی ممنونیم، ‫ولی خب بدیش اینه که یکم پرسروصدا میشه...
‫حتی اگه بیرون سروصدا باشه، ‫قلمرو اساطیری من آروم و ساکته.
‫چرا نمیای بهم سر بزنی؟
‫البته باید اون سوشی‌ها رو هم با خودت بیاری.
‫من خیلی به اون سوبا ایناری‌هات علاقه‌مند شدم.
‫نکنه تویی، روباه؟
‫تنکو هستم، احمق جون.
‫چقدر شکمویی.
‫واقعاً روباه حریصی هستی.
‫ببین کی داره به من میگه شکمو.
‫کسی که به خاطر چند تا شیرینی مسخره ‫جلوی یه فوران رو می‌گیره.
‫خفه شو.
‫من مثل تو اون‌قدر پست نیستم ‫که واسه غذا یواشکی برم توی قلمروی اساطیری یکی دیگه.
‫من بهت اجازه ندادم که پات رو بذاری اینجا.
‫گم شو بیرون!
‫تو به زیردست من اجازه دادی بیاد تو.
‫یعنی من هم اجازه دارم بیام تو.
‫بی‌خیال بابا.
‫بس کن این‌قدر همه‌چی رو به نفع خودت تفسیر می‌کنی!
‫اصلاً من برای اومدن به اینجا نیازی به اجازه‌ی تو ندارم.
‫اگه این پسر اجازه بده، هر کسی می‌تونه وارد این باغ بشه.
‫مگه نه؟
‫بله...؟
‫چقدر آزاردهنده‌ست که تو این‌طوری ‫از بالا به آدم نگاه کنی.
‫خیلی ضعیفی. رقت‌انگیزه.
‫در حال حاضر قدرتت حتی از یه پشه هم کمتره، ‫از یه مگس که هیچی.
‫چطور جرئت می‌کنی!
‫با این وضعی که داری، بدن تسوموگی من ‫برای مقابله باهات کافیه.
‫من حتماً شکستت میدم.
‫چقدر گستاخ!
‫بهت نشون می‌دم چند مرده حلاجم!
‫روباهِ فسقلی!
‫با این ظاهری که برای خودت ساختی، ‫شنیدن این حرف از تو خیلی خنده‌داره!
‫چه وضع اسفناکی!
‫یه نگاهی به خودت توی آینه بنداز!
‫ببند دهنت رو!
‫آقای یاماگامی!
‫بسه، بسه!
‫خیلی کُندی!
‫ببین چقدر تنبلی.
‫این واقعاً ترحم‌انگیزه.
‫می‌خوام بیشتر سرگرمم کنی.
‫کور خوندی!
‫باورم نمیشه این‌قدر ضعیف شدی.
‫حتی بدتر از ۵۰۰ سال پیش.
‫پس بذار قدرت واقعیم رو بهت نشون بدم!
‫دیگه دیره!
‫آقای یاماگامی؟!
‫خب، فکر کنم این ۳۳.۳۳۲امین مبارزه‌مون باشه.
‫و ۲۲.۲۲۲امین پیروزی من.
‫آخه کی آمار یه همچین چیز احمقانه‌ای رو نگه می‌داره؟!
‫داری از روی حسادت حرف می‌زنی؟
‫نکنه به خاطر گشتن با این انسانه که این‌قدر ضعیف شدی؟
‫بعد کیه که داره کاهن‌های معبد خودش رو گول می‌زنه؟
‫قبل از اینکه توی کار من دخالت کنی، ‫اول خودت رو جمع و جور کن!
‫گول می‌زنم؟! آدما بدون اینکه من کاری کنم ‫شیفته‌م میشن، همین.
‫جدی؟
‫من قبلاً با انسان‌های بی‌شماری در ارتباط بودم.
‫واسه همین می‌تونم بفهمم.
‫اگه خودت رو بیش‌ازحد درگیر انسان‌ها کنی، ‫در نهایت نابود میشی.
‫آقای یاماگامی، حالت خوبه؟
‫جای نگرانی نیست.
‫این چیزی جز یه شوخی نیست.
‫ولی دوباره از قدرتت زیاد استفاده کردی.
‫بابت اون چشم‌زخمی که بهم دادی متأسفم.
‫اوه، خواهش می‌کنم نگرانش نباش.
‫همیشه می‌تونم یکی دیگه بسازم.
‫برم یه کم استراحت کنم.
‫راجع به حرفی که تنکو زد.
‫هوم؟
‫گفت اگه خودت رو بیش‌ازحد درگیر انسان‌ها کنی،
‫در نهایت باعث نابودیت میشه.
‫یعنی چی؟
‫چیزی نیست که لازم باشه ذهن خودت رو درگیرش کنی.
‫نذار گیجت کنه.
‫می‌تونم...
‫می‌تونم به موندن پیشت ادامه بدم؟
‫البته.
‫و منم به میل خودم اینجام.
‫نه هیچ چیز دیگه‌ای.
‫نمی‌تونم جلوی خنده‌م رو بگیرم. مگه نه، داداش؟
‫فقط با یه تیکه کاغذ گول می‌خورن.
‫پیرهای احمق.
‫چه خبره؟!
‫اینجا چی داریم؟
‫جن‌گیرها، به نظر میاد دارین ‫توی شهر ما کلی پول به جیب می‌زنین.
‫لعنتی!
‫بیا جیم شیم!
‫ما از همه‌ی کارهای پلیدتون خبر داریم.
‫از این شهر گم شید بیرون!
‫اه. دیگه حق ندارید پاتون رو توی این شهر بذارین!
‫این باید براشون درس عبرت شده باشه.
‫امیدوارم.
‫لعنتی، اون عوضی‌های اونمیوجی!
‫واسه همین بهت گفتم ‫که درافتادن با این شهر فکر بدیه داداش.
‫خفه شو!
‫الان دیگه برای جا زدن خیلی دیره!
‫هوم؟
‫چی شده، داداش؟
‫قسمت نهم: «مهمان‌های ناخوانده در حین قدم زدن در شهر.»