‫[مستقیم از مزرعه، پرتقال‌های تابستونی]
‫اینم از این.
‫اون چیه، میناتو؟
‫مامانم برام یه مقدار پرتقال تابستونی فرستاده.
‫پرتقال تابستونی!
‫وای، چه بوی خوبی می‌ده!
‫چقدر هم زیادن!
‫قشنگ حس تابستون رو دارن.
‫آره. هر چقدر دلتون می‌خواد بخورید.
‫هنوز به حالت عادی‌ش برنگشته.
‫حالش خوبه؟
‫انگار از همیشه بیشتر بی‌حاله.
‫به‌خاطر باخت به تنکو حالش گرفته‌ست؟
‫شاید چون حالش گرفته‌ست ‫نمی‌تونه به حالت عادی برگرده؟
‫اوه، تازه یادم اومد!
‫شیرینی‌های ژاپنیم تموم شده.
‫آقای یاماگامی، دلت می‌خواد با من بیای بیرون ‫یه چیز خوشمزه بخوریم؟
‫چه خوب.
‫چی می‌خواید بخورید؟
‫یاماگامی، شاید فکر بدی نباشه که با میناتو بری بیرون.
‫تا شما نیستید، ما مراقب خونه هستیم.
‫درسته. پس بریم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[مهمان‌های ناخوانده در حین قدم زدن در شهر]
‫آقای یاماگامی، می‌خوای روی شونم بشینی؟
‫هوم؟
‫برای راحت‌تر بودن یه اسطوره، هر کاری می‌کنم.
‫که اینطور. پس در این صورت...
‫چطوره؟
‫هوم. بد نیست.
‫[کتاب‌فروشی، عکاسیِ، ساساموتو]
‫آقای یاماگامی، اون رستورانه چطوره؟
‫هوم.
‫اوه، اون یکی هم ظاهرش خوب به نظر می‌رسه.
‫انتخاب کردن بین‌شون سخته.
‫بیا همونجایی که بیشتر از همه‌جا دوست داری غذا بخوریم.
‫باشه.
‫چیزی توجهت رو جلب کرد؟
‫اون تابلو. ‫[انتشارات موساشی]
‫این همون انتشاراتیِ مجله‌ی محلیه که دوست داری بخونیش.
‫درسته. صد سال پیش فقط یه آلونک بود.
‫نمی‌دونستم این انتشاراتی چنین تاریخچه‌ی طولانی‌ای داره.
‫آره. بیا بریم.
‫صبر کن آقای یاماگامی! اونجا می‌خوایم چیکار کنیم؟ ‫[انتشارات موساشی]
‫باید یه چیزی بهشون بگم.
‫صبر کن!
‫پسر، من واقعاً اصلاً شانسی ندارم.
‫همه‌ش ارواح خبیث تسخیرم می‌کنن،
‫فروش مجله‌ی محلی‌م هم اصلاً بالا نمیره.
‫اوه، توادا.
‫رئیس.
‫می‌ری واسه جمع‌آوری اطلاعات؟
‫بله، برای ویژه‌نامه‌ی شیرینی‌های ژاپنی.
‫ویژه‌نامه‌ی ماه پیش ‫درباره‌ی خمیر لوبیای تیکه‌دار معرکه بود.
‫اگه به دست آقای یاماگامی برسه، ‫شاید دوباره به شهرمون سر بزنه.
‫آره...
‫رئیس قبلی هم قطعاً خوشحال می‌شد.
‫من یه جلسه‌ی دیگه دارم، ‫پس بهتره برم به کارم برسم.
‫یعنی مقاله‌ی من واقعاً به دست ‫این به‌اصطلاح «آقای یاماگامی» می‌رسه...؟
‫باز یه چیزی من رو تسخیر کرد؟!
‫این خیلی بده!
‫هی، آقای یاماگامی!
‫نباید همین‌جوری سرت رو بندازی پایین بیای تو!
‫آقای یاماگامی؟!
‫واقعاً خودتی؟!
‫تو می‌تونی آقای یاماگامی رو ببینی؟
‫خودم بهش اجازه دادم من رو ببینه.
‫تو واقعاً وجود داری!
‫ولی خیلی بامزه‌ای.
‫من یاماگامی‌ام، اسطوره‌ی کوهستان.
‫تو نویسنده‌ی اون مقاله‌های شیرینی‌های ژاپنی هستی؟
‫بله!
‫من همیشه مشتاقانه منتظر ‫مقاله‌های مربوط به شیرینی‌های ژاپنی‌ام.
‫آقای یاماگامی واقعاً داره مقاله‌هام رو می‌خونه...
‫گوش کنید آقای یاماگامی!
‫می‌شه لطفاً با رئیسمون ملاقات کنید؟!
‫اون خیلی وقته که منتظر شماست!
‫نه‌تنها رئیس، بلکه همه‌ی کارمندها منتظرتون بودن!
‫من همه رو اینجا جمع می‌کنم، ‫پس می‌شه یه کم دیگه اینجا بمونید؟!
‫رئیس! همگی! بیاید پایین!
‫آقای یاماگامی اومده اینجا!
‫رئیس!
‫چی شده، توادا؟
‫آقای یاماگامی همین الان اینجا پیش ماست!
‫چی؟! ‫[انتشارات موساشی]
‫کجا؟!
‫من درست همین‌جام.
‫آقای یاماگامی، اونا توی این حالتت متوجه نمی‌شن که تویی.
‫ما منتظرتون بودیم.
‫مؤسس و رئیس قبلی، رئیس هیئت‌مدیره‌ی موساشی،
‫خیلی چیزها درباره‌ی شما به من گفته بود.
‫چی؟
‫شنیدم بعد از اینکه به رئیس موساشی کمک کردید،
‫اون شما رو به مغازه‌های شیرینی‌فروشی می‌برده.
‫چی؟
‫آره. من و اون پاتوقمون مغازه‌های شیرینی‌فروشی بود.
‫پس خیلی با هم صمیمی بودید.
‫هنوزم مطالب ما رو می‌خونید...؟
‫بله.
‫وای!
‫امروز اومدم اینجا تا در همین مورد یه چیزی بگم.
‫چی؟
‫آره. ویژه‌نامه‌ی بعدی باید درباره‌ی...
‫خمیر لوبیای یکدست باشه، نه تیکه‌دار.
‫هر چی شما امر کنید!
‫خیلی خب! توی شماره‌ی بعدی، ‫یه ویژه‌نامه برای خمیر لوبیای یکدست کار کنید!
‫چشم، رئیس!
‫خب، حالا بیا بریم یه چیز خوشمزه بخوریم.
‫آره، بریم.
‫تمام محصولاتِ خمیر لوبیای یکدستِ توی شهر رو بررسی کنید!
‫بله! بریم!
‫حله!
‫همگی، عجله کنید!
‫پس به‌جز صاحبِ «ایچیگویا»، ‫کس دیگه‌ای رو هم می‌شناختی.
‫آره. اون موقع، آدم‌های بیشتری بودن ‫که می‌تونستن موجودات غیرانسان رو ببینن.
‫واقعاً؟
‫انگار روحیه‌ش عوض شده.
‫بیا به راهمون ادامه بدیم.
‫اوه، چه بوی خوبی از اون رستورانه میاد. ‫[غذاخوریِ میماساکا]
‫بوی کاریه.
‫کاری! عالیه!
‫آقای یاماگامی، مطمئنم خیلی خوشمزه‌ست! بیا بریم.
‫آره، بریم.
‫خوش اومدید.
‫هر وقت آماده بودید برای سفارش، لطفاً صدام کنید.
‫ممنون.
‫هان؟ چرا دو تا؟
‫اون که نمی‌تونه شما رو ببینه، نه؟
‫نه. نه‌تنها نمی‌تونه من رو ببینه،
‫بلکه حتی تواناییِ حس کردن حضورم رو هم نداره.
‫پس چطور...؟
‫آقای یاماگامی، بقیه متوجهت می‌شن!
‫نگران نگاهِ بقیه نباش.
‫خوب نگاه کن.
‫چی؟
‫اون چیه؟
‫با اینکه کوچیکه، ولی اونم یه اسطوره‌ست.
‫یه اسطوره؟
‫باز هم می‌خوای؟
‫باشه. پس بذار یکی دیگه سفارش بدم.
‫یعنی... اونجایی که اون مرده نشسته، یه اسطوره هست؟
‫ولی من که چیزی حس نمی‌کنم.
‫یوکایه؟
‫درسته.
‫در واقع، کلی از اونا دور اون مرد رو گرفتن.
‫واقعاً؟
‫ولی من قاعدتاً باید بتونم یوکای‌ها رو ببینم.
‫خیلی وقته که از خونه‌ی پدری‌ت اومدی بیرون،
‫واسه همین لابد حس‌هات ضعیف شدن.
‫راست می‌گی.
‫اسطوره‌ها و یوکای‌ها اینجا وقت می‌گذرونن.
‫اینجا دیگه چه جور جاییه؟
‫خودت هم که همه‌ش با اسطوره‌هایی.
‫آره خب، راست می‌گی.
‫خب، می‌خوای کاری سفارش بدی؟
‫اوه، نزدیک بود یادم بره.
‫ببخشید!
‫چقدر خوشمزه‌ست!
‫تندیش کاملاً اندازه‌ست. بد نیست.
‫خوشحالم که آقای یاماگامی خوشش اومده.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫یاماگامی، قیچی اون خیاطه ‫داره خودبه‌خود حرکت می‌کنه، درسته؟
‫اون دیگه تبدیل به یه «تسوکوماگامی» شده.
‫تسوکوماگامی؟
‫وقتی از یه وسیله برای مدت خیلی طولانی نگهداری بشه،
‫یه روح توش دمیده می‌شه و تبدیل به تسوکوماگامی می‌شه.
‫توی خونه‌ی خودت هم یکی هست.
‫متوجهش نشدی؟
‫چی؟ هست؟
‫آره. همون زنگوله‌ی بادی.
‫چی؟ ولی اون زنگوله بادی هیچ‌وقت خودش تکون نخورده.
‫اون فقط دلش می‌خواد در حد یه زنگوله‌ی بادی باشه.
‫واسه همینه که بهش اجازه می‌دم اینجا زندگی کنه.
‫اصلاً نمی‌دونستم.
‫امسال هم حسابی ازش استفاده کن.
‫هر از گاهی هم بهش برس و تمیزش کن، این کار رو دوست داره.
‫حتماً خوب ازش مراقبت می‌کنم.
‫ممنون که تشریف آوردید!
‫باز هم منتظرتون هستیم.
‫هان؟
‫چی شده؟
‫زنگوله صدا نداد.
‫چرا؟ قبلش که صدا داد، نه؟
‫اون زنگوله هم یه تسوکوماگامیه.
‫واقعاً؟
‫فکر کنم وقتی یه موجود غیرانسان وارد می‌شه، ‫زنگ می‌زنه تا به کارمندها خبر بده.
‫آهان. واسه همین دو تا منو بهمون داد.
‫درسته.
‫پس اینجا غذاخوری‌ایه که اسطوره‌ها و یوکای‌ها ‫اجازه دارن واردش بشن.
‫یاماگامی. یاماگامی!
‫سری. چی شده؟
‫مهمون‌های ناخوانده اومدن اینجا.
‫که اینطور.
‫خیلی بوی گند می‌دن!
‫تا حالا هیچ‌کس رو این‌قدر بوگندو ندیده بودم!
‫این که چیزی رو توضیح نمی‌ده.
‫البته حرفت غلط هم نیست.
‫همگی حواستون بهشون باشه.
‫چشم!
‫پسر، هوا چقدر شرجیه!
‫هوا بدجوری نمناکه.
‫واقعاً افتضاحه.
‫بدون شک، این خونه‌ی همونیه که اون پلاک چوبی رو ساخته.
‫شالیزار این طرف بوی بدی میده.
‫اصلاً نمی‌تونم این بوی گند رو تحمل کنم.
‫باید کلاً این شالیزارها رو نابود کنیم.
‫اونوقت دیگه نمی‌تونی غذای موردعلاقه‌ت ‫یعنی برنج رو بخوری‌ها.
‫نه، اینجوری که نمی‌شه.
‫بیا بریم با این یارو حرف بزنیم ‫که بتونیم این پلاک‌های چوبی رو مفت ازش بخریم.
‫این دو نفر تا مغز استخونشون فاسدن.
‫انگار دنبال پلاک‌های چوبیِ میناتو هستن.
‫آقای کوسونوکی!
‫خونه نیست؟
‫بوی گند شما از این شالیزارها هم بیشتره.
‫شما همونایی هستید که خودتون رو جای یاماگامی جا زدید؟
‫می‌گن روحِ آدم‌های فاسد بوی وحشتناکی می‌ده،
‫حتی چشم‌هام هم می‌تونه حسش کنه، بدجوری تنده.
‫تا حالا لنگه‌ی اینا رو ندیده بودم.
‫انگار چاره‌ای نداریم.
‫وای! دارن سعی می‌کنن درِ حیاط رو به زور باز کنن!
‫نمی‌دونستم همچین آدم‌های بی‌ارزشی هم وجود دارن، ای بابا.
‫هر کاری که فکر می‌کنی درسته انجام بده.
‫آخ جون!
‫آره، حتماً.
‫کاری می‌کنم از اومدنشون به اینجا پشیمون بشن.
‫لعنتی! این در اصلاً باز نمی‌شه!
‫پسر، چرا این‌قدر طولش می‌دی؟
‫اصلاً تکون نمی‌خوره!
‫بذار من امتحان کنم.
‫این که خودش بازه.
‫واقعاً؟ ولی چرا؟
‫دیگه زندگی توی روستا همینه، خیلی بی‌خیال و بی‌مبالاتن.
‫آقای کوسونوکی.
‫ببخشید، آقای کوسونوکی!
‫آقای کوسونوکی!
‫بدون شک اینجا نیست.
‫جدی؟
‫نه‌تنها درِ حیاط، بلکه درِ خونه رو هم قفل نکرده؟
‫چقدر آخه می‌تونه یه نفر بی‌خیال باشه؟
‫دقیقاً.
‫هوم؟ بوی پرتقال میاد؟
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫ولی این دوروبر که پرتقال نیست.
‫بی‌خیال.
‫حالا که نیست، بیا داخل خونه رو بگردیم.
‫چه خونه‌ی بزرگیه.
‫این خونه چشه آخه؟! ‫چقدر راهرو داره!
‫چرا ایستادی؟
‫هنوز متوجه نشدی؟!
‫هر جور نگاه کنی، این قضیه عجیبه!
‫نمی‌شه‌ توی این خونه ‫همچین راهروی طولانی‌ای وجود داشته باشه!
‫راست می‌گی.
‫و این بو...
‫بوی پرتقال داره هی تندتر می‌شه.
‫چه بوی خوبی میده!
‫آره، واقعاً شانس آوردیم اینا رو داریم.
‫شما دو تا، وقتی حرف می‌زنید ‫اون رو از جلوی دماغتون بردارید.
‫این پرتقال‌های تابستونی واقعاً نجاتمون دادن.
‫اگه نبودن، بوی گند این ارواح دماغ‌مون رو نابود می‌کرد.
‫بوی پرتقال قوی‌تر شد.
‫راهرو داره غیب می‌شه؟!
‫داداش، اگه همین‌جوری پیش بره، ما...
‫انو، فرار کن!
‫صبر کن!
‫چه بلایی داره سر این خونه میاد؟!
‫فایده نداره! الانه که ما رو بگیره!
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫من از کجا بدونم؟ فرار کن!
‫جواب داد، توریکا.
‫آره. کاری کردیم هر وقت...
‫بوی پرتقال تابستونی به مشامشون رسید، بترسن.
‫اگه دوباره سر و کله‌شون پیدا بشه، ‫با یه حمله‌ی مرکباتی ازشون پذیرایی می‌کنیم.
‫شاید به میناتو پیشنهاد بدم که...
‫یه خوشبوکننده‌ی هوا با بوی پرتقال بذاره دمِ ورودی.
‫عجله کن!
‫من رو جا نذار!
‫[غذاخوریِ میماساکا]
‫کاریِ نسبتاً خوشمزه‌ای بود.
‫چه خوب. بیا باز هم بیایم اینجا.
‫حتماً.
‫فکر می‌کردم تونستم یاماگامی رو خوشحال کنم، ‫ولی هنوز به حالت عادی‌ش برنگشته.
‫خب دیگه، برگردیم خونه؟
‫اوه، آره.
‫سری و بقیه منتظرمونن.
‫مثل اینکه تا ما نبودیم، ‫از شر چندتا مهمون ناخوانده خلاص شدن.
‫چی؟
‫کی فکرش رو می‌کرد ‫پرتقال‌های تابستونی‌ت این‌قدر به کار بیان؟
‫پرتقال‌های تابستونی؟
‫[ایستگاه اتوبوس]
‫از سواری روی شونم خوشت میاد؟
‫آره. جای نسبتاً راحتیه.
‫اوه، همون پیرزنه‌ست.
‫اسطوره‌ی بزرگ.
‫هان؟ «اسطوره‌ی بزرگ»؟
‫سلام.
‫اوه، سلام.
‫اومدید برای مجسمه‌ی جیزو پیشکش بیارید؟
‫اوه، خب...
‫مامان!
‫نگرانت شدم.
‫باز دوباره تک و تنها اومدی اینجا.
‫بیا برگردیم خونه، مادر.
‫باشه، باشه.
‫ببخشید.
‫بله؟
‫«اسطوره‌ی بزرگ» چیه؟
‫اوه، اون اسطوره‌ی کوهستانیه که مادرم دوستش داره.
‫همیشه بهم می‌گفت ‫که اسطوره‌ی بزرگ روی اون کوه زندگی می‌کنه.
‫واسه همین هنوز هم میاد تا به مجسمه‌ی جیزویی...
‫که به اسطوره‌ی بزرگ تقدیم شده ادای احترام کنه.
‫نمی‌دونستم.
‫با اجازه‌تون.
‫مردم خیلی دوست‌تون دارن، آقای یاماگامی.
‫آره.
‫هان؟
‫برگشتی به حالت عادی‌ت!
‫آره.
‫حتی با ابهت‌تر از قبل!
‫طبیعیه. من اسطوره‌ی کوهستانم.
‫آقای یاماگامی، لطفاً یه کم نورش رو کم کن!
‫چشم‌هام!
‫مگه بهت نگفتم که بالاخره به حالت عادی‌م برمی‌گردم؟
‫خوشحالم که حالت خوب شده.
‫منظورت چیه؟
‫صبر کن، فکر می‌کردم اصلاً دوباره بزرگ نمی‌شی
‫چون به‌خاطر باختن به تنکو افسرده شدی.
‫اصلاً اینطور نیست.
‫همون‌طور که همیشه بهت می‌گم، ‫فقط بیش از حد از قدرتم استفاده کرده بودم.
‫واقعاً؟ پس امروز صبح که توی لک بودی چون...
‫امروز صبح؟
‫آهان، ویژه‌نامه‌ی مجله ‫درباره‌ی خمیر لوبیای تیکه‌دار بود،
‫واسه همین حالم گرفته بود.
‫ویژه‌نامه خمیر لوبیای تیکه‌دار؟!
‫پس قضیه این بود.
‫خب، حالا بیا بریم خونه.
‫چی شده؟
‫هیچی، فقط خوشحالم که حالت خوب شده.
‫شاید آقای یاماگامی برای این به حالت عادی برگشت
‫چون مردم این شهر به وجود آقای یاماگامی باور دارن.
‫چی گفتی؟
‫آنشو و اون یکی یارو توی خونه‌ی میناتو کوسونوکی بودن؟
‫بعدش چی شد؟
‫هول نکن.
‫ظاهراً اون جنگیرها بدجوری رودست خوردن.
‫چه خوب.
‫[منطقه‌ی کارگاهی، ورود افراد متفرقه ممنوع]
‫اون خونه دیگه چه جهنمی بود؟
‫داداش، بیا فقط برگردیم خونه.
‫از وقتی اومدیم به این شهر، ‫هیچ اتفاق خوبی برامون نیفتاده.
‫نه، من هنوز تسلیم نمی‌شم.
‫تا وقتی که توی این شهر ‫یه پول قلمبه به جیب نزنم، ول‌کن نیستم.
‫هان؟
‫اون دیگه چیه؟
‫قسمت دهم: «تمرین ناخواسته با یک اسطوره‌ی خشمگین»