‫فرار کنین!
‫- بدوین، بدوین، بدوین! برین، برین! ‫- یه نشتی هیدروژن سولفید...
‫دم مخزن ۵۲۷۲ داریم. ‫اورژانس با لباس مخصوص بفرستین.
‫آنچه گذشت...
‫هنوز یه ماه هم از شراکتمون نگذشته. ‫ببین وضعمون چه خوبه.
‫نه‌خیر، تو شریک من نیستی.
‫تو شریک یه بچه ۲۲ ساله‌ای.
‫دلت می‌خواست شکست بخوره...
‫که بهت بدهکار بشه...
‫و من بهت بدهکار بشم. ‫من اصلا به تو...
‫بدهکار نیستم، ‫اون هم نیست.
‫ببین، با هر نفس کثیفی که می‌کشی...
‫- به مد بدهکاری توماس. ‫- واقعا؟
‫با هر نفس کثیفی که می‌کشی!
‫الان فهمیدم چرا مونتی ‫اون‌قدر استرس داشت.
‫شرکت هیچی پول نداره.
‫شاید بهتر باشه یه دقیقه ‫اینجا بمونی، خب؟
‫خب، چرا چنین کاری بکنم؟
‫آخه می‌خوام یه‌کم گردن‌کلفتی کنم.
‫بیا اینجا.
‫الان کی خلافکاره؟
‫انگار دارم تو آینه نگاه می‌کنم.
‫تا حالا کافه‌چی بودی؟
‫فقط واسه سرگرمی.
‫اینجا اصلا سرگرمت نمی‌کنه.
‫ممکنه جالب بشه.
‫کی مرده؟
‫مادرم.
‫بیماریه دیگه، متوجهی؟
‫زنی که عاشقش بودم رو کشت...
‫و زنی که تو می‌شناختی رو ‫برامون گذاشت.
‫ختمش جمعه است.
‫[ام‌تکس]
‫یا خدا!
‫[کافه حوزه نفتی]
‫[گردن‌کلفت‌ها خوش اومدن.] ‫[بقیه هم... موفق باشن.]
‫اومدین بیرون سیگار بکشی؟
‫برعکس.
‫می‌خواستم هوای تازه بخورم.
‫آها.
‫اتمام شیفتت چطور بود؟
‫اِم...
‫هنوز نشمردم.
‫اینجا نشمر.
‫تو دفتر بشمر.
‫باید به خدمه انعام بدم؟
‫بیست درصد.
‫[کافه حوزه نفتی]
‫خب، نظرت چیه، ها؟
‫فردا می‌بینیمت؟
‫الان فرداست.
‫امروز می‌بینیمت؟
‫من مادر مجردم.
‫نمی‌تونم پنج صبح برم خونه...
‫وقتی نوزادم هفت صبح بیدار می‌شه.
‫آره.
‫راستش، من اگه جات بودم...
‫اول اون پول‌ها رو می‌شمردم، ‫بعد جواب رد می‌دادم.
‫هفته‌ای دو شب کار تو اینجا...
‫در حد دو هفته هر شب ‫جای دیگه است.
‫هفته‌ای دو شب می‌تونم.
‫گمون کنم جمعه و شنبه بهترین روزهان؟
‫وقتی نفت تو سود باشه...
‫هیچ فرقی نمی‌کنه.
‫هر شب جمعه‌شبه.
‫کوپر.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اِم...
‫اومدم کاپشنم رو بردارم؟
‫هوا خیلی گرمه.
‫کت رسمی می‌خوام. ‫کت اسپرت هم خوبه.
‫چرا خودت برنداشتی؟ ‫تو که کلید داری.
‫خب، تو بهم گفتی برم.
‫به نظرم درست نبود بدون اجازه‌ات ‫وارد خونه‌ات بشم.
‫ولی به نظرت درست بود ‫عین مزاحم‌ها روی ایوانم بخوابی؟
‫بهت زنگ زدم و جواب ندادی،
‫واسه همین نگران شدم.
‫بیا تو.
‫وسایلم هنوز تو...
‫هنوز تو کمده کوپر.
‫خب، تو کافه حوزه نفتی کار می‌کنی؟
‫اوهوم.
‫می‌گن خیلی سخته.
‫درست می‌گن.
‫کت می‌خوای چیکار؟
‫جلسه مهمی داره؟
‫مادربزرگم مرده.
‫وای کوپر، خیلی تسلیت می‌گم.
‫عیبی نداره. نمی‌شناختمش.
‫زندگی پردردسری داشت،
‫ولی به هر حال مراسم ختمه.
‫- تو شهره؟ ‫- تو پنهندله.
‫تو شهر کانیدین.
‫دوره؟
‫نزدیک نیست.
‫پنج دقیقه بهم فرصت بده ‫حاضر بشم.
‫لازم نیست بیای. ‫نمی‌خواد.
‫تو هوای من رو داشتی.
‫من هم هوات رو دارم.
‫من که گفتم، اصلا نمی‌شناختمش ‫که بخوام دل‌تنگش باشم.
‫نمی‌خوای بیام؟
‫می‌خوام همه‌جا پیشم باشی.
‫پس پنج دقیقه وایستا.
‫خیال می‌کردم نمی‌شناختیش ‫که دل‌تنگش بشی.
‫دل‌تنگ اون نیستم.
‫ولی اون‌قدر دل‌تنگم نبودی ‫که برام بجنگی، مگه نه؟
‫تو بهم گفتی برم، ‫من هم رفتم.
‫منظورم دقیقا همین بود.
‫اگه نمی‌خواستی برم، ‫چرا بهم گفتی برم؟
‫چون تنها گزینه پیشنهادیت...
‫این بود که من کلا زندگیم رو ول کنم.
‫خونه‌ام، خانواده‌ام...
‫و هرچیزی که می‌شناختم رو ‫به‌خاطر پول تو ول کنم.
‫به ذهنت خطور نکرد...
‫گزینه دیگه‌ای پیشنهاد بدی، مگه نه؟
‫واسه همین رفتی.
‫خودت رفتی.
‫تا کانیدین چقدر راهه؟
‫هفت ساعت.
‫پنج ساعت دیگه بیدارم کن.
‫دادگاه دارین؟
‫با تو میایم.
‫ای بابا، شما که اصلا نمی‌شناختینش.
‫- واسه اون نمیایم رفیق. ‫- خب، ممنونم،
‫ولی راستش رو بخواین، ‫نمی‌دونم خودم هم...
‫چرا دارم می‌رم.
‫چه خوش‌تیپ شدین پسرها.
‫چه تیپی زدی دیل.
‫بهت که گفتم یه‌کم میوه و ماست...
‫- چربیت رو آب می‌کنه. ‫- بله خانم.
‫ورزش هم می‌کنی؟
‫نه خانم، آدرال مصرف می‌کنم.
‫با بیست ساعت کار در روز، ‫این قهوه...
‫- اصلا کافی نیست. ‫- کسی چه می‌دونست...
‫آمفتامین این‌قدر ‫واسه سلامتی مفیده؟
‫آمفتامین نیست.
‫- همونه. ‫- خب،
‫داره جواب می‌ده،
‫- پس خوش به حالت. ‫- ممنون.
‫- سلام عزیزم. آماده حرکتین؟ ‫- صبح به خیر.
‫- بریم. ‫- می‌خواین...
‫می‌خواین با من بیاین؟
‫همه تو اکسپدیشن جا می‌شیم.
‫عه، خوبه. پنج نفری ‫هفت ساعت سوار یه ماشین باشیم.
‫خیلی خوش می‌گذره.
‫خب، شاید اگه بذاری ‫خوش بگذره بابا.
‫عزیزم، ما داریم می‌ریم...
‫مراسم ختم تو پنهندل تگزاس.
‫امکان نداره خوش بگذره.
‫با این رفتارت خوش نمی‌گذره.
‫تامی، می‌خوای من برونم؟ ‫الان خیلی تمرکز دارم.
‫وایستا ببینم، چی شده؟
‫هنوز داریم بررسی می‌کنیم.
‫یکی از راننده‌هامون با یه وانت...
‫که تو جاده چاهتون پارک کرده بود ‫تصادف کرد.
‫وایستا ببینم، کی تو جاده‌مون پارک کرده بود؟
‫مطمئن نیستم. هنوز در نیاوردیمش.
‫احتمالش هست ‫قبل از تصادف با راننده‌تون...
‫مرده بوده باشه...
‫که گمون کنم به نفع شماست.
‫اما راننده‌تون...
‫زنده نموند...
‫و این به نفعتون نیست.
‫نه، گمون نکنم باشه.
‫عالیه.
‫باید قطع کنم.
‫فرود اومدم بهت زنگ می‌زنم.
‫سلام.
‫- مزاحم نیستم؟ ‫- عه. نه، خب...
‫اگه بودی هم فرقی نمی‌کرد. ‫هواپیمای من نیست.
‫بفرما، بشین.
‫باد خیلی شدیده، ‫پس اگه نوشیدنی می‌خواین، الان بگیرین.
‫وقتی پرواز کردیم، ‫همگی باید نشسته باشن...
‫و کمربندشون بسته باشه.
‫- آماده اومدم. ‫- «باد وخیم» یعنی چی؟
‫سرعت باد به ۱۱۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسه.
‫عالیه.
‫پرواز مضطربت می‌کنه؟
‫من مشکل کنترل دارم...
‫که ممکنه تو شرایط خاص بروز پیدا کنه.
‫یکیشون پروازه.
‫[مونتگومری ادوارد میلر]
‫[متولد ۱۰ مارس ۱۹۶۸]
‫[مونتگومری ادوارد میلر]
‫[میلر]
‫وای مونتی.
‫دارم خیلی سعی می‌کنم ‫از دستت عصبانی نباشم.
‫با خودم می‌گم بیهوده است.
‫روان‌کاوم می‌گه بهتره برات نامه بنویسم.
‫از کجا معلوم؟ شاید نوشتم.
‫چندتا چیز برات آوردم.
‫اِم...
‫سیگار محبوبته.
‫تصور نمی‌کردم این‌قدر سخت گیر بیاد.
‫نگفته بودی غیرقانونیه.
‫می‌تونی دوباره بخوریش،
‫ولی قانون وضع کردن...
‫که نباید بطری اینجا بمونه.
‫پس مجبوری همین الان همه‌اش رو بخوری.
‫این رو تو کمدت پیدا کردم.
‫ممنون.
‫وای مونتی، سی‌امین سالگردمون.
‫خیال می‌کردم بیست سالگرد دیگه داشته باشیم.
‫اون دیگه چیه؟
‫پرواز پرشیبه.
‫به‌خاطر باد مستقیمه.
‫تو باندهای کوتاه زیاد این کار رو می‌کنن.
‫احتمالا یه‌کم تکون بخوره.
‫این دیگه چه وضعشه؟ وای خدایا!
‫وای خدایا!
‫ببخشید!
‫خدایا، خواهش می‌کنم.
‫آروم باش، آروم باش.
‫ببین من رو، ببین من رو.
‫ما این‌جوری نمی‌میریم. ‫خب؟
‫- باشه. ‫- حالا ازت می‌خوام...
‫محکم بشینی.
‫- خب؟ ‫- همین‌جوری خوبه.
‫نه، نه، نه، باید محکم بشینی،
‫آخه مطمئنم این‌جوری راحت نیستی.
‫- ببخشید. ‫- خیلی‌خب، حالا شد.
‫ببین...
‫چیزی نیست.
‫آفرین.
‫همه خوبین؟
‫آره؟ خوبین؟
‫خیلی‌خب، نباید تا فرودمون ‫مشکلی باشه.
‫تا فرودمون؟
‫خب، چطوره نوشیدنی بخوریم؟
‫- ممنون می‌شم. ‫- عالیه.
‫بفرمایین.
‫هوم. این چیه؟
‫نوشیدنی با آب هندونه است.
‫- خیلی خوبه، مگه نه؟ ‫- آره، خطرناکه.
‫هوم. شربت ساده اضافه کردم.
‫هوم. چون نوشیدنی ‫و آب‌میوه خالی...
‫سردرد نمیاره؟
‫سردرد؟
‫من تو میادین نفتی کار می‌کنم خانم.
‫از بس عرق می‌کنیم ‫که سردردمون تا ظهر رفع می‌شه.
‫به نظرت موقع فرودمون ‫هم همون‌قدر پرتلاطمه؟
‫همون باد تو میدلند هم هست،
‫متأسفم که می‌گم شدیدتره.
‫- هوم. ‫- عه، خیلی خوبه.
‫چه روحیه خوبی.
‫[داروخانه استانتون]
‫آهنگ قطع شد.
‫اینجا آنتن نمی‌ده عزیزم.
‫- رادیو معمولی چی؟ ‫- اینجاست.
‫دیدی؟
‫بعد مردم می‌گن چرا از اینجا رفتم.
‫نه، نمی‌گن چرا از اینجا رفتی عزیزم.
‫- می‌گن چرا برگشتی. ‫- خب، جای نگرانی نیست.
‫من کلی پلی‌لیست سفر دارم.
‫چی دوست دارین، ها؟
‫- وای. ‫- خیلی‌خب، راک دریایی دارم،
‫سالسای جذاب دارم.
‫از اون آهنگ‌ها...
‫♪ هاوانا، نانای‌نای ♪
‫♪ نصف قلبم تو هاوانا مونده، نانای‌نای ♪
‫- ♪ نانای‌نای ♪ ‫- این آهنگ رو از کجا بلدی؟
‫خودشه.
‫ای خدا.
‫این غمزده‌ها رو اون پشت ببین.
‫عزیزم، خیر سرمون داریم می‌ریم ختم.
‫خودم می‌دونم کجا می‌ریم.
‫دلیل نمی‌شه مسیرمون خوش‌آیند نباشه.
‫امکان نداره خوش‌آیند باشه!
‫خیر سرمون داریم می‌ریم ختم!
‫اگه حواست جمع نباشه ‫و این‌جوری باهام صحبت کنی،
‫یکی دیگه رو هم کنار اون عوضی...
‫خاک می‌کنن.
‫خیلی‌خب.
‫راک دریایی می‌ذارم.
‫عه، به نظرت چیزی خنده‌داره؟
‫کاملا برعکس خنده‌داره آنجلا.
‫نمی‌دونم چه‌جوری توضیح بدم.
‫خب، چطوره سعیت رو بکنی نیل؟
‫- نیت. ‫- خودم...
‫اسم کوفتیت رو بلدم، خب؟
‫شاید بعد از این که توضیح دادی،
‫درست صدات کردم.
‫شاید یه اسم کوفتی دیگه ‫برات انتخاب کردم.
‫به نظرم بهتره توضیح ندی نیت.
‫تله است نیل.
‫منتظرم.
‫من راک دریایی رو ترجیح می‌دم.
‫خب، امروز شانس آوردی نیل.
‫چیه؟ من مجبورت کردم سیگار بکشی؟
‫نه، تو مجبورم می‌کنی...
‫از پشت یه کولر ‫فرنون بکشم.
‫- خودم به سیگار راضی شدم. ‫- باشه.
‫همه‌مون امروز رقت‌انگیز می‌شیم.
‫[آسایشگاه پریری ویو]
‫سلام. آقای نوریس؟
‫مرسی.
‫سلام بابابزرگ.
‫کوپر.
‫اون که خواهرت نیست.
‫نه آقا.
‫من آریانا هستم.
‫توماس هستم.
‫خیلی بهت تسلیت می‌گم توماس.
‫وای عزیزم، من سال‌ها پیش از دستش دادم.
‫امروز فقط دارم خداحافظی می‌کنم.
‫بشینین.
‫خیلی خوشگلی، لیاقتت رو نداره.
‫من رو نداره.
‫- نه؟ ‫- نه‌خیر.
‫هوم. عادت داری ‫با افرادی که ازشون...
‫خوشت نمیاد شش ساعت تو ماشین بشینی...
‫و تو مراسم ختم غریبه‌ها شرکت کنی؟
‫این اولین بارمه.
‫زرنگ هم هست، اصلا لیاقتش رو نداری.
‫اصلا نمی‌دونی درگیر ‫چه بازی‌ای هستی، مگه نه؟
‫خیلی ممنون می‌شم بهم بگی.
‫باید از خودش بپرسی.
‫اگه درست بازی کنی،
‫شاید حتی قوانین بازی رو بهت بگه.
‫مسلما عوضشون می‌کنه.
‫حداقل می‌دونی قبلا چی بودن.
‫اولین تجربه‌ات در این زمینه نیست، مگه نه؟
‫پنجمین تجربه‌امه.
‫اگه بخوایم حساب کنیم.
‫یه زمانی می‌رسه که حسابش ‫از دستت در می‌ره.
‫از دست من در رفته.
‫تو آب شما چی می‌ریزن؟
‫سلام تی‌ال.
‫سنت اصلا بالا نمی‌ره.
‫اینزلی؟
‫سلام بابابزرگ.
‫آخرین باری که دیده بودمت، این‌قدری بودی.
‫الان انگار گل آفتاب‌گردونی شکوفا شده.
‫این دلقک‌ها کی هستن؟
‫دیل هستم آقا.
‫انتظار نداشتم جواب سوالم رو بدی.
‫با من کار می‌کنن بابا.
‫گمون کنم واسه حمایت احساسی اومدن.
‫آره، تو همین مایه‌هاست.
‫انگار اون‌قدر دوستش داشتی ‫که بهش نیاز داشته باشی.
‫انگار اصلا چیزی هست ‫که دوست داشته باشم.
‫بیا الکی احساساتی نشیم...
‫و یادمون نره داریم کی رو ‫خاک می‌کنیم، خب؟
‫بیاین تمومش کنیم.
‫از «مزامیر»، فصل ۳۴، خط ۱۸:
‫«خداوند کنار دل‌شکستگان...»
‫«و آنانی است که روحیه‌شان ‫مخدوش شده.»
‫زندگی داتی سخت بود،
‫ولی بالاخره به آرامش رسیده.
‫خوشحال می‌شم به شوهرش فرصت بدم...
‫چند کلامی صحبت کنه.
‫آقای نوریس، حرفی ندارین؟
‫با تو حرفی ندارم.
‫با من نیست، با خداست.
‫خدا خودش می‌دونه.
‫خداوند هدایتگر من است،
‫من چیزی نمی‌خواهم.
‫خداوند مرا به مراتع سرسبز می‌برد.
‫هدایتم می‌کند ‫تا لب آب ساکن بشینم.
‫هدایتم می‌کند...
‫تا در راه راست قدم بردارم...
‫و به نام او عمل کنم.
‫[استیک و برگر باکت]
‫استیک مرغ سرخ‌شده.
‫دو سالاد سزار مرغ...
‫بدون سس، بدون پنیر...
‫- و بدون کروتون آوردم. ‫- مال منه.
‫نه بابا.
‫اون یکی هم مال منه.
‫متوجهین فقط کاهو و مرغه دیگه؟
‫- می‌دونم. ‫- سرطان دارین؟
‫پوچ‌گرام.
‫براتون دعا می‌کنم.
‫- ممنون. ‫- کورن‌داگ خونگی؟
‫مال منه. ممنون.
‫ناهار دوتا کورن‌داگ می‌خوری بابا؟
‫بهترین غذای منوشونه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫هوم.
‫تی‌ال، از خونه‌ات خوشت میاد؟
‫خونه من نیست.
‫یه «متل ۶» قدیمیه ‫که به جایی تبدیلش کردن...
‫تا توش منتظر مرگمون باشیم.
‫خونه من رو آتش ازم گرفت.
‫خونه‌ات سوخت؟
‫کل پنهندل سوخت.
‫خب، چرا سوخت؟
‫به همون دلیل همیشگیی.
‫خشکی، باد ۱۱۰ کیلومتری،
‫سیم برق روی یه پمپ‌جک کوفتی.
‫آره، باید زیر خاک باشه.
‫می‌دونی چقدر خرج برمی‌داره؟
‫می‌دونی اون آتش‌سوزی ‫چقدر خرج برداشت؟
‫می‌دونی چند نسل مزرعه‌دار نابود شدن؟
‫ای بابا، من که دفاع نمی‌کنم بابا،
‫فقط می‌گم واسه همین ‫این کار رو نمی‌کنن.
‫دلیلش پوله.
‫همیشه دلیلش همینه.
‫چرا کسی از ایشون صحبت نمی‌کنه؟
‫من چند باری تو این مراسمات شرکت کردم.
‫به خاک می‌سپاریم، خداحافظی می‌کنیم،
‫غذا می‌خوریم و...
‫از مرحوم می‌گیم.
‫یادآوری می‌کنیم چقدر ارزشمند بودن؟
‫مادر شما بود، درسته؟
‫من خاطره‌ای ندارم که تعریف کردنی باشه.
‫خیلی‌خب، حالا که این‌قدر کنجکاوی ‫یه خاطره تعریف می‌کنم.
‫تامی.
‫یادمه از مدرسه اومده بودم خونه...
‫و دیدم توی وان صورتش زیر آب بود.
‫چهارده ساله بودم.
‫بابا مشغول کار تو یکی از دکل‌های آبی ‫دم لوئیزیانا بود.
‫از موش گرفتم و کشیدمش بیرون،
‫زنگ زدم آمبولانس بیاد،
‫احیای قلبی‌ریوی رو ‫از پشت خط بهم یاد دادن...
‫تا این که در همون حین...
‫توی صورتم آب بالا آورد.
‫بلند شد نشست...
‫و جوری نگاهم کرد انگار غریبه‌ام.
‫بعدش پاش رو برد عقب...
‫و از پشت سرم کوبید تو دماغم.
‫بعدش بلند شد، ‫رفت تو آشپزخونه...
‫و یه نوشیدنی کوفتی دیگه ‫واسه خودش درست کرد.
‫من رفتم و دار و ندارم رو ‫تو یه کوله‌پشتی ریختم،
‫آخه همه‌اش اندازه یه کوله‌پشتی می‌شد.
‫از اون به بعد دیگه به این شهر برنگشتم...
‫تا یه هفته پیش.
‫تنها معجزه مادر من همین بود...
‫که تونست از کهولت سن بمیره.
‫اون هم خیلی ضعیف بود ‫و نتونست طلاقش بده.
‫واسه همین همه‌شون رو ترک کردم.
‫من نیومدم اینجا واسه فوتش ‫سوگواری کنم عزیزم،
‫اومدم پایکوبی کنم.
‫من سوار ماشین می‌شم.
‫بفرما بابا. ‫با این حساب کن.
‫باید کافی باشه.
‫من می‌تونم بهتون بگم چرا...
‫چی روحش رو نابود کرد.
‫ولی گمون نکنم الان اهمیت خاصی داشته باشه.
‫وقتی هفده ساله بود،
‫به عمرم کسی سرزنده‌تر از اون ندیده بودم.
‫یادمه داشتم با ماشین ‫از کنار پارکی تو آماریلو رد می‌شدم،
‫کلی زمین ورزشی داشت.
‫بچه‌ها تو یکیشون فوتبال بازی می‌کردن...
‫و تو اون یکی فوتبال آمریکایی.
‫یکی از زمین‌ها...
‫کل آب‌پاش‌هاش روشن بود.
‫ماه اوت بود و خیلی گرم بود.
‫بالای اون همه آب‌پاش ‫رنگین‌کمون درست شده بود.
‫داد زد: «بزن کنار!»
‫پرید پایین...
‫و لای اون آب‌پاش دوید،
‫دنبال رنگین‌کمون می‌رفت ‫و زیرش پایکوبی می‌کرد.
‫سر تا پاش خیس شده بود.
‫جذاب‌ترین چیزی بود که به عمرم دیدم.
‫یکی اون‌قدر رها بود.
‫ولی...
‫مشکلات از رنگین‌کمون‌ها پیشی می‌گیرن...
‫و مشکلات اون گریبان‌گیرش شدن.
‫من شصت سال...
‫صبر کردم رنگین‌کمونش برگرده.
‫اصلا برنگشت.
‫ولی زندگی همینه.
‫من هم زندگیم رو با امید هدر دادم.
‫برو باهاش خداحافظی کن.
‫من سال‌ها پیش باهاش خداحافظی کردم عزیزم.
‫باید خاطره‌ای که الان ‫برامون تعریف کرد رو بشنوی.
‫آها، همون خاطره پایکوبی با رنگین‌کمون؟
‫خودم اون خاطره رو شنیدم عزیزم.
‫بیا بریم. بیا.
‫ممنون.
‫موفق باشی. مواظب خودت باش.
‫کوپر؟
‫- هنوز باید صحبت کنیم رفیق. ‫- فردا بهت زنگ می‌زنم.
‫نه، زنگ نزن. بیا پیشم.
‫- دوستت دارم مامان. ‫- دوستت دارم.
‫خداحافظ.
‫چیه؟
‫گمون کنم الان بهتر درکت می‌کنم.
‫خب، اگه لطف کنی خودم رو ‫واسه خودم توضیح بدی،
‫- سراپا گوشم. ‫- قصد دارم بدم.
‫[استیک و برگر باکت]
‫[آسایشگاه پریری ویو]
‫[شهرستان مارتین]
‫[فرودگاه بین‌المللی میدلند]
‫خیلی‌خب، نریزش پایین.
‫ای خدا.
‫- ثابت نگهش دار. ‫- باشه.
‫ثابت نگهش دار.
‫ای خدا! یا خدا.
‫این دیگه چی بود؟
‫واقعا خیلی وحشتناکه.
‫وای!
‫یوهو!
‫ماشین بیرون منتظره.
‫خونه رو واسه فروش می‌ذارم.
‫- این خونه رو؟ ‫- آره.
‫به مارتا ویلیامز...
‫از ویلیامز ترو زنگ بزن ‫و بهش بگو بیاد اینجا.
‫سلام خانم میلر.
‫- خوش برگشتین. ‫- چطوری تونی؟
‫خوبم. بفرمایین.
‫خیلی‌خب.
‫میز این گوشه رو ‫براتون گذاشتم.
‫باشه.
‫سراپا گوشم.
‫شرکتت تو حفاری سرمایه‌گذاری می‌کنه؟
‫آره، هزینه اکتشاف نفت رو تأمین می‌کنیم.
‫- سقفی هم دارین؟ ‫- خب، هر کسی سقفی داره،
‫ولی ما هنوز به سقفمون نرسیدیم.
‫خب، من باید یه چاه موجود رو حفاری کنم.
‫یه دکل آبیه که تو طوفان تخریب شده.
‫تو خلیجه؟
‫درسته. ولی خطری نداره.
‫میدان نفتیش موجوده...
‫و اون ناحیه دقیق نقشه‌نگاری شده.
‫مشکلمون پیدا کردن نفت نیست،
‫رسیدن بهشه.
‫مشکلش زمانیه که می‌بره.
‫زمان‌بندیتون چه‌جوریه؟
‫اگه نود روز دیگه حفاری رو آغاز کنیم،
‫به احتمال زیاد ده ماه دیگه ‫به میدان نفتی می‌رسیم.
‫- خب، مبلغ قرض چقدره؟ ‫- گمون کنم...
‫بین ۳۲۵ تا ۳۵۰ میلیون.
‫مذاکره سر این مسئله ‫نباید کار تامی باشه؟
‫خب، شرکت منه.
‫من پرداخت می‌کنم،
‫خودم باید مذاکره کنم.
‫شوهرت افتضاح بزرگی بهت تحویل داد، مگه نه؟
‫تعمدی نبود.
‫ولی آره، درسته.
‫مارها همنوع‌خارن. می‌دونستی؟
‫نمی‌دونستم.
‫خرگوش، موش، سنجاب و بلدرچین می‌خورن.
‫ولی همدیگه رو هم می‌خورن.
‫می‌دونم کسب‌وکار من مشابهه.
‫ولی ما مارها اصولی داریم.
‫فقط مارهای دیگه رو می‌خوریم.
‫نه خرگوش می‌خوریم، ‫نه موش، نه بلدرچین.
‫مایلم کمکت کنم، ‫ولی نمی‌تونم باهات مذاکره کنم.
‫به‌خاطر زن بودنت نیست.
‫واسه اینه که مار نیستی.
‫به تامی بگو باهام تماس بگیره.
‫منظورت اینه که تامی ماره؟
‫خب، شاید مار نباشه،
‫ول بازه.
‫بازها هم...
‫مار می‌خورن.
‫ممنون.
‫اصلا نگران هیچی نباش.
‫جوابم مثبته.
‫باقیش رو به مارها می‌سپارم.
‫نمی‌دونم تو چه‌جوری ‫این‌قدر مهربون شدی.
‫«مهربون» رو مطمئن نیستم.
‫سعی می‌کنم کار درست ‫و شریفانه رو بکنم.
‫همیشه نمی‌کنم، ‫ولی سعیم رو می‌کنم.
‫همون‌طور که گفتم، مهربونی.
‫دوست داری بیای تو؟
‫تو مشکلی نداری؟
‫من که نگفتم دلم رو به دست آوردی.
‫گفتم می‌خوای بیای تو یا نه.
‫خوشحال می‌شم.
‫خونه منه.
‫می‌دونم.
‫چیز خاصی نیست، ولی مال خودمه...
‫و ازش خوشم میاد.
‫اونجا خونه مامان‌بزرگ میگله.
‫عمه‌ها و عموهاش تو همین خیابونن.
‫بچه‌هاشون هم هستن.
‫همه‌شون همین‌جان.
‫حالا که خانواده‌ات رو دیدم،
‫می‌تونم درک کنم ‫چرا نزدیکی بهشون...
‫جزو اولویت‌هات نیست.
‫ولی واسه من خیلی مهمه.
‫من کار می‌کنم.
‫شاید از کارم خوشت نیاد، ‫ولی مهم نیست،
‫آخه کار خودت نیست.
‫ضمنا، دفعه بعد که بیرونت کردم،
‫همین‌جوری سرت رو نمی‌اندازی و نمی‌ری.
‫می‌فهمی چرا این کار رو کردم، ‫درستش می‌کنی...
‫و بعدش میای خونه ‫و بهم می‌گی خیلی شرمنده‌ای.
‫شرمنده‌ام که...
‫به نفت رسیدم و پولدار شدم.
‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫- وضعت خیلی خرابه دیلاق. ‫- می‌دونم.
‫اِم...
‫واقعا شرمنده‌ام.
‫من از تو نپرسیدم چه آرزوهایی داری...
‫و باید کدوم‌هاشون رو به واقعیت بدل کنم...
‫و کدوم‌هاشون آرزو بمونن.
‫تو نمی‌تونی آرزوهای من رو ‫به واقعیت بدل کنی.
‫فقط خودم می‌تونم.
‫فهمیدی؟
‫فهمیدم.
‫[آمبولانس]
‫[عضو پیوندی انسان] ‫[سریع تحویل داده شود]
‫دست بیمار قطع شده،
‫دست راستشه، ‫فشار خونش ۱۳ روی ۷ـه.
‫- ضربان قلبش ۱۲۲ـه. ‫- تصادف کرده؟
‫دستش زیر دریچه هیدرولیک ‫دکل نفتی گیر کرده.
‫ببریمش اتاق سه. بجنبین.
‫به هوش اومد.
‫خسارت قابل توجهی به بافت ‫اون ناحیه وارد شده.
‫همین در ادامه یه سری...
‫مشکلات دیگه ایجاد می‌کنه.
‫خب، در حال حاضر دچار...
‫دچار یوئیت وخیم...
‫و ادم ریه وخیم شده.
‫خب، هنوز نمی‌دونیم...
‫این خسارت دائمیه یا نه.
‫تنفسش بهتر شده.
‫وقتی یوئیتش کاهش یافت،
‫بررسی می‌کنیم تا ببینیم ‫آسیب عصبی دائمی داره یا نه.
‫منظورتون از «عصبی»...
‫مشکلات حافظه، ‫مشکلات شناختی.
‫ممکنه حس چشایی یا بویایی از بین بره.
‫روی سیستم عصبیش چه تأثیری داشته؟
‫توانایی حرکتی کامل داره؟
‫نوک انگشت‌هاش بی‌حس شده؟
‫جواب این سوالات ‫فقط با گذر زمان معلوم می‌شه.
‫- ولی صحبت می‌کنه. ‫- می‌تونه صحبت کنه.
‫وقتی باهاش حرف بزنین جواب می‌ده.
‫خانواده‌اش نزدیکن؟
‫همه‌شون ساکن هیوستونن.
‫به خانواده‌اش نیاز داره.
‫می‌شه ببینیمش؟
‫تازه به هوش اومده،
‫پس مختصر باشه.
‫سلام، چطوری رفیق؟
‫- رئیس؟ ‫- چطوری؟
‫زهره‌ترکمون کردی داداش.
‫آره، خیال می‌کردیم مردی.
‫من هم همین خیال رو می‌کردم.
‫حالت چطوره پسر؟
‫وضع چشمم رو که می‌بینی پسر.
‫آره، تو خیلی خوش‌شانسی عوضی.
‫دور اون پمپ‌جک پر از جسد آدم و حیوانه.
‫- آره. همه‌مون خوش‌شانسیم. ‫- آره.
‫خیلی‌خب. جرل؟
‫فقط می‌خوام کمپرست رو عوض کنم.
‫- باشه. ‫- یه کمپرس خوب و خنک...
‫- برات می‌ذارم. خب؟ ‫- باشه.
‫سرت رو بالا بگیر. آفرین.
‫چرا نمی‌تونم ببینم؟
‫بازش کردی دیگه؟
‫چشمت رو باز نکن عزیزم.
‫ولی... عه. ‫چرا نمی‌تونم ببینم؟
‫- چیزی نیست. ‫- دکتر رو می‌فرستم.
‫- ببین رئیس. رئیس. رئیس. ‫- ببین. چیه؟ من همین‌جام.
‫- من همین‌جام. من پیشتم پسر. ‫- هیچی نمی‌بینم.
‫چشمت ورم کرده، خب؟
‫پف کرده و ازش مایعات خارج می‌شه.
‫واسه همین نمی‌تونی ببینی، ‫دکتر این‌جوری گفت،
‫در نتیجه...
‫گفت دوباره می‌بینم؟
‫من دکتر نیستم، ولی می‌رم بیارمش.
‫وایستا رئیس.
‫مردی که نتونه ببینه ‫چه‌جوری می‌خواد...
‫خرج خانواده‌اش رو بده؟
‫تو که می‌دونی باید شکم چند نفر رو سیر کنم.
‫آره، می‌دونم. می‌دونم. ‫بذار برم دکتر رو بیارم.
‫- دکتر! دکتر! ‫- جرل،
‫- می‌رم بیارمش. ‫- وای، دکتر!
‫- آروم باش. ‫- دکتر! دکتر!
‫دکتر! دکتر!
‫سریع به آی‌سی‌یو ۱۱ مراجعه کنین.
‫سریع مراجعه کنین.
‫سریع به آی‌سی‌یو ۱۱ مراجعه کنین. ‫سریع مراجعه کنین.
‫سلام عزیزم، چی شده؟
‫تو جونش رو نجات دادی،
‫ولی بعدش با لگد کوبید تو صورتت.
‫کی با بچه‌اش چنین کاری می‌کنه؟
‫برام مهم نیست چندتا رنگین‌کمون رو ‫دنبال کرده بود.
‫امیدوارم خدا یکی ‫از اون رنگین‌کمون‌ها رو برداره...
‫و کامل تو حلقش فرو کنه.
‫عزیزم، مادر من...
‫خیلی از خدا و رنگین‌کمون دور بود.
‫نمی‌دونم متوجه منظورم می‌شی یا نه، ‫ولی اونجا نرفته.
‫آره.
‫ولی یه چیزی بهت می‌گم ‫که شاید توضیحش رو راحت‌تر کنه.
‫من یه خواهر داشتم.
‫اون...
‫تو چهار ماهگی از سندرم ‫مرگ ناگهانی نوزاد مرد.
‫یعنی چی؟
‫یعنی نوزاد تو خوابش می‌میره...
‫و دلیلش معلوم نیست.
‫شاید روی شکمش غلتیده بود...
‫و ریه کوچکش...
‫نتونست هوا بگیره، متوجهی؟
‫اصلا معلوم نیست عزیزم.
‫ولی...
‫خب، فوتش داغونش کرد...
‫و کلا از هم پاشوندش.
‫گمون کنم بعدش از بس می‌ترسید...
‫هر نوع عشق و محبتی رو حس کنه...
‫که روح خودش رو ‫با مواد و مصرف کشت.
‫این که عذر موجهی نیست.
‫خب عزیزم، من که نگفتم ‫می‌تونم توجیهش کنم.
‫فقط گفتم توضیح می‌دم.
‫خیال کردی به من سخت می‌گرفت؟
‫پدر بیچاره‌ام تا سرحد مرگ ازش می‌ترسید.
‫حاضر بود یه سال کامل اردوگاه باشه...
‫و یه بار هم خونه نیاد.
‫فقط براش چک می‌فرستاد.
‫عمرش رو با قایم شدن از دستش ‫هدر داد.
‫خیلی فاجعه است.
‫آره.
‫ولی فاجعه منه عزیزم، مال تو نیست.
‫- خب؟ ‫- باشه.
‫باید بگم آدم‌های زیادی ‫روی زمین نیستن...
‫که اون‌قدر به مشکلات بقیه اهمیت بدن...
‫که براشون گریه کنن.
‫تو قلب خیلی بزرگی داری عزیز دلم.
‫از تو به ارثش بردم.
‫- خیلی دوستت دارم. ‫- من هم خیلی دوستت دارم.
‫من به عمرم روزهای خیلی سختی رو...
‫تحمل کردم تامی، ولی امروز؟
‫باز شروع شد.
‫به خدا تامی.
‫از بین کل فجایعی که تحمل کردم...
‫خب، کدوم فاجعه رو می‌گی؟
‫کمبود گسترده ضدآفتاب سال ۲۰۰۷؟
‫زندگی مشترکمون چطوره؟
‫اون رو که حل کردیم، مگه نه؟
‫من که حلقه‌ای روی انگشتم نمی‌بینم.
‫من می‌بینم. یعنی دیگه ‫اون چیزهای براق...
‫که نورشون روی سقف منعکس می‌شه ‫«حلقه» نیستن؟
‫این مال عروسی اولمونه.
‫خب؟ حساب نیست.
‫لکه‌دار شده.
‫خب، بهم پسش بده.
‫می‌فروشمش و یه وانت جدید می‌خرم.
‫ای خدا.
‫راستش، زندگی ما مشکلات خیلی زیادی داره...
‫که باید درست بشن، ‫می‌دونی از کجا شروع می‌شه؟
‫حتما خیلی حرف قشنگیه.
‫نه، از کجا شروع می‌شه عزیزم؟
‫همون‌جایی که همیشه شروع می‌شه.
‫از اولش.
‫متوجه نمی‌شم.
‫پدرت...
‫داره تو یه آسایشگاه داغون...
‫می‌پوسه.
‫هیچ‌کس دوستش نداره.
‫تصمیم خودش بود.
‫اگه نتونی براش پسر خوبی باشی،
‫نمی‌تونی واسه بچه‌هامون ‫پدر خوبی باشی.
‫خیلی‌خب، دو حرف دارم: ‫اولا،
‫این‌قدر اون برنامه‌های ‫گفت‌وگوی روزانه رو تماشا نکن.
‫دوما، بچه‌های ما بزرگ شدن.
‫کارمون تموم شد. آدم بزرگن.
‫تامی، زندگی من با سالمندانه.
‫خب؟ مهم نیست تو جوانی کی بودن،
‫الان که پیر شدن، ‫تک‌تک پشیمونی‌ها و اشتباهاتشون رو...
‫کلی مرور و تکرار کردن...
‫و پشیمونن.
‫واقعا از صمیم دل پشیمونن.
‫حق داره به آرامش برسه.
‫تنها کسی که می‌تونه آرومش کنه تویی.
‫چه‌جوری می‌خوام آرومش کنم؟
‫اِم...
‫صبح به خیر پرمین بیسین.
‫اگه استخر دارین، امروز روز شناست.
‫من اگه جاتون بودم ‫اول توش یخ می‌ریختم.
‫دمای امروز به ۳۹ درجه سانتی‌گراد می‌رسه.
‫تابستون زود از راه رسیده...
‫و وقتی تابستون به غرب تگزاس می‌رسه،
‫- موندگاره. ‫- تا نوامبر موندگاره.
‫پس اگه بیرون کاری دارین،
‫- بهتره بهش برسین. ‫- وقت تلف نکنین.
‫- دیگه تلف نکنین. ‫- حرف امروزمون همینه،
‫الان هم یه آهنگ...
‫از «رد کلی استریز» می‌ذاریم.
‫خیلی‌خب.
‫رایحه‌درمانی، آفرین.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫عقل سلیم خودم رو نادیده می‌گیرم.
‫آخه زنم این‌جوری راضی می‌شه.
‫اومدی اینجا زنت رو راضی کنی؟
‫آره، درسته.
‫خب، واسه این کار باید چیکار کنی؟
‫باید دوباره وارد زندگیمون بشی،
‫با نوه‌هامون آشنا بشی...
‫و با خودش آشنا بشی.
‫من خیلی داغونم پسرم.
‫آره، من هم داغونم بابا.
‫خب، برنامه چیه؟
‫من رو به آسایشگاهی نزدیک‌تر می‌بری ‫و اونجا فراموشم می‌کنی؟
‫نه، راستش، تو فکرشیم ‫که بیاریمت خونه.
‫ببین بابا، من نمی‌خوام زیادی تلاش کنم.
‫اگه می‌خوای اینجا بمونی و بمیری، ‫مشکلی نیست.
‫یا می‌تونی باهام بیای ‫و صبح تا شب...
‫خورشید رو تماشا کنی.
‫می‌تونی غروبش رو تماشا کنی ‫و شب تا صبح بیرون بشینی.
‫فرصت مجدد زیاد پیش نمیاد.
‫این یکی دیگه هیچ‌وقت...
‫واسه هیچ‌کدوممون پیش نمیاد.
‫الان غروب می‌کنه.
‫بذار برم وسایلم رو بردارم.
‫من برداشتمشون.
‫دیگه اصلا پات رو تو اون خراب‌شده نمی‌ذاری.
‫مطمئن نیستم لیاقتش رو داشته باشم.
‫لیاقت چه ربطی به زندگی داره بابا؟