‫[این داستان از رویدادهای واقعی] ‫[الهام گرفته شده]
‫[بعضی بخش‌ها برای اهداف نمایشی] ‫[و برای محافظت از افراد تغییر داده شده‌اند]
‫[لیورپول]
‫- دیر نکنی! ‫- نمی‌کنم!
‫[سال ۱۹۹۰]
‫- خوبی، مایکی؟ ‫- خوبی؟
‫من پزشکی می‌خونم.
‫پزشکی؟ یه کم برای من سنگینه. ‫[دانشگاه آکسفورد]
‫من فلسفه می‌خونم.
‫هفته‌ای چهار ساعت، ‫که به‌زور به همونم می‌رسم.
‫خوبی مایکی؟ اوضاع چطوره؟
‫آره، بد نیست.
‫بفرما داداش.
‫عالیه. ممنون.
‫یه غافلگیری دارم.
‫- عالیه. ‫- آره، حتماً.
‫این جنسش خیلی خفنه.
‫نظرت چیه مایکی؟
‫آرابلا؟
‫«هویت پوششی» ‫«قسمت اول»
‫[اداره‌ی گمرک، لندن]
‫[مرگ در اوج جوانی]
‫[هجوم دوباره‌ی هروئین به شهر]
‫بلیک.
‫وزیر کشور می‌خواد ببیندتون، قربان.
‫فکر می‌کردم بخواد.
‫یه محله‌ی سازمانی ‫توی لیورپول و دانشگاه آکسفورد.
‫کل انگلیس توی همین خلاصه میشه.
‫وزیر کشور، ‫با اینکه هر مرگی یه فاجعه‌ست...
‫پسره ۱۵ سالش بود، ‫و دختره هم دختر یکی از وزرای کابینه.
‫بعضی مرگ‌ها از بقیه غم‌انگیزترن.
‫گمرک چند ماهه که ‫افزایش کشفیات هروئین رو ثبت کرده.
‫حالا هروئین یه چهره داره.
‫یه پسر فقیر برای روزنامه‌های زرد، ‫یه دختر پولدار برای روزنامه‌های معتبر.
‫- نخست‌وزیر همه‌ی صفحات رو می‌خونه. ‫- ببینین...
‫وضعیت اقتصادی غیرقابل‌بازگشته.
‫کشور داره به سمت رکود میره.
‫خانم تاچر به یه بحران نیاز داره ‫که بتونه حلش کنه، و اینم از این.
‫توی روزای آینده، بحران هروئین رو
‫یه وضعیت اضطراری ملی اعلام می‌کنه،
‫برای موادفروش‌ها حبس ابد اعلام می‌کنه،
‫و اعلام می‌کنه که دولتش ‫جلوی ورود هروئین به کشور رو می‌گیره،
‫که یعنی تو باید ‫جلوی ورود هروئین به کشور رو بگیری،
‫وگرنه کسایی رو پیدا می‌کنم که بتونن.
‫جلوگیری از ورود کالای قاچاق به کشور ‫وظیفه‌ی گمرک سلطنتیه،
‫و فقط وظیفه‌ی ماست.
‫آمریکایی‌ها به مواد مخدر اعلان جنگ کردن،
‫در حالی که به نظر می‌رسه ‫ما پرچم سفید بالا بردیم.
‫اداره‌ی مبارزه با مواد مخدر ‫یه میلیارد دلار بودجه داره،
‫تکنولوژیش با ناسا مشترکه،
‫و اجازه داره توی تمام دنیا ‫عملیات مخفی انجام بده.
‫بازرس‌های گمرک بریتانیا ‫تجهیزات ضعیفی دارن،
‫اصلاً آموزش ندیدن ‫و با قوانین محدود شدن.
‫چی لازم داری؟
‫یه سال زمان،
‫یه بودجه‌ی بیشتر،
‫اجازه‌ی استخدام متخصص، و آزادی عمل.
‫شش ماه زمان، ‫بدون نیروی جدید، بدون پول جدید،
‫ولی هر چقدر که آزادی عمل بخوای.
‫و امیدوارین با این امکانات وسیع ‫به چی برسیم، وزیر کشور؟
‫کسایی که هروئین رو وارد کشور می‌کنن ‫شناسایی کنین و جلوشونو بگیرین،
‫وگرنه یه لایحه به مجلس میدم
‫و مسئولیت امنیت مرزی رو ‫به پلیس می‌سپرم.
‫نیازی به این کار نیست، قربان.
‫فکر می‌کنی یه مشت مأمور گمرک می‌تونن ‫با بزرگترین باندهای مخدر بریتانیا دربیفتن؟
‫قطعاً.
‫خدای من.
‫- چطوری انجامش بدیم؟ ‫- با یه بدبختی بزرگ.
‫خطر از دست دادن کنترل مرزها ‫تهدیدمون می‌کنه، دان، پس چطوری انجامش بدیم؟
‫عملیات مخفی، نفوذ، خطر شدید.
‫تمام چیزایی که ‫این کار رو قبول کردم تا ازشون دور باشم.
‫چی لازم داری؟
‫نیروی داوطلب، ‫و یه جا برای آموزش دادنشون
‫تا بفهمم اصلاً کسی ‫ارزش نگه‌داشتن داره یا نه.
‫گمرک سلطنتی ۲۰ هزار تا کارمند داره.
‫حتماً چند نفری پیدا میشن ‫که بتونن این کار رو بکنن.
‫می‌دونی چقدر توی مخفی‌کاری بودم،
‫و می‌دونی چه بلایی سرم آورد.
‫تعجب می‌کنی اگه بدونی چقدر آدمای کمی ‫می‌تونن این کار رو بکنن.
‫وقتی بفهمی چه کسایی هستن ‫بیشتر هم تعجب می‌کنی.
‫سلام.
‫صبح بخیر، آقا.
‫از دایره‌ی مفاسد گمرک سلطنتی مزاحم میشم.
‫آیا شما سعی کردین یه مجله رو ‫غیرقانونی از آلمان وارد کنین،
‫به اسم پرستارهای بدون مرز؟
‫من؟
‫خدای من. ‫خب، به من نمی‌خوره همچین آدمی باشم.
‫درسته.
‫ممکنه کار همسایه‌ها باشه؟
‫یعنی، اون یارویی اون طرف خیابونه ‫که کل سال شلوارک می‌پوشه.
‫می‌خواین برم در مورد این قضیه ‫با همسایه‌هاتون حرف بزنم؟
‫- نه. ‫- نه.
‫شما ۵۰۰ تا ضبط ماشین ‫از یه نماینده‌ی فروش توی چین خریدین
‫و بدون پرداخت مالیات ‫واردشون کردین، که یه مشکله.
‫انبار.
‫اگه جنس رو وارد کنم ‫و توی انبار نگهش دارم،
‫می‌تونم هر وقت قبل از آب کردنش، ‫مالیاتش رو بدم.
‫آره، ولی ۵۰۰ تا وارد کردین، ‫و اینجا ۴۱۷ تاست.
‫حتماً از پشت کامیون افتاده.
‫- دارن توی بازار والتامستو فروخته میشن. ‫- جدی؟
‫دیدم که اونجا خالیشون کردی، رفیق.
‫کدوم مأمور مالیاتی‌ای یه نفر رو ‫تا بازار والتامستو تعقیب می‌کنه؟
‫یه مأمور بی‌حوصله.
‫یالا.
‫دفتر آقای مک‌لین.
‫میشه لطفاً گوشی رو نگه دارین؟
‫- بله. ‫- خزانه‌داریه.
‫نه.
‫متأسفم ایشون الان در دسترس نیستن. ‫می‌تونم پیغام بگیرم؟
‫[به بریتانیا خوش آمدید]
‫آخرین تماس برای مسافرهای جامانده...
‫میشه لطفاً با من بیاین، آقا؟ ‫فقط یه بررسی تصادفیه.
‫- چیکار کردم که حقم این باشه؟ ‫- هیچی. برای همینه که بهش میگن تصادفی.
‫عاشق این کاری، نه؟
‫اون یونیفرم کوچولوت، ‫اون یه ذره قدرتی که داری.
‫شیء تیزی همراتون هست، آقا؟
‫باید بری.
‫کجا برم؟
‫باید بری.
‫[چیز بیشتری برای ارائه دارید؟]
‫[برنامه‌ی آموزشی اداره‌ی تحقیقاتی جدید]
‫[آزاد برای تمام مأموران گمرک]
‫اولش شبیه یه فیلم تاریخی معمولیه،
‫ولی توی صحنه‌ی ضیافت،
‫لباس چند تا از بازیگرها اصلاً مناسب نیست.
‫حالا گول اون یارو که ‫زره پوشیده رو نخور، کیت.
‫اگه خوب دقت کنی، می‌بینی که یقه‌ش بازه.
‫[چیز بیشتری برای ارائه دارید؟]
‫اینو برام اونجا نصب کن، باشه عزیز جان؟
‫برای کسایی که منو نمی‌شناسن، ‫من انگوس بلیک هستم،
‫مدیر تحقیقات اداره‌ی گمرک سلطنتی.
‫- ایشون هم مدیر عملیات منه، دان کلارک. ‫- خوبین؟
‫داریم یه دوره‌ی آموزشی فوق‌سری سه‌هفته‌ای ‫برای نیروهای جدید برگزار می‌کنیم،
‫و توی کل سازمان دنبال کسایی می‌گردیم
‫که فکر می‌کنیم بتونن ‫اون چیزی که لازم داریم رو بهمون بدن
‫تا کاری رو امتحان کنیم که تاحالا نکردیم.
‫- تحقیق در مورد چیه؟ ‫- کلمه‌ی سری رو نشنیدی؟
‫به دلایل امنیتی، ‫فقط کسایی که این سه هفته رو تموم کنن
‫می‌فهمن که تحقیق در مورد چیه.
‫ترفیع درجه هم توش هست؟
‫برای بعضی‌ها، از نظر فنی تنزل درجه‌ست.
‫- آموزشش کجاست؟ ‫- یه برنامه‌ی اقامتیه.
‫- پس اضافه‌کاری حساب میشه؟ ‫- نه.
‫خب، اگه آموزش اقامتیه، ‫باید اضافه‌کاری حساب بشه.
‫اگه کری نمی‌تونیم ببریمت، رفیق.
‫- حق مأموریت روزانه هم می‌گیریم؟ ‫- حق چی؟
‫پول ناهار.
‫پول ناهار؟ مگه ۱۲ سالته؟
‫اگه سوال پرسیدین، لطفاً اتاق رو ترک کنین.
‫این موضوع در مورد پول،
‫یا ترفیع یا اون سه هفته نیست.
‫در مورد پیشنهاد یه زندگی جدید ‫به آدمای مناسبه،
‫یه واقعیت جدید از ماجراجویی،
‫خطر و فرصت خدمت به کشورتون.
‫این بزرگترین چالش زندگیتون میشه،
‫و فقط تعداد کمی از شما ‫می‌تونین از پسش بربیاین.
‫فردا صبح ساعت ۹ یه اتوبوس ‫از بیرون همین ساختمون حرکت می‌کنه.
‫اگه از زندگیتون راضی هستین، اگه خوشنودین،
‫اگه حس می‌کنین توی این دنیا ‫به هر چیزی که می‌تونستین برسین، رسیدین...
‫پس سوار اون اتوبوس نشین.
‫[سری]
‫همینه.
‫پس میری؟
‫نمی‌دونم.
‫نمیگن قضیه چیه.
‫از دایره‌ی تحقیقات بعید نیست.
‫اونجا کسی رو نمی‌شناسم.
‫و سه هفته دوری از خونه، سوف.
‫- نه. ‫- چیه؟
‫- نمی‌ذارم خودتو پشت ما قایم کنی. ‫- نمی‌کنم.
‫اگه نری، تصمیم خودته.
‫سه هفته چیزی نیست
‫اگه چیزی که لازم داری رو بهت بده.
‫[یورکشایر]
‫اینجا مال جاسوس‌هاست، ‫یعنی در واقع اصلاً وجود نداره.
‫و شما هم همین‌طور.
‫پس نه تلویزیون، نه روزنامه، ‫نه زنگ زدن به خونه.
‫سه‌شنبه تولد پسرمه.
‫عالیه. توی اتوبوس بمون، ‫توی ایستگاه پیاده‌ت می‌کنیم.
‫از طرف من بهش بگو تولدت مبارک.
‫خیلی‌خب.
‫اولین مرحله‌ی هر تحقیقی اطلاعاته،
‫و توی این زمینه شانس آوردین،
‫چون گمرک می‌تونه بیشتر از هر سازمان دیگه‌ای ‫اطلاعات درخواست کنه.
‫ولی گرفتن اطلاعات بخش آسونشه.
‫بخش سختش اینه که ‫بفهمین این اطلاعات داره چی بهتون میگه.
‫اینا سوابق سفر، بانکی و گمرکی هستن.
‫توی اینا، یه‌جایی، ‫یه توطئه‌ی واردات ماری‌جوانا هست.
‫پیداش کنین، ‫و اسم کسی که رئیسه رو بهم بگین.
‫اینا اطلاعات محرمانه‌ست.
‫نباید ازشون استفاده کنیم.
‫می‌خوای برم؟
‫آره، فکر کنم.
‫- خب، بقیه... ‫- حسابداره؟
‫چی گفتی، عزیزم؟
‫حسابداره؟
‫آره، خودشه.
‫لعنتی. آفرین.
‫ما پلیس نیستیم، ‫و جاسوس هم نیستیم.
‫هیچ تور نجاتی وجود نداره،
‫که یعنی وقتی ‫روی آدمای خطرناک تحقیق می‌کنین،
‫تنها چیزی که ‫جلوی اتفاقات خیلی بد رو می‌گیره
‫اینه که توی همچین چیزایی ‫خیلی مهارت پیدا کنین.
‫دوباره انجامش بده.
‫استقلال عملیاتی.
‫وقتی اون بیرون تنها هستین ‫این تنها راهیه که این کار جواب میده.
‫یعنی باید بتونین به تنهایی فکر کنین.
‫یعنی، یکی‌یکی، ‫میاین توی این کافه تا منو ببینین.
‫من یه موادفروش خیابونی‌ام،
‫اولین حلقه‌ی زنجیر.
‫باید هویتمو شناسایی کنین، ‫که یعنی باید اسم و آدرسمو گیر بیارین.
‫فکر کنین چطوری گیرش میارین.
‫متأسفانه باید برای کار برم خارج.
‫کار مواد.
‫ولی می‌تونم با نامه ‫شما در جریان پیشرفتم بذارم
‫اگه لطف کنین و آدرستونو بدین.
‫این خیلی افتضاحه.
‫بچه‌ی همین... محله‌ای؟
‫- سفرت به سلامت، عزیزم. ‫- آره.
‫- معامله کنسله. ‫- چرا؟
‫به تو هیچ ربطی نداره.
‫- چرا؟ ‫- یه پلیسه رو خریدم.
‫و دستش به یه لیست از ‫شنودهای فعال تلفن رسیده،
‫اسم‌ها، آدرس‌ها،
‫و اسم لعنتی من توشه.
‫ممکنه اسم تو هم باشه.
‫آفرین.
‫برای موفق شدن توی این بازی،
‫به یه نقشه نیاز دارین، ‫به یه شخصیت ساختگی نیاز دارین،
‫و باید به جفتشون باور داشته باشین.
‫آره.
‫مفاسد چیه؟
‫مفاسد.
‫با من بیا، پسر.
‫سرت به کار خودته، نه؟
‫که هوشمندانه‌ست، ‫ولی فقط تا یه جایی جواب میده.
‫بالاخره باید نشونم بدی چیکار می‌تونی بکنی.
‫هر وقت آماده بودی، رفیق.
‫بهش میگن اکستازی.
‫ایستادن توی یه انبار توی لیدز، ‫گوش دادن به اون سروصدا،
‫و اسمشو گذاشتن اکستازی، ‫حتماً دارن مسخره‌بازی درمیارن.
‫برو اونجا، یه کم قرص بخر، ‫اسم موادفروشه رو گیر بیار،
‫و یه معامله‌ی درست‌وحسابی راه بنداز.
‫بله؟
‫- دو تا می‌خوام. ‫- باشه.
‫- چهل پوند. ‫- پول نمیدم.
‫پس زنده از اینجا بیرون نمیری، رفیق.
‫یه کلاب توی جنوب دارم، ‫و جنس ندارم،
‫پس اینا رو امتحان می‌کنم، ‫و اگه خوب باشن، ۵۰۰ تا می‌برم.
‫پس بیا پیش من. ‫پیش بقیه نه، باشه؟
‫گَو.
‫داری چیکار می‌کنی، بچه؟
‫آگاهی لیدز. ‫می‌خوای بهمون بگی الان چی خریدی؟
‫- نمی‌دونم در مورد چی حرف می‌زنی. ‫- جفتمون دیدیمت.
‫- که بهش میگن شهادت تأییدشده. ‫- ولی می‌تونی بهش بگی شش ماه حبس.
‫بعدیش خود موادفروشه رو می‌گیریم. ‫اگه بگی چی بهت فروخت،
‫با یه اخطار ولت می‌کنیم.
‫نمی‌دونم در مورد چی حرف می‌زنی، ‫پس چرا نمی‌زنین به چاک و ولم نمی‌کنین؟
‫فکر می‌کنی داری با کی حرف می‌زنی؟
‫- آخرین فرصته. ‫- تاحالا چند بار اینو گفتی، رفیق.
‫مواد رو بی‌خیال. ‫به جرم حمله به مأمور پلیس می‌بریمت.
‫هیچ قاضی‌ای توی کشور نیست که بهت حبس نده.
‫یا شاید همین‌جا قضیه رو حل کنیم.
‫رفیقم داره از بیمارستان برمی‌گرده. ‫فکر کنم دلش بخواد یه کم باهات حرف بزنه.
‫دفعه‌ی پیش زیاد براش خوب پیش نرفت، نه؟
‫مال خودت، دان.
‫- باید به خاطر کاری که کرد دستگیرش کنم. ‫- ترنر حالش خوبه. فقط نفسش بند اومده.
‫- نفسش بند اومده؟ بیهوش شده بود. ‫- خب، بهش بگو دفعه‌ی بعد جاخالی بده.
‫شنیدم مشت خیلی سنگینی بوده.
‫کار تو بود؟
‫چرا بهشون نگفتی مأمور گمرکی؟
‫چون نبودم، نه اونجا.
‫بهمون گفتی به شخصیت ساختگیمون ‫باور داشته باشیم، پس بفرما.
‫بوکسور هستی. به درد می‌خوره.
‫نمی‌تونی راه بیفتی و پلیسا رو بزنی. ‫ممکنه روی این قضیه حساس بشن.
‫- این چیه؟ ‫- شغل همینه.
‫خوش می‌گذره، نه؟
‫حداقل اولش.
‫پس چطوری شد که رفتی سراغ چمدون کشیدن؟
‫بقیه چطوری میرن؟
‫اشتباهی.
‫داری مجبورم می‌کنی بیشتر از بقیه کار کنم.
‫- مجبورم. ‫- چرا؟
‫چون می‌بینم قراره تنها کار کنی.
‫من تنها کار می‌کردم، ‫پس می‌دونم چه بلایی سرت میاره.
‫اون بیرون بودن، ‫بدون هیچ حمایتی،
‫دونستن اینکه با یه کلمه‌ی اشتباه، ‫با یه تصمیم اشتباه،
‫کارت تمومه.
‫باید تصمیم بگیری که ‫این توانایی رو در خودت می‌بینی یا نه.
‫راستشو بخوای، پسر، ‫یه بخشی از وجودم امیدواره که نبینی.
‫یه بخشی از وجودم امیدواره که ‫اون بیرون تنها نمونی چون...
‫خب، خیلی چیزا رو ازت می‌گیره، پس...
‫بعضیا برای این کار ساخته شدن، و بعضیا نه،
‫و، آره، فقط... بهش فکر کن.
‫این مربوط به سه‌شنبه بود.
‫دیدار نخست‌وزیر از گمرک هیترو
‫نشون‌دهنده‌ی اولویت بالاییه که ‫الان به بحران مواد مخدر میده.
‫بعد از بررسی کشفیات یه هفته‌ی عادی،
‫این پیام رو ‫برای قاچاقچیای مواد مخدر داشت.
‫ما دنبالتونیم.
‫این تعقیب بی‌وقفه خواهد بود.
‫بی‌وقفه.
‫تلاشمون بیشتر و بیشتر میشه ‫تا وقتی که شکستتون بدیم.
‫مجازاتتون حبس‌های طولانی‌مدت خواهد بود.
‫مجازاتتون مصادره‌ی تمام چیزاییه که
‫تاحالا از قاچاق مواد به دست آوردین.
‫پس تمومش کنین. کاری می‌کنیم که ‫زندگیتون ارزش زندگی کردن نداشته باشه.
‫توی چهار سال گذشته ‫افزایش چشمگیری در
‫مقدار مواد مخدر کشف‌شده ‫توسط گمرک وجود داشته،
‫مخصوصاً در مورد هروئین.
‫این مسئله‌ی خیلی مهمیه،
‫و برای محافظت از جوون‌هامون ‫و همه‌ی مردم خیلی مهمه،
‫که نباید به خاطر کمبود امکانات متوقف بشه.
‫ما هیچ‌وقت هیچ‌وقت ‫برای نظم و قانون کم نذاشتیم.
‫اون بیرون یه جنگ شروع شده.
‫مردم در موردش می‌خونن،
‫توی تلویزیون می‌بیننش.
‫ولی... ما نه. ‫ما خیلی مشغول جنگیدنیم.
‫پس قضیه هروئینه؟
‫- هروئینه. ‫- و فقط ماییم؟
‫فقط ماییم.
‫ببخشید، وقتی میگین جنگ، ‫دقیقاً شامل چی میشه؟
‫خب، می‌فهمیم چطوری داره وارد میشه،
‫و بعد... جلوی ورودش رو می‌گیریم.
‫ولی اول باید در مورد ‫هویت پوششی بهتون بگم.
‫بهشون این‌طوری میگیم، می‌دونین.
‫هویت‌هایی که وقتی مخفی کار می‌کنیم ‫ازشون استفاده می‌کنیم.
‫زندگی‌هایی که می‌سازیم، ‫آدمایی که می‌سازیم.
‫و قبل از اینکه یه هویت پوششی داشته باشین، ‫باید بفهمین این یعنی چی.
‫- الو؟ ‫- اسکله‌ی ایندیگو، ساعت ۶ صبح.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫رسیدی. آفرین.
‫خب، حالا... ‫وقتی تعقیب میشی، که میشی،
‫نمی‌تونی بکشونیشون سمت اداره‌ی گمرک، ‫پس از حالا اینجا کار می‌کنیم.
‫خیلی دلگیره، نه؟
‫ارین، آماده‌ای؟
‫آره... آره، فکر کنم...
‫- کِی رسیدی؟ ‫- کِی رسیدم؟
‫خونه نرفتم.
‫هروئین یعنی رشد.
‫اینا تمام مرگ‌هایی هستن که
‫توی گواهی فوتشون به مواد افیونی اشاره شده.
‫ده سال پیش، چند ده تا بودن، و بعد
‫رشد کرد.
‫توی دو سال گذشته، ‫هر سال دو برابر شدن.
‫این مصرفه. ‫باید به تأمین نگاه کنیم.
‫پس برای رسیدن به موادفروش‌ها،
‫من و دونالد ‫تمام دستگیری‌های سراسری رو
‫برای داشتن بیشتر از ده گرم هروئین ‫درخواست کردیم،
‫که، از سال ۱۹۸۰
‫تا سال پیش، ‫رشد مشابهی رو نشون میده.
‫ولی توی این دستگیری‌ها،
‫دو تا منطقه‌ی جالب پیدا کردم ‫که آمارشون خیلی بالا بود.
‫پس، اول، ساکنین لیورپول، ‫اطراف شمال انگلیس، و اسکاتلند،
‫که منطقیه.
‫لیورپول یه شهر بندریه ‫با شبکه‌های جنایی جا افتاده.
‫و بعد... این بود.
‫این دستگیری‌ها ‫همه‌شون مردهای ساکن لندن هستن
‫و نام‌خانوادگی‌هایی با ریشه‌ی ترکی، ‫که اینم منطقیه.
‫حدود سه‌چهارم واردات مواد افیونی اروپا ‫از طریق ترکیه انجام میشه.
‫پس، بازار هروئین ‫داره با سرعت خیلی بالایی رشد می‌کنه،
‫و نشانه‌های واضحی وجود داره ‫که دو تا سازمان جنایی
‫دارن برای تأمینش با هم رقابت می‌کنن.
‫یکی توی جامعه‌ی ترکی لندن، ‫یکی توی لیورپول.
‫باید توی جفتشون نفوذ کنیم، ‫روش‌های وارداتشون رو بفهمیم،
‫و جلوشون رو بگیریم.
‫و حالا، من... واقعاً باید یه سر برم خونه ‫و به گربه‌م سر بزنم.
‫ارین پشتیبانی لجستیکی هر دو عملیات رو ‫از اینجا انجام میده.
‫باشه.
‫گای، تو لندن رو بردار.
‫کیت و بیلی، لیورپول.
‫که یعنی از فردا، ‫هر سه‌تاتون غیبتون می‌زنه.
‫پس، امشب باید خداحافظی‌هاتون رو بکنین.
‫داری گای رو تنها و بدون پشتیبانی ‫می‌فرستی توی میدون؟
‫فکر کنم می‌تونه انجامش بده.
‫و اگه نتونه؟
‫فکر کنم می‌تونه انجامش بده.
‫آلیس طفلکی باخودش فکر کرد «توی خونه خیلی بهتر بود،»
‫«وقتی آدم مدام بزرگ و کوچیک نمی‌شد،»
‫«و موش‌ها و خرگوش‌ها بهش دستور نمی‌دادن.»
‫«تقریباً آرزو می‌کنم که ‫توی اون لونه‌ی خرگوش نرفته بودم.»
‫«و با این حال، و با این حال...»
‫- یه چیزی برات درست کردم. ‫- آره؟
‫- خب چیه؟ ‫- یه رازه.
‫ما رازی نداریم.
‫چرا داریم. ‫بهم نمیگی کجا داری میری.
‫کاره.
‫- توی فرودگاه کار می‌کنی. ‫- معمولاً، آره.
‫ولی این یه چیز متفاوته.
‫قبلاً بهم می‌گفتی خلبانی.
‫آره، خب، فکر می‌کردم جذاب‌تر به نظر میاد.
‫زود برمی‌گردی؟
‫اصلاً متوجه رفتنم نمیشی.
‫داری توی دروغ گفتن بهتر میشی.
‫به دردم می‌خوره.
‫اگه هر وقت چیزی این اطراف دیدی،
‫یا کسی که به نظر مشکوک می‌اومد،
‫باید به این شماره زنگ بزنی.
‫قرار نیست بیشتر از این بهت بگم.
‫خوبه.
‫هر چی کمتر بدونم، ‫بیشتر می‌تونم وانمود کنم که جات امنه.
‫جام امنه.
‫آره، شاید اون‌قدرا هم ‫توی دروغ گفتن بهتر نشدی.
‫جرم، جرم واقعی، به یه جامعه نیاز داره،
‫چون جرم واقعی اونجا قایم میشه.
‫باید اون جامعه‌ی جنایی رو شناسایی کنین ‫و توش نفوذ کنین.
‫می‌تونین توش نفوذ کنین،
‫از طریق معرفی کسی که ‫توی اون جامعه جا افتاده،
‫یا از طریق هویت پوششیتون، که...
‫بساز و بفروش‌هایی از لندن
‫که برای پروژه‌های نوسازی ‫دنبال زمین توی شمال غرب می‌گردن.
‫این توضیح میده که چرا توی لیورپول هستیم، ‫و می‌ذاره هر جا دلمون خواست بریم.
‫از اداره‌ی گمرک منچستر کار کنین. ‫لیورپول خیلی نزدیکه.
‫از اینا با احتیاط استفاده کنین. ‫خیلی گرونن.
‫و باهاشون به خونه هم زنگ نزنین.
‫مدارک شرکت، رزرو هتل،
‫لیست زمین‌های صنعتی ‫برای فروش توی لیورپول،
‫و چند تا نقشه.
‫ممنون.
‫- هویت پوششی؟ ‫- گای استنتون.
‫اسم کوچیکمو نگه می‌دارم، ‫تا همیشه بهش واکنش نشون بدم.
‫باشه. قضیه اسم نیست. ‫قضیه داستانه.
‫صادرات-واردات، کار و کاسبی خراب، ‫طلاق، قاچاق مواد.
‫- امیدوارم چیزای بیشتری در موردش باشه. ‫- چیزای دیگه‌ای هم هست.
‫یه آپارتمان سازمانی ‫توی گرین لینز برات گرفتیم،
‫بزرگترین جامعه‌ی ترک‌ها توی لندن.
‫بفرما، این گواهینامه رانندگی،
‫دفترچه‌ی پرداخت عوارض شهرداری، ‫و چند تا نامه.
‫مدارک شرکت و یه دفتر لازم دارم.
‫- دارم روی مدارک کار می‌کنم. ‫- نمی‌تونم دفتر بدم.
‫- چرا نه؟ ‫- چون بودجه‌م کمه.
‫فراهم کردن هر چیزی که لازم دارین ‫یعنی من باید برم و
‫از هر جا که می‌تونم ‫گدایی کنم، بدزدم و قرض بگیرم.
‫اینکه داستانی داشته باشم ‫که پشتوانه‌ای نداره به نظرم خطرناکه.
‫بهت نگفتم خطرناکه؟ ‫ببخشید. حتماً یادم رفته.
‫آره، خطرناکه. ‫خیلی... خیلی خطرناکه.
‫[گرین لینز، لندن]
‫- هی! ‫- خدایا.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- هیچی.
‫فقط مشتری‌ها اینجا پارک می‌کنن.
‫آها، آره، حق با شماست.
‫هی! بهت چی گفتیم؟
‫دارم میرم! دارم میرم! ‫دارم میرم! وایسا!
‫اینجا نه!
‫ها؟
‫سلام، بچه‌ها! ‫از دیدنتون خوشحالم.
‫به نظر میاد ترک‌ها خوششون نمیاد ‫توی محله‌ی خودشون مواد فروخته بشه،
‫ولی فکر نکنم خودشون هم اونجا بفروشن.
‫منطقیه. دستگیری ترک‌ها توی کل بریتانیا ‫برای مقادیر بالاست،
‫و خیلی کم توی لندنه.
‫پس واردش می‌کنن و ‫به صورت عمده می‌فروشنش.
‫خوبه. باید به واردات برسیم.
‫خوب می‌شد اگه ‫شانسی برای نفوذ به اونجا داشتم،
‫که ندارم، نه بدون اینکه یکی معرفیم کنه.
‫باورت بشه یا نه،
‫توی این مورد می‌تونم کمکت کنم.
‫داریم انجامش میدیم. برو.
‫هی، نمی‌تونی همین‌طوری سرزده بیای، ها؟
‫من خیلی سرم شلوغه.
‫اگه با میلوناس جلسه می‌خوای، ‫درخواست جلسه با میلوناس می‌کنی.
‫همین‌طوری سرزده نمیای.
‫این گایه.
‫- و گای چی می‌خواد؟ ‫- داریم روی ترک‌های گرین لینز تحقیق می‌کنیم.
‫تو و این؟
‫- خدای بزرگ. ‫- با هیئت آزادی مشروط حرف زدم.
‫چند ماه از حبست مونده. ‫می‌تونه بشه چند ساعت.
‫اون‌وقت می‌تونیم ‫روی آزادی مشروطت نظارت کنیم.
‫با همون شرایط همیشگی؟
‫- شرایط همیشگی. ‫- آقای بلیک... تو دوست منی، نه؟
‫تو برادر منی، هم‌خون منی.
‫- این؟ اینو نمی‌شناسم. ‫- منم تو رو نمی‌شناسم، رفیق.
‫توی این کاری و ‫میلوناس رو نمی‌شناسی؟
‫- اوه، رفیق، خیلی شوتی. ‫- پس ترکی؟
‫یونانی‌ام.
‫ما از ترک‌ها متنفریم، و اونا هم از ما.
‫ولی... نه من.
‫یونانی‌ها از من متنفرن، پس...
‫ترک‌ها عاشق منن،
‫پس من... می‌تونم در مورد ترک‌ها کمکت کنم.
‫- می‌دونی چرا؟ ‫- نه.
‫ترس.
‫باید به فکر مراسم تدفینت باشی. ‫می‌دونی چرا؟
‫چرا جمله‌های لعنتیتو تموم نمی‌کنی؟
‫اگه ما رو بگیرن، می‌کشنمون.
‫اون تیکه‌شو حدس زده بودم.
‫می‌دونی می‌کشنمون، ‫و با این حال میای اینجا
‫تا از من، که نمی‌شناسیم،
‫بخوای بهت کمک کنم، ‫به یه تازه‌کار، توی همچین چیزی.
‫اگه من تازه‌کارم، چرا تو افتادی زندان؟
‫با میلوناس بزرگ این‌طوری حرف می‌زنی؟
‫اگه گمرک روی آزادی مشروطت نظارت کنه،
‫فکر کنم معنیش اینه که می‌تونه هر وقت خواست ‫آزادی مشروطت رو لغو کنه،
‫که یعنی هر وقت دلم بخواد می‌تونم ‫میلوناس بزرگ رو برگردونم هلفدونی.
‫پس مسخره‌بازی رو تموم کن، ‫و بیا از اینجا درت بیاریم.
‫ازش خوشم میاد.
‫ازش خوشم میاد!
‫[لیورپول]
‫اون بچه پونزده سالش بود.
‫مادرش فکر می‌کرد داره فوتبال بازی می‌کنه.
‫و اونا هم خیلی خودشونو قایم نمی‌کنن، نه؟
‫اونا حلقه‌ی اول زنجیرن. ‫باید بدونیم کی جنسشون رو تأمین می‌کنه.
‫بعد باید دنبال تحویل بار بگردیم، ‫هر شکلی که می‌خواد باشه.
‫لعنتی.
‫فقط یه مشت بچه‌ان، نه؟
‫بچه نیستن. زاغ‌سیاه‌چوب‌زنن.
‫آهای، عوضی!
‫آره، عوضی!
‫هی، میلوناس.
‫میراک. پسر خوب.
‫کی عملیات ترک‌ها رو کنترل می‌کنه؟
‫هاکان اولوکایا، پادشاه گرین لینز.
‫چطوری بهش برسم؟
‫یواش‌یواش.
‫- ولی می‌تونی کمک کنی؟ ‫- البته.
‫اون هاکانه، ولی من میلوناسم.
‫وقتی برگشتم، می‌تونم تو رو بهش برسونم.
‫مگه الان برنگشتی؟
‫بیرونم، ولی برنگشتم.
‫خیلی‌ها از زندان میان بیرون،
‫ولی آدمای کمی برمی‌گردن.
‫سلام، رفیق.
‫- میلوناس. ‫- هنوز زنده‌ای. باورم نمیشه.
‫- از دیدنت خوشحالم. ‫- منم همین‌طور!
‫- هنوزم همون‌قدر چاقی. ‫- سلام، میلوناس.
‫مثل یه... مثل یه کرگدن.
‫باقلوا. کاملاً ترکی. یونانی نباشه.
‫باشه.
‫همین‌جا منتظر بمون.
‫هی، ریسک کردی.
‫- پولتو میارم، میلوناس. ‫- فکر کردی... «میلوناس نیست.»
‫«ممکنه برنگرده، پس منم یه ریسکی می‌کنم.»
‫میارمش.
‫میارمش. لطفاً.
‫میلوناس، لطفاً، اینجا نه.
‫- فردا. ‫- فردا.
‫دو برابر.
‫باشه.
‫باشه!
‫اوه، باقلوام.
‫- و مجانیه؟ ‫- آره، میلوناس.
‫پسر خوب. بیا بریم.
‫از دیدنت خوشحال شدم، رفیق. ‫به همسرت سلام برسون.
‫تو هم همین‌طور، ها؟
‫خدای بزرگ. ‫دیگه به این باقلوا نده.
‫دیگه هیچ‌وقت اون کار لعنتی رو نکن.
‫- حالا برگشتم. ‫- ها؟
‫حالا می‌تونیم بریم پیش هاکان.
‫- سرشون شلوغه، نه؟ ‫- معلومه که هست.
‫زندگی توی همچین محله‌ای می‌تونه سخت باشه.
‫بعضیا دنبال یه راه فرار می‌گردن، ‫و این چیزیه که اینا می‌فروشن.
‫صبر کن.
‫این دومین باریه که ‫امروز این ون رو می‌بینم.
‫برای نون تحویل دادن یه کم دیره.
‫میلوناس.
‫تازه اومدی بیرون و ‫شنیدم از همین الان داری دردسر درست می‌کنی؟
‫- من فقط دردسرهای خوب درست می‌کنم، نه؟ ‫- امیدوارم.
‫این دوستمه.
‫دوست‌ها رو می‌گردن، میلوناس.
‫کاملاً درسته.
‫می‌بینی؟ پسر خوبیه.
‫یه نوشیدنی بخور. مجانیه.
‫اون هاکانه؟
‫اون هاکانه.
‫- چطوری بریم اونجا؟ ‫- وقتی دعوتمون کردن.
‫میلوناس!
‫زکی.
‫زکی! تو که... بچه بودی! ها؟
‫و حالا دیگه نیستم.
‫این کیه؟
‫این گایه.
‫توی کاسبی خودمونه.
‫می‌خوایم هاکان رو ببینیم.
‫همه می‌خوان هاکان رو ببینن.
‫- به میلوناس نه میگی؟ ‫- هاکان به میلوناس نه میگه.
‫باشه... یه وقت دیگه.
‫شاید؟
‫باشه. من باید برم. یه قرار دارم.
‫- چی؟ ‫- نوشیدنیتو تموم کن، ها؟
‫- گرونن. ‫- فکر کردم مجانیه.
‫برای من آره، مجانیه، ‫چون تو حساب می‌کنی. فردا می‌بینمت.
‫- خیلی عقبیم. ‫- همیشه یه ماشین پشتیبان داشته باش.
‫- این چیزیه که دان گفت. ‫- آره، خب، دان اینجا نیست، هست؟
‫- و قراره گمش کنی. ‫- فقط در صورتی گمش می‌کنیم که ما رو ببینه.
‫لعنتی.
‫- دور بزن. ‫- ممکنه ما رو دیده باشه.
‫- باید بی‌خیالش بشیم. ‫- همین الان دور زد.
‫دلیل نمیشه ما رو دیده باشه.
‫فکر کنم به زودی می‌فهمیم.
‫[بابا]
‫[سلام بابا، سورپرایز!] ‫[توی کار جدیدت موفق باشی...]
‫چه غلطی می‌کنین؟
‫جای عجیبیه برای زندگی کردن آدمی مثل تو.
‫حالا کجاشو دیدی؟
‫- کی هستی؟ ‫- گای هستم.
‫- همسر داری؟ ‫- به قیافه‌م می‌خوره؟
‫- بچه؟ ‫- امیدوارم نه.
‫- اسم پدرت؟ ‫- رانی.
‫- کجا زندگی می‌کنه؟ ‫- زیر یه سنگ قبر.
‫کدوم مدرسه می‌رفتی؟
‫جاده فولام پالاس. ‫سال ۷۵ آتیش گرفت. کار من نبود.
‫کی هستی؟
‫می‌دونی کی‌ام.
‫می‌تونی ببینی کی‌ام.
‫حالا گورتو از آپارتمانم گم کن بیرون.
‫هویت پوششیتون ‫باید از خودتون نشأت بگیره.
‫وگرنه جواب نمیده.
‫هویت پوششیتون باید بخشی از وجودتون باشه، ‫وگرنه جواب نمیده.
‫و وقتی هویت‌های پوششی جواب ندن، ‫آدما می‌میرن.
‫دو راه برای شکست خوردن هویت پوششی هست.
‫اولین خطر از طرف کساییه که ‫دارین بینشون نفوذ می‌کنین.
‫می‌تونن هویت پوششیتون رو بفهمن.
‫می‌تونن دستتون رو بخونن.
‫اگه این کارو بکنن، ‫وقتی می‌فهمین که دیگه خیلی دیره.
‫فقط وقتی می‌فهمین لو رفتین ‫که طعم انتقامشون رو بچشین.
‫و اون انتقام، سریع و بی‌رحمانه خواهد بود.
‫اون یکی خطر، خودتونین.
‫هویت پوششیتون. ‫اینکه چطوری می‌تونه رشد کنه.
‫اینکه چطوری می‌تونه ‫کنترلتون رو به دست بگیره.
‫اینکه چطوری می‌تونه تبدیل به خودتون بشه.
‫و اون کسی که قبلاً بودین ‫می‌تونه کم‌کم محو بشه.
‫بیشتر و بیشتر، ‫تا وقتی که برای همیشه از بین بره.
‫زکی.
‫قراره به جاهایی توی جسم و ذهنتون برین،
‫که نمی‌تونین تصورشو بکنین.
‫و بعضی از شما
‫برنمی‌گردین.