‫توی این دنیا،
‫پیش میاد سال‌ها هیچ تغییری رخ نده،
‫و بعدش، همه‌چیز یهو تغییر می‌کنه.
‫منبع اون رو به استانبول می‌فروشه.
‫استانبول به ما می‌فروشه،
‫و ما به شما می‌فروشیم.
‫اینطوری کار می‌کنه.
‫همیشه همینطوری بوده.
‫ولی الان،
‫دیگه خبری از استانبول نیست.
‫الان، همه‌چیز تغییر کرده.
‫تو کی هستی؟
‫حمل و نقل.
‫اسم عجیبیه.
‫گور بابات، لیورپولی عوضی.
‫- دل و جربزه‌اش رو داری، پسر. ‫- پس نقشه چیه؟
‫الان، فقط ما هستیم و منبع،
‫پس... خودمون می‌ریم سراغ منبع.
‫کجا است؟
‫پاکستان.
‫می‌تونی از اونجا منتقلش کنی؟
‫به راحتی. فقط باید بدونم جنس چقدره ‫و کی منتقلش می‌کنم.
‫ما تا چند روز دیگه می‌ریم.
‫- ما کیه؟ ‫- همه افراد حاضر در اتاق.
‫هر کسی که از این قضیه باخبره ‫تا اتفاق افتادنش قراره همراهمون باشه.
‫- جواب می‌ده؟ ‫- جواب می‌ده.
‫کاری که ما می‌کنیم ‫تا به حال انجام نشده.
‫و هرگز هم دوباره تکرار نمی‌شه. ‫پس باید جاه‌طلبی از خودمون نشون بدیم.
‫ما می‌ریم به منبع ‫و دو تا میاریم.
‫دویست کیلو؟
‫دو تن.
‫دو تن؟
‫ارزش بازاری این ‫حداقل ۱۰۰ میلیون پوند می‌شه.
‫پس ارزشش رو داره.
‫تقریبا اندازه کل مصرف سالانه ‫هروئین بریتانیا است.
‫اگه وارد بشه، قیمت سقوط می‌کنه، ‫مصرف بیشتر می‌شه،
‫و مرگ و میر مواد مخدر خیلی زیاد می‌شه.
‫وارد نمی‌شه ‫چون من قراره بیارمش.
‫کی‌ها می‌رن پاکستان؟
‫شبکه لیورپول میان، ‫اگه سوالت اینه.
‫نقشه‌ات چیه؟
‫برای انجام معامله باهاشون می‌رم کراچی، ‫بعدش هم محموله رو میارم اینجا.
‫حین تحویل محموله، ‫دستگیرشون می‌کنیم، جنس رو ضبط می‌کنیم،
‫و بعد دیگه می‌تونیم بریم خونه.
‫باید برای این عملیات ‫پشتیبانی رسمی درخواست کنم.
‫همین درخواست ممکنه پایان کار ما باشه.
‫همین پایان کار ما است!
‫دیگه دو تن وارد نمی‌کنن. ‫هیچکس وارد نمی‌کنه.
‫و یا ما اون‌ها رو گیر می‌اندازیم ‫یا اون‌ها مچ ما رو می‌گیرن.
‫همینطوری تموم می‌شه، ‫به هر طریقی که شده.
‫اول از همه چی لازم داری؟
‫دریانورد.
‫دوستم پیت توی قرنطینه گمرک کار می‌کنه، ‫که یعنی کلا طوطی ضبط می‌کنه.
‫خبر خوب اینه که بدجوری حوصله‌اش ‫از کارش سر رفته.
‫- برو سر اصل مطلب... ‫- پیت قبلا عضو سرویس دریایی ویژه بود.
‫دوست‌هاش هم همینطور. ‫و اگه همه پولمون رو جمع کنیم،
‫فکر می‌کنن بتونن یه قایق ‫برای کراچی جور کنن.
‫قراره مسلح باشن؟
‫متاسفم، قربان، نشنیدم چی گفتین.
‫آها. اومدین.
‫عین بره به کشتارگاه.
‫- ما یه یه جلسه داریم، وزیر کشور. ‫- بله، ولی با من نیست.
‫آقای بلیک، از گوشه شما در دولت ‫تا گوشه من، فاصله زیادی هست،
‫اما انگار یه میان‌بر براش پیدا کردین،
‫که درخواست قابلیت اجرای عملایت ‫در پاکستان بودن مداخله است...
‫و گذر ایمن برای یه وسیله حامل ‫دو تن هروئین...
‫از کراچی به بندرگاه فلیکستو.
‫من دارم درباره بزرگ‌ترین کشف و ضبط ‫مواد مخدر تاریخ اروپا...
‫و برچیدن قدرتمندترین باند موادفروش ‫تاریخ بریتانیا صحبت می‌کنم.
‫و ریسک یک حادثه بین‌المللی بزرگ،
‫که ممکنه منجر به سقوط دولتی ‫بشه که همین الانش در معرض سقوطه.
‫با کمال احترام، ‫این کار سازمان‌های امنیتی نیست.
‫هم ما و هم آمریکایی‌ها ‫نیروهای عملیاتی در پاکستان داریم.
‫خطرناکه، شکننده است، ظریفه.
‫و بین این‌ها، شما پیشنهاد می‌دین...
‫که یه مشت افسر گمرک ‫با سبیل جعلی بفرستیم.
‫قراره خودمون رو بفرستیم.
‫پول سبیل جعلی نداریم، ‫ولی اگه خواستین چند تا بهمون قرض بدین.
‫همه‌چیز به باد نرفته، آقایون.
‫حالا که از برنامه‌هاتون باخبر هستیم، ‫موظفیم تا دخالت کنیم.
‫- ما به وزارت کشور پاسخگو هستیم. ‫- این رویه‌ای هست می‌دونین.
‫ولی یه رویه دیگه هم هست می‌دونین.
‫چیزی که من می‌دونم ‫اینه که هر رئیس اداره‌ دولتی،
‫چه مسئول راه‌آهن‌ها باشه ‫چه جاسوس‌ها،
‫نگران دو چیزه، ‫پول و قدرت.
‫دیوار برلین سقوط کرده، ‫ایرلند شمالی داره به صلح نزدیک می‌شه،
‫و من گمون کنم این باعث مقداری ‫بحران وجودی برای شما...
‫درباره پول و درباره قدرت باشه.
‫که تصور می‌کنم باعث شده دنبال ‫نقش‌های جدید...
‫و مسئولیت‌های جدید باشید که شاید ‫به موقعیتتون استحکام ببخشه.
‫ما کمی توانایی اضافی داریم، ‫که خبر خوبی برای شما است...
‫چون اگه واقعا بخواین این کار رو انجام بدین، ‫ما حتما دخیل خواهیم بود،
‫چه صرف نظارت بر عملیات شما ‫وقتی اونجا هستین،
‫یا برای هماهنگی بازگردوندن ‫جنازه افراد گروه‌تون.
‫فکر کنم منظور از نظارت این آقا است،
‫چون فقط نشسته اونجا ‫و یه کلام هم به زبون نیاورده.
‫دست بر قضا، ‫لارنس قراره در کراچی باشه،
‫که جای خطرناکیه، ولی از بقیه ‫پاکستان امن‌تره.
‫ما قرار نیست جایی جز کراچی بریم.
‫پس شاید کورسوی امیدی باشه.
‫جزئیات پروازمون رو نمی‌خواین؟
‫جزئیات پروازتون رو داریم.
‫البته که دارین. ‫قراره کجا اقامت داشته باشیم؟
‫هتل امپیریال.
‫خیلی خبره هستن، مگه نه؟ ‫اسم مادرم چیه؟
‫گلدیس.
‫چه وضعشه؟
‫لندن چه اتفاقی افتاد؟
‫لندن قرار شد که بریم پاکستان ‫تا دو تن هروئین بخریم.
‫- کی‌ها می‌رن؟ ‫- ما و ترک‌ها.
‫و یه عوضی بچه لندن.
‫با رئیسم صحبت کردم.
‫ما می‌تونیم برای تو و خانواده‌ات ‫هویت‌های جدید فراهم کنیم.
‫- من بهت نیازی ندارم، پسر. ‫- واقعا؟ پس برنامه‌ات چیه؟
‫تحقیرش کنم.
‫به بچه‌های پایین‌شهر نشون بدم...
‫که دلال مواد بودن راه نجاتشون ‫از پایین‌شهر نیست.
‫من قراره پولش رو ازش بگیرم، ‫موادش رو ازش بگیرم.
‫کل شبکه رو نابود کنم که هیچکس ‫نتونه جاش رو بگیره.
‫و بعدش...
‫بهتره ندونی بعدش باهاش چیکار می‌کنم.
‫لازم نیست این کار رو بکنی.
‫- می‌خوام بدونه که کار من بود. ‫- پس اون رو به ما تحویل بده.
‫با این اتهامات جدید، ‫کارتر حبس ابد می‌گیره،
‫که یعنی باقی عمرش رو توی ‫سلول زندان سپری می‌کنه...
‫با دونستن این که تو اون رو انداختی زندان.
‫و تو، تو می‌تونی بقیه زندگی‌ات ‫رو این بیرون سپری کنی.
‫کنار خانواده‌ات.
‫می‌تونی حدس بزنی چی سر آدم‌فروش‌ها میاد.
‫اصلا دل خوشی بهش ندارم.
‫چیزی که غافلگیرت می‌کنه ‫بلاییه که سر خانواده آدم‌فروش‌ها میاد.
‫بی‌رحمانه است. قرون‌وسطاییه.
‫گیر نمی‌افتی.
‫چون چیزی که من می‌خوام انجام بدی ‫همون چیزیه که کارتر ازت می‌خواد.
‫مطمئن شو معامله صورت بگیره...
‫و از کارتر حفاظت کن.
‫بعد ما معامله رو پایین می‌کشیم، ‫و کارتر رو هم پایین می‌کشیم.
‫- به همین راحتیه، آره؟ ‫- اگه اینقدر راحت بود، الان اینجا نبودیم.
‫- باید به حرف زدن ادامه بدیم. ‫- نه.
‫کارتر پسر باهوشیه.
‫تا جایی که می‌شه باید این فکرها ‫برام حداقلی باشه،
‫وگرنه متوجه می‌شه، و اگه متوجه بشه، ‫دخلم اومده.
‫دیگه هیچکس به احمقی من پیدا نمی‌کنی ‫که این کار رو بکنه.
‫تو احمق نیستی.
‫اگه کارتر رو پایین بکشی...
‫قراره قهرمان باشی.
‫آها، آره، دلال مواد و آدم‌فروش. ‫ازم مجسمه می‌سازن!
‫من قراره اونجا باشم.
‫پاکستان؟
‫آره.
‫با ترک‌ها کمکت نمی‌کنم.
‫با کارتر، قضیه شخصیه.
‫- ترک‌ها مشکل من نیستن. ‫- نگران ترک‌ها نباش.
‫یکی مثل من بین ترک‌ها داری؟
‫نه.
‫این اولین‌باریه که به من دروغ گفتی.
‫خودم جمعشون کردم.
‫دارم بررسی می‌کنم که چیزی ‫از قلم نیفتاده باشه،
‫که یعنی جیب‌های لعنتی‌ات رو ‫نگاه کردم.
‫این یه رسید از گاراژ محله خودمونه.
‫تو باید می‌رفتی این عملیات، نه من.
‫من هم تو این عملیاتم.
‫همه‌مون هستیم. تو با خارج شدن از در ‫عملیات رو با خودت نمی‌بری.
‫می‌دونم.
‫متاسفم.
‫- چیه؟ ‫- این... این حس متفاوتی داره.
‫چون متفاوته.
‫- نمی‌دونم داری کجا می‌ری. ‫- خوبه، چون بهت نمی‌گم.
‫ولی می‌خوام بدونم چقدر طول می‌کشه.
‫باید یه چیزی داشته باشم، گای.
‫باید یه چیزی برای ما بذاری.
‫این هم نمی‌تونم بهت بگم.
‫چون ذهنم درگیر این می‌شه...
‫که به موقع برگردم.
‫و من به عنوان خودم نمی‌رم. ‫به عنوان اون می‌رم.
‫و اون چیزی نداره که بهش برگرده.
‫اون چطور آدمیه؟
‫زندگی خوبی داشت.
‫بعد از دستش داد.
‫و می‌خواد پسش بگیره.
‫و برای پس گرفتنش، ‫پشت سر هم تصمیمات بد گرفت.
‫و حالا رسیده اینجا.
‫- ازش خوشت میاد. ‫- مسئله این نیست که ازش خوشم بیاد.
‫مسئله اینه که با کسی که هست نجنگم.
‫مسئله اینه که...
‫درک کنم اون کیه...
‫و چی شد که اینطور شد.
‫مسئله باور کردن همه حرف‌هاییه که می‌زنه،
‫موافق بودن با همه تصمیماتی که می‌گیره،
‫و دونستن اینکه از این کار خوشش نمیاد.
‫ولی اگه مجبوره این کار رو بکنه...
‫قراره خوب انجامش بده.
‫فرم‌های سلامت و ایمنی مستخدمان دولت ‫برای سفر خارجی.
‫باید توجه‌تون رو به بخش سه جلب کنم.
‫«با عناصر نامطلوب محلی دوستانه رفتار نکنید،
‫خودتان را در معرض خطر جسمانی قرار ندهید،
‫و از خوردن غذای تند ‫در روزهای کاری اجتناب کنید.»
‫شوخی می‌کنی؟
‫اگه وقتی اونجایی دار فانی رو وداع بگی ‫می‌خوای مستمری‌ات برسه به همسرت؟
‫امضاش کن.
‫- اون چرا امضا می‌کنه؟ ‫- به نظرت چرا؟
‫چرا میاد؟
‫میام چون اینجا کار می‌کنم، ‫درست مثل تو.
‫بدون گفتن اسمم ازم صحبت کنی ‫قراره به مشکل بخوریم.
‫مسئله تو نیستی، رفیق.
‫مسئله اینه که کار تموم بشه ‫و من زنده بمونم،
‫و نمی‌دونم حضور تو اونجا چه کمکی ‫به این می‌کنه،
‫که باعث می‌شه فکر کنم ‫یه چیزی هست که من نمی‌دونم.
‫اون میاد. فقط همین رو لازمه بدونی.
‫قضیه چیه؟ تو چی داری؟
‫استقلال عملیاتی دارم.
‫یکی توی دار و دسته لیورپول داری.
‫تو باید تمرکز کنی.
‫اگه یه نفوذی داری، ‫بهت تبریک می‌گم.
‫واقعا می‌گم. ‫ولی باید بدونم که کیه.
‫نه، لازم نیست بدونی.
‫چون اگه بدونی کیه، و خودت لو بری ‫و شکنجه بشی،
‫ممکنه اون هم لو بدی، ‫و شغل من حفاظت از اونه.
‫می‌گی من تحمل یه کم شکنجه رو ندارم؟
‫فکر کنم فراموش کردی کی هستی. ‫شاید باورت نشه، ولی یکی از آدم خوب‌هایی.
‫من گای استنتون هستم. ‫پدر و مادرم مردن.
‫طلاق گرفتم. بچه ندارم.
‫کسب و کار خوبی داشتم ولی مشکلاتی پیش اومد ‫و الان مواد قاچاق می‌کنم.
‫و کاربلدم چون محتاجم.
‫و عصبانی هستم و حریص هستم، ‫و یه روده راست تو شکمم نیست.
‫پس نه، من یکی از آدم خوب‌ها نیستم.
‫و اگه تو فکر می‌کنی یکی از آدم خوب‌هام، ‫اگه جوری رفتار کنی که از آدم خوب‌هام،
‫ممکنه گور من رو بکنی.
‫نگران نباش، رفیق. ‫من دقیقا متوجه هستم که کی هستی.
‫بسه. همه‌تون مسئولیت‌هایی دارین ‫و باید به رویه احترام بذارین،
‫پس اینقدر سوال نپرسین ‫و جمع کنین برین فرودگاه.
‫اونجا کار احمقانه‌ای نکن.
‫هاه.
‫بیشتر نگران توئم که در نبود من ‫تو چه دردسرهایی می‌افتی.
‫- مواظب خودت باش، رفیق. ‫- آره، تو هم همینطور.
‫خیلی خب، شروع کنیم.
‫منتظر یه فکس هستم، ‫ولی چند تا ایده دارم.
‫- ممکنه یه کم پیچیده باشه. ‫- گمون می‌کردم.
‫شما مشغول چی هستین؟
‫- فکر کنم کارتر یه پلیس فاسد داره. ‫- شرط می‌بندم داره.
‫و من قراره پیداش کنم.
‫- شغل ما نیست. ‫- اگه پلیس راه نفوذمون باشه، هست.
‫اگه نشونه‌هایی از فساد در پلیس ببینیم،
‫راه‌هایی هست که همچین چیزی ‫باید پیش بره.
‫- رویه‌هایی هست. ‫- من نمی‌دونم این رویه‌ها چی هستن.
‫ولی حدس می‌زنم خیلی کند ‫و برای کار ما خیلی خطرناک هستن.
‫پس می‌خوای بهمون بگی چی هستن؟
‫یا می‌خوای بری مسافرت پسرونه‌تون،
‫و به هر طریقی شده، وقتی برگشتی ‫پلیس فاسد رو کت‌بسته تحویلت بدم؟
‫موفق باشین.
‫وقت رفتنه.
‫لازم نیست بمونی، ‫اگه کسی خونه منتظرته.
‫منتظر من؟
‫نه؟
‫من دو نوع رابطه در زندگی‌ام داشتم، رفیق.
‫بد و کاملا افتضاح.
‫- تو؟ ‫- خدایا، نه.
‫- مشخصا چند تا خواستگاری بوده. ‫- مشخصا.
‫ولی من استاد هنر جواب رد خوش‌برخوردانه شدم.
‫اوهوم.
‫چیزی که می‌خوام بدونم اینه. ‫چی شد منشی خدمات کشوری شدی؟
‫چون... اونقدر باهوشی که کل ‫اداره زیر دستت باشه،
‫و جسارت نباشه، به لحن حرف زدنت ‫هم میاد که کل اداره زیر دستت باشه.
‫پدرم خیلی پول درآورد، ‫بعد خیلی پول از دست داد و...
‫زندگی تغییر کرد.
‫و لندن جای گیج‌کننده‌ای وقتی فقیر هستی ‫اما به حرف زدنت میاد پولدار باشی.
‫اوهوم.
‫من... مدت زیادی رو...
‫صرف پیدا کردن جایی کردم که مهم نباشه.
‫گمونم پیداش کردم.
‫آره.
‫خب، چطور می‌شه فهرست کارمندهای پلیس ‫لیورپول رو گیر آورد...
‫بدون اینکه پلیس لیورپول خبردار بشه؟
‫جواب توی خود سواله. ‫اون‌ها کارمند هستن.
‫پس رفتم سراغ بیمه ملی.
‫- که یه کم زمان‌بر بود ولی... ‫- چند نفرن؟
‫- ۹۰۰. ‫- ۹۰۰؟
‫در واقع ۹۱۳. پایین گرد کردم.
‫برای روحیه.
‫[کراچی - پاکستان]
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫این اتفاق داره می‌افته.
‫سلام علیکم، هاکان.
‫وای!
‫این...
‫پسر منه، عزیز.
‫- سلام علیکم. ‫- باعث افتخاره.
‫و بقیه رو هم که بهت گفتم.
‫اوهوم.
‫آقای آفریدی... ‫ما نمی‌دونستیم شما قراره بیاین.
‫خوبه.
‫- اون کی بود؟ ‫- به نظرت قراره تند باشه؟
‫- جان؟ ‫- ما برای کار اومدیم پاکستان.
‫تو به یارویی که اونجا است فکر نمی‌کنی.
‫داری فکر می‌کنی غذا تنده یا نه.
‫راه زیادی اومدین، آقایون.
‫- برای کسب و کار اومدیم اینجا. ‫- نه.
‫کراچی چشم و گوش داره. ‫در کراچی از این صحبت‌ها نمی‌کنیم.
‫پس کجا صحبت می‌کنیم؟
‫به این مردها اعتماد داری، هاکان؟
‫برای فهمیدن همین اومدم اینجا.
‫اگه می‌خواین به منبع بیاین، ‫پس باید به منبع بیاین.
‫یالا. تکون بخورین.
‫بجنب!
‫- دارن حرکت می‌کنن. ‫- پس باید بفهمیم کجا می‌رن.
‫- یه کم دیگه میام. ‫- چی... کجا می‌ری؟
‫- می‌رم دستشویی. ‫- خوششون نمیاد.
‫خب به درک.
‫نصف دنیا رو تا اینجا طی نکردیم ‫که اون‌ها بهمون زور بگن.
‫- اینجا منتظر بمون. ‫- نه، تو اینجا منتظر بمون.
‫نمی‌تونی به من بگی چیکار کنم.
‫کیف‌ها کجان؟
‫تکون بخور!
‫- داریم می‌ریم به منبع. ‫- کجا است؟
‫نمی‌دونم، ولی اگه برنگردم ‫به همسرم بگو که بابت کاری که کردم متاسفم...
‫و سعی کردم اشتباهم رو جبران کنم.
‫باید بریم.
‫باشه، اومدم.
‫الان داریم می‌ریم؟
‫- بله. ‫- خوبه.
‫تو، کیف‌هامون رو بردار.
‫جای عجیبی برای آوردن همسرته.
‫کمک می‌کنه.
‫دارن به منبع می‌رن.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫- تاکسی؟ تاکسی می‌خواین، آقا؟ ‫- آره، آره، تاکسی.
‫- همینجا آقا. ‫- آره. دوست‌هام تو اون ماشین‌ها هستن.
‫- باید دنبالشون برم. ‫- البته آقا. مشکلی نیست.
‫- این چیه؟ ‫- همینجا، آقا.
‫نه، نه. من... من باید برم.
‫سوار ماشین لعنتی شو، دان.
‫تا جایی که برامون امنه دنبالشون می‌کنیم.
‫- که زیاد نیست. ‫- دارن کجا می‌رن؟
‫تنگه خیبر. مرز پاکستان و افغانستان.
‫که خودش بده، ولی کسی که ‫داره اون‌ها رو می‌بره بدتره.
‫اون ایوب آفریدی بود، جنگ‌سالار قبیله‌ای.
‫مظنون قاچاق مواد، خرید و فروش سلاح، ‫و تامین مالی فعالیت‌های تروریستی.
‫اگه می‌دونستیم طرف ملاقاتتون اونه، ‫اصلا سوار هواپیما نمی‌شدین.
‫اگه آمریکایی‌ها می‌فهمیدن ‫با آفریدی ملاقات دارین...
‫مهمون‌های اجباری سازمان سیا می‌شدین.
‫پس بکشیمش بیرون.
‫این به معنی آتیش‌بازی مرگبار ‫در مرکز کراچیه.
‫نابود کردن سال‌ها تحقیقات توسط ‫چندین آژانس امنیتی بین‌المللی.
‫گوش کن. آدم من سوار اون ماشینه. فهمیدی؟
‫اینقدر بهم نگو چقدر کلاهش پس معرکه است ‫و بگو چیکار کنم بیرون بکشمش.
‫می‌تونی صبر کنی و امیدوار باشی.
‫ولی اگه جای تو بودم، ‫برای بدترین سناریو آماده می‌شدم.
‫با تعداد ۹۱۳ شروع کردیم. ‫این یادت باشه،
‫وگرنه متوجه نمی‌شی چه پیشرفتی ‫تو قلم زدن داشتیم.
‫یالا، رفیق. عجله کن.
‫کسایی که بعد از اولین رفع اتهام کارتر ‫ملحق شدن رو قلم زدیم،
‫یا کسایی که قبل از رفع جدیدترین اتهامات ‫جدا شدن،
‫همراه با هر کسی که بعیده توانایی ‫دستکاری پرونده‌اش رو داشته باشه.
‫- که یعنی همه‌اش رو قلم زدیم به... ‫- چند تا؟
‫۳۲۶.
‫- لعنتی. ‫- نگران همین بودم.
‫تو متوجه پیشرفتی که کردیم نیستی.
‫اگه فیلترهای بیشتری بسازیم، ‫می‌تونیم باز قلم بزنیم و...
‫لطفا اینقدر قلم قلم نگو، باشه؟ ‫لطفا اینقدر قلم قلم نگو.
‫شد ۳۲۶ نفر و...
‫ما.
‫هوم.
‫داریم اشتباه بهش نگاه می‌کنیم.
‫یکی بین پلیس لیورپول ‫از کارتر حفاظت می‌کنه.
‫یعنی جلوگیری از شکایت. ‫حتما یه ردپایی ازش باقی می‌مونه.
‫شاید سوابق کیفری نداشته باشه، ‫ولی سوابق پلیسی داره.
‫پس می‌ریم سراغ سوابق پلیس ‫و اونجا دنبال ردش می‌گردیم.
‫سوابق پلیسی داخل سامانه نیست.
‫که جالبه، چون کیه که سوابق ‫رو وارد سامانه می‌کنه؟
‫پلیس لیورپول.
‫به نسخه فیزیکی نیاز داریم.
‫یعنی درخواست رسمی از طریق ‫دفتر افسر رابط...
‫که ممکنه بپرسه برای چی نیازش داریم.
‫خودم برمی‌گردم لیورپول و درخواست می‌کنم.
‫- این خطرناک به نظر میاد، کیت. ‫- می‌دونی چیه، ارین؟
‫بهترین چیز این شغل اینه که ‫هیچکس تا حالا این کار رو نکرده.
‫مهم به نظر میاد، هیجان‌انگیزه.
‫و سخت‌ترین چیز این شغل اینه که ‫هیچکس تا حالا این کار رو نکرده،
‫که یعنی هر روز ما باید تصمیماتی بگیریم ‫که هیچکس تا حالا نگرفته.
‫چیکار کنیم، کجا بریم، کی رو هدف بگیریم.
‫فکر کنم... فکر کنم مسئله رو حل کردم.
‫همه گزینه‌هات رو نگاه می‌کنی، ‫خطر رو پیدا می‌کنی،
‫و می‌ری به سمتش.
‫[تنگه خیبر، پاکستان]
‫زن کجا می‌مونه؟
‫پیش شوهرش می‌مونه.
‫و من یه کاری برای تو دارم.
‫البته.
‫این اتفاقیه که می‌افته.
‫اتفاقی که همیشه افتاده.
‫مردهایی مثل شما با یه نقشه میان اینجا، ‫و اوضاع تغییر می‌کنه.
‫چندین سال پیش،
‫ارتش بریتانیا اومد و به پدربزرگم گفتن ‫که یه نقشه جدید کشیدن.
‫و ما باید کوهستان‌هامون رو ترک کنیم.
‫آخرین نفرات اون سربازهای بریتانیایی ‫کنار همدیگه...
‫در قله یه کوه مردن،
‫با پرچم‌هاشون و شیپورهاشون ‫و نقشه‌شون.
‫وقتی روس‌ها اومدن، ‫گفتن ما دیگه همه‌مون کمونیست هستیم.
‫آخرین نفرات از اون روس‌ها رو ‫ما نکشتیم.
‫خودشون رو با نارنجک منفجر کردن...
‫بعد اینکه دیدن با بقیه چیکار کردیم.
‫وقتی آمریکایی‌ها اومدن،
‫به من پول دادن تا به المجاهدین ‫سلاح بفرستم.
‫بعد بهم پول دادن که سلاح‌ها رو ‫از المجاهدین پس بگیرم.
‫حالا سلاح‌ها دست منه، ‫پول دست منه،
‫و آمریکایی‌ها رفتن.
‫ما برای معامله اومدیم اینجا.
‫فقط همین.
‫آره، فقط همین.
‫ارتش بریتانیا، روس‌ها و آمریکایی‌ها ‫صرفا نقشه نداشتن.
‫اون‌ها یه نهضت داشتن.
‫اما شما، شما نهضتی ندارین.
‫شما اصلا...
‫روح ندارین.
‫وقتی شما رو نگاه می‌کنم...
‫شبح می‌بینم.
‫ولی این اشکالی نداره.
‫این کوهستان‌ها پر از شبح هستن.
‫همیشه جا برای اشباح بیشتر هست.
‫شما خیلی راه اومدین.
‫الان باید استراحت کنین ‫در ضمن اینکه من و هاکان صحبت کنیم.
‫خدایا.
‫نباید نگران اون باشی. ‫صرفا نمایش قدرت بود.
‫حالا ما باید قدرت خودمون رو نشونش بدیم.
‫می‌تونیم به هاکان اعتماد کنیم؟
‫هاکان یه پادشاه پیره.
‫هیچی از یه پادشاه پیر خطرناک‌تر نیست.
‫اون‌ها یه پیروزی نهایی می‌خوان،
‫و برای دست آوردنش هیچ هراس ‫و هیچ حد و مرزی نمی‌شناسن.
‫اگه نشون بدیم برای پیروزی نهایی ‫به درد هاکان می‌خوریم، امنیتمون تضمینه.
‫اگه نشون ندیم، نیست.
‫- برگردین. ‫- چی؟
‫شما برگردین.
‫فکر کردی می‌خوایم چیکار کنیم، داداش؟ ‫پیاده بریم انگلستان؟
‫برگردین!
‫برین!
‫همه‌مون باید نشون بدیم که به درد می‌خوریم.
‫- اوهوم. ‫- آره.
‫افغانستان.
‫می‌دونم.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫بابا.
‫وای، بابا.
‫من می‌دونم شما کی هستین.
‫زنده باد پادشاه!
‫شما خونه هستین.
‫اعلیحضرت.
‫اگه گای برنگرده چیکار می‌کنیم؟
‫می‌دونی، پسر،
‫درک تو از همه سخت‌تر بوده.
‫- چرا؟ ‫- فکر می‌کردم درکت کردم.
‫شغل مزخرف تو گمرک، ‫حوصله‌ات سر رفته بود،
‫حالا این فرصتت برای کمی هیجان بود.
‫بعد دیدم کدوم دانشگاه تحصیل کردی.
‫اصلا نمی‌تونم از این سر دربیارم.
‫از طریق کلیسا بورسیه شدم.
‫و با این وجود هم هزینه یونیفرم اونجا ‫درآمد یه هفته بابام بود.
‫ولی خیلی خوشحال بودن، پسر.
‫چند سال از پناهندگی‌شون نگذشته بود ‫و پسرشون داشت همچین دانشگاهی می‌رفت.
‫«جایی که بریتانیا رهبرانش را پیدا می‌کند.» ‫روی بروشور نوشته بود.
‫ولی...
‫هیچکس دیگه‌ای شبیه من نبود.
‫بعضی‌هاشون نمی‌تونستن باهاش کنار بیان. ‫اون هم نه فقط بچه‌ها.
‫سعی کردم کمک کنم. ‫خونه یه جور صحبت می‌کردم،
‫اونجا یه جور دیگه.
‫ولی هر چی سعی کردم بهشون نزدیک‌تر بشم...
‫ازشون دورتر افتادم.
‫بهم گفتن اگه کلاس‌های الفم رو حضوری برم، ‫میانگین نمرات رو به خطر می‌اندازم.
‫پس اینجام.
‫اون آدم‌ها لیاقت بستن بند کفش‌های ‫تو رو هم نداشتن، پسر.
‫هیچوقت حس نکردم که بخشی از چیزی هستم.
‫الان بخشی از چیزی هستی، ‫و اگه موفق بشیم،
‫بیشتر از مجموع همه‌ی اون دانشگاه ‫به بریتانیا خدمت کردی.
‫و اگه گای برنگرده،
‫می‌ریم و برمی‌گردونیمش.
‫دو هزار سال. ساختن جاده ابریشم ‫اینقدر طول کشیده.
‫از چین تا ترکیه، بهترین جاده داد و ستد ‫که دنیا به چشمش دیده.
‫بخش ما تنگه خیبره.
‫کالا رو می‌گیری و به بخش بعدی می‌سپاری.
‫به بقیه بخش‌ها اعتماد می‌کنی، ‫به جاده ابریشم اعتماد می‌کنی،
‫به این دو هزار سال اعتماد می‌کنی.
‫حالا ازم می‌خواین به جای این‌ها ‫به شما اعتماد کنم،
‫هر چیزی که می‌دونم رو ببوسم و بذارم کنار.
‫چرا؟
‫چون جاده به فنا رفته.
‫طرف استانبول رو از دست دادین.
‫اگه نتونین افیون رو ‫از طریق استانبول منتقل کنین،
‫همون بهتر بذارین رو زمین بمونه.
‫تو چطور منتقلش می‌کنی؟
‫قایق، که سریع‌تر، ارزون‌تر و ایمن‌تره.
‫پول بیشتر برای شما و به زودی ‫برای خرید بیشتر برمی‌گردیم.
‫هاکان، من و تو خدمتکاران تاریخ هستیم،
‫اما این مردها دلال مواد هستن...
‫که من نمی‌شناسمشون.
‫نه. ما تاجر هستیم.
‫تو می‌تونی بری هاکان ‫ولی اون‌ها نمی‌تونن.
‫شبیه مادرت هستی.
‫ممنونم. دلم براش تنگ می‌شه.
‫ما به پدرت وفادار بودیم.
‫اون اومد پیشم...
‫شب قبل اون اتفاق.
‫بهم گفت اون اتفاق می‌افته،
‫ولی اجازه نمی‌داد سر من بیاد.
‫وقتی کاخ رو محاصره کردن،
‫من دیگه رسیده بودم به کوهستان.
‫کوهستان شما.
‫و پدر من...
‫اگه حفاظت تو نبود، آفریدی، ‫هرگز من رو...
‫به این کوهستان‌ها نمی‌فرستاد.
‫ما به مرد وفادار بودیم، ‫نه به تاج و تخت.
‫پشتون‌ها پادشاه‌ها رو قبول ندارن.
‫اون مجبور نبود تاج به سر بذاره...
‫تا پادشاه باشه.
‫خیلی خب.
‫من نمی‌تونم به هاکان و یه شاهدخت نه بگم.
‫آقایون، شما فردا اینجا رو...
‫با دو تن از بهترین افیون دنیا ترک می‌کنین.
‫براتون آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫و فکر کنم به این آرزو نیاز دارین.
‫سلام. من از گمرک لندن هستم. ‫باید یه پرونده رو بررسی کنم.
‫این یه درخواست درون دولتیه. ‫این درخواست‌ها از طرف دفتر رابط میاد.
‫خب، الان از من میاد.
‫تا وقتی که کاغذبازی‌هاش رو کرده باشی.
‫موقعیت زمان رو تنگ کرده. ‫فردا پرونده رو پس می‌دم.
‫اون بیرون خیلی وضع فلاکت‌باره، مگه نه؟
‫بارون، مواد، تفنگ.
‫نمی‌تونم بارون رو سرزنش کنم، ‫جغرافیا است.
‫این کار رو اقیانوس اطلس باهامون می‌کنه. ‫ولی بقیه‌اش؟
‫ببین عزیزم، اگه اینقدر کودن باشی...
‫که این یونیفرم رو بپوشی، ‫اون بیرون بودن اصلا خوب نیست،
‫که یعنی این بهترین شغل ممکن ‫برای یه پلیسه.
‫ولی اگه یه پرونده بدون کاغذبازی ‫از این دفتر خارج بشه،
‫شغلم رو از دست می‌دم ‫و باز برمی‌گردم اون بیرون...
‫پیش بارون و مواد و تفنگ‌ها.
‫همه‌اش به خاطر یه یارویی از لندن.
‫متوجه‌ام.
‫اگه پرونده جایی نره چی؟
‫بذار اینجا بخونمش. ‫فقط پنج دقیقه.
‫بعد می‌تونی اصلا من رو فراموش کنی.
‫- اسمش چیه؟ ‫- دکلان کارتر.
‫- منتظر بمون. ‫- ممنونم.
‫سلام عزیزم.
‫لطفا با من بیا.
‫اگه گمرک می‌خواد از دکلان کارتر ‫اطلاعات جمع کنه،
‫روش غیرمعمولی رو براش انتخاب کرده.
‫فکر کنم دکلان کارتر و پلیس لیورپول ‫تو موقعیت غیرمعمولی هستن.
‫خیلی وقت بود منتظر این بودم...
‫چون خیلی وقته که دکلان کارتر رو می‌شناسم.
‫و من اونقدر خوب اون ‫و این شهر رو می‌شناسم...
‫که بدونم از حراست در ورودی کلاب...
‫نمی‌شه رسید به یه شبکه جنایی بزرگ...
‫بدون اینکه یکی از داخل ‫این ساختمون کمکت کنه.
‫کمک از کی؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونم یه پاسبان معمولی نیست ‫که یه کم بهش رشوه داده باشه.
‫از اون‌ها همه‌جا ریخته.
‫به نظرم کارتر یکی رو داره ‫که اینجا بانفوذه.
‫و گرفتن مچ اون‌ها سخته.
‫و سعی به گرفتن مچشون هم ‫بازی خطرناکیه.
‫امیدوارم این تهدید نبوده باشه. ‫چون اگه باشه، به مشکل برمی‌خوریم.
‫من اون یادداشت رو تو پرونده کارتر گذاشتم...
‫تا سعی کنم کسی که دستکاری‌اش ‫می‌کنه رو گیر بندازم.
‫ولی انگار به جاش یه متحد پیدا کردم.
‫و من بهت کمک می‌کنم،
‫ولی فقط خودم هستم.
‫هیچکس دیگه‌ای اینجا نیست ‫که سر این بهش اعتماد کنم.
‫من پرونده پلیسش رو می‌خوام.
‫باشه، می‌تونم جورش کنم.
‫تا جایی که من می‌تونم بگم، ‫ردپاشون رو خوب گم کردن،
‫ولی شاید تو یه چیزی اون تو ببینی ‫که من نمی‌تونم ببینم.
‫و اسم من رو تو سامانه‌تون نیارین،
‫و بعدا این آدرس بیا دنبالم.
‫هر چی لازم داری رو میارم.
‫- از کمکت ممنونم. ‫- حله.
‫ما از همچین کوهستان‌هایی هستیم،
‫از همچین مردمی.
‫اینجا حس خونه داره.
‫مگه نه؟
‫برای من نه.
‫می‌دونی، کردها و پشتون‌ها برادر هستن.
‫ما بارها کنار هم جنگیدیم.
‫و حالا،
‫دوباره کنار همدیگه‌ایم.
‫آفریدی افیونش رو به من می‌ده.
‫و من پسرم رو به اون می‌دم.
‫یعنی چی؟
‫حواست به گای باشه.
‫چیزهایی که لازمه رو یاد بگیر.
‫وقتی جنس به انگلستان رسید، حذف می‌شه.
‫و تو اینجا تو پاکستان زندگی می‌کنی ‫و با آفریدی همکاری می‌کنی.
‫با همدیگه،
‫ما توقف‌ناپذیر می‌شیم.
‫می‌خوای من اینجا زندگی کنم؟
‫اینجا؟
‫جایی که هیچکس رو نمی‌شناسم؟ ‫جایی که تختم تو طویله است؟
‫من دارم پیر می‌شم، عزیز، ‫و من شکست خوردم.
‫تنها پسرم فراموش کرده که کیه.
‫تو اینجا زندگی می‌کنی.
‫یه کرد...
‫بین پشتون‌ها.
‫و به یاد میاری که کی هستی.
‫و اگه بگم نه چی؟
‫تو پسر منی.
‫بهت اجازه می‌دم کارهایی بکنی که ‫هیچکسی حق انجامشون رو نداره.
‫زیر سوال بردن من. بحث کردن با من.
‫تو آزادی داری، عزیز. ‫من هرگز اندازه تو آزادی نداشتم.
‫خیلی کارها می‌تونی بکنی.
‫ولی نمی‌تونی بگی نه.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫تو مرد باهوشی هستی. می‌تونی ‫هر کاری بخوای بکنی و... این کار رو می‌کنی.
‫می‌تونم همین سوال رو از خودت بپرسم.
‫من نمی‌خوام کارم تا ابد همین باشه.
‫شاید در لندن، بتونیم درباره کارهای ‫دیگه‌ای صحبت کنیم.
‫کسب و کارهای دیگه.
‫کسب و کارهای واقعی.
‫آره، می‌تونیم.
‫خوبه.
‫قایق آماده است؟
‫آره، البته.
‫ما با تو میایم.
‫به بندرگاه.
‫نه.
‫چی؟
‫هر چی آدم کمتری بیاد بندرگاه، بهتر.
‫این جنس زیادیه.
‫و پول زیادی هم هست.
‫و من هنوز نمی‌دونم تو کدوم خری هستی.
‫پس ما همراهت میایم.
‫به بندرگاه.
‫باشه.
‫بالاخره وقتش بود آستین بالا بزنی.
‫با افراد آفریدی صحبت کن.
‫یه تفنگ ازشون بگیر.
‫نباید می‌اومدی اینجا.
‫لیورپول. نباید می‌اومدی.
‫درک نمی‌کنی که ساز و کار اینجا چطوریه.
‫فکر می‌کنی همه‌چی سیاه و سفیده.
‫درست و غلط، ‫آدم خوب‌ها و آدم بدها.
‫این لیورپول نیست. هیچوقت نبوده.
‫پدر من بندرگاه کویین کار می‌کرد، ‫شیفت‌های چهارده ساعتی، شنبه‌ها نصف،
‫و آخر هر هفته، یه جعبه از قایق‌ها ‫بود که بیاره خونه.
‫شکر، نوشیدنی.
‫یه هفته آناناس.
‫و پلیسی که مسئول بندرگاه بود،
‫اون دو جعبه می‌برد ‫چون ساز و کارش اینطور بود.
‫- چطور کارتر بهت نفوذ کرد؟ ‫- اصلا گوش نمی‌دی.
‫ساز و کارش همینه.
‫من کارتر رو مهار می‌کنم.
‫اگه مهارش نمی‌کردم الان وضع ‫خیلی از این‌ها بدتر بود.
‫چندین بار جلوی آدمکشی رو گرفتم.
‫- و تو برام حکم ده ساله می‌بری. ‫- باهام همکاری کن.
‫راه‌های کمی برای در رفتن از این هست. ‫این یکی از اون‌ها نیست.
‫پلاک ۱۸ مالت استریت.
‫این یه خونه است که یه داستان می‌گه، آرتور.
‫خرید نقدی، دو برابر حقوقت،
‫و تا خرخره زیر بار رهن رفته که ‫ضامن بدهی‌ها باشه.
‫من خونه تو رو نگاه می‌کنم و ضعف می‌بینم.
‫من خونه تو رو نگاه می‌کنم ‫و کارتر رو می‌بینم.
‫از کی گمرک تصمیم گرفته ‫حریف کل دنیا است؟
‫روحت هم خبر نداره، رفیق.
‫این تقصیر توئه.
‫تقصیر من نیست. ‫نباید می‌اومدی.
‫پشتیبانی لازمه.
‫- پلیس مسلح! ‫- تکون نخور!
‫- دست‌هات رو تکون نده! ‫- پلیس مسلح! تکون نخور!
‫من هیچی بهت نمی‌گم.
‫الان تو یه وضعی که نمی‌تونی ‫هیچی به هیچکس بگی.
‫به استراحت نیاز داری.
‫به شفافیت ذهنی نیاز داری.
‫و توی یه سلول پلیس منچستر ‫این‌ گیرت میاد،
‫با اتهامات جعلی و اسم جعلی.
‫و وقتی این شفافیت ذهنی پیدا شد، آرتور،
‫هر چی بخوام بهم می‌گی.
‫دستگیرش کنین.
‫خیلی خب، آروم بگیر.
‫اولش اون تفنگ کوفتی رو سمتم نشونه نگیر.
‫- سلام علیکم. ‫- سلام علیکم جواد.
‫اون داره کدوم گوری می‌ره؟
‫اوی!
‫برو گم شو.
‫اوی!
‫پای هروئین صد میلیون پوندی وسطه، ‫بعد یه قایق درست‌حسابی نتونستی جور کنی؟
‫به نظر من که درست‌حسابی میاد، پیت.
‫برقش قطعه، مسیریاب خرابه، ‫و ما راهی سفری هستیم...
‫که تا ۸۰۰ مایل دریایی ‫خط ساحلی خودی نداره.
‫اصلا درست‌حسابی نیست، دان.
‫- پس زنده‌ای؟ ‫- همین الان داریم میایم.
‫- یعنی چی، الان؟ ‫- همین الان.
‫بریم.
‫- داره میاد. ‫- نمی‌تونیم راه بیفتیم. چند روز وقت لازمه.
‫- همین الان داره میاد. باید بریم. ‫- زیادی خطرناکه.
‫برو پشت بالابر!
‫محموله رو بار کنین ‫و موتورها رو روشن کنین.
‫خیلی خب، شنیدین چی گفت. ‫شروع کنین. بجنبین.
‫نقشه چیه؟
‫محموله رو بار قایق کنیم، ‫با پرواز برگردیم، فلیکستو بریم سراغش،
‫از گمرک ردش کنیم و هیچکدوم ما ‫دیگه هیچوقت لازم نیست کار کنیم.
‫چطور قاچاقچی موادی ‫همراه مواد قاچاقی‌اش نمی‌ره؟
‫باشه. من از قایق‌سواری متنفرم.
‫- پس شغل اشتباهی رو انتخاب کردی. ‫- همین رو بگو.
‫یالا! عجله کنین!
‫باهاش برو.
‫نه.
‫می‌دونی، ادی،
‫قبلا هیچوقت بهم نه نمی‌گفتی.
‫الان جز نه هیچی نمی‌گی.
‫ما مسیر طولانی‌ای رو اومدیم، کارتر.
‫من فقط سعی دارم به خط پایان برسیم.
‫همین.
‫گای داره با محموله می‌ره.
‫نقشه این نبود.
‫مسئله داشتن نقشه نیست، پسر.
‫هر کسی می‌تونه نقشه داشته باشه.
‫توی این بازی،
‫مسئله داشتن کنترله.
‫و فکر کنم الان از دستش دادیم.