‫چهارم ژوئیه امسال که برسه، ‫آمریکا دویست و پنجاه ساله میشه.
‫به افتخار این لحظه، می‌خوایم ‫یه نگاهی بندازیم
‫به یه سری از وقایع، افراد ‫و ایده‌هایی
‫که کمک کردن آزمون بزرگمون در زمینه ‫استقلال رو حفظ کنیم و شکل بدیم.
‫پدران بنیان‌گذار ما منشوری رو نوشتن
‫تا قانون مشروع بشه و انسان‌ها ‫حق و حقوقی داشته باشن.
‫با همدیگه، کشور جدیدی رو تاسیس کردن،
‫کشوری که قدرت در دست سلطنت نه،
‫بلکه در دست شهروندان عادیه.
‫نوشتن، «این حقایق را آشکار و بدیهی ‫در نظر می‌گیریم.»
‫«که تمام انسان‌ها برابر خلق شدند.»
‫ایده‌ی افراطی و حتی میشه گفت ‫جدیدی بود.
‫اما چیزی که واقعاً آمریکا رو خاص کرده
‫اینه که ما همیشه در حال پیشرفت بیشتریم.
‫بی‌نقص نیستیم.
‫می‌تونیم تندخو، حسود، خودخواه و ‫خسیس باشیم.
‫و بیاید بپذیریم، یک سری‌هامون
‫همیشه قراره یه بهونه برای غر زدن ‫پیدا کنیم.
‫ولی به عنوان آمریکایی‌ها،
‫همیشه یه راهی برای مقابله با ‫این افراد منفی‌باف،
‫آدم‌های بداخلاقی که مانع راه پیشرفت ‫می‌شدن پیدا کردیم.
‫این آدم‌های بدبخت و غیرقابل تحمل... ‫گفتم حسود؟
‫- بدجنس... ‫- هی، اینایی که میگی تو فیلمنامه نیستن!
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫تا زمستون سال ۱۷۷۵، کنگره قاره‌ای ‫متوجه شد
‫که استقلال از بریتانیایی‌ها تنها ‫راه نجاتمونه.
‫به یه کمیته پنج نفره مسئولیت نوشتن ‫یه اعلامیه رو سپردن
‫تا توش دلایل رد کردن سلطنت رو ‫توضیح بدن،
‫یعنی اعلامیه استقلال.
‫این کمیته شامل جان آدامز، ‫توماس جفرسون، بنجامین فرانکلین،
‫راجر شرمن، و رابرت لیوینگستون بود.
‫همه می‌دونن که اولین نسخه رو ‫توماس جفرسون نوشت.
‫ولی در واقع، رابرت لیوینگستون بود ‫که اول از همه دست به قلم برد.
‫و یه سری‌ها میگن وقتی شروع کرد ‫به نوشتن یه چیزی هم زده بود.
‫آقایون کنگره قاره‌ای،
‫بالاخره نسخه اولیه اعلامیه استقلال رو در ‫اختیار داریم،
‫که توسط همکار محترمون، رابرت لیوینگستون ‫نوشته شده.
‫- درود. ‫- آفرین.
‫آفرین.
‫زیاد طول نکشید. ‫همه‌ش از دوتا قلم پر استفاده کردم.
‫- دوتا. ‫- ممنونیم.
‫خجالت نده.
‫ولی قرار شد همه‌ش بیست و هفت ‫مورد شکایت داشته باشیم.
‫ولی یه دفعه کلی شکایت ‫دیگه هم اضافه کردی.
‫موافقم. هم زیادن، هم نامفهوم.
‫آقای جفرسون، کسی نمیاد رنگ‌های ‫رامبرانت رو از دستش بگیره
‫که دیگه نتونه نقاشی کنه. درسته؟
‫ولی درباره چیزهایی که نوشتید چندتا ‫سوال داریم.
‫مثلاً، «اگر کسی شما را به یک ‫مهمانی شام دعوت کنید،
‫شما به عنوان شهروند آمریکا به صورت ‫قانونی حق دارید
‫که بپرسید دیگر چه کسی قرار است به ‫مهمانی بیاید، سپس دعوت را بپذیرید.»
‫شماها نمی‌خواید بدونید
‫قراره شب رو کنار کی بشینید؟
‫من چند هفته پیش واسه شام دعوت ‫شدم خونه خانواده مدیسون.
‫الکساندر همیلتون هم سر همون میز ‫نشسته بود.
‫فرصت شد با همیلتون صحبت کنم؟
‫نه، چون نشسته بودم کنار ‫عموی مدیسون،
‫یه کشاورز تنباکو اهل ویرجینیا.
‫نمی‌دونید چقدر وقتم تلف شد،
‫تازه دو ساعت هم با کالسکه تو راه بودم.
‫اصلاً چرا باید از خونه بیام بیرون؟ ‫دو ساعت طول می‌کشه برسم به هر مقصدی.
‫ای کاش می‌تونستم اینم تو سند بنویسم.
‫رابرت، یعنی واقعاً می‌خوای به ‫اعلامیه استقلال اضافه کنی،
‫«به اشتراک گذاشتن چتر با دیگران ‫غیرقانونی است.»
‫خب وقتی داره بارون میاد، چتر خودت ‫رو بیار. چتر بقیه رو ازش نگیر.
‫اگه خود صاحب چتر تعارف کنه چی؟
‫خب، از روی مهربونیشه.
‫ولی نمی‌خواد چترش رو به کسی بده. ‫کار درستی نیست.
‫چترت رو جا گذاشتی؟ حیف. چه بد.
‫خیس شو. زندگیه دیگه. ‫حالا چون اینقدر احمقی که
‫چتر خودت رو نیاوردی نذار ‫یکی دیگه هم خیس بشه.
‫جناب، «بعد از هفتم ژانویه،
‫تبریک سال نو به دیگران ‫غیرقانونی است؟»
‫دقیقاً، آدامز.
‫حتی اگه از شروع سال نو،
‫اولین باری باشه که طرف رو می‌بینی؟
‫درسته، فرانکلین. ‫حتی اگه اولین بار باشه.
‫این تبریکات سال نو تمومی ندارن.
‫بیست ژانویه، «سال نو مبارک.» ‫بیست و پنج ژانویه، «سال نو مبارک.»
‫سی و یک ژانویه، «سال...» ‫کی قراره بیخیال بشن؟
‫این چرا اینجا نوشته شده؟
‫«نفس عمیق و صدادار کشیدن در مکان‌های عمومی ‫غیرقانونی است.»
‫خب باید باشه.
‫دوست داری ببینی مردم از کنارت ‫رد میشن و اینجوری می‌کنن...
‫«چه روز زیباییه.»
‫یه مورد جالب دیگه. ‫«ممنوعیت تقسیم کردن دسر با دیگران.»
‫«اگر دسر می‌خواهید، سفارش دهید. ‫حق ندارید به دیگران تعارف کنید.»
‫آقای فرانکلین، ما که حیوون نیستیم همه ‫بیایم از یک ظرف چیزی بخوریم.
‫خب هر کی یه چنگال شخصی داره.
‫بعدش یه گاز می‌خوریم، ‫چنگال رو می‌ذاریم توی دهنمون،
‫و بعد از اینکه از دهنمون دراومده ‫می‌ذاریمش توی کیک.
‫خیلی کار چندشیه، آقای فرانکلین.
‫مثلاً من گاهی اوقات یه قطعه ‫کامل پای نمی‌خوام.
‫یه گاز می‌خوام.
‫خب پای کوفتی خودت رو سفارش ‫بده، فرانکلین!
‫«اگر صفی را انتخاب می‌کنید...
‫باید در آن بمانید؟»
‫البته که باید بمونید. ‫وگرنه... همه جا آشوب میشه.
‫«اون صف داره سریع‌تر حرکت می‌کنه. ‫من میرم اونجا.»
‫«وای نه. نمی‌خوام بیام اینجا.» ‫و تا چشم بهم بزنید،
‫می‌بینید دارید با بقیه برخورد می‌کنید، ‫دعوا میشه،
‫همه‌ش به خاطر اینکه می‌خواید برید ‫تو صفی که داره سریع‌تر میره جلو؟
‫نه. وقتی یه صف انتخاب می‌کنید، ‫همونجا بمونید.
‫- همینه که هست. ‫- مخالفم،
‫و به نظرم باید از این سند حذف بشه.
‫جدی؟ خوشت نیومد، هنکاک؟
‫چون مجبور نیستی تو صف معطل بشی.
‫خدمتکارهات زحمتش رو برات می‌کشن. ‫منم خدمتکار دارم.
‫باهاشون خوب رفتار می‌کنم؟ ‫امیدوارم.
‫بهشون شلاق نمی‌زنم؟ گاهی اوقات می‌زنم.
‫چون باحاله. شلاق زدن کار باحالیه.
‫می‌زنی، می‌زنی، می‌زنی،
‫یه صدای ناله از روی درد می‌شنوی ‫و بس می‌کنی.
‫«آقایان حق ندارند در مکان‌های عمومی ‫خود را باد بزنند؟»
‫کسی دلش می‌خواد همچین منظره‌ای ‫رو ببینه؟
‫دوست دارید این حرکت رو از ‫یه مرد ببینید؟
‫این؟ این کار رو؟
‫آقای آدامز، از شما می‌پرسم، ‫دوست داری پسرت خودش رو باد بزنه؟
‫حدس می‌زدم.
‫اون نمی‌خواد پسرش خودش رو باد بزنه. ‫منم نمی‌خوام.
‫فکر نکنم کسی بخواد پسرش خودش ‫رو باد بزنه.
‫- کی موافقه؟ آری یا خیر؟ ‫- خیر!
‫این یکی هم باید حذف بشه.
‫«تعریف کردن خوابی که دیدید برای ‫دیگران غیرقانونی است.
‫مهم نیست برای خود شخص چقدر ‫جالب باشد،
‫دیگران مایل به شنیدن آن نیستند.»
‫آقایون، میانگین عمر ما کلاً سی و هشت ساله!
‫قراره با گوش دادن به رویا و خواب‌های ‫بقیه تلفش کنیم؟
‫از این خبرها نیست.
‫- من هفتاد سالمه، احمق. ‫- هفتاد؟
‫به نظر میاد ازدواج با یه زن فرانسوی ‫آدم رو جوون نگه می‌داره.
‫جناب، شما سرچشمه جوونی رو پیدا کردی.
‫تبریک میگم.
‫«صحبت قبل از نوشیدن باید ‫ممنوع شود؟»
‫«ممنوعیت پاداش بازنشستگی؟»
‫«اگر رژیم غذایی سالمی را شروع کردید، ‫به دیگران چیزی نگویید؟»
‫«اگر به انگلیس سفر کردید،
‫به صورت ناگهانی با لهجه انگلیسی ‫به کشور بازنگردید؟»
‫«دست زدن به ریش غیرقانونی است؟»
‫اون یکی باید تو سند بمونه.
‫الان یه حقیقتی رو میگم که به نظرم ‫خیلی واضحه. قربان، شما یه احمقی.
‫آقایون، معلوم هست داریم چیکار می‌کنیم؟
‫اینا که موارد شکایت نیستن. ‫غرهای کوچیک هستن،
‫و هیچ ربطی به اعلامیه استقلال
‫از انگلیس و استبداد ندارن.
‫- درسته! ‫- بله!
‫این که فقط اعلامیه استقلال نیست.
‫اعلامیه عقل سلیمه.
‫دویست و پنجاه سال دیگه، ‫نوادگان ما به خاطر
‫زحماتی که کشیدیم ازمون ‫تشکر می‌کنن،
‫چون ما بودیم که زندگیشون رو ‫بهتر کردیم.
‫آقایون، موافقید؟
‫- آری یا خیر؟ ‫- خیر!
‫هزاران بار خیر.
‫آقای لیوینگستون، بابت زحماتت ‫ازت ممنونم،
‫ولی فکر نکنم جای هیچکدوم از این ‫موارد تو اعلامیه باشه.
‫- جفرسون، تو می‌خوای بنویسی؟ ‫- چرا که نه.
‫ولی از اینا استفاده نمی‌کنم،
‫مخصوصاً، «دست نزدن برای موسیقی
‫و انتظار داشتن از بقیه برای ملحق شدن به ما.»
‫- مارشال‌ها، همراهیش کنید بیرون. ‫- لازم نکرده.
‫چون من نمی‌خوام در کشوری زندگی کنم ‫که مردم چترشون رو به بقیه میدن،
‫تو مکان‌های عمومی با صدای بلند نفس می‌کشن،
‫سرخود میرن تو یه صف دیگه،
‫خودشون رو باد می‌زنن، به ریششون ‫دست می‌زنن،
‫خوابشون رو برای بقیه تعریف می‌کنن ‫و دسرشون رو میدن بقیه بخورن.
‫سال نو مبارک، عوضی‌ها!
‫در هفت مارس سال ۱۸۷۶،
‫الکساندر گراهام بل با موفقیت ‫حق امتیاز
‫دستگاهی که اسمش رو گذاشته بود ‫تلفن رو دریافت کرد.
‫چند روز بعد، جلوی بقیه،
‫اولین تماس تاریخ رو با دستیارش، ‫توماس واتسون گرفت.
‫اولین تماس تلفنی روز باشکوهی ‫برای نوآوری آمریکایی بود.
‫ولی برای خود بل نه.
‫ظهر بخیر، خانم‌ها و آقایون.
‫از طرف همسرم، میبل، ‫حضور شما رو به خونه‌مون خوش‌آمد میگم.
‫ممنون که اومدید.
‫چیزی که قراره ببینید هیچوقت در ‫تاریخ انسانی
‫دیده نشده.
‫تقدیم می‌کنم...
‫تلفن.
‫دستیارم واتسون تو یه ساختمون دیگه‌ست،
‫نه می‌بینمش و نه صداش رو می‌شنوم.
‫اما با این دستگاه،
‫می‌تونم جوری باهاش صحبت کنم...
‫که انگار همین بغل دستم نشسته.
‫من تلفن خودم رو برمی‌دارم، ‫و تلفن اون زنگ می‌خوره.
‫چه زنگی؟
‫زنگ ساده. زنگه دیگه.
‫زنگ معمولی.
‫شاید بتونیم یه منوی زنگ داشته باشیم ‫که مردم بتونن ازش انتخاب کنن.
‫آره. من دوست دارم تلفنم صدای ‫زنگ در بده.
‫منم دوست دارم تلفنم صدای بوق ‫کلاسیک بده.
‫یا شاید زنگ دوچرخه، می‌دونین؟
‫همه‌شون ایده‌های فوق‌العاده‌ای هستن، ‫ولی ربطی ندارن.
‫بحث اصلی اینه که من می‌تونم با کسی ‫که چندین کیلومتر ازم دوره صحبت کنم.
‫مثلاً اگه من سر کلاس پیانو باشم چی؟
‫و نخوام زنگ بخوره و فقط بلرزه چی؟
‫مثل یه زنبورک تو جیبمون.
‫اوه، بله.
‫اینم ایده خیلی خوبیه.
‫- اگه بشه یه پیغام... ‫- اگه بتونید تلفن خودتون رو اختراع کنید چی؟
‫برید تلفن اختراع کنید.
‫دست از سر این یکی بردارید.
‫یه تلفن می‌خواید که بلرزه؟ برید!
‫برید اختراعش کنید؟ مزخرف نگید!
‫سوال دیگه‌ای ندارید؟
‫- تلفن رنگی هم دارید؟ ‫- یا می‌تونه آهنگ بزنه؟
‫حرفتون تموم شد؟ ‫می‌خواید نحوه کارش رو نشونتون بدم؟
‫- بله. ‫- لطفاً.
‫نمی‌دونیم چرا اینقدر دارید طولش می‌دید.
‫میشه بری بیرون؟
‫- من؟ ‫- شما.
‫- بله، خود شما! ‫- باشه. ممنون. خوشحال شدم.
‫- برو بیرون! ‫- ممنون. خیلی ممنون.
‫- برو بیرون! ‫- ممنون.
‫این دیگه کدوم خریه؟
‫- نمی‌شناسم... ‫- اینجا چیکار می‌کنه؟
‫ازش متنفرم! ‫اصلاً دیگه نمی‌خوام نشونتون بدم.
‫- خواهش می‌کنم! ‫- ذوقم کور شد.
‫معلومه که می‌خوای نشون بدی.
‫شبانه روزی به مدت چندین ماه ‫روش کار کردی.
‫شرمنده، یه نکته جالب دیگه...
‫خفه شو!
‫- می‌خواید ببینید یا نه؟ ‫- بله، خیلی.
‫جدی؟ چون اینطور به نظر نمیاد.
‫- دوستان... ‫- انگار نمی‌خواید ببینید.
‫انگار فقط می‌خواید بلند بلند صحبت کنید.
‫همین رو می‌خواید؟ ‫واسه همین اومدید؟
‫- خدا لعنتتون کنه! ‫- عزیزم.
‫عوضی‌های نفهم!
‫آقای واتسون، صدام رو می‌شنوی؟
‫بله، الکساندر.
‫می‌تونه بشنوه! می‌تونه صدام رو بشنوه!
‫واتسون!
‫این وسیله یه قدم رو به جلو در زمینه ‫علم و ارتباطاته.
‫بدون دستیار قابلی مثل تو ‫از پسش برنمیومدم.
‫وقتشه که جشن بگیریم.
‫درسته.
‫خب...
‫الان... داری چیکار می‌کنی؟
‫کار خاصی نمی‌کنم.
‫نشستم روی صندلی.
‫آره، آره. منم همینطور. ‫نشستم روی صندلی.
‫خب...
‫خیلی خب. باشه.
‫الکساندر، اون همایش علمی که ‫توش شرکت کردیم رو یادته؟
‫- کجا بود؟ ‫- کلیولند.
‫هتل بودیم.
‫پرچین‌ها و هرس شکلی‌ها رو یادته؟
‫منظره خیلی زیبایی بود.
‫- آره... ‫- پر از فک و فیل،
‫- و زرافه... ‫- آره.
‫و فکر کنم با درخت گردن زرافه ‫رو درست کرده بودن،
‫که به نظرم انصاف نیست.
‫به نظرم تو انجام هرس شکلی، ‫نباید زیاده‌روی کرد.
‫- کافیه از پرچین استفاده کنی. ‫- آره، خیلی خب...
‫و باغچه‌ها! ‫خیلی زیبا بودن.
‫چندتا گل سوسن چیدی ولی ‫من ناراحت شدم.
‫آره، خیلی خب. باشه.
‫- ولی آدم نباید از باغچه یه نفر دیگه... ‫- خیلی خب، بسه دیگه.
‫- ...گل بچینه. ‫- بسه. من دیگه باید برم، ولی...
‫می‌دونی می‌خواستم چی بهت بگم؟
‫باشه بابا. واتسون، مهمون دارم. ‫باید برم.
‫- پسرخاله‌م یه نامه برام فرستاده. ‫- وای خدا.
‫چند نفر رو دیده که فامیلی اونا هم ‫گراهامه، ولی با دوتا «م».
‫نامه رو گذاشتم کنار.
‫تو که فامیلیت رو با دوتا «م» نمی‌نویسی، درسته؟
‫- واتسون، خفه شو! ‫- نه. چرا...
‫- خفه شو، واتسون. ‫- الکی فامیلی رو کش دادن.
‫خیلی خب، دوتا «م» دارن.
‫- آره، ولی... ‫- واتسون، مهمون دارم.
‫- می‌دونی، فقط... ‫- باید قطع کنم.
‫تو یه سری از کلمه‌های خاص باید از دوتا ‫«م» استفاده کرد، مثل ممتد یا هومم.
‫تو گراهامی رو می‌شناسی که با دوتا ‫«م» نوشته بشه؟
‫نه، نمی‌شناسم. ‫گراهامی با یک «م» نمی‌شناسم!
‫با دوتا «م» هم همینطور!
‫با سه‌تا «م» هم همینطور!
‫فکر کنم تماسمون قطع شد.
‫اون اردکی که بچه‌هاش دنبالش ‫بودن رو یادته؟
‫خیلی بامزه بود. ‫یه دفعه یادم افتاد که ما...
‫جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ شروع شد
‫و قدرت‌های مرکزی، ‫یعنی آلمان، اتریش-مجارستان،
‫بلغارستان و امپراتوری عثمانی رو به ‫جون قدرت‌های متفقین،
‫یعنی فرانسه، روسیه، ایتالیا، ‫بریتانیای کبیر، رومانی،
‫کانادا و ژاپن انداخت.
‫ایالات متحده در سال ۱۹۱۷ بعد از ‫غرق شدن بسیاری از کشتی‌های آمریکا
‫توسط آلمان به نیروهای متفقین ملحق شد،
‫از جمله کشتی گردشگری لوکس، لوسیتانیا،
‫که شامل صدها مسافر آمریکایی بود.
‫هیچی نمی‌تونه خسارت‌های این جنگ رو
‫مثل نبرد خندقی نشون بده،
‫که مقدار بی‌سابقه‌ای از کشتار و ‫ویرانی رو بر جا گذاشت.
‫تا آخر جنگ، بیش از شونزده میلیون نفر ‫مُردن.
‫سربازهای زیادی شجاعانه برای ‫این کشور جنگیدن و جونشون رو از دست دادن.
‫البته، استثنائاتی هم بودن.
‫فکر نکنم از پسش بربیام.
‫همین الانش هم کلی از دوستام ‫رو از دست دادم.
‫خبر خوب اینه که دیگه آدم‌های زیادی ‫نموندن که بخوای براشون نامه بفرستی.
‫هی، اگه زنده نموندم، ‫یه لطفی در حقم بکن.
‫میشه... میشه این نامه رو به عشقم ‫گرتا تحویل بدی؟
‫من؟
‫چند خط ازش مونده.
‫گوش کن، لطف داری.
‫ممنون که اینقدر من رو دست بالا گرفتی،
‫ولی اشتباه گرفتی. ‫من زیاد آدم مسئولیت‌پذیری نیستم.
‫همیشه... همه چیز رو گم می‌کنم.
‫یه روز دنبال عینکم بودم،
‫ولی آخرش فهمیدم از اول روی سرم بوده.
‫- چند ساعت بود داشتم دنبالش می‌گشتم. ‫- موشک!
‫- خودت باید تحویلش بدی. خواهش می‌کنم. ‫- می‌تونم با پست بفرستمش دیگه؟
‫نه، خودت تحویلش بده.
‫- کجا زندگی می‌کنه؟ ‫- البوکرکی.
‫البوکرکی؟ گرفتی ما رو؟
‫ممنون، دیوید. ‫برم تا آخر بنویسمش.
‫هی! البوکرکی؟
‫چرا نامه رو نمیدی به ووجوکوسکی؟ ‫اون که سانتافه زندگی می‌کنه.
‫- ووجو! کسی ووجو رو ندیده؟ ‫- نه، شرمنده.
‫- ووجو رو دیدی؟ ‫- نه، نه.
‫الان داشتم به بچه‌ها می‌گفتم منتظرم ‫برگردم خونه پیش خانمم دیزی.
‫ایشون خونه منتظرمه.
‫- آره. ‫- چرا اینجوری کردی؟
‫آره. آره.
‫- خوبه. ‫- به نظرت خوشگل نیست؟
‫- نه. چرا، بدک نیست. آره. ‫- «بدک نیست؟»
‫- آره، مهم اینه که خودت دوستش داشته باشی. داری؟ ‫- آره، آره.
‫- خوبه دیگه. ‫- خیلی خب.
‫- ولی به نظرت خوشگل نیست؟
‫به شرطی می‌برمش سینما که خودش ‫پول بلیط رو حساب کنه.
‫اگه حساب نکنه...
‫فکر نکنم.
‫نمی‌دونم. هی، به سلیقه من نمی‌خوره.
‫- درسته. ‫- هر کسی یه سلیقه‌ای داره دیگه.
‫- خیلی خب. ‫- این خانم به سلیقه تو می‌خوره.
‫آره، سلیقه خودت چه شکلیه؟
‫آره. آره.
‫باز داری صدا درمیاری. چرا... چرا؟
‫- گاهی اوقات با صدا منظور آدم می‌رسه. ‫- مگه موافقت کردن چقدر سخته؟
‫ازت پرسیدم، «خوشگله؟» ‫کافی بود بگی آره تا بریم سر کارمون.
‫آره، آره. می‌دونی، چون هول شدم ‫راستش رو گفتم.
‫اگه ده دقیقه پیش میومدی و می‌گفتی،
‫«هی، ده دقیقه دیگه می‌خوام عکس ‫خانمم رو نشونت بدم،»
‫یه دروغی سرهم می‌کردم که ‫خوشحال بشی.
‫پس داری میگی تقصیر منه؟
‫- این صدا دیگه یعنی چی؟ ‫- میشه گفت آره.
‫- خیلی خب، آقایون. وقتشه. ‫- گروهبانه.
‫دعا کنید و آماده‌ی حمله بشید.
‫با دستور من، وارد منطقه بی‌طرف میشید.
‫از بین بارون گلوله‌ها رد می‌شید، ‫می‌رسید به آلمانی‌ها
‫و مثل دیوونه‌ها به اون کثافت‌ها...
‫مثل دیوونه‌ها حمله می‌کنیم. ‫من یه مهاجم دیوونه‌م.
‫- من یه مهاجم دیوونه‌م. ‫- همگی تایید می‌کنید؟
‫- حمله دیوونه‌کننده. ‫- حمله دیوونه‌کننده!
‫آماده سرنگون کردن امپراتوری آلمان هستید؟
‫سرنگونش می‌کنم! یه جوری امپراتور رو ‫سرنگون می‌کنم نفهمه از کجا خورده.
‫- حمله. ‫- حمله.
‫بلند شید. وقتشه. یالا، افراد.
‫- بریم. ‫- بفرمایید. اول شما.
‫یالا، دیوید. برو بالا.
‫- بجنبید. بزنید بریم! ‫- مامانی!
‫سرباز دیوید، تکون بخور دیگه!
‫یالا، افراد! بریم!
‫تکون بخورید!
‫سرباز والاس، ‫وقت تلف نکن و راه بیفت.
‫چشم، قربان.
‫یه لحظه، گروهبان.
‫باشه.
‫من زنده‌م!
‫وای خدا!
‫- من زنده‌م! خدا رو شکر! ‫- چی شد؟
‫- چی؟ تیر خوردم! تیر خوردم!
‫کجات؟ من که... جای گلوله نمی‌بینم.
‫واو.
‫حتماً گلوله از وسط بدنم رد شده. ‫معجزه شده.
‫- الان دکتر خبر می‌کنم. ‫- دکتر؟ نه، نه.
‫لازم نکرده. ‫دکتر باید دست و پای بقیه رو وصله بزنه.
‫کلی کار داره. ‫دکتر می‌خوام چیکار.
‫از منم سالم‌تری.
‫می‌دونی چی شده؟
‫فکر کنم یه گلوله با سرعت از ‫کنار سرم رد شده.
‫آره.
‫- و بیهوش شدم. ‫- واو.
‫خیلی سرحال و سالم به نظر میای.
‫مُرده بودم. فکر می‌کردم مُردم.
‫- تیر نخوردی ولی فکر کردی مُردی. ‫- آره.
‫می‌دونی، فکر کردم رفتم اون دنیا.
‫چون وقتی میری اون دنیا هنوز ‫تو افکار خودت گیر کردی.
‫خود سابقت هستی، ‫همون نکبت قبلی.
‫واسه همین زندگی پس از مرگ ‫پاداش خاصی به حساب نمیاد.
‫زندگی پس از مرگ وجود داره، ‫ولی اونقدرا که فکر می‌کنی خوب نیست.
‫- یه فرضیه دیگه بدم؟ ‫- بگو.
‫به نظرم وانمود کردی تیر خوردی و ‫اینجا دراز کشیدی
‫و بقیه رفتیم تو دل تیر و گلوله.
‫بدون شک حال بهم زن‌ترین و ‫توهین‌آمیزترین چیزیه
‫که تو زندگیم کسی بهم گفته.
‫به چه حقی؟ به چه جرئتی ‫این حرف رو میزنی؟
‫خیلی خب. فهمیدم چی شد.
‫به خاطر حرفی که درباره دیزی ‫زدم اینجوری می‌کنی، نه؟
‫آره، صد در صد. نشستم کلی فکر کردم.
‫و درباره کل ماجرا تجدید نظر کردم.
‫دیدم ارزیابیم غلط بود.
‫اصلاً حالیم نبود داشتم چی می‌گفتم.
‫زنت خیلی خوشگله. ‫می‌فهمی چقدر خوش‌شانسی؟
‫نه تنها وقتی همچین زنی رو ببرم ‫سینما خودم بلیط رو می‌خرم،
‫بلکه به شام هم مهمونش می‌کنم.
‫براش نوشیدنی می‌خرم و تا ‫دم در می‌رسونمش.
‫و اگه دعوتم کرد داخل، ‫شک نکن که...
‫- نه، نه. شورش رو درنیار دیگه. ‫- ...با کله میرم داخل.
‫- شورش رو درآوردی دیگه. بسه. ‫- من...
‫اصلاً می‌تونم یه کپی از اون عکس بگیرم؟
‫نه. پس الکی وانمود نکردی تیر خوردی ‫و مثل بچه‌ها
‫- افتادی روی زمین؟ ‫- من غلط بکنم.
‫این چه حرفیه! بیخیال.
‫- هر وقت لازم باشه حمله می‌کنم. ‫- جدی؟
‫- من عاشق جنگم. ‫- جدی؟
‫اینجا... به این میگن زندگی.
‫- این شد زندگی دیگه. ‫- صحیح.
‫- حس سرزندگی دارم. ‫- می‌دونی چیه؟ عالیه.
‫برای رهبری حمله بعدی ‫داوطلب شو.
‫نه، من... مهاجمم، رهبر که نیستم.
‫- هی، گروهبان. ‫- هی، چیکار می‌کنی؟
‫- دیوید می‌خواد مسئولیت حمله بعدی رو قبول کنه. ‫- من... نه، از من رهبر خوبی درنمیاد.
‫- عالیه. ‫- من مهاجم خوبیم.
‫- رهبر نیستم. ‫- فکر نمی‌کردم جرئتش رو داشته باشی.
‫- خب ندارم. ‫- ولی انگار داری.
‫نه، جرئتش رو ندارم. ‫اون... حرف مفت می‌زنه.
‫- یالا. بیا ببینم چی تو چنته داری. ‫- من...
‫- یالا. ‫- من... چی؟
‫- دیوونه شدی؟ ‫- بیا بریم. بیا.
‫من نمی‌تونم رهبری یه حمله رو ‫به عهده بگیرم.
‫هم چون لنگ می‌زنم هم ‫چون مشکل ریوی دارم.
‫یواش.
‫سرباز دیوید، انگار دست کم ‫گرفته بودمت.
‫بگیر. ‫تو قراره طلایه‌دار نبرد باشی.
‫- کی؟ من؟ ‫- آره.
‫نمی‌تونم پرچم رو بیارم. ‫از بس صبحونه خوردم شکمم پره.
‫- مزخرف نگو. ‫- چی؟
‫تو یه پرچم‌دار استاندارد هنگی.
‫- پرچم رو بیارم؟ ‫- درسته.
‫فرقی با این نداره که یه تابلو دستم ‫بگیرم که روش نوشته، «به من شلیک کنید.»
‫- افتخار بزرگیه. ‫- چی؟ این...
‫من نیازی به افتخار ندارم. ‫یه آدم ساده‌م دیگه.
‫- پرچم رو بگیر. ‫- نه، شما بگیر.
‫- خودت بگیر. تو! ‫- نه، نه.
‫- گروهبان گفت یه نگاه بندازم. ‫- باشه.
‫ای بابا! عجب بزدلی هستی‌ها، عوضی! ‫پرچم رو بگیر،
‫وگرنه فرو می‌کنمش تو حلقت.
‫خیلی خب.
‫والاس رو زدن.
‫[به گرتا بیکر] ‫خودت تحویلش بده.
‫در یک دسامبر سال ۱۹۵۵،
‫رزا پارکس داشت با اتوبوسی در ‫مونتگومریِ آلاباما برمی‌گشت خونه،
‫و قانون «سیاه‌پوست‌ها باید عقب بشینن» ‫و جلوی اتوبوس
‫برای سفیدپوست‌ها بود رو با بلند نشدن
‫و ندادن صندلیش به یه مرد ‫سفیدپوست نقض کرد.
‫اما رزا حاضر نبود تکون بخوره.
‫دستگیر شد،
‫و کاری که کرد باعث شد جامعه ‫سیاه‌پوستان
‫تحریم اتوبوس‌های مونتگمری رو به رهبری
‫مارتین لوتر کینگ جونیور جوون سازمان‌دهی کنن.
‫این تحریم بیشتر از یک سال طول کشید
‫تا وقتی که دیوان عالی ایالات متحده ‫جداسازی نژادی
‫[تحریم به پایان رسید] ‫اتوبوس‌ها رو خلاف قانون اساسی اعلام کرد.
‫کاری که رزا پارکس در اون اتوبوس انجام داد
‫اون رو تبدیل به نماد ملی ‫شرافت و قدرتی کرد
‫که پایان‌بخش مبارزات برای اتمام ‫تبعیض نژادی بود.
‫ولی تعداد افراد کمی می‌دونن که قبلاً هم ‫یک بار این کار رو امتحان کرده بود.
‫[خیابان کلیولند]
‫ببخشید؟
‫راننده.
‫- برو اون پشت بشین. ‫- نه.
‫- میگم برو پشت اتوبوس بشین. ‫- منم گفتم، «نه.»
‫پس مجبور میشم بگم بیان ‫دستگیرت کنن.
‫- راحت باش. ‫- باشه.
‫حق نداری همچین کاری کنی، شنیدی؟ ‫جای من اینجا راحته.
‫اگه این خانم بلند شه، اون وقت منم ‫مجبورم بلند شم.
‫اون وقت این آقا باید بره داخل بشینه. ‫اصلاً شاید صندلی من رو بخواد.
‫شاید منم باهاش دعوا کنم. ‫مسخره‌ست.
‫خانم همینجا می‌شینه. ‫برید پشت. یالا.
‫تکون بخور. تو هم برو. ‫برو. برو بشین بریم.
‫درست صحبت کن. گاز بده.
‫- لطف کردی. ‫- باید یه چیزی می‌گفتم.
‫آمین.
‫کجا میری؟
‫- بازار. ‫- بازار؟
‫واسه یه خرید حسابی. خرید زیادی داری؟
‫- نه. ‫- چی می‌خوای بخری؟
‫سبزیجات، یه مقدار هلو.
‫اسمت چیه؟
‫- رزا. ‫- من موری هستم.
‫- خوشبختم. ‫- همچنین، رزا.
‫می‌دونی، من یه خاله به اسم رزا داشتم.
‫زن دوست‌داشتنی بود. ‫خیلی شیطون‌بلا بود.
‫جوک‌هاش واسه بچه‌ها مناسب نبودن.
‫یه جوری خوشگل بود که دوست داشتم ‫بزرگ شدم یه زن اون شکلی بگیرم.
‫خاله خودت رو میگی؟
‫- آره. ‫- خاله‌ت بود یا زن‌داییت؟
‫نه بابا. خواهر مامانم.
‫میشه یه لطفی در حقم بکنی؟ ‫می‌خوام این کتم رو دربیارم.
‫میشه آستینم رو بکشی؟
‫آقا، این...
‫- تو... ‫- یه مقدار عرق کردی.
‫- ممنون. خیلی بهتر شد. ‫- خیلی خب. بفرما.
‫ممنون.
‫یه سوال دارم. فکر کن ‫رفتی خونه کسی،
‫و کمرت می‌خاره.
‫اگه یه وسیله واسه خاروندن کمرت ببینی، ‫ازش استفاده می‌کنی،
‫یا کمرت رو می‌کِشی روی یه گوشه ‫و سعی می‌کنی، می‌دونی...
‫بدون کمک ردیفش کنی؟
‫- نه... ازش استفاده نمی‌کنم. ‫- آره.
‫شبیه استفاده از مسواک بقیه می‌مونه.
‫مخالفم، رزا. کمر با دهن ‫فرق داره.
‫این ایده چطوره؟ ‫اگه وسیله‌ای نداشتن،
‫می‌دونی چیکار می‌کنم؟ ‫میرم آشپزخونه، یه چنگال برمی‌دارم،
‫- میرم تو دستشویی... ‫- نه.
‫پشتم رو می‌خارونم...
‫- خدای من. ‫- با همون چنگال، پسش میدم،
‫چطور بگم، رزا، تو دنیا هیچ حسی بهتر از
‫خاروندن کمر با چنگال وجود نداره.
‫- حله دیگه. مشکل حل شد. ‫- چیزی برای خوندن نداری؟
‫نه.
‫گمونم باید یه چیزی واسه خوندن ‫با خودم بیارم تو اتوبوس، نه؟
‫جای اینکه مثل احمق‌ها بیکار بشینم.
‫- از مطالعه خوشم میاد. ‫- تنها زندگی می‌کنی؟
‫می‌دونی چیه، رزا، آره.
‫یه عالمه گل و گیاه دارم.
‫بیشترشون پژمرده شدن چون بهشون ‫رسیدگی نمی‌کنم.
‫یه طوطی هم دارم که اسمم رو ‫صدا می‌کنه.
‫«موری! موری! موری! موری!
‫موری! موری!
‫- موری چطوره؟» ‫- خیلی از صدای خودت خوشت میاد؟
‫خیلی.
‫هی، رزا، پل بونیان کیه؟
‫ازش خوشمون میاد یا نه؟ ‫می‌دونم خیلی غول‌پیکره.
‫مردم میگن نباید همه بخش‌های ‫خرچنگ رو بخوریم،
‫- ولی به نظر من اشتباه می‌کنن. ‫- چی؟
‫هیچکس نمیاد مثل فیلم‌ها یه پای رو بذاره
‫کنار پنجره تا خنک بشه.
‫و باور کن من لبه‌ی پنجره خیلی‌ها رو دیدم.
‫خب چرا؟ واسه یه پای؟
‫دیشب سریال دام رو دیدی؟ ‫من از همون اول فهمیدم مجرم کیه.
‫- میشه یه سوال بپرسم؟ ‫- وای خدا.
‫اگه ازت دزدی کنن،
‫ترجیح میدی مجرم یه مرد سیاه‌پوست باشه ‫یا یه مرد سفیدپوست؟
‫سوال خوبیه، نه؟ ‫خیلی سوال جالبیه. بهش فکر کن.
‫به جنبه‌های جامعه‌شناسانه‌ش فکر کن.
‫چرا باید بیام درباره مورد سرقت ‫قرار گرفتن فکر کنم؟
‫- می‌دونم، ولی فکر کن مجبوری. جالبه... ‫- اصلاً چرا به همچین چیزهایی فکر می‌کنی؟
‫- یه دفعه... به ذهنم رسید. ‫- اهل دعا و نیایش هستی؟
‫- به نظرم دعا کردن وقت آدم رو تلف می‌کنه. ‫- بیا برای افکارت دعا کنیم.
‫- برای افکارم؟ ‫- آره.
‫- شاید به آرامش و صلح برسی. ‫- به نظرت به آرامش نیاز دارم؟
‫- آره. ‫- چی باعث شد اینطور فکر می‌کنی؟
‫همه چی.
‫- خیلی خب. ‫- بیا.
‫- میای چشم‌هامون رو ببندیم؟ یالا. ‫- چشمم رو ببندم؟
‫- خیلی خب. بستم. باشه. ‫- چشمت رو ببند.
‫خداوند بزرگ، امروز برای آقای موری ‫دعا می‌کنیم.
‫روح الهیت رو بفرست سراغش. ‫مراقبش باش.
‫بهش آرامش خاطر بده، خدای من.
‫- آره. ‫- افکارش رو آروم کن.
‫خب، موری، نمی‌خوای چیزی به ‫خداوند بگی؟
‫- چرا. باشه. ‫- آره، شروع کن.
‫آره، می‌دونی، خدا، باید در جریان باشی
‫که هشت سالی میشه با یه خانم ‫نرفتم سر قرار، پس...
‫- پناه بر خدا. ‫- می‌دونی دیگه.
‫شاید بتونی یه کوچولو کمکم کنی، ‫یکی رو بفرست باهاش آشنا بشم.
‫می‌دونی، زیاد سخت‌گیر نیستم. ‫چاق هم باشه عیبی نداره.
‫ولی دیگه یه آدم خیلی چاق نفرست، ‫می‌دونی،
‫به صورت منطقی اضافه وزن داشته باشه. ‫برام مهم نیست.
‫مو قرمز هم باشه که چه بهتر.
‫می‌دونی، من... آره، مو قرمز باشه.
‫هی، رزا. هی، کجا میری؟
‫میرم پشت اتوبوس بشینم، ‫ولی تو باز هم دعا کن، موری.
‫رفقا. یه دست کارت به من هم بدید.
‫بگذریم، داشتم می‌گفتم، ‫یه مو قرمز باشه خیلی خوشحال میشم.
‫عالی میشه. ولی زیاد کک و مک نداشته باشه.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M