.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫در سال ۱۸۰۳، توماس جفرسون ایالت ‫لوئیزیانا رو
‫به قیمت پونزده میلیون دلار از ناپلئون خرید،
‫و اندازه آمریکا رو با قیمت هجده دلار
‫در ازای هر چهل و شش کیلومتر مربع ‫دو برابر کرد.
‫رئیس‌جمهور جفرسون به مری‌وثر لوئیس سپرد
‫سفری رو به سمت غرب آغاز کنه ‫و همه چیز رو درباره این منطقه جدید ثبت کنه.
‫لوئیس دوست صمیمیش ویلیام کلارک رو
‫به عنوان یکی دیگه از رهبرهای این ‫سفر اکتشافیش انتخاب کرد.
‫انتظار داشتن این سفر دوازده هزار کیلومتری ‫دو سال طول بکشه،
‫ولی قبل از اینکه بتونن این سفر ‫معروف رو شروع کنن،
‫باید به بزرگترین مانع ممکن ‫غلبه می‌کردن.
‫همسر لوئیس، میویس.
‫عزیزم!
‫خدای من. چقدر دلم برات تنگ شده بود.
‫- وای خدا، دلم برات تنگ شده بود! من... ‫- خیلی خوشحالم برگشتی خونه.
‫اون... کلاه جدیده؟
‫آره. وقتی نبودی درستش کردم.
‫- بهت میاد. آفرین. ‫- آره.
‫- ممنون. ‫- خسته نباشی.
‫خیاط فوق‌العاده‌ای هستی، مگه نه؟
‫- تلاشم رو می‌کنم. عاشق خیاطی هستم. ‫- دست‌های کوچولوت رو
‫- روی هر چی بذاری طلا میشه، نه؟ ‫- می‌بینی؟
‫- دلم برات تنگ شده بود. خیلی زیاد. ‫- آره.
‫گوش کن، می‌دونم یه مدت نبودی، ‫ولی کلی کار
‫- رو سرمون ریخته، خب؟ ‫- باشه.
‫- باید چاله‌های دستشویی رو... ‫- خب.
‫قبل از بارش بارون حفر کنیم.
‫یادت نره، از پارسال کلی پارچه چرمی مونده
‫که هنوز دباغی نکردیم...
‫- آره. باید دباغی کنیم. آره. ‫- ...پس باید اونا رو هم حل کنیم.
‫- ولی خدا، خیلی کار روی سرمون ریخته، نه؟ ‫- آره.
‫جلسه‌ت با رئیس‌جمهور جفرسون ‫چطور بود؟
‫حدس بزن همه دارن درباره چی صحبت می‌کنن؟
‫- قتل‌عام مجدد سرخپوست‌ها؟ ‫- نه.
‫خرید لوئیزیانا.
‫- خیلی اتفاق مهمیه. ‫- آره. مهمه.
‫خب درباره جلسه برام بگو. ‫چی گفت؟
‫خب...
‫خیلی... باورنکردنیه، ولی...
‫می‌دونی، گفت به...
‫مسیر اورگن سفر کنم.
‫- چی؟ ‫- آره. خرید لوئیزیانا.
‫- تو؟ ‫- آره، آره. به نقشه نیاز داره
‫- و... ‫- نقشه؟
‫اون... می‌دونی، می‌خواد بدونه ‫که دقیقاً چی خریده.
‫تازه رسیدی خونه و الان دوباره ‫داری میری؟
‫می‌دونم. خب، فکر کردی از خدامه برم؟ ‫من دلم می‌خواد اینجا کنار تو باشم.
‫می‌خوام پوست حیوانات رو جدا کنم. ‫می‌خوام پوست‌ها رو دباغی کنم.
‫می‌خوام کنسرو درست کنم، ‫خیارشور درست کنم.
‫نوکرت هم هستم.
‫تنها قراره بری؟
‫قراره تنها بری به مسیر اورگن؟
‫نه، نه.
‫- نه. ‫- نه.
‫همراه داری.
‫کلارک...
‫کلارک هم...
‫کلارک هم میاد.
‫- ویلیام کلارک؟ ‫- آره، آره، ویلیام.
‫آره، ویلیام هم میاد. آره.
‫رفیق صمیمیت و رفیق ماهی‌گیریت؟
‫جفرسون گفت.
‫- فکر کردی خودم دوست دارم کلارک بیاد؟ ‫- کلارک؟
‫خیلی غرغروئه. یه سره وراجی می‌کنه.
‫کوهنوردی بلد نیست. ‫انگشت شستش انحراف داره.
‫- انحراف انگشت شست؟ ‫- مدام میگه،
‫«آخ، پام، انگشت‌هام، انگشتم...»
‫زور زدم قسر در برم.
‫- همین، عزیزم. ‫- تو... خدای من.
‫نمی‌خوام با کلارک برم سفر.
‫پس رئیس‌جمهور می‌خواست یه نقشه ‫از مسیر اورگن
‫با دوست صمیمیت ویلیام کلارک بکشی.
‫به معنای واقعی کلمه تصادفی بود.
‫طرف دوست صمیمیمه،
‫و بدون اینکه اسمش رو جلوی ‫رئیس‌جمهور جفرسون بیارم،
‫گفت، «ویلیام کلارک هم باید باهات بیاد.»
‫حتی خبر نداره ما با هم دوستیم.
‫ببخشید.
‫کی می‌تونه باشه؟
‫- هی، ویلیام! ‫- سلام!
‫- وای خدا، چه سورپرایزی! ‫- کلارک.
‫خب، شنیدم تازه برگشتی.
‫- آره! هی، عزیزم! ببین. ‫- ویلیام کلارک.
‫اتفاقاً ذکر خیرت بود.
‫- آره. ‫- ابیگیل چطوره؟
‫- خوبه. آره. ‫- صحیح.
‫انحراف انگشت شستت چطوره؟
‫- چی؟ چی چیم؟ ‫- انگشت شستت.
‫انگشت‌های شستت؟
‫- انگشت‌های شستم. ‫- مشکل انگشت شستم.
‫- آره، خوبه. ‫- انحراف انگشت شست.
‫- آره. ‫- خوبه.
‫- خوبن. ‫- پوست درخت بید می‌خوردی دیگه؟
‫- پوست درخت بید. ‫- پوست درخت بید؟
‫- آره، پوست درخت بید خوردم. ‫- آره.
‫باید بجوئیش.
‫نه، باید بمالیش روی انگشتت.
‫اون کار رو هم انجام میدم.
‫هم می‌جوئم و هم می‌مالمش،
‫چشم بهم زدم دیدم انگشتم اینجوری شد.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- معجزه شد. ‫- نه... انگار معجزه شد.
‫خیلی خب. من برم شما به ‫صحبتتون برسید.
‫کار دارم.
‫کار داره.
‫- اینهمه رخت چرک برای یک نفره؟ ‫- آره.
‫- خب، بهش گفتی؟ ‫- آره.
‫- موافقت کرد؟ ‫- نه بابا.
‫- اصلاً. نه. ‫- قبول نکرد؟
‫- تو به ابیگیل گفتی؟ ‫- آره.
‫- اون چی گفت؟ ‫- مخالفه.
‫- آره. ‫- آره، ولی چیکار کنیم.
‫- باید بریم. آره. ‫- باید بریم.
‫- درسته. ‫- اصلاً جای سوال نداره.
‫- باید بریم. ‫- آره. خیلی خب، خوبه.
‫- چوب ماهی‌گیریت رو هم بیار. ‫- آره.
‫- من طعمه دارم.
‫- زیباست. آره. ‫- تله دارم.
‫تور چی؟ داری؟
‫نه، ندارم.
‫از کلاهم استفاده می‌کنم.
‫- چی؟ ‫- از کلاهم استفاده می‌کنم.
‫- عالیه. ‫- پس کل سفر
‫- به خوش گذرونی خلاصه میشه. ‫- آره.
‫- خوش گذرونی. ‫- ماهی‌گیری.
‫- آره. ‫- همین دیگه، نه؟
‫می‌دونی، باید یه مقدار اونجا رو بگردیم.
‫- آره. ‫- آره.
‫اینی که میگی یعنی چی؟
‫فکر کنم باید بریم به جاهایی که ‫تا حالا نرفتیم، و...
‫- می‌دونی، یه نگاهی به اطرافش بندازیم. ‫- حله.
‫- آره. آسونه. ‫- سخت نیست.
‫- آسونه. آره. ‫- آره.
‫- رفتی واشینگتن. ‫- آره.
‫- جفرسون رو دیدی. ‫- آره.
‫- چطور آدمیه؟ ‫- یه آدم عوضی.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫آدم عجیب و غریبیه.
‫- یه سره می‌خواد فرار کنه بره فرانسه. ‫- آره.
‫تو فرانسه چیکار داره؟
‫- آره. ‫- هی، ما چی؟
‫- می‌تونیم با خودمون زن سرخپوست ببریم؟ ‫- دیگه نمی‌تونی بگی «زن سرخپوست.»
‫فقط خودشون می‌تونن از این کلمه ‫استفاده کنن.
‫- می‌تونن بگن زن سرخپوست. ‫- آره، ما نمی‌تونیم بگیم.
‫- تیپی چی؟ ‫- این یکی رو می‌تونیم بگیم.
‫وامپوم؟ می‌تونیم بگیم؟
‫- فکر کنم نگیم بهتره. ‫- حالا هر چی.
‫سفر فوق‌العاده‌ای میشه.
‫- عالی میشه. ‫- شگفت‌انگیز.
‫چی شگفت‌انگیز میشه؟
‫واقعاً... مسئولیت شگفت‌انگیزیه...
‫- آره. ‫- ...که خانواده‌هامون رو رها کنیم
‫و بریم سراغ یه ماموریت باورنکردنی.
‫- آره. ‫- دلمون که نمی‌خواد بریم.
‫ولی مسئولیتی که نسبت به رئیس‌جمهورمون ‫حس می‌کنیم...
‫- رئیس‌جمهور، هم‌وطنانمون. ‫- ...هم‌وطنانمون،
‫- دیگه... ‫- خدمت‌رسانی به کشور.
‫- خدمت‌رسانی به کشور، درسته. ‫- آره.
‫می‌دونی چیه؟ تو...
‫- باید وسایلت رو جمع کنی، نه؟ ‫- آره.
‫- نه، نه. ‫- آره.
‫فقط چندتا سوال دارم.
‫خب، ویلیام، رئیس‌جمهور جفرسون...
‫- تو رو برای این سفر انتخاب کرد؟ ‫- آره.
‫پس رئیس‌جمهور جفرسون رو دیدی؟
‫- آره. ‫- چطور آدمیه؟
‫یه آدم عوضی.
‫تا حالا رفتی به سفر اکتشافی؟
‫زنده بودن ما خودش یه جور اکتشافه.
‫چون هر جایی میرم که تا حالا نرفتم،
‫انگار دارم کشفش می‌کنم.
‫- داری کشف می‌کنی؟ ‫- آره.
‫از وقتی به دنیا اومده در حال کشفه.
‫- من مشاهده می‌کنم. ‫- ببین... چشم‌هاش رو ببین.
‫- آره. ‫- ببین چه چشم‌های بزرگی داره...
‫یه مرد چشم‌بزرگه.
‫کنجکاویش حد و مرز نداره.
‫پس وقتی رفتید، ماهی‌گیری هم ‫می‌کنید دیگه.
‫- آره، ولی... ‫- آره، واسه بقا.
‫- درسته. ‫- اوه، بقا؟
‫- پس نه محض خوش‌گذرونی. ‫- نه، نه، نه.
‫- واسه خوش‌گذرونی که نه. ‫- اصلاً.
‫- واسه غذا ماهی‌گیری می‌کنیم. ‫- آره.
‫خب، چقدر قراره طول بکشه؟
‫- قراره... ‫- زیاد نه.
‫- زیاد نه؟ ‫- یکی دو سال.
‫وایسا ببینم. «یکی دو سال؟»
‫- یکی دو سال؟ اونم وقتی... ‫- نه.
‫این حالیش نیست چی میگه، خب؟
‫- ته تهش دیگه. ‫- نه، دارید می‌گید
‫این سفر اکتشافی کلارک و لوئیس
‫- قراره یکی دو سال طول بکشه؟ ‫- کی؟ چی گفته؟
‫کلارک و لوئیس نه. ‫لوئیس و کلارک.
‫- نه، کلارک و لوئیس. ‫- چی...
‫- خواهش می‌کنم. میشه... لطفاً. ‫- از نظر الفبایی میشه کلارک و لوئیس.
‫ما لوئیس و کلارکیم، نقطه سر خط.
‫ولی جالبه که
‫- از دیدگاه الفبایی بهش نگاه کنیم. ‫- آره.
‫هر جور می‌خوای نگاه کن، ‫ولی جالب نمیشه.
‫- شبیه گوشت و تخم‌مرغه. ‫- درسته.
‫تو حروف الفبا اول تخم‌مرغ میاد بعد گوشت
‫ولی اگه بگیم «گوشت و تخم‌مرغ» ‫ترکیب قشنگ‌تریه.
‫ولی مزه‌ش فرقی نمی‌کنه،
‫حالا چه «گوشت و تخم‌مرغ» باشه ‫یا «تخم‌مرغ و گوشت.»
‫کسی قرار نیست ما رو بخوره، کلارک.
‫ولی یه چیزی فکرم رو درگیر کرده.
‫هم‌سفر دیگه‌ای هم دارید؟
‫- نه، نه، نه. ‫- نه.
‫- نه؟ ‫- نه، چرا.
‫- چندتا دخترخانم سرخپوست. ‫- «دخترخانم؟»
‫زن‌های سرخپوست هم میان؟
‫ولی سنشون بالاست.
‫- دخترخانم‌های پیر سرخپوست؟ ‫- سرخپوست‌های پیر. آره.
‫- پیر و ضعیف. ‫- آره.
‫- ضعیف؟ ‫- آره.
‫- با پوست چروک. ‫- «با پوست چروک؟»
‫- آره، با پوست چروک. ‫- بسه! چرا دارن زن‌های سرخپوست رو
‫باهاتون می‌فرستن؟
‫- نمی‌تونی این کلمه رو به زبون بیاری. ‫- اینجوری نگو.
‫- نمی‌تونم بگم زن سرخپوست؟ ‫- نمی‌تونم بگم.
‫- نه. ‫- خیلی خب. می‌خوان چیکار کنن؟
‫مسیریابی.
‫- ما به آدرس نیاز داریم. آره. ‫- آدرس.
‫کی مسیرها رو بهتر از پیرزن‌های ‫سرخپوست می‌شناسه؟
‫- درسته. آره. ‫- نه، آره، راست میگی.
‫در ضمن، می‌خوان از منطقه اختصاصی ‫بندازنشون بیرون...
‫- آره. ‫- ...چون خیلی بی‌ریختن.
‫- نمی‌خوان... ‫- زشتن؟
‫- خیلی خب. می‌دونی چیه؟ ‫- خیلی کنجکاو شدم.
‫تو باید... چمدون ببندی. نه؟
‫- آره. لباس‌هام رو جمع نکردم. من... ‫- برو وسایلت رو جمع کن.
‫- آره. خیلی خب. به سلامت. ‫- آره.
‫خیلی خب. به زودی می‌بینمت.
‫- باورت میشه؟ ‫- باورت میشه؟
‫یعنی باورش شد؟
‫- باور کرد. ‫- همه چیز رو باور کرد.
‫همه چیز رو. حتی انحراف انگشت شست رو.
‫- من اصلاً نمی‌دونم انحراف انگشت چی هست. ‫- انحراف انگشت شست.
‫- من تا حالا انحراف انگشت شست نداشتم. ‫- خب، نظرت درباره...
‫- استفاده از پوست درخت بید چیه؟ ‫- هی، گوش کن.
‫میای بریم خونه ما با ابیگیل صحبت کنیم
‫که اونم مثل زن تو دیگه گیر نده؟
‫- آره. ‫- عالیه.
‫- آره. حتماً. ‫- یالا. بیا بریم خونه ما.
‫- کجا میری؟ ‫- خودت کجا میری؟
‫خونه ما.
‫- آره، این سمتیه. ‫- نه، نیست.
‫پایین جاده‌ست.
‫آره، اون جاده.
‫مطمئنی؟
‫آره فکر کنم.
‫ها؟ پس من دارم به چی فکر می‌کنم؟
‫- فکر کردم... ‫- منم...
‫دموکراسی ما از این نظر
‫با بقیه متفاوته که یه کاندید ریاست‌جمهوری
‫حتی بدون آوردن بیشترین رای هم ‫می‌تونه انتخاب بشه.
‫عجیبه، نه؟
‫به دلایلی که با منطق جور درنمیان،
‫پدران بنیان‌گذار در قانون اساسی درباره ‫الکترال کالج نوشتن که
‫به شکل عجیبی اسم یه دانشگاه نیست.
‫حتی یه مکان هم نیست، یه پروسه‌ست،
‫که هر ایالت یه تعداد خاصی گزیننده داره
‫که طبق جمعیت انتخاب میشن.
‫به خاطر این پروسه عجیب، ‫پنج بار در تاریخ آمریکا،
‫کسی که بیشترین رای رو ‌آورده نتونسته ‫رئیس‌جمهور بشه.
‫در سال ۱۸۷۶، ساموئل جی. تیلدنِ دموکرات
‫با رادرفورد بی. هیزِ جمهوری‌خواه ‫در انتخابات رقابت می‌کرد.
‫در شب انتخابات، تیلدن حساس تو ‫اتاق هتلش منتظر نتایج بود.
‫عالیه.
‫- ممنون. ‫- چه سخنرانی زیبایی.
‫- ممنونم! ‫- ممنون، فرماندار.
‫این خط مثلاً.
‫«از سواحل هادسون
‫تا تپه‌های پیچیده‌ی سرزمین شمالی،
‫- صدای شما شنیده شد.» ‫- «شنیده شد.»
‫- امیدوارم بتونم با تمام احساسات بیانش کنم. ‫- لطف دارید، قربان.
‫تو فکرشم بگم سی‌برن بشه ‫وزیر خزانه‌داری.
‫آره.
‫- کلمن هم وزیر امور خارجه. ‫- چه خلاقانه.
‫زیاد تو امور خارجه تجربه نداره، ولی...
‫نه، ولی قابل کنترله.
‫- آره، دقیقاً. ‫- بله.
‫بذار بگم دیگه دارم به چی فکر می‌کنم.
‫می‌خوام تو رو تبدیل به...
‫اولین عضو سیاه‌پوست هیئت وزیران کنم.
‫- وزیر پست، شما، جناب! ‫- واو.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫- عالیه. ‫- بله، قربان!
‫- ناامیدتون نمی‌کنم. ‫- ناامیدم نمی‌کنی! خوشحال شدم.
‫خوشم اومد!
‫تو فکرش بودم برم کاخ سفید زندگی کنم.
‫اول از همه باید تشک‌ها رو عوض کنیم.
‫گرنت... من نمی‌تونم روی اون ‫تخت کثیف بخوابم...
‫- یارو روی تخت می‌نوشه و سیگار می‌کشه. ‫- آره.
‫مطمئنم خودشون حلش می‌کنن.
‫یعنی تشک جدید میارن؟
‫- صد در صد. ‫- از کجا معلوم.
‫می‌دونی چیکار می‌کنن؟ ‫تشک رو برمی‌گردونن.
‫این کار رو می‌کنن.
‫صد سال کثیفی روشه.
‫باید ملحفه‌های جدید بگیریم.
‫کی پولش رو میده؟ ‫خودم؟
‫- مالیات‌دهنده‌ها. ‫- هزینه اسباب‌کشی چی؟
‫افرادمون آماده هستن.
‫انعام چی؟
‫- به بر و بچه‌های اسباب‌کشی... ‫- انعام؟
‫چقدر بهشون انعام میدی؟
‫چون گاهی اوقات وقتی پول خرد نباشه، ‫باید یک دلاری بهشون بدیم.
‫ما به کسی یک دلار نمیدیم.
‫کاخ سفید سرای مردمه.
‫- مردم هزینه‌ش رو میدن. ‫- پس نیاز نیست هزینه چیزی رو بدم؟
‫نیاز نیست.
‫- خوشم اومد. ‫- آره.
‫فرماندار، نتیجه انتخابات اومد.
‫هشتاد و دو درصد کشور رای دادن.
‫تقریباً کل کشور.
‫بیشترین رای‌آورنده،
‫با دویست و پنجاه هزار رای،
‫فرماندار تیلدنه.
‫ولی...
‫- ولی... ‫- یه سیگار روشن کنید.
‫- بذارید یه چیزی پیدا کنم. ‫- من سیگار خودم رو نیاوردم.
‫حرفم تموم نشده.
‫- جان؟ ‫- چی؟
‫رای الکترال کالج.
‫صد و هشتاد و چهار رای، تیلدن.
‫صد و هشتاد و پنج رای، هیز.
‫- چی فرمودی؟ ‫- چی؟
‫هیز بُرد.
‫- وایسا ببینم، چی؟ ‫- اون رئیس‌جمهور شد.
‫وایسا ببینم، چی؟ ها؟
‫شما باختی.
‫نه! نه! من بردم! من بردم!
‫من بردم! من بیشتر رای آوردم!
‫- الکترال کالج دیگه چه کوفتیه؟ ‫- آره! نمی‌تونید رای‌هاش رو ازش بگیرید!
‫- چرا مزخرف میگی؟ ‫- تو قانون اساسی نوشته شده.
‫نه، نه، نه! انصاف نیست! ‫انصاف نیست! من بردم!
‫این کشور چرا اینجوریه؟
‫- دموکراسیه دیگه. ‫- نه، دموکراسی نیست!
‫من بیشتر رای آوردم!
‫این الکترال کالج رو کی از خودش درآورده؟
‫پدران بنیان‌گذار آشغال؟ ‫یه مشت نفهم!
‫مدیسون، می‌خوام یه مشت بخوابونم ‫تو صورتت.
‫عوضی! اونی که بیشتر از همه ‫رای میاره می‌بره!
‫یا خدا!
‫- فرماندار، خواهش می‌کنم آروم باشید. ‫- کدوم ایالت همه چی رو خراب کرد؟
‫لوئیزیانا، کارولینای جنوبی و فلوریدا.
‫فلوریدا! خدا لعنتشون کنه!
‫- همه چی مرتبه؟ ‫- چی می‌خوای؟
‫- جناب رئیس‌جمهور! ‫- گمشو بیرون!
‫گمشو بیرون، چاپلوس!
‫اصلاً الکترال کالج به چه دردی می‌خوره؟
‫چون جمهوری‌خواه‌ها حاضر نیستن ‫اصلاحیه‌های قانون اساسی رو قبول کنن
‫چون می‌دونن در این صورت هر چی ‫انتخاباته رو می‌بازن،
‫خدا لعنتشون کنه!
‫تنها رقابت دنیاست
‫که اگه ببری، در واقع باختی!
‫باختی! باختی!
‫- باختی! ‫- وای خدا.
‫- انصاف نیست. ‫- با عقل جور درنمیاد.
‫باید روی سخنرانی پذیرش شکستتون ‫کار کنیم.
‫فرماندار، نه!
‫وایسید! وایسید!
‫نه! فرماندار، نه! وایسید!
‫- وای خدا، قربان! ‫- فرماندار، نه!
‫- من رئیس‌جمهورم! من رئیس‌جمهورم! ‫- خودتون رو نکشید!
‫- فرماندار، ارزشش رو نداره! ‫- من بُردم!
‫- ارزشش رو نداره! ‫- من بردم! من رئیس‌جمهورم!
‫رکود بزرگ با سقوط بازار سهام
‫در اکتبر سال ۱۹۲۹ شروع شد.
‫قیمت سهام طی ده هفته ‫پنجاه درصد اومد پایین،
‫و ثروت‌های میلیاردی رو به باد داد.
‫مردم شغل‌هاشون، ذخیره‌هاشون ‫و خونه‌هاشون رو از دست دادن.
‫بی‌پولی و بیکاری منجر به ‫بدبختی سراسری شد،
‫و آمار خودکشی رفت بالا.
‫صف نوانخانه‌ها تا چند محل ‫ادامه داشت.
‫مردم ممنونِ هر صدقه‌ای بودن ‫که ممکن بود گیرشون بیاد.
‫خب، بیشتر مردم.
‫فوق‌العاده، فوق‌العاده.
‫هوور میگه اسم این رکود، رکود کولیجه.
‫اینجا درباره‌ش بخونید.
‫هوور میگه اسم این رکود، رکود کولیجه.
‫چرا امروز اینقدر طولش میدن؟
‫اینجا رو باش.
‫صف ته نداره، می‌دونی؟
‫- واقعاً عجیبه. ‫- باورنکردنیه.
‫آره. وحشتناکه.
‫هی، رالف. چطوری، رفیق؟
‫- خیلی وقت بود ندیده بودمت. ‫- هی، رفیق.
‫- یه سیگار میدی؟ ‫- چیکار می‌کنی؟
‫دارم با رفیقم رالف صحبت می‌کنم.
‫بیخیال بابا. مطمئنم اولین باریه ‫که دارید همدیگه رو می‌بینید.
‫یه رفاقت قدیمی بین ماست. ‫قبلاً با هم بیسبال بازی می‌کردیم.
‫ایشون رفیق تو نیست. داری دروغ میگی. ‫کاملاً مشخصه.
‫داری با صحبت صف رو بهم می‌زنی. ‫نمی‌تونی این کار رو بکنی.
‫اصلاً نمی‌دونم اینی که میگی یعنی چی.
‫یعنی وقتی وانمود می‌کنی یکی رو
‫زیادی می‌شناسی که یواشکی ‫بیای تو صف.
‫ما با هم بزرگ شدیم.
‫بهم زدن صف با صحبت برای ‫اعضای خانواده‌ست.
‫حتی بچه‌های خاله و دایی هم اجازه ندارن بیان.
‫کی تو رو به عنوان وزیر
‫- این صف انتخاب کرده؟ ‫- بابام.
‫الان که مُرده، من شدم وزیر.
‫بابات غلط اضافه کرده بود، ‫تو هم همینطور.
‫اگه بیست سال پیش بود، ‫یه جوری می‌زدمت صدای سگ بدی.
‫- جون خودت. سوپت نوش جونت باشه. ‫- برو ته صف!
‫مزخرف گفتم.
‫من نمی‌تونستم کسی رو کتک بزنم،
‫- ولی خب گفتنش حال میده. باور کن. ‫- آره.
‫- حرف باحالیه.
‫خیلی خوب میشه یکی رو تهدید کنی ‫و سر حرفت هم وایسی.
‫- می‌دونی؟ آره. ‫- می‌دونم. حتماً حس خوبی داره.
‫- آره، جالب میشه. ‫- آره.
‫راستی، قضیه استو مکی رو شنیدی؟
‫خودکشی کرد. از پل پرید پایین.
‫- وای خدا. ‫- می‌دونم.
‫خیلی خوب می‌شناسمش.
‫آره، یه نامه خودکشی گذاشت، با همه ‫خداحافظی کرد،
‫اسم زن و خانواده و دوستان نزدیکش رو آورد،
‫مارتی، باب، مل، جف سالسیدو.
‫اسم منم... آورده بود؟
‫فکر نکنم.
‫- اسمی از من نیاورد؟ ‫- نه.
‫من که خیلی بهتر از جف سالسیدو ‫می‌شناسمش.
‫آخه چرا. همین هفته پیش دیدمش.
‫با هم تو صف نون بودیم. ‫کلی با هم درد دل کردیم، خب؟
‫- از بدبختی‌هام براش گفتم. ‫- درسته.
‫راز بیرون زدنم از جنگ بزرگ ‫رو بهش گفتم.
‫- جدی؟ ‫- آره، وانمود کردم دیوونه‌م.
‫- جدی؟ ‫- آره. رفتم و اینجوری کردم...
‫«این... من پنج ساله از خونه‌م ‫نرفتم بیرون.
‫- این اولین بارمه.» ‫- خدای من.
‫«من نمی‌تونم با کسی بجنگم. من...» ‫آره.
‫نمی‌دونستم خرفت بودن هم جزو ‫شرایط معافیت از جنگه.
‫- جالبه. ‫- راستی،
‫این قضیه بین خودمون بمونه.
‫باشه. من بهشون گفته بودم بیماری ‫واگیردار دارم.
‫- اینجوری خودم رو نجات دادم. آره. ‫- چه هوشمندانه.
‫ولی بیماری ندارم، می‌دونی؟
‫البته گفتن نداره.
‫- خب پس چرا گفتی؟ ‫- خب، گفتم که...
‫اگه نیاز به گفتن نداشت،
‫نیازی نبود بگی.
‫گاهی اوقات که نیاز به گفتن نیست،
‫باید بگی گفتن نداره که
‫- مطمئن بشی کسی به زبون نمیاردش. ‫- صحیح.
‫ولی تو هم به کسی نگو که این کار رو کردم.
‫- تا از ارتش بیای بیرون. ‫- دقیقاً.
‫- حتماً. ‫- خب؟ آره.
‫اونم گفتن نداشت دیگه؟
‫- باز که گفتی. ‫- این یه بحث دیگه‌ست.
‫- می‌دونی چی میگم؟ ‫- آره.
‫بیاید جلو.
‫نمی‌دونم چرا تو نامه‌ش اسمی ‫از من نیاورده بود.
‫نکنه... بهش توهین کردم و خبر ندارم؟
‫چی گفتی؟ چیز خاصی بهش گفتی؟
‫خب... گفتم کیسه سیب‌زمینی که تنش ‫بود بهش میاد.
‫- چیکار کردی؟ ‫- آره، کیسه سیب‌زمینی تنش بود،
‫و منم حس کردم نسبت به بقیه کیسه‌ها ‫بیشتر بهش میاد.
‫کیسه قشنگی بود.
‫گفتم، «هی، چه کیسه سیب‌زمینی قشنگی.»
‫بهش گفتی قشنگه؟
‫آخه به خیلی‌ها نمیاد. ‫به اون میومد. خوشتیپ شده بود.
‫کسی سعی نمی‌کنه با کیسه سیب‌زمینی ‫تیپ بزنه. مشخص بود خجالت کشیده.
‫ازش پرسیدم کیسه رو از کجا گرفته
‫که شاید خودمم برم بگیرم.
‫یه تعریف بود. ‫این کیسه سیب‌زمینی رو ببین.
‫حاضری بپوشیش؟ نه.
‫- اون یکی رو. خیلی زشته. ‫- نه...
‫اصلاً بهش نمیاد. ‫می‌دونی، سلیقه‌ایه دیگه.
‫یه سری کیسه‌ها خیلی زشتن. ‫یه سری‌هاش قشنگن.
‫- نه. ‫- کیسه تن اون قشنگ بود.
‫پس گفتی کیسه سیب‌زمینی زیبا؟
‫نسبت به بقیه آره، همین.
‫می‌دونی چیه؟ بهرحال،
‫دلیل نمیشه اسم من رو تو ‫نامه خودکشیش نیاره.
‫انصاف نیست.
‫بعدی. بفرمایید.
‫ممنون.
‫- ممنون. ‫- اول از همه،
‫- ممنون بابت سوپ. ‫- نوش جان.
‫میشه یه پیشنهاد بدم؟
‫- بفرما. ‫- یه مقدار بی‌مزه‌ست.
‫- سوپ خوبیه. ‫- یه کم نمک بزنی بد نمیشه.
‫- آره، نمک نمی‌زنیم. ‫- نمی‌زنید؟
‫ما به سوپ نمک نمی‌زنیم.
‫چه عجیب. چون همه به سوپ ‫نمک می‌زنن.
‫هی، رفیق، گدا گشنه‌ها نمی‌تونن ‫سختگیر باشن.
‫می‌دونی چیه؟ من یکی سختگیرم.
‫می‌خوای سوپ رو پس بدی؟
‫کلی آدم اینجاست که اون ‫سوپ رو می‌خورن.
‫- خودم می‌خورمش. ‫- باشه.
‫بعدش.
‫یه سوپ، یه نون.
‫هی، نون گرفتی؟ ‫به من نون ندادن.
‫نون، نون، نون، نون. ‫همه نون دارن.
‫آدمی بدشانس‌تر از من تا حالا دیدی؟
‫استو مکی.
‫- من برم نون بگیرم. ‫- بعدی!
‫- من نون برنداشتم. ‫- هی!
‫هی، چیکار می‌کنی؟
‫نه، نه، نه. می‌خوام یه تیکه ‫نون بردارم.
‫برو تو صف.
‫- ولی من که تو صف بودم. ‫- نون گرفتی دیگه.
‫نگرفتم.
‫عوضی دزد! ‫داری صف رو بهم می‌زنی.
‫- نه. ‫- چرا. با صحبت داری بهم می‌زنیش. برو ته صف.
‫کی واسه نون میره ته صف؟
‫- برو. برو ته صف. ‫- برو اون ته.
‫خفه شو! خفه شو.
‫اعصاب خرد کن! برو ته صف.
‫برو به جهنم!
‫بمیرید بابا، عوضی‌های کثیف.
‫اگه بیست سال پیش بود یه جوری می‌زدم ‫صدای سگ بدید.
‫- بشین بابا. ‫- آره، بیست سال پیش.
‫الان نه.
‫الان نه، ولی بیست سال پیش زورم می‌رسید.
‫- یا بشین یا برو بیرون. ‫- آره، بیست سال پیش.
‫- نون نگرفتی؟ ‫- نه.
‫هی. اون بیوه استو مکیه؟
‫آره، گلوریا. طفلک.
‫برم درباره نامه ازش بپرسم.
‫فکر خوبی نیست.
‫- الان برمی‌گردم. ‫- بعدی!
‫گلوریا.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫شنیدم چه اتفاقی برای استو افتاده.
‫- تسلیت میگم. ‫- ممنون.
‫می‌دونستی قراره اینجوری بشه؟
‫نه.
‫گفته بود افسردگی داره؟
‫نه، خیلی خوشحال به نظر میومد.
‫تازه یه کیسه سیب‌زمینی جدید ‫خریده بود.
‫می‌دونی، از کیسه‌ش تعریف کردم.
‫به نظرم بهش میومد.
‫آدم کیسه یه سری‌ها رو می‌بینه ‫حالش بهم می‌خوره.
‫کیسه اون خیلی بهتر بود.
‫با دیدنش یادش میفتم.
‫- با دیدن کیسه سیب‌زمینی؟ آره. ‫- آره.
‫هر وقت سیب‌زمینی می‌خوری ‫یادش میفتی؟
‫می‌دونی چیه؟
‫یه کم حسودیم شده بود. ‫اگه یه روز کیسه سیب‌زمینی بخوام،
‫دلم می‌خواد یه کیسه اون شکلی بگیرم.
‫کیسه رو هنوز داری؟
‫با اون کیسه خودکشی کرد.
‫دیگه نداریمش.
‫آخه چرا با کیسه به اون قشنگی ‫خودکشی کرد؟
‫- هیچوقت قرار نیست بفهمیم. ‫- استو.
‫می‌دونی، ما با هم صمیمی بودیم.
‫- درباره من صحبت می‌کرد؟ ‫- نه.
‫- هیچی؟ ‫- گفت یه مقدار صحبت کردید.
‫گفت خودت رو به جنون زدی که مجبور نباشی
‫تو جنگ شرکت کنی.
‫اون یه مسئله شخصی بود. ‫نباید بهت می‌گفت.
‫خب، رازی بین ما نبود، لری. ‫ناسلامتی زن و شوهر بودیم.
‫مشخصه یه رازهایی بینتون بوده.
‫چون نگفت چرا خودش رو کشته.
‫آخه خودت گفتی رازی بینتون نیست،
‫چون زن و شوهر بودید، ‫ولی این یکی رو نگفته بود.
‫می‌دونی، من دارم سعی می‌کنم ‫روزهای خوبمون رو
‫به یاد بیارم.
‫به نظرت چون خودم رو به دیوونگی زده بودم ‫نظرش درباره من عوض شده بود؟
‫این چه سوالیه؟
‫آخه شنیدم یه نامه خودکشی ‫طولانی نوشته بود.
‫نامه.
‫ولی اسم خیلی از کسایی که می‌شناسم رو
‫- تو نامه آورده بود. ‫- اسم خیلی‌ها رو.
‫ولی اسم من رو نه.
‫نه. بهت اشاره نکرد.
‫می‌خوام بدونم چرا اسمی از یکی مثل من
‫- نیاورده بود؟ ‫- چرا اینقدر برات مهمه؟
‫آخه انصاف نیست.
‫پس شوهرم از پل می‌پره پایین ‫و خودکشی می‌کنه،
‫ولی چون اسمی از تو توی نامه‌ش ‫نیاورده میگی انصاف نیست؟
‫آخه دلم شکست.
‫خدا بهت صبر بده.
‫ممنون.
‫بگذریم، دیگه آبیه که از زیر پل رد شده. ‫[گذشته‌ها گذشته]
‫- وای خدا. ‫- آره، خیلی خب.
‫آب و... آب و پل رو فراموش کن.
‫بیا فراموشش کنیم.
‫- واقعاً اتفاق سختیه. ‫- گمونم سخته. آره.
‫- واقعاً غم‌انگیزه. ‫- من واقعاً... واقعاً...
‫واقعاً متاسفم. تسلیت میگم.
‫- ممنون. ‫- خودت خوبی؟
‫- خودت... ‫- نه، اصلاً خوب نیستم.
‫هیچوقت تا حالا اینقدر ناراحت نبودم.
‫- به زور خودم رو سرپا نگه داشتم. ‫- یه پیشنهاد برات دارم، خب؟
‫تو مرکز شهر یه نوانخانه‌ست. ‫از این یکی خیلی بهتره.
‫صفش کوتاهه. ‫قهوه‌شون عالیه.
‫بیا بریم یه کم قهوه بگیریم.
‫- چی؟ ‫- یالا. میریم می‌شینیم.
‫میگیم و می‌خندیم.
‫- من و تو؟ ‫- آره.
‫لری، من... عزادارم.
‫آره، البته. خب عزاداری کن.
‫من که نمیگم ناراحت نباش.
‫ولی می‌دونی، عزادارها هم می‌تونن ‫بخورن و بنوشن.
‫عزادارها درست مثل یه آدم ‫عادی زندگی می‌کنن،
‫ولی یه مقدار یواش‌تر و غمگین‌تر.
‫عزادارها هم مثل آدم‌های عادی هستن،
‫فقط زیاد سرحال نیستن.
‫من قبلاً با عزادارها راه رفتم، ‫خیلی غمگین راه میرن.
‫بعد از ده دقیقه،
‫برگشتم دیدم عزادار از من چهل و پنج ‫متر عقب‌تره.
‫گفتم، «بجنب، عزادار، دست بجنبون. ‫بیا دیگه، عزادار.»
‫هی، من اگه بخوام آدمی که عزادار نیست ‫رو نصیحت کنم، میگم،
‫«هیچوقت با یه عزادار نرو پیاده‌روی ‫چون آخرش پشیمون میشی.»
‫خیلی خب، لری، گوش کن.
‫- بذار شفاف‌سازی کنم، خب؟ ‫- باشه.
‫- اگه من عزادار نبودم... ‫- خیلی خب، فکر کن نبودی.
‫اگه عزادار نبودم، اگه مجرد بودم
‫و تو آخرین مرد روی زمین بودی،
‫نه باهات میومدم پیاده‌روی، نه ‫میومدم نوشیدنی...
‫- آره. ‫- یا قهوه بگیریم.
‫خیلی خب، می‌فهمم. شانسیه دیگه.
‫اگه سکه پرت کنی، یا قهوه می‌گیری،
‫- یا قهوه... ‫- خفه شو، لری.
‫برو ته صف کوفتی.
‫خیلی خب.
‫اوه، هی.
‫می‌دونی چیه؟ ‫میشه یه تیکه نون اضافی هم بگیری؟
‫- چون من نون نگرفتم... ‫- برو ته صف.
‫- با حرف زدن صف رو بهم نریز. ‫- من ته صف بودم.
‫- ته صف بودم. ‫- ته صف.
‫- ته صف بودم دیگه. ‫- ببینیدش!
‫- باز همون غلط اضافی رو کردی که. ‫- از دست این یارو.
‫- میگم ته صف بودم. ‫- عادت داره با حرف زدن صف رو بهم بریزه.
‫برو ته صف!
‫برو ته صف کوفتی.
‫به من نون ندادن!
‫جرج واشینگتن داشت به اواخر دور دوم ‫ریاست‌جمهوریش نزدیک میشد.
‫و با اینکه قانون اساسی اجازه می‌داد ‫یک نفر چند بار در انتخابات شرکت کنه،
‫واشینگتن فکر می‌کرد به صلاح کشوره
‫که بره کنار و به شهروندان ثابت کنه
‫که تعهدش به دموکراسی
‫بیشتر از علاقه‌ش به قدرته.
‫واشینگتن درباره ظهور حزب‌های ‫سیاسی هم هشدار داده بود.
‫می‌ترسید که اگه رای‌دهی مردم ‫بر اساس وفاداریشون به حزب‌ها
‫به جای علاقه‌شون به کشور باشه،
‫ممکنه روحیه انتقام برانگیخته بشه،
‫و منجر به به قدرت رسیدن مردهای حقه‌باز، ‫جاه‌طلب و بی‌مرامی بشه
‫که سکان دولت رو به دست می‌گیرن،
‫ولی این اتفاق نباید بیفته.
‫شهروندان عزیز،
‫امروز به عنوان رئیس‌جمهورتون ‫مقابل شما می‌ایستم تا اعلام کنم
‫که برای دور سوم ریاست‌جمهوری ‫کاندید نمیشم.
‫کشور به شما نیاز داره!
‫نه، برای اینکه مطمئن بشیم
‫دموکراسی نوپامون به موفقیت می‌رسه،
‫به نظر من هیچ کسی نباید
‫بیشتر از دو دوره رئیس‌جمهور باشه.
‫و امیدوارم رئیس‌جمهورهای آینده ‫از همین الگو پیروی کنن.
‫اگه رئیس‌جمهورهای بعدی از این الگو ‫پیروی نکنن
‫و برای دور سوم هم کاندید بشن چی؟
‫این مسئله یه راه‌حل داره.
‫کنگره می‌تونه یه اصلاحیه قانون اساسی ‫رو تصویب کنه
‫که جلوی این کار رو می‌گیره.
‫خب، اگه یه رئیس‌جمهور عوضی،
‫یه خودخواه به درد نخور،
‫از قانون اساسی پیروی نکنه چی؟
‫آره!
‫- آره. ‫- اون وقت چی؟
‫شور و اشتیاق شما رو درک می‌کنم، جناب،
‫ولی شاید بهتر باشه که درست صحبت کنید.
‫عذر می‌خوام، جناب رئیس‌جمهور.
‫می‌دونید، من... اینجور حرفا واقعاً ‫عصبانیم می‌کنن.
‫- می‌دونید؟ ‫- می‌فهمم.
‫ولی نگران نباشید، حتی اگه ‫رئیس‌جمهور آینده
‫قانون اساسی رو نقض کنه،
‫کنگره ایالات متحده
‫و دیوان عالی ایالات متحده بهش ‫اجازه نمیدن.
‫ولی اگه اعضای دیوان عالی یه مشت ‫پخمه باشن
‫و اعضای کنگره هم یه مشت بزدل باشن
‫که بیشتر از کشور به احزاب اهمیت میدن چی؟
‫فکر نکنم همچین افرادی وجود داشته باشن.
‫ولی برای اطمینان از موفقیت کامل
‫این ایده بزرگ،
‫پیشنهادم اینه که بعد از هر انتخابات ‫ریاست‌جمهوری،
‫- یه انتقال قدرت مسالمت‌آمیز داشته باشیم... ‫- بله، بله، بله.
‫که بازنده نتیجه انتخابات رو می‌پذیره
‫و با تمام وجودش از برنده انتخابات ‫حمایت می‌کنه.
‫درستش هم همینه!
‫هر کسی که نتیجه یه انتخابات ‫آزاد و منصفانه رو نپذیره
‫یه روانیه.
‫یه دیوونه‌ست.
‫ممکنه همچین مردی به جای اعتراف به باختش
‫باعث شروع یه شورش بشه.
‫- عجب آشغالی! ‫- عوضی!
‫می‌تونه با ریاست‌جمهوری خودش و ‫خانواده‌ش رو ثروتمند کنه.
‫نه، نه.
‫ممکنه نیروهاش رو بفرسته به شهرهای ‫آمریکایی
‫که آمریکایی‌ها رو بترسونن یا حتی بکشن،
‫که مردم حواسشون از دوست و رفیق‌های ‫ناباب این رئیس‌جمهور پرت بشه!
‫ممکنه به دانشگاه‌ها، حتی مطبوعات ‫آزاد حمله کنه،
‫و هر کسی که جرئت داره ازش انتقاد کنه رو ‫ساکت کنه.
‫بیخیال. هیچوقت همچین اتفاقی نمیفته.
‫- از کجا معلوم. ‫- یعنی داری میگی
‫رئیس‌جمهور اینقدر وقت می‌ذاره
‫که هر کسی که مسخره‌ش می‌کنه ‫رو به چالش بکشه؟
‫درست مثل یه بچه لوس؟
‫یه بچه لوس.
‫بعیده.
‫- ممکنه این اتفاق توی این کشور بیفته؟ ‫- کدوم رئیس‌جمهور منتخبی
‫همچین کاری می‌کنه؟
‫یه عوضی دروغگو و بزدل!
‫که حتی تو گلف هم تقلب می‌کنه!
‫تو گلف!
‫- باورنکردنیه! ‫- وحشتناکه.
‫گلف چیه؟
‫یه بازی که تو اسکاتلند ساخته شده. ‫خیلی باحاله.
‫کدوم آدمی میاد تو گلف تقلب کنه؟
‫- یه آدم عوضی. ‫- یه آدم مریض!
‫و گفته بودم دوستش یه آدم نابابه؟
‫شهروندان، لطفاً آروم باشید.
‫ایشون داره به صورت فرضی صحبت می‌کنه.
‫در واقع، همچین مرد وحشتناکی
‫هیچوقت به عنوان رئیس‌جمهور ‫رای نمیاره.
‫حالا یه ایده‌ی ساده‌ست دیگه، ‫جناب رئیس‌جمهور،
‫ولی اگه طرف یه شیاد فاسد باشه چی؟
‫یه دروغگوی بیمارگونه که تعصبات ‫مردم رو تغذیه می‌کنه؟
‫- آره! ‫- یعنی داری میگی
‫که رای‌دهنده‌های ما یه مشت احمق هستن
‫که گول همچین شیادی رو می‌خورن؟
‫بله، جناب رئیس‌جمهور! ‫دقیقاً منظورم همینه.
‫اگه بهش رای بدن یعنی ازش ‫خوششون میاد دیگه!
‫به این میگن آزادی و اراده مردمی!
‫- احمقانه‌ست! ‫- اسمش دموکراسیه!
‫رای دادن به همچین آشغالی دموکراسی ‫ما رو به پایان می‌رسونه!
‫آشغال خودتی!
‫- خودتی! ‫- آشغال! تو و تو!
‫نه، خودتی! خودت!
‫خفه شو، عوضی!
‫شهروندان، خواهش می‌کنم!
‫بس کنید! دیوونه‌بازی درنیارید!
‫شهروندان!
‫- به درد نخور! ‫- آره!
‫- بس کنید! التماس می‌کنم! ‫- جنگ داخلی.
‫باورنکردنیه! شهروندان!
‫بدبخت شدیم.
‫[به یاد راب راینر]
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M