.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫سال ۱۷۷۳ـه،
‫و مستعمرات سیزده‌گانه اصلی بی‌قرارن.
‫پاتریک هنری سخنرانی پر شوری ‫رو در ویرجینیا انجام میده.
‫«تا وقتی مردم حق رای ندارن، نباید ‫ازشون مالیات بگیرید.»
‫و در حرکتی اعتراضی علیه سلطنت بریتانیایی،
‫یک گروه از مستعمره‌نشین‌ها خودشون ‫رو شبیه بومی‌های آمریکا کردن
‫و سیصد و چهل و دو بسته چای ‫رو پرت کردن توی بوستون هاربور.
‫از اون موقع، این واقعه به عنوان ‫«مهمانی چای بوستون» نام گرفته.
‫به خدا که این پیوریتن‌ها دارن ‫روانیم می‌کنن.
‫آره.
‫چند روز پیش دست زنم رو ‫گرفته بودم،
‫یارو داد زد، «هی، هیچکس دلش نمی‌خواد ‫همچین منظره‌ای رو ببینه.»
‫- راست میگه خب. ‫- آره، می‌دونی چیه؟ فکر کنم راست می‌گفت.
‫- امان از دست اهالی می‌فلاور، نه؟ ‫- اینجا چه خبر شده؟
‫آره، بگیر که اومد! آره!
‫دارن به قانون چای اعتراض می‌کنن.
‫مثل مهمونی چای، چای رو می‌ریزن ‫توی آب.
‫مهمانی چای؟ هاه! جالبه.
‫- اوهوم. آره. ‫- باحال به نظر میاد.
‫- ادامه بدید! ‫- اون مایکل فینیه؟
‫- آره. ‫- عجب مهمونی خفنی!
‫عجیبه. چند روز پیش پیشش بودم.
‫چیزی درباره مهمانی چای نگفت.
‫چند شب پیش همه تو رستوران ‫زاکارایا داشتن درباره‌ش صحبت می‌کردن.
‫مگه رفته بودی رستوران زاکارایا؟
‫- آره. ‫- چرا من دعوت نبودم؟
‫من در جریانش نبودم. ‫نکنه از مهمانی چای جا موندم؟
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫- می‌دونستی می‌خوان چیکار کنن؟ ‫- بگی نگی.
‫«بگی نگی؟»
‫لطف کن این رو بگیر. هی!
‫- یالا، پسرها! ‫- فینی!
‫هی، فینی!
‫اینجا چه خبر شده؟
‫سلام، لری!
‫- اینجا خبری نیست. ‫- خبری نیست؟
‫بشکه‌ساز مورد علاقه بوستون چطوره؟
‫- چیکار می‌کنید؟ ‫- لری، قبل از اینکه چیزی بگی،
‫کار ما یه اعتراض فی‌البداهه، منظم ‫و نمادینه.
‫- مهمونی چای برگزار کردید؟ ‫- مهمونی نیست، لری.
‫ولی به نظر من که شبیه یه ‫مهمونیه، فینی.
‫ببین، مالیات این چای‌ها خیلی زیاده.
‫تصمیم گرفتیم یه پیغامی رو ‫برای بریتانیایی‌ها بفرستیم.
‫لحظه آخر این تصمیم رو گرفتیم، لری.
‫خب، دیشب تو رستوران زاکارایا درباره‌ش ‫صحبت کردید که.
‫نمی‌دونم این رو از کجا شنیدی،
‫ولی آره، از یه ایده کوچیک تو ‫زاکارایا شروع شد.
‫من که چند روز پیش دیدمت.
‫چیزی درباره برگزاری یه مهمونی یا
‫دورهمی تو زاکارایا یا هیچی نگفتی.
‫مگه باید بهت گزارش بدم که ‫کجا میرم؟
‫امروز صبح رفته بودم پیش پینه‌دوز. ‫می‌خوای بیای با هم بریم؟
‫حس می‌کنم داری خودت رو میزنی ‫به نفهمی.
‫فینی، بیا دیگه. ‫مهمونی برگزار می‌کنیم یا نه؟
‫- خب، مهمونی نیست. ‫- ساموئل کوپر هم که اینجاست.
‫اوه، سلام، لـ... ‫شنیده بودم تو شهر نیستی.
‫- اون جوزف وارنه؟ ‫- سلام، لری.
‫دیروز یه بشکه بهت فروختم. ‫هیچی بهم نگفتی.
‫آخه... بحثش پیش نیومد.
‫اونا رو دعوت کردی ولی من رو نه؟
‫به مهمونی بعدی دعوتت می‌کنم، به خدا.
‫بیخیال، جفتمون می‌دونیم مهمونی ‫بعدی در کار نیست.
‫نمی‌دونستم پایه‌ی این کار هستی.
‫- چطور مگه؟ ‫- ببخشیدها، لری.
‫تو همیشه یه کت قرمز تنته
‫که هم‌رنگ لباس سربازهای بریتانیاییه.
‫بیخیال. هدیه خانممه. ‫کت قشنگیه. مخملیه.
‫تا حالا به جنسش دست زدی؟
‫وقتی داریم با سربازهای انگلیسی ‫می‌جنگیم نباید این رو بپوشی.
‫من سرباز انگلیسی نیستم. اینم یه ‫کت قرمز عادیه.
‫مگه ما دیگه حق نداریم کت قرمز بپوشیم؟
‫آره؟ قرمز ممنوعه؟ ‫از مد افتاده؟
‫به نظرم ست کردن با دشمن‌هامون
‫- زیاد... ‫- پس رنگ قرمز کنسله؟
‫شاید پوشیدن یه کت قرمز با همچین ‫دوخت خاصی کار درستی نباشه.
‫فینی، به خدا اگه می‌دونستم می‌تونستم ‫کمکتون کنم.
‫من خبر نداشتم چای دوست داری.
‫چای دوست ندارم، قهوه دوست دارم.
‫اینم یه دلیل دیگه‌ست که باید ‫دعوتم می‌کردین.
‫یه مشت طرفدار چای اومدن ‫چای پرت می‌کنن تو آب.
‫دل به کار نمیدن. ‫من حاضر بودم با کله این کار رو بکنم
‫چون از چای بدم میاد.
‫دفعه بعدی که مهمونی پرتاب چای داشتیم، ‫می‌فهمم که باید تو رو دعوت کنم.
‫لباس مناسب هم پوشیدین.
‫ناامیدکننده‌ترین بخشش همینه.
‫- می‌دونی دیگه؟ ‫- لباس‌ها؟
‫آره. وای خدا، اصلاً واسه همینم ‫که شده باید دعوتم می‌کردین.
‫چرا؟
‫چون عاشق لباس مخصوص پوشیدن ‫و تغییر قیافه دادنم.
‫آدم می‌تونه عوضی‌بازی دربیاره ‫و هیچکس هم نمی‌فهمه کی هستی.
‫آره، من قبلاً باهات رفتم مهمونی. ‫عوضی‌بازی‌هات رو دیدم.
‫- تو لباس مخصوص؟ ‫- آره.
‫- آره.
‫نمی‌فهمم چرا دعوت نشدم.
‫و نگو به خاطر ژاکت قرمزه.
‫دعوتت نکردم به مهمونی چای، لری،
‫چون گند میزنی به همه مهمونی‌ها.
‫شوخی می‌کنی دیگه.
‫هر دفعه می‌بینم میفتی دنبال یکی
‫- و تو گوشش مزخرف می‌خونی. ‫- من مزاحم بقیه میشم؟
‫- من پرانرژی‌ترین مهمون مهمونی هستم. ‫- چند روز پیش تو مهمونی سم آدامز،
‫هی درباره کفش حرف می‌زدی.
‫ماها یه جفت کفش می‌پوشیم. ‫یک کفش برای هر پا.
‫داشتی می‌گفتی، «به نظر من باید ‫کفش پای چپ و راست داشته باشیم.»
‫- آخه این حرفا یعنی چی؟ ‫- این حرفا یعنی چی؟
‫- تا حالا به یه پا نگاه کردی؟ ‫- اون یکی مسئله مهمونی‌ها اینه که،
‫مدام درباره زن‌های سرخپوست ‫صحبت می‌کنی.
‫اوه، من از زن‌های ایروکوا خوشم میاد؟
‫آره. که چی؟ مگه جرمه؟
‫تا حالا با یه ایروکوا قرار گذاشتم؟
‫آره. و می‌دونی چیه؟
‫تجربه فوق‌العاده‌ای بود.
‫- تبریک میگم، لری. ‫- می‌دونی؟ و در ضمن،
‫اگه تا حالا با یه زن ایروکوا ‫رفته بودی سر قرار...
‫رفتم، لری.
‫- بحث این نیست. ‫- واقعاً؟
‫- آره. ‫- مزخرف میگی.
‫- آره، من نامزد دارم. ‫- جدی؟
‫- نامزدم ایروکواست. ‫- آره، کجاست؟
‫- تو کانادا. اگه بگم نمی‌شناسیش. ‫- زر میزنی!
‫تو کانادا یه زن ایروکوا نداری.
‫آره، خب، من که نمیرم تو تجارت‌خونه‌ها ‫بهشون زل بزنم.
‫ولی تو زل میزنی.
‫کارت رو انجام بده. ‫بشکه‌هات رو بفروش. گمشو برو پی کارت.
‫واسه همین می‌خوای تو این کشتی باشی؟
‫- نه. ‫- گول دستمال سرشون رو نخور...
‫- نه، می‌دونم. ‫- زنی تو این کشتی نیست.
‫- من که نگفتم هست. ‫- و واسه همین
‫به مهمونی دعوت نشدی، لری.
‫خیلی خب، دست بردار. ‫بذار از پل رد بشم.
‫نه، نه. نمی‌تونی، لری.
‫- پل واسه اکیپه. ‫- من چرا نمی‌تونم عضو اکیپ باشم؟
‫هی، لری، وقتی جزو اکیپ نیستی نمی‌تونی ‫بیای روی پل.
‫من پارسال یه بشکه مجانی بهت دادم، ‫آشغال!
‫رفقا، مهمونی چای تمومه.
‫- چی؟ ‫- آره، لری گند زد بهش.
‫ولی چای کمی باقی مونده.
‫- لری خرابش کرد. ‫- بیخیال.
‫- ضد حال زد. ‫- آفرین، لری.
‫- نخیرم. ‫- ممنون واقعاً، لری.
‫قیافه این احمق‌ها رو، با اون پرهای مسخره ‫خودتون رو شبیه سرخپوست‌ها کردین.
‫شبیه احمق‌ها شدین.
‫من که باورم نمیشه سرخپوست باشین.
‫واقعاً از همه‌تون ناامید شدم.
‫- بعداً تو رستوران می‌بینمتون، خب؟ ‫- خداحافظ، تامسون.
‫بمیری، اسلاتر.
‫- اون بشکه سوراخ بود. ‫- زر نزن.
‫اوه، آره، باورم شد سرخپوستی، گیلیام.
‫ممنون، لری.
‫فردا میرم پیش پینه‌دوز. ‫می‌خوای دعوتت کنم؟
‫- می‌خوای جلوتر بهت خبر بدم؟ ‫- عجب احمق‌هایی!
‫من میرم تو کشتی چای پرت کنم.
‫راحت باش، لری.
‫- خیلی خب، الان میرم. ‫- آره، قهرمانی دیگه.
‫الان می‌بینین چای پرت کردن ‫واقعی چه شکلیه.
‫من که اصلاً دلمم نمی‌خواد عضو اکیپ ‫لوس شما باشم.
‫حدس بزن چی شد؟ میرم باند ‫خودم رو تشکیل میدم!
‫قرار نیست لباس سرخپوست‌ها رو بپوشیم.
‫همه حسودیتون میشه. ‫ولی می‌دونین چیه؟
‫قراره اینجوری بشه.
‫به من نگاه کنید!
‫هوی! با توام!
‫- نه، نه، این چای من نیست. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫پس چی که چای خودت نیست. ‫چای اعلی‌حضرته.
‫نه، نه! چای فینیه.
‫- اینجا مهمونی چای برگزار کرده بود. ‫- قربان، من این مرد رو نمی‌شناسم.
‫چند دقیقه‌ست داره درباره فعالیت‌های ‫یه باند فریاد میزنه،
‫و میگه از چای متنفره.
‫نه، نه! اشتباه گرفتین. دروغ میگه!
‫اینجا مهمونی مایکل فینی بود! ‫من رو دعوت نکرده بود.
‫- باید اون رو دستگیر کنید. ‫- یالا.
‫فینی! می‌دونین چیه؟ ‫من کت قرمز دارم.
‫یه قرمز درست شبیه کت شما!
‫در تمام مدتی که برده‌داری در ‫آمریکا وجود داشت،
‫خیلی از برده‌ها سعی می‌کردن به سوی ‫آزادی فرار کنن.
‫خیلی‌هاشون از راه‌آهن زیرزمینی ‫استفاده می‌کردن.
‫[مسیرهای به سمت کانادا] ‫این راه‌آهن شبکه‌ای از افراد، مسیرها و مکان‌ها بود
‫و به برده‌های فرار کرده از جنوب ‫پناه و کمک ارائه می‌داد.
‫سفر آزادی به سوی شمال ‫خطرناک، ترسناک
‫و بیشتر اوقات مرگبار بود.
‫ولی چیزی که کسی بهش فکر نمی‌کنه ‫سختی‌هاییه که میزبان می‌کشه.
‫زندگی کنار خانواده خودت به اندازه ‫کافی سخته،
‫چه برسه با یه غریبه.
‫[میزوری، سال ۱۸۵۰]
‫بفرمایید.
‫رسیدم. آره، کسی تعقیبم نکرد.
‫- به خونه من خوش اومدی. ‫- ممنون.
‫امیدوارم اینجا احساس امنیت ‫داشته باشی.
‫- من جونزی هستم. ‫- منم لورنسم.
‫- به آزادی نزدیکم. ‫- آره.
‫فراری هستم، ولی هی، حداقل خوبه ‫که دارم میرم سمت شمال.
‫فردا می‌تونی
‫- از مرز رد بشی. ‫- منتظرم.
‫- سفرت چطور بود؟ ‫- خیلی سخت بود. خیلی دویدم.
‫- سگ‌ها و اسب‌ها پشت سرم بودن. ‫- خدای من.
‫یک ربع زیر آب باتلاق بودم.
‫- یک ربع؟ ‫- از طریق یه نی نفس می‌کشیدم.
‫می‌تونستم صدای آهسته سگ‌ها ‫رو بشنوم.
‫طفلک.
‫و از زیر نمی‌تونستم بگم، «خفه شید.»
‫مجبور شدم به خودم بگم، «نگو خفه شید،»
‫در صورتی که مشخص بود باید ‫فحش بدم.
‫آره، منم یه بار توسط
‫- یه بز نر تعقیب شدم. ‫- اوه، واو.
‫نمی‌دونم چرا گیر داده بود.
‫- آره. ‫- نمی‌دونم چرا.
‫مجبور شدم از روی حصار بپرم.
‫ولی خب با فرار برای نجات جون ‫فرق داره،
‫یا اینکه از زیر آب سعی کنی نفس بکشی
‫- و سگ‌ها اونورتر دارن هاپ‌هاپ می‌کنن. ‫- آره.
‫باید بشینی و تصمیم بگیری دلت ‫می‌خواد بگی،
‫- «خفه شو، سگ» یا نه. ‫- آره. داشتم سعی می‌کردم بگم
‫منم درکت می‌کنم.
‫تجربه من اونقدرا هم بد نبود ‫ولی خب خوب هم نبود،
‫مطمئن باش.
‫آره، ولی خب بز نر حیوون اهلیه.
‫مگه همچین حیوونی برت می‌گردونه ‫که به دست و پات زنجیر بزنن؟
‫میگه، «برگرد سر کارت» یا پرتت می‌کنه ‫توی دشت؟
‫- خیلی خب، متوجه منظورت شدم. ‫- باید هم بشی.
‫- آره، متوجه شدم. ‫- نه، من متوجه منظور تو شدم.
‫نه، تو نه، من متوجه منظورت شدم.
‫نه، من متوجه شدم و بحث رو تموم کردم.
‫گفتم اول من متوجه منظورت شدم.
‫متوجه منظور من نشدی. ‫هیچی نفهمیدی.
‫- من... ‫- خیلی خب.
‫- سلطان متوجه شدنم. ‫- خیلی خب. تو اول متوجه شدی.
‫- بیخیالش شو. ‫- خیلی خب. می‌دونی...
‫هیجان‌زده‌م که برم شمال
‫و با یه زن شمالی ازدواج کنم.
‫می‌دونی، من تو شمال زندگی کردم.
‫خبر بد اینه که زن‌هاش زیاد خوشگل نیستن.
‫حداقل به نظر من.
‫- البته که به نظر تو خوشگل نبودن. ‫- آره.
‫یه سری‌ها اهلش نیستن.
‫خیلی خب، بذار اینجا رو ببینم.
‫خیلی خب...
‫- بذار خانه امن رو ببینم. ‫- باشه.
‫- ببینم اینجا چه خبره. خیلی خب. ‫- آره.
‫- اینجا پذیراییه. ‫- خیلی خب.
‫- راحته. ‫- آره.
‫- دروغ چرا. ‫- چیه؟
‫ببین، حس می‌کنم اینجا یه مقدار ‫کپک زده.
‫- چی؟ ‫- بوی کپک میاد.
‫- باید اینجا رو تمیز کنی. ‫- اوه، جدی؟
‫یعنی از قبل اینجا رطوبت داشته.
‫- به نظرت اینجا خیسه؟ ‫- رطوبت کپکی.
‫جونزی، خیلی‌ها اومدن تو این خونه،
‫کسی تا حالا درباره رطوبت صحبت نکرده.
‫می‌دونی چیه؟ ‫سفیدپوست‌ها به صورت طبیعی مرطوبن.
‫یعنی داری میگی سفیدپوست‌ها ‫مرطوب به دنیا میان؟
‫البته. کلاً هیچوقت خشک و تمیز نیستید.
‫جونزی، در کمال احترام،
‫تو یک ربع زیر آب بودی و با نی ‫نفس می‌کشیدی.
‫بحث خونه نیست، جونزی. ‫مشکل از خودته. خودت خیس شده بودی!
‫من سه روز پیش زیر آب بودم. ‫الان دیگه خشک شدم.
‫خشک شدم، بوی رطوبت نمیدم.
‫شاید الان خشک شده باشی، ‫ولی اون رطوبت همراهت مونده.
‫می‌فهمم. نمی‌خوای رطوبتت رو قبول کنی.
‫نه، خودت قبول نمی‌کنی.
‫- آخه رطوبتی ندارم که بخوام قبول کنم. ‫- خیلی خب، این نظر خودته.
‫من قبلاً خیس شده بودم. ‫ولی وقتی اومدم اینجا دوباره رطوبت نشست به جونم.
‫وقتی وارد شدم دوباره مرطوب شدم. ‫می‌تونم حسش کنم.
‫نمی‌دونم، انگار...
‫حضور ارواحی رو هم اینجا حس می‌کنم. ‫کسی روی این مبل مُرده؟
‫- نه. ‫- از روی مبل مرگ رو حس می‌کنم.
‫خب، یکی روی این مبل مریض شد، ‫و طبقه بالا مُرد.
‫تو پروسه رفتن به اون دنیا...
‫مرطوب شد و پوسید؟
‫نه، نشد.
‫یه توصیه برات دارم. ‫وقتی یکی روی مبل می‌میره،
‫باید کوسن کوفتی رو برگردونی.
‫باشه. متوجه منظورت شدم.
‫اونجا که گفتی من متوجه شدم،
‫الان دوباره میگی خودت متوجه شدی؟
‫- نه، دارم میگم... ‫- اونجا که گفتی منظورم رو نگرفتی.
‫- الان باز میگی متوجه شدی. ‫- دارم میگم،
‫به نکته خوبی اشاره کردی ‫و نکته رو گرفتم. آره.
‫- نمی‌خوای ازم دزدی کنی که. ‫- می‌دونی چیه، جونزی؟
‫- بیا از نو شروع کنیم. ‫- بیا از نو شروع کنیم
‫- و بگیم جفتمون یه مقدار کپک زدیم. ‫- بیا از نو شروع کنیم. آره.
‫ما... خب؟
‫خب، بذار در این حد بگم
‫که با توجه به اینکه یک ربع ‫تو باتلاق بودی...
‫و اینکه یه نفر هم روی این مبل مُرده.
‫روی مبل نه. طبقه بالا مُرد.
‫نزدیک به مرگ بود، ‫رفت بالا،
‫و طبقه بالا مُرد.
‫ولی خب نیمه جون بوده.
‫ببین، اگه راحت نیستی،
‫و معذبی،
‫و حس می‌کنی اینجا پر از ‫ارواح شروره، خب برو!
‫ببین، من بدبختی‌های بدتری رو ‫از سر گذروندم.
‫آخرین جایی که توش بودم یه ‫صندلی بلند داشت،
‫و جلوش هم یه صندلی کوچولو داشت ‫که بتونی بشینی روش
‫و پات رو بذاری روش، ‫یعنی اینجوری.
‫آره، آره، اونی که میگی مبل اتومانه.
‫اتومان لعنتی. ‫من یه دوست به اسم اتومان دارم.
‫نمی‌دونستم ارتباط بین یه ‫برده‌داری که اسم برده‌ش
‫رو گذاشته اتومان و مبل اتومان اینه.
‫عوضی عاشق وسایل خونه بود.
‫اسم برده‌ها رو از روی وسایل خونه می‌ذاشت.
‫آره. اسم آهنگر رو گذاشته بود آرموار.
‫یه گنده‌بک به اسم آرموار.
‫- آرموار؟ ‫- خیلی گنده بود.
‫هی به خودم می‌گفتم،
‫«ایتن آلن یه مرد سفیدپوست روانیه.»
‫موندم چرا اینقدر عاشق مبلمان بود.
‫خیلی خب، صبحونه چی؟ چطوره؟
‫- ها؟ ‫- صبحونه!
‫- صبحونه؟ ‫- کجاست؟
‫- یعنی چی؟ ‫- آره، میگم صبحونه کجاست؟
‫آره، صبحونه داریم. هست.
‫اوه، این خانم فوت کرده؟
‫- آره. ‫- اوه، واو. روحش شاد.
‫- دوستت داشت؟ ‫- نه بابا، دوست داشت سر به تنم نباشه.
‫ولی اونقدری خاک بر سر بودم ‫که مراقبش باشم.
‫گاهی اوقات باید به همون ‫پرستاری راضی باشی،
‫شاید آخرش راضی شد بغلش کنی.
‫یه جور نعمته. «خیلی ممنون
‫- که مراقبم بودی.» ‫- آره. «خیلی ممنون.»
‫- همین کافیه. ‫- اونم مهمونت می‌کنه. درسته.
‫وایسا ببینم، پنکیک داری؟
‫- نه، فقط حریره دارم. ‫- مطمئنم اونم یه غذای خیسه.
‫یه پیاله غذای خیس و له شده.
‫- آره، تقریباً. ‫- باورنکردنیه.
‫من متخصص همچین جاهایی هستم،
‫و درباره اینجا چیزهای جالبی نشنیدم.
‫راستش رو بخوای، وقتی مردم ‫میان اینجا، مرگ رو بو می‌کشن، خیسی رو هم همینطور.
‫باور کن برات نظرات بدی می‌ذارن.
‫نظرات بدشون؟ اصلاً انصاف نیست!
‫می‌دونی، من اون زن رو با دست خودم ‫بردم بالا.
‫کمرم داغون شد، حتی نمی‌تونستم ‫هیزم خرد کنم.
‫آب داغ نداشتم. واسه همین برام ‫نظر بد می‌ذاشتن.
‫این نظر شخصی منه. به اینجا از ‫ده، دو میدم.
‫خیلی خب، ببین. پنکیک درست می‌کنم.
‫دوتا تخم‌مرغ و یه مقدار آرد بریز ‫تو اون پیاله کوفتی.
‫نیاز نیست بگی. ‫خودم بلدم.
‫باید اینجوری هم بزنی.
‫خیلی خب، عالیه. می‌دونی، حالا ‫که متخصص پنکیک هستی
‫چرا خودت درستشون نمی‌کنی؟
‫واو، واو، واو، واو! ‫من که برده‌ت نیستم، آقا.
‫- واو، واو، واو! ‫- واو!
‫- هیچوقت نگفتم هستی. ‫- واو! واو، چرا، گفتی.
‫- نه، واو! نه، نه. ‫- واو! شنیدم گفتی، «واو!»
‫- نه، من شنیدم. ‫- اوه، نه، نه.
‫- اونی که شنید منم. ‫- منم شنیدم.
‫- من شنیدم. اوه، نه! ‫- اول من گفتم، «واو.»
‫می‌خوای پنکیک درست کنم؟ ‫واقعاً که واو.
‫آره. داری میگی من فکر می‌کنم ‫یه برده‌ای؟
‫واقعاً واو.
‫- این واو یعنی عمراً اگه برات کار کنم. ‫- واو. واو.
‫چه ربطی به بردگی داره؟ ‫من که نگفتم برده‌ای.
‫یه لطف ساده‌ست.
‫می‌دونی بردگی چی بود؟
‫یه لیست طولانی از لطف‌های مختلف.
‫- تا حالا از این نظر بهش فکر نکرده بودم، جونزی. ‫- آره. بگو که متوجه منظورم شدی.
‫- خب؟ ‫- نه.
‫- می‌دونی چرا؟ ‫- چرا؟
‫چون اگه بگم میزنی زیرش.
‫- هوم. نه. ‫- بدت میاد بگم منظورت رو متوجه شدم.
‫اتفاقاً خوشم میاد. ولی دلم نمی‌خواد ‫کسی بگه فقط حق با خودشه.
‫من میرم بخوابم.
‫اذیت نکن، رفیق.
‫- خوب بخوابی. ‫- آره.
‫- جونزی... ‫- دمت گرم، لورنس!
‫...برو بالا، نرو سمت چپ.
‫- اونجا اتاق مُرده‌هاست. ‫- خیلی خب.
‫هی، این تشک زیادی نرمه!
‫چه بد.
‫- واو. ‫- اوه. اوه، نه، نه.
‫- واو. ‫- نه، اوه، واو.
‫- واو! من باید بگم واو! ‫- من باید بگم!
‫- من باید بگم، «واو!» ‫- اوه، نه. من میگم!
‫- من میگم واو! ‫- من گفتم واو!
‫- واو! ‫- نه!
‫[یک ماه بعد...]
‫ببینش. آخه چقدر تو نازی.
‫ترکیب فلپ‌جک، کیک داغ و پنکیک.
‫- کیک جونزی. آره! ‫- وای خدا!
‫صدای چیه؟
‫برو به خوردش.
‫چه خبره؟ ‫نصفه شبه.
‫با بوی بیکن بیدارم کردی.
‫نندازش تقصیر بیکن.
‫یکی از شناخته‌شده‌ترین بوهای دنیاست.
‫بوی بیکن از همه جا قابل تشخیصه.
‫اینجا راه‌آهن زیرزمینیه.
‫- آره. ‫- و راه‌آهن چیکار می‌کنه؟
‫تکون می‌خوره. ‫باید برگردی تو قطار.
‫برگرد تو قطار.
‫ایده خوبیه. می‌دونی چیه؟
‫اتفاقاً خیلی بهش فکر کردم.
‫و تصمیم گرفتم بمونم.
‫می‌دونی، و به بقیه برده‌ها کمک کنم ‫برن شمال.
‫می‌دونی، یک ماه پیش که رسیدی،
‫منتظر بودی بری شمال و ازدواج کنی.
‫می‌خواستی ازدواج کنی.
‫پس چی شد؟ ‫زن‌ها اونجان.
‫- آره. ‫- منتظر ازدواجن.
‫همه میگن، «جونزی کجاست؟»
‫- «جونزی کجاست؟» ‫- «ما منتظر ازدواجیم.»
‫ببین چی میگم.
‫بابام همیشه می‌گفت، «زن‌‌ها ‫جایی نمیرن.
‫هر وقت بری زن‌ها همونجان.»
‫جونزی، می‌دونم نسبت به کلمه ‫لطف حساسی،
‫ولی ناراحت میشی اگه بگم ‫یه مقدار کمکم کن؟
‫می‌خوای برده‌داری کنی؟
‫نه، فقط... می‌خوام کمکم کنی.
‫جدی هستی؟
‫- خودت جدی هستی؟ ‫- خودت جدی هستی؟
‫ازت می‌خوام کفشت رو دربیاری.
‫- به این میگی برده‌داری؟ ‫- پس چی.
‫خیلی خب، میگم شمع بیار.
‫اگه واسه خودم نیست پس بردگیه.
‫اگه شمع برای جفتمون باشه چی؟
‫اگه پای تو هم وسط باشه، ‫بردگیه.
‫- نه، نیست. یه لطفه. ‫- آره. نه، نیست.
‫- یه لطفه. ‫- دنبال لطفی؟
‫تا چهارصد سال آینده حق نداری
‫از یه سیاه‌پوست خواهش کنی.
‫- جدی؟ ‫- بله.
‫می‌دونی چیه؟ ‫این پنکیک بوی خیلی خوبی میده.
‫پس چی. بشین و اینقدر غر نزن.
‫پنکیک رو میدی یا به اینم ‫میگی بردگی؟
‫میدم بهت چون کیک‌های جونزی هستن.
‫- گل گفتی. ‫- کیک‌های جونزی رو امتحان کن.
‫می‌دونی چیه؟ به نظرم داریم ‫پیشرفت می‌کنیم.
‫- فکر کنم پیشرفت زیادی کردیم. ‫- اینجا رو.
‫ای وای.
‫- میشه باز کنی؟ ‫- برده‌داری.
‫- شب بخیر. ‫- منتظر مهمون نبودم.
‫- سلام. ‫- سلام، آقای سفیدپوست.
‫شما باید یکی از اون آدم ‫حسابی‌ها باشی.
‫آرموار و اتومان! چی؟
‫- جونزی! ‫- بیاید بغلم! بیاید!
‫می‌دونستم میاید!
‫نمی‌تونن من رو بگیرن!
‫همینا رو گفتما! ‫آرموار و اتومان!
‫آرموار و اتومان، آره. ‫ایتن آلن؟
‫- آره! ‫- آره، آره.
‫- مقصدتون کجاست؟ ‫- خب، می‌خواستیم امشب رو اینجا بمونیم
‫و فردا بیست و نه کیلومتر طی کنیم ‫و بریم به یه خونه تو جاپلین.
‫آره، آره، شب رو اینجا بمونید.
‫- البته. ‫- ممنون.
‫- ول کنید بابا. هر چقدر خواستید بمونید. ‫- ها؟
‫یه تعطیلات طولانی رو بگذرونید.
‫- جدی؟ ‫- پس چی.
‫- جونزی خان میگه. ‫- ممنون، جونزی. دمت گرم.
‫اتومان، برو استراحت کن.
‫- از خدامه. ‫- خب؟ برید غذا بخورید.
‫- شنیدی، اتومان؟ ‫- برو بخور. برید غذا بخورید، استراحت کنید.
‫آره. ببینیدشون.
‫لورنس سه‌تا لباس راحتی دیگه هم داره.
‫آره. نگران نباشید.
‫لعنتی، جونزی، چه زندگی باکلاسی ‫داری.
‫گفتم که.
‫هی، آرموار، یه تخته‌سنگ بزرگ ‫جلوی انباره.
‫میشه فردا صبح کمک کنی جابجاش کنیم؟
‫برده‌داری؟
‫خیلی خب، باشه.
‫در ۱۷ دسامبر سال ۱۹۰۳، در کیتی هاک ‫کارولینای شمالی،
‫مخترع‌های آمریکایی یعنی ویلبر ‫و ارویل رایت
‫به اولین پرواز کنترل‌شده‌ی یه ‫هواپیمای موتوردار دست پیدا کردن،
‫به اسم «پرنده رایت.»
‫پرواز دوازده ثانیه طول کشید، ‫و سی و شش متر فاصله رو طی کرد.
‫هی، هر موفقیت یه شروعی داره دیگه.
‫بنابراین، برادران رایت با سرعت ‫وارد دوران پرواز شدن.
‫ولی یه برادر رایت سومی هم بود ‫که کتاب‌های تاریخی نادیده‌ش می‌گرفتن،
‫و دلیل خوبی هم داشتن.
‫هم از کل هواپیما بگیر، ‫و یکیمون هم بیفتیم.
‫- سه، دو، یک. ‫- و بعدش یکی با ژست مسخره...
‫خوبه. یکی هم برای... ‫یکی هم عکس جدی،
‫- اینجوری. ‫- هی! هی!
‫اینجوری. عالیه.
‫- ارویل! ارویل! ‫- لعنتی. لعنتی.
‫- لعنتی. برو، برو، برو. ‫- برو پی کارت. برو.
‫- روشنش کن. روشنش کن. ‫- چه خبر شده؟ چیکار می‌کنید؟
‫هی، ما...
‫- ما... منتظرت بودیم. ‫- منتظرت بودیم.
‫- اینطور به نظر نمیومد. ‫- آره، نه، نه.
‫- باید کل تجهیزات رو تست کنیم... ‫- همه چی رو.
‫که مطمئن بشیم کار می‌کنن
‫- و آماده پروازن. ‫- آره، همه اینا...
‫- کار می‌کنن. ‫- و تو آخرین
‫- عنصر معادله‌ای. ‫- جدی؟ واقعاً؟
‫- آره. ‫- انگار آماده پرواز بودید،
‫- پسرها. ‫- نه بابا!
‫- باد کافی نیست! ‫- مگه میشه بدون تو بلند شیم؟
‫- بدون تو هرگز. ‫- نه.
‫- ما برادران رایت هستیما. بیخیال! ‫- آره!
‫- بیا تو. ‫- بیا. اینجا بشین.
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫- همینجا. ‫- وسط؟
‫- آره. ‫- بشین وسط، رفیق.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫- چقدر دردناکه. ‫- برادر مورد علاقه‌مون.
‫- نه، خوش می‌گذره. ‫- اصلاً راحت نیست.
‫می‌دونی، اگه خواستی یه کم تکیه بده.
‫من نمی‌خوام وسط بشینم. ‫بذار اون سمت بشینم.
‫- نه، نه، من کار دارم. ‫- نه، نه. با اون بخش کار داره.
‫منم باید موتورها رو روشن کنم.
‫- تو همین وسط بشین. ‫- نمی‌تونم.
‫- نفسم بند میاد. ‫- فقط این وسط جا هست.
‫نمی‌فهمم اصلاً چرا صندلی وسط داریم.
‫چرا یه صندلی از بقیه خیلی بدتره؟
‫دارین یه اختراع فوق‌العاده رو خراب می‌کنین.
‫این رو بذار زیر صندلیت.
‫- چی؟ چرا؟ ‫- آره، محض امنیت.
‫چه امنیتی؟ ‫من روی جعبه هلو نشستم.
‫کیف و چمدون‌ها جاشون زیر صندلیه.
‫- جاشون اونجاست. ‫- خب چرا نمی‌تونم بذارمش روی پام؟
‫- خیلی خطرناکه. ‫- نه، نه.
‫یه جوری طراحیش کردیم که جای ‫کیف اون زیر باشه.
‫- خیلی خب. می‌دونین چی؟ ‫- بذارش زیر صندلی.
‫- باشه. ‫- آره، نه روی پات.
‫- می‌دونی... ‫- باشه.
‫- راضی شدین؟ ‫- آره.
‫- آره، راضی شدین؟
‫- آماده رفتنیم. ‫- اوه، احساس امنیت می‌کنم.
‫- وقت رفتنه. ‫- احساس امنیت می‌کنم.
‫- آره. ‫- خدا رو شکر جای کیف زیر صندلیه.
‫خب، الان اگه اتفاقی افتاد ‫دستت خالیه دیگه.
‫- اگه اتفاقی افتاد می‌تونی خودت رو آماده کنی. ‫- می‌تونی آماده باشی.
‫- می‌تونی اینجوری کنی، خب؟ ‫- اینجوری. درسته؟
‫- یا اینجوری. ‫- یکی از این حرکات.
‫- بعدش اینجوری کن. ‫- اگه هواپیما اونجوری شد،
‫- خودت رو آماده کن. ‫- خیلی خب. فهمیدم بابا.
‫- فهمیدم، خب؟ فهمیدم. ‫- خیلی خب. آماده بلند شدنیم.
‫خیلی خب!
‫- آماده‌ای؟ ‫- می‌دونی، باید بگم، خب؟
‫- آره. ‫- من احمق نیستم.
‫می‌دونم... فکر کنم می‌خواستین بدون ‫من بلند شین.
‫- و می‌دونی، ویلبر... ‫- بله.
‫من جونت رو نجات دادم.
‫- حداقلش می‌تونی... ‫- اوه، باز شروع شد.
‫می‌دونی، می‌تونی منتظرم بمونی.
‫منظورت چیه؟ کِی جونم رو نجات دادی؟
‫داشتی غرق می‌شدی، من یه پارو ‫بهت دادم و جونت رو نجات دادم.
‫آره. می‌تونستم با شنا خودم رو برسونم، ‫ولی ممنون.
‫نه، نمی‌تونستی.
‫- داشتی گریه می‌کردی. ‫- نه.
‫- داشتی داد می‌کشیدی. ‫- اون آب دریاچه بود.
‫- داد نکشیدم. ‫- هیچوقت صدای دادت رو فراموش نمی‌کنم،
‫- به خدا. ‫- تو... من...
‫خجالت‌آور بود. من...
‫تو هیچوقت داستان‌های ساختگیت ‫رو فراموش نمی‌کنی.
‫- آره. ‫- خوشحالم همه سوار شدیم،
‫آماده بلند شدنیم. ‫قراره پرواز خوبی بشه.
‫- آره. ‫- خوراکی ندارین؟
‫- چی؟ مگه غذا نخوردی؟ ‫- یه چیزی بده بخوره.
‫- من... ‫- آره، داشتم میومدم سوار بشم دیگه.
‫خوراکی ندارین؟
‫- هر چی باشه راضیم. ‫- بادوم‌زمینی دارم.
‫- بگیر. ‫- بادوم‌زمینی؟ همین؟ این که غذای سیرکه.
‫- نه، امتحان کن. ‫- اینجا که سیرک... باید بلند شیم
‫تا قضیه عجیب‌تر از این نشده.
‫- خیلی خب. ‫- خب، حاضری؟ آقایون، عینک‌ها رو بذارید.
‫- حاضری؟ ‫- بریم.
‫- روشن شو. ‫- روشن شو.
‫روشن شو.
‫بریم.
‫خیلی خب، داره کار می‌کنه.
‫- آره. ‫- زیباست.
‫اوه، بد شد.
‫- آره. بذار خاموشش کنم. ‫- آره. باز همونجوری شد؟
‫- چی شد؟ ‫- بذار خاموشش کنم.
‫- کولبی! کولبی کو؟ ‫- کولبی!
‫- سلام، رفقا. ‫- اومد.
‫فکر کنم همون میله قبلیه. ‫یه میله خراب شد.
‫- راحت باش. ‫- بذارید ببینم.
‫- یه کم طول می‌کشه... ‫- کولبی حلش می‌کنه. نیروی خودمونه...
‫- خیلی خب. ‫- الان درستش می‌کنه. آچار رو آورده.
‫- نه، نه. باید همینجا منتظر بمونیم. ‫- چی میگی؟
‫باید تو هواپیما منتظر بمونیم. ‫نمی‌تونیم پیاده بشیم.
‫نباید پیاده بشیم؟ ‫یعنی چی آخه.
‫- چرا؟ شوخی می‌کنی؟ ‫- مخالف سوار شدنه دیگه.
‫- باید همینجا منتظر بمونیم... ‫- «پیاده بشیم.»
‫- ...تا مشکلات مکانیکی رو تعمیر کنن. ‫- آره.
‫- پیاده بشیم؟ ‫- امنیت در اولویته.
‫روی زمین هستیم دیگه. ‫امنیت می‌خوایم چیکار.
‫هر چقدر طول بکشه
‫- باید تو هواپیما منتظر بمونم؟ ‫- آره.
‫- اگه پنج ساعت طول بکشه چی؟ ‫- پس پنج ساعت منتظر می‌مونیم.
‫باید با خوراکی‌های بدمزه بشینم این وسط
‫- و کاری نکنم؟ ‫- آره.
‫- پنج ساعت؟ خل شدین؟ ‫- آره.
‫تجربه هواپیماست دیگه.
‫تجربه چرتیه! تجربه وحشتناکیه!
‫احمقانه‌ترین قانونیه که تا حالا شنیدم.
‫- بهمون اعتماد کن. واسه امنیت خودته. ‫- آره.
‫- تکیه بده. ‫- می‌دونین چیه؟
‫من اسمم رو از روی اختراع برمی‌دارم.
‫ارویل و ویلبر، اختراع بمونه ‫برای خودتون.
‫من نمی‌خوام اسمم روی این ماشین بمونه.
‫- پشیمون میشی‌ها. ‫- اوه، فکر نکنم.
‫به خدا پشیمون میشی.
‫در ضمن، ازت دلخورم.
‫- مطمئنم همینطوره. باز چی شده؟ ‫- شروع شد.
‫قرار بود یک هفته برم مسافرت، یادته؟
‫- گفتم به گیاهانم آب بدی. ‫- البته.
‫اومدم خونه...
‫- گل و گیاهت رشد کرده بودن. ‫- ...و فهمیدم به خونه من
‫مهمون دعوت کرده بودی.
‫از کجا فهمیدی؟
‫چون کنار بنفشه آفریقایی آثارش ‫رو دیدم.
‫- همینجوری. ‫- انکار نمی‌کنم،
‫ولی نمی‌تونم تو خونه خودم مهمون ‫دعوت کنم. خانمم اونجاست.
‫راستی، یکی باید بیاد خونه‌ت مهمونی دیگه.
‫- ممنون. درسته. خودش که منزویه. ‫- می‌دونی چیه، ویلبر، خاک تو سرت.
‫- برو بابا. احمق. ‫- گمشو.
‫- ای بابا. آروم باش. ‫- صندلی بدی بهم دادی،
‫درست همونطور که تو عروسیت جای ‫بدی رو بهم دادی. اینم مثل همونه.
‫من رو نشوندی کنار آشپزخونه.
‫هر پیشخدمتی می‌خورد به من
‫- و وقتی میومد بیرون پرتم می‌کرد زمین. ‫- نشوندمت سر میز مجردها.
‫اون شب می‌خواستی با یه نفر ‫آشنا بشی،
‫و نشوندمت کنار خوشگل‌ترین ‫خانم اونجا.
‫زنه یک چشم داشت، خب؟
‫- هی، پیش میاد دیگه. ‫- چشم‌بند نداشت.
‫انگار من رو نشونده بودی کنار ‫یه سیکلوپ.
‫من سمت چشم کورش نشسته بودم،
‫و سوپ گوجه‌ش رو ریخت روی من.
‫- کجاش تقصیر اونه؟ ‫- تقصیر اون نیست.
‫برام مهم نیست که یک چشم داره، ‫ولی باید چشم‌بند می‌بست.
‫به فکر بقیه باش.
‫- می‌تونستی دعوتش کنی سر قرار. ‫- سر قرار؟
‫می‌دونی، زیاد سراغت رو می‌گیره.
‫- سراغ من رو؟ ‫- آره.
‫دفعه بعدی که دیدینش بگید چشم‌بند ببنده.
‫هی، می‌دونی چطوری می‌تونی ‫کار قشنگی انجام بدی؟
‫یه چشم‌بند براش درست کن و بگو، ‫«هی، می‌دونی چیه؟ یه چیزی برات آوردم.»
‫- به نظرم توهین‌آمیزه. ‫- هدیه دادن؟
‫گوش کن، خودش می‌دونه چشم‌بند چیه.
‫ولی از عمد نمی‌بنده.
‫یه مراسم رسمی بود. ‫اون چشم‌بند رسمی نبسته بود.
‫مشکل همین بود.
‫چرا یه چشم‌بند باکلاس براش درست نمی‌کنی؟
‫- شاید اون رو ببنده. ‫- یه چیز قشنگ.
‫- چون زن زشتی نیست. ‫- منم همین رو میگم.
‫آره، به صورت ناشناس با نامه
‫- براش می‌فرستم. ‫- ناشناس...
‫- ارویل؟ آره. ‫- و دفعه بعدی متوجهش میشی.
‫- آره. ‫- و توی نامه‌ش بنویس،
‫«زیبایی در یک چشم بیننده‌ست.»
‫- خوشم اومد. بدک نیست. ‫- می‌دونین چیه؟
‫- خوب بود. آره. ‫- خوب بود.
‫- خیلی خب، بیاید بلند شیم. ‫- آماده پروازی؟
‫- کولبی، اوضاع چطوره؟ ‫- اوه، لایک داد، رفقا.
‫- لایک داد. ‫- پس بریم.
‫- عینک‌ها رو بذارید. ‫- بریم.
‫- وقت رفتنه. ‫- بچرخونش، کولبی. روشنش کن.
‫موفق باشید.
‫- بریم! ‫- اوه، اینجا رو.
‫خیلی قراره خوش بگذره.
‫یواش نگهش دار.
‫واو، کار می‌کنه!
‫- بریم! ‫- نه، نه، نه!
‫نظرم عوض شد. نمیام! ‫حالم بد شد. دارم بالا میارم.
‫- الان بالا میارم. ‫- بیا. از این استفاده کن.
‫منظره زیبا رو.
‫من می‌میرم! نه! می‌میرم!
‫در دهه پنجاه، در دوران جنگ سرد ‫بین روسیه و آمریکا،
‫همه از کمونیسم می‌ترسیدن.
‫وحشت سرخ به درجه‌ای رسیده بود
‫که سناتور جمهوری‌خواه جو مک‌کارتی ‫از ویسکانسین
‫یک مجموعه از تحقیقات عمومی
‫درباره نفوذ احتمالی کمونیست‌ها ‫در لایه‌های مختلف دولت رو آغاز کرد.
‫کسی جرئت نمی‌کرد با مک‌کارتی در بیفته
‫که یه وقت برچسب کمونیست بهش نخوره.
‫حتی ارتش آمریکا هم تحت تحقیق و بازرسی بود،
‫که منجر به جلسات استعماع ارتش ‫و مک‌کارتی شد.
‫جوزف ولچ مشاور ارشد حقوقی ‫ارتش بود،
‫و برخوردش با مک‌کارتی که منجر به سوال معروف،
‫«جناب، شرم و نزاکتی برای شما باقی نمونده؟»
‫نقطه عطفی
‫در این دوران تاسف‌برانگیز از تاریخ ‫به حساب میومد.
‫اما به گفته مک‌کارتی،
‫فقط اون نبود که شرم و شرافتی ‫براش نمونده بود.
‫با توجه به درخواست آقای ولچ،
‫به نظرم باید بهش بگیم که ‫در شرکت حقوقیش
‫یک مرد جوون به اسم فیشر کار می‌کنه...
‫که چند ساله
‫بخشی از یک سازمان و نهاده،
‫اوه، درست از چندین و چند سال پیش،
‫سپر بلای حقوقی حزب کمونیسته.
‫بیاید دیگه دست از سر این مرد جوون برداریم.
‫جناب، شرم و نزاکتی برای شما باقی نمونده؟
‫- اصول اخلاقی دیگه‌ای برات نمونده؟ ‫- درسته!
‫من اخلاق‌مدار نیستم؟ ‫خود شما چی، آقای ولچ؟
‫خودم دیدم که بدون زیر لیوانی آب نوشیدی،
‫و یه لکه حلقه‌ای شکل رو روی ‫میز زیبا انداختی.
‫کی این وسط نزاکت نداره؟
‫سناتور، در دفاع از خودم باید بگم،
‫بهم گفته بودن میز رو با اپوکسی ساختن.
‫فکر کنم میز خیلی قدیمی هم هست.
‫آقای ولچ، باید بگم که شما همونقدری ‫به میز اهمیت میدی
‫که به حرمت دموکراسی کشور اهمیت میدی.
‫وگرنه یه زیر لیوانی برمی‌داشتی، مثل اون ‫زیر لیوانی که من از خونه آوردم.
‫شما با زیر لیوانیت اومدی؟
‫بله، درسته، چون برای چوب ‫احترام قائلم.
‫مشکل اینه که یه لکه حلقه‌ای ‫شکل گذاشتی و به این کار ادامه میدی،
‫و الان میگم دیگه کی همچین ‫لکه‌هایی باقی می‌ذاره.
‫- کمونیست‌ها. ‫- اوه، بیخیال.
‫- کمونیست‌ها اهمیتی به میز نمیدن. ‫- سر و صدا نکنید.
‫کمونیست‌ها برای چوب ارزشی قائل نیستن.
‫مدرک ارائه کنید.
‫و الان میگم دیگه کی شرم و نزاکتی نداره.
‫- سناتور سایمینگتون؟ ‫- بله؟
‫شما چند هفته پیش اومدی خونه من،
‫و پات رو روی پادری پاک نکردی.
‫لکه گل و خاک رو با خودت آوردی تو خونه. ‫این کار درسته؟
‫از کجا می‌دونی؟ ‫وقتی پیدات کردم که صدام رو نمی‌شنیدی.
‫اون سمت خونه توی اتاق مطالعه‌ت بودی.
‫جلسه استماع من همونقدری نسبت به ‫نظافت حساسه
‫که به نفوذ کمونیست‌ها در وزارت امور خارجه ‫هم حساسه.
‫و الان میگم دیگه کی کفشش رو تمیز نمی‌کنه.
‫نگو.
‫کمونیست‌ها کفش و پاشون رو تمیز نمی‌کنن.
‫- من تا حالا کمونیستی رو ندیدم که کفشش رو تمیز کنه. ‫- باز شروع شد.
‫تو شوروی پادری پیدا نمی‌کنید.
‫کارل ماکس مدام زمین رو با گل و لای ‫کثیف می‌کرد. انگلیس درباره‌ش نوشته بود.
‫خدمتکار خونه من اهل رومانیه. ‫خودش بهم گفت.
‫تو کشورهای ماهواره‌ای پادری ندارن.
‫چون پادری نداشتن از کشورش فرار کرد؟
‫کی می‌تونه سرزنشش کنه؟
‫صحبت از بی‌نزاکتی شد،
‫سناتور برد گفت نمی‌تونه بیاد به ‫مهمونی باربیکیوی من
‫چون تولد دخترشه.
‫فهمیدم دخترش بیست و هشت سالشه.
‫یه پدر حق نداره یه روز خاص رو ‫کنار دخترش بگذرونه؟
‫تو بیست و هشت سالگی نه.
‫می‌خوان چیکار کنن، سناتور مانت؟
‫برن باغ‌وحش؟ صورتشون رو نقاشی کنن؟
‫برن اسب‌سواری؟ بستنی بخرن؟
‫باور کنید، آقایون، افراد بانزاکت همچین ‫کاری نمی‌کنن.
‫و در ضمن، اگه اجازه بدید ادامه بدم،
‫من و سناتور درکسن با هم زیاد میریم ‫دستشویی سنا
‫و ایشون موقع شستن دستش از ‫صابون استفاده نمی‌کنه.
‫الان میگم دیگه کی از صابون ‫استفاده نمی‌کنه.
‫- اگه بخوام حدس بزنم... ‫- کمونیست‌ها.
‫- درسته.
‫خدمتکار اهل رومانیم، لنکا، همه چیز ‫رو درباره کمونیست‌ها برام گفته،
‫گفت تو خونه‌شون زیاد لباس نمی‌پوشن.
‫نه شرم دارن و نه خجالت.
‫گاهی اوقات خودش هم بدون کت پوشیده
‫- تو خونه راه میره... ‫- خیلی خب.
‫...و مجبورم بهش یادآوری کنم
‫که الان تو آمریکاست و ماها ‫لباس می‌پوشیم.
‫می‌خواید بیشتر درباره بی‌شرمی صحبت کنم؟
‫اعضای کمیته راه‌ها و ابزارها
‫هفته پیش واسه نهار رفته بودن ‫رستوران الد ابیت،
‫و سناتور پاتر بلند شده برای ‫کل میز غذا سفارش داده،
‫فکر کرده رئیسه.
‫این کلمه چیزی رو به یادتون نیاورد؟
‫می‌تونم درباره یه رئیس دیگه صحبت کنم.
‫اسمش نیکیتا خروشچفه،
‫و رئیس حزب کمونیست
‫شورویه.
‫هیچکس نمی‌تونست سفارشش رو انتخاب کنه.
‫اگه سفارش نمی‌دادم هنوز تو اون ‫رستوران گیر کرده بودیم.
‫من که غذای مورد علاقه‌م رو نخوردم.
‫ایشون ماهی سفارش داد.
‫لوزی‌ماهی حال بهم زن، چندش و بو گندو.
‫غذای ویژه‌شون بود. ‫خودشون توصیه کردن.
‫آره، توصیه شده توسط گارسونی که
‫یه پیراهن قرمز تنش بود!
‫الان قراره کمونیسم رو طبق رنگ ‫لباسشون دسته‌بندی کنیم؟
‫پس چی.
‫خب، بابانوئل چی، جناب؟
‫من به بابانوئل هم مشکوکم،
‫چون به همه هدیه میده، ‫به همه خونه‌ها سر می‌زنه،
‫اطلاعات جمع می‌کنه و علیه آمریکایی‌های
‫شریف ازشون استفاده می‌کنه.
‫روانیه.
‫انگار هر چی که شما دوست نداری
‫می‌تونه با شرارت کمونیسم مقایسه بشه.
‫منم خوشم نمیاد که همسایه‌م اجازه میده سگش
‫تو حیاطم دستشویی کنه.
‫ولی فکر نمی‌کنم سگش کمونیست باشه.
‫خنده‌دار نیست. ‫کار ما خیلی مهمه.
‫در ضمن، خودم دیدم که سناتور پاتر تو رستوران
‫از پیاله‌ی جلوی صندوق‌دار یه مشت ‫آدامس برداشت.
‫یه چیزی داریم به اسم حسن ظن، سناتور.
‫آدامس‌ها برای خودم نبودن. ‫به بقیه هم دادم.
‫اون مشت کثیف و بزرگت رو ‫فرو کردی تو پیاله آدامس،
‫درست خلاف قوانین نظافت رستوران.
‫سناتور پاتر، هر آدامس به صورت جداگانه ‫بسته‌بندی شده بود؟
‫چیزی دورشون نبود، ولی برخلاف ‫درکسن دستم رو شسته بودم.
‫از صندوق‌دار پرسیدی اجازه داری آدامس ‫برداری یا نه؟
‫- وقتی گذاشتنش اون جلو یعنی موافقن دیگه. ‫- نه.
‫هر کی باید یک آدامس برداره. ‫نفری یک آدامس.
‫نفری یک آدامس. نفری یک آدامس.
‫- نفری... ‫- هیچکس باهات همراهی نمی‌کنه.
‫- کسی قرار نیست باهات آهنگ بخونه. ‫- کسی همراهیت نمی‌کنه.
‫سناتور پاتر، نیاز نیست بهت یادآوری کنم
‫که اگه مسکو بودی، به خاطر زیاده‌روی
‫تو برداشتن سهم آدامست زندانی می‌شدی.
‫دستت رو قطع می‌کنن. ‫انگشت‌های پات رو قطع می‌کنن.
‫پاهات رو قطع می‌کنن.
‫دست و پایی برات باقی نمی‌مونه،
‫میشی بازیگر سیرک.
‫دیگه ادامه نمیدم.
‫کسی هست که چیزی نفهمیده باشه؟
‫نه!
‫من سناتور کیلگور و عضو کنگره سالیوان ‫رو معرفی کردم،
‫و تا چشم بهم زدم،
‫دیدم بدون من دارن میرن تماشای ‫بازی بیسبال.
‫- کارشون خیلی زشته. ‫- خب که چی؟
‫اونقدری همدیگه رو نمی‌شناسن
‫که تنهایی و بدون من بخوان برن ‫برای تماشای بازی.
‫من پیوند بینشون هستم.
‫از عمد بهم خبر ندادن،
‫ولی هیچکس مثل تیل گانر جو ‫فریبکاری رو بو نمی‌کشه.
‫شاید می‌خواستن درباره یه چیزی صحبت کنن ‫که به شما مربوط نبوده؟
‫بله، مثلاً دشمنی با دولت آمریکا.
‫اوه، بیخیال.
‫- بسه دیگه. ‫- جالبیش اینجاست
‫که رفته بودن تماشای بیسبال،
‫یعنی آمریکایی‌ترین فعالیت ممکن،
‫جایی که داد زدن یه چیزهایی توش آزاده، ‫مثلاً،
‫«هی، ضربه بزن، احمق!
‫خیلی بازیکن مزخرفی هستی! برو به جهنم! ‫بمیر!»
‫حالا این حرفا رو تو مسکو بزنید و ببینید ‫بعدش چی میشه.
‫و آقای ولچ، اومدی میگی من بی‌نزاکتم.
‫اینم می‌خوام بگم که نکته رو بگیر دیگه.
‫نگرفتم.
‫در ضمن من آدم خیلی سرگرم‌کننده‌ای هم هستم،
‫- و به شدت شوخ طبعم. ‫- نه.
‫و می‌دونید دیگه کی بی‌نزاکته؟
‫نه.
‫هر وقت یه آدم چاق یه چیز ‫سالم می‌خوره،
‫تا چند روز درباره‌ش حرف میزنه.
‫نهار سالاد خوردم. ‫ولی نمیام درباره‌ش پز بدم.
‫- عجب احمقیه. ‫- هفته پیش موهام رو کوتاه کردم.
‫کسی چیزی نگفت.
‫کار درست اینه که به مردم بابت ‫مدل موی جدیدشون تبریک بگید.
‫و سناتور گلدواتر، چند بار فشار دادن دکمه آسانسور
‫باعث نمیشه آسانسور زودتر برسه.
‫و تمام مردهای متاهلی که پز میدن
‫با زنشون زندگی خیلی خوبی دارن،
‫حالا انگار چیه!
‫یه جوری میگید انگار یه دستاورد بزرگه.
‫که چی؟ خیلی تحقیرآمیزه.
‫منم با زنم زیاد میرم مسافرت...
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- به جاهای مختلف،
‫یه سری از مقصدهامون خیلی تحقیرآمیزن.
‫و خانمم همیشه به حرفم گوش میده.
‫هر لباسی بخوام می‌پوشه.
‫ولی من که درباره‌ش پز نمیدم.
‫سناتور، حواستون هست که این جلسه ‫داره تو تلویزیون پخش میشه
‫و خانمتون داره تماشا می‌کنه دیگه.
‫شوخی کردم! شوخی کردم. شوخی کردم!
‫من... من... عزیزم! جینی!
‫می‌دونی که درباره‌ت چی فکر می‌کنم. ‫منظوری نداشتم.
‫شوخی کردم. واسه بیشتر شدن تاثیر ‫حرفم اینا رو گفتم.
‫می‌دونی که اصلاً اهمیتی به کمونیست‌ها نمیدم.
‫عزیزم، خواهش می‌کنم از دستم ‫عصبانی نشو.
‫منظوری نداشتم. یه دفعه جوگیر شدم.
‫من رو که می‌شناسی.
‫اوه، جینی، واقعاً متاسفم! ‫ببخشید!
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M